Connect with us

Politiek

Wanneer de waarheid er niet meer toe doet

Published

on

india

Terwijl het gekibbel over de commissie van 6 januari in de VS oplaait, biedt India een waarschuwend verhaal over democratie.

Een effectieve communicator met een twijfelachtig verleden bouwt een succesvolle campagne op als een buitenstaander die niet geïnteresseerd is in de alledaagse politiek. Hij speelt slim in op de angsten en zorgen van kiezers en projecteert zichzelf als de enige persoon die het zogenaamd kapotte systeem kan repareren.

Ondanks waarschuwingen van ex-medewerkers en journalisten over zijn sociopathische gedrag, bestempelt hij de media en politieke tegenstanders als onpatriottisch. Beleidswakkers en veteranen in zijn partij worden buitenspel gezet om een ​​persoonlijkheidscultus te creëren die losstaat van elke ideologie. Sociale media worden dagelijks gebruikt voor hondenfluitretoriek om de culturele suprematie van zijn soortgenoten te promoten.

Door alle sociaal-economische problemen bij buitenstaanders, vorige regeringen en ‘anderen’ te leggen, bouwt hij een verhaal op over slachtofferschap. Zijn toegewijde volgelingen beginnen in een alternatief universum te leven. Eenmaal aan de macht gebruikt hij de preekstoel van zijn pestkop om alle democratische instellingen te ondermijnen.

De storm uitrijden

Het zou je vergeven zijn te denken dat dit over Donald Trump ging. Maar dit is het verhaal van de Indiase premier, Narendra Modi. Daar houden de overeenkomsten echter op. Terwijl de Verenigde Staten zich van de rand wisten terug te trekken na de opstand van Capitol Hill van 6 januari, bevindt de Indiase democratie zich in een gevaarlijke neerwaartse spiraal.

Om deze uiteenlopende trajecten van de oudste en de grootste democratieën ter wereld te begrijpen, is het leerzaam om de belangrijkste verschillen tussen de persoonlijkheden van Trump en Modi, de volwassenheid van democratische instellingen in de Verenigde Staten en India en de geschiedenis van deze twee republieken te onderzoeken.

In de VS is de poging van Trump om democratische instellingen te ondermijnen goed gedocumenteerd, met commentatoren die nog steeds schrijven over hoe dicht het land in zijn laatste dagen in functie bij een constitutionele crisis was gekomen. Trump deed zijn best om alle Amerikaanse instellingen te manipuleren, maar er was zelden een methode voor zijn waanzin. In tegenstelling tot Modi was hij meer geïnteresseerd in ijdelheid dan in macht.

Op een bepaalde dag, kon hij lijnen te tekenen op een kaart voor kleine redenen en ondermijnen de National Oceanic and Atmospheric Association of schaamteloos bellen met de ambtenaren in Georgië en hen vragen om “vinden” genoeg stemmen voor Trump om te keren van de uitslag van de verkiezingen in de staat . Hoezeer Trump en zijn partner-in-crime, procureur-generaal William Barr, ook probeerden, ze konden de integriteit van het systeem niet verder aantasten dan een bepaald punt.

Ondanks de laster van Trump, bleven de media sterk en bleven ze de waarheid naar binnen hameren. Terwijl Trump probeerde de rechterlijke macht te gebruiken om de klok te verlagen over verschillende ernstige constitutionele kwesties, stonden tientallen rechters, waaronder verschillende door de president aangesteld, tegen hem op wanneer het er het meest toe deed. De wetgever heeft hem afgezet, maar heeft hem twee keer niet veroordeeld. Toen het er echter op aankwam, bevestigde het de stemmen en verklaarde Joe Biden de legitieme winnaar van de verkiezingen van 2020.

Op een paar kleine misstappen na, weerstond de FBI een gezamenlijke drukcampagne van Trump en zijn bondgenoten. De Federal Reserve, de Federale Verkiezingscommissie, de inlichtingendiensten, enorme bureaucratieën en diplomaten over de hele wereld hielden hun hoofd naar beneden en verdreven de storm. Met meer dan twee eeuwen ervaring hebben de meeste Amerikaanse instellingen geleerd hoe belangrijk het is om hun terrein te bewaken.

De bureaucratie temmen

In India daarentegen had Modi, terwijl hij zijn thuisstaat Gujarat leidde voordat hij premier werd, de kunst geperfectioneerd om de bureaucratie naar zijn hand te zetten, de media te manipuleren of te marginaliseren en het electoraat te polariseren voor zijn bekrompen doeleinden. Hoewel hij een paar belangrijke infrastructuurbeloften waarmaakte, creëerde hij ook zorgvuldig een meer dan levensgrote persona om zich heen. Zodra hij premier werd, stopte hij met de interactie met de media.

Ruim voordat hij in 2019 herkozen werd, voerde hij een anoniem politiek financieringssysteem in en gebruikte het om een ​​formidabele social media-propagandamachine te bouwen om een ​​alternatief universum voor zijn kiezers te fabriceren. Achter de schermen begon hij methodisch de democratische checks and balances te ontmantelen. Hoewel Mitch McConnell, de meerderheidsleider van de senaat van Trump, misschien niet van plan was Amerikaanse instellingen te vernietigen, bleek Modi meer op McConnell te lijken dan op Trump – iemand die het lange machtsspel speelt.

Terwijl eerdere regeringen van tegenpartijen zich vaak schuldig maakten aan het ondermijnen van de democratie, zijn de onbeschaamdheid en de koude, berekenende manier waarop Modi het heeft benaderd verbazingwekkend. Door het gebruik van obscure parlementaire manoeuvres heeft de premier de Rajya Sabha, het hogerhuis van het parlement, herhaaldelijk buitenspel gezet of gemanipuleerd om wetten aan te nemen die langdurige en verstrekkende sociale gevolgen hebben.

Naast het aannemen van twijfelachtige grondwetswijzigingen om zijn anonieme politieke financieringsregeling vast te stellen, werd de Right to Information Act (het equivalent van de American Freedom of Information Act) gewijzigd, zodat degenen die de toegang van het publiek tot niet-geclassificeerde overheidsdocumenten zorgden, hun onafhankelijkheid verloren. Als gevolg daarvan werd het steeds moeilijker om de ondoorzichtige besluitvorming van de overheid aan het licht te brengen.

De enorme oorlogskas die was opgebouwd met anonieme politieke donaties, het omvangrijke advertentiebudget van de regering en de dreiging van centrale onderzoeksbureaus werden gