Waarom Rusland en China de verdediging van Cuba zouden moeten opvoeren

Cuba – Hoeveel agressie zullen Moskou en Peking het Amerikaanse psychopatenregime nog laten begaan voordat het te laat is?

Het Trump-regime heeft het decenniaoude, illegale Amerikaanse embargo tegen Cuba laten escaleren tot een regelrechte economische oorlog. De Caribische eilandstaat met 11 miljoen inwoners, die zich nog aan het herstellen is van een orkaanramp van slechts drie maanden geleden, wordt geconfronteerd met een existentiële crisis als gevolg van een brandstofblokkade nadat Trump een totale stopzetting van de olieleveringen aankondigde.

Toch heeft de Amerikaanse schurk Cuba op perverse wijze uitgeroepen tot een “bedreiging voor de nationale veiligheid van de VS”, waarmee hij zichzelf de vrijheid geeft om genocidaal lijden op te leggen.

Washington heeft alle leveringen vanuit Venezuela stopgezet na de ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro in januari. Caracas was een cruciale aanvoerroute voor de socialistische bondgenoot wat betreft olieleveringen. Nu heeft Trump alle landen bevolen de brandstofexport naar Cuba te staken, op straffe van economische sancties en inbeslagname van schepen.

De situatie in Cuba is kritiek. President Miguel Díaz-Canel heeft noodrantsoenering afgekondigd , omdat het land wordt geteisterd door stroomuitval. “Als we geen druppel brandstof ons land binnenlaten, zal dat gevolgen hebben voor het transport, de voedselproductie, het toerisme, het onderwijs van kinderen en de gezondheidszorg”, zei hij.

Rusland en China hebben de Amerikaanse agressie tegen Cuba veroordeeld . Moskou heeft beloofd de levering van ruwe olie voort te zetten ondanks de dreiging van Amerikaanse sancties. China heeft ook zijn solidariteit betuigd door voedselhulp en zonne-energietechnologie te leveren ter ondersteuning van Cuba’s groeiende netwerk van hernieuwbare energiebronnen.

Maar Rusland en China zouden meer moeten doen om een ​​bondgenoot in nood te verdedigen, vanuit het principe dat een aanval op één van ons een aanval op ons allen is.

De tijd dringt. Het Trump-regime heeft Cuba in het vizier voor een regimeverandering. De aanval op Venezuela en de aanhoudende, straffe agressie tegen Iran lijken Washington ertoe te hebben aangezet de druk op Havana op te voeren.

Trump en zijn handlangers, zoals minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, de zoon van Cubaanse emigranten, watertanden bij het vooruitzicht Cuba op de knieën te dwingen en de revolutie die al meer dan 65 jaar de meedogenloze Amerikaanse vijandigheid trotseert, definitief te vernietigen.

In 1959 transformeerde de Cubaanse revolutie onder leiding van Fidel Castro en Che Guevara het verarmde land van een door de VS gesteunde dictatuur tot een baken van hoop voor de wereld. Het bewees dat socialisme een haalbare bevrijding was van de armoede, ellende en vernedering die kenmerkend waren voor het Amerikaanse kapitalisme. Cuba werd het “gevaarlijke voorbeeld” in de vermeende achtertuin van Washington.

Al meer dan zes decennia leggen de VS een illegaal economisch embargo op Cuba, in flagrante schending van het internationaal recht en het VN-Handvest. Elk jaar, de afgelopen 30 jaar, stemt de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met een overweldigende meerderheid voor een einde aan de economische agressie van de VS.

Naast economische verstikking hebben de Verenigde Staten een campagne van staatsterrorisme en psychologische oorlogsvoering gevoerd om regimeverandering te bewerkstelligen. Ron Ridenour beschrijft in Killing Democracy hoe de CIA talloze pogingen ondernam om Fidel Castro te vermoorden en andere agressieve daden pleegde, zoals de bomaanslag op een passagiersvliegtuig in 1976, waarbij alle 73 inzittenden om het leven kwamen. De CIA viel het eiland ook aan met biologische wapens om de Cubaanse landbouw te vernietigen.

Ook het Cubaanse volk werd tijdens de raketcrisis van 1962 bedreigd met nucleaire vernietiging, toen Cuba probeerde zichzelf te verdedigen door kernwapens van de Sovjet-Unie te installeren. De Amerikanen tolereerden dat niet, hoewel de VS zichzelf het recht toedichten om hun raketten aan de grenzen van andere landen te plaatsen.

Toen de Sovjet-Unie in 1991 uiteenviel, kreeg Cuba een economische schok te verwerken door het verlies van handel. Het kostte jaren van innovatie en improvisatie voordat het eiland zich herstelde, mede dankzij de voortdurende steun van Rusland en China, en de cruciale nieuwe levensader van olietoevoer vanuit het socialistische Venezuela gedurende de afgelopen 25 jaar.

Het stopzetten van de olietoevoer naar Venezuela door Trump heeft Cuba in een acute crisis gestort. Dit komt bovenop de orkaan Melissa die het eiland afgelopen oktober trof.

In een walgelijke daad van hypocrisie kondigde de regering-Trump vorige week een voorstel aan voor 6 miljoen dollar aan “humanitaire hulp”, zogenaamd vanwege de schade veroorzaakt door de orkaan. Havana veroordeelde wat zij beschreef als Amerikaanse economische oorlogvoering, die de hele bevolking leed berokkent, om vervolgens “blikken soep te gooien om een ​​paar mensen te helpen”.

Er zijn aanwijzingen dat Rusland zijn militaire steun aan Cuba opvoert. Op 1 februari landde een Ilyushin IL-76-vrachtvliegtuig op de luchtmachtbasis San Antonio de Los Baños, op 50 kilometer van Havana. Vermoedelijk bevatte de lading luchtafweersystemen.

Een soortgelijke Russische manoeuvre vond afgelopen oktober plaats in Venezuela, toen een IL-76 vrachtvliegtuig landde te midden van oplopende spanningen met de Verenigde Staten. Dat werd gezien als een teken van Russische steun aan Caracas. Achteraf bleek echter dat de Russische verdediging tekortschoot toen Amerikaanse commando’s op 3 januari Caracas binnenvielen om president Maduro en zijn vrouw te ontvoeren. Er wordt gespeculeerd dat de Venezolanen onvoldoende getraind waren om de Russische wapens te bedienen.

Moskou moet ervoor zorgen dat dezelfde fout niet in Cuba wordt gemaakt. De twee historische bondgenoten ondertekenden in maart 2025 een vernieuwd militair samenwerkingsakkoord. Vorige maand, op 21 januari, voerde de Russische minister van Binnenlandse Zaken, Vladimir Alexandrovich Kolokoltsev, samen met een delegatie van Russische militairen, gesprekken met de Cubaanse leiders in Havana.

Rusland en China moeten resoluut optreden om Washington duidelijk te maken dat het zich niet met Cuba moet bemoeien. Er zijn meer IL-76-leveringen nodig.

Waarom sturen we geen olietankers, begeleid door Russische en Chinese oorlogsschepen, naar een gebied waar de internationale scheepvaart vrij is?

China zou een waarschuwing moeten afgeven door meer Amerikaanse staatsobligaties te verkopen en Washington te laten weten dat de Chinese economie het risico loopt op een dollarval.

Sommigen zullen waarschuwen dat dergelijke acties Washington tot een regelrechte oorlog kunnen provoceren. Misschien. Maar wat is het alternatief? Meer agressie van de Amerikaanse hyena’s die een kudde besluipen en de zwakkeren één voor één uitschakelen?

Cuba is al lange tijd een moedige inspiratiebron voor socialisme en een meer humane ontwikkeling. Rusland en China zijn Cuba actieve solidariteit verschuldigd en moeten hun pleidooi voor een multipolaire wereld, vrij van Amerikaanse hegemonie, verdedigen. Het is nu tijd om actie te ondernemen.

Dit is een kwestie van morele en humanitaire solidariteit met een natie die wordt blootgesteld aan barbaarse agressie van een harteloos imperium. Maar belangrijker nog, als Cuba valt, is het slechts een kwestie van tijd voordat het Amerikaanse imperium zijn aanvallen op Rusland en China opvoert. Syrië, Oekraïne, Venezuela, Taiwan, Iran, Cuba… hoeveel agressie zullen Moskou en Peking het Amerikaanse psychopatenregime nog laten begaan voordat het te laat is?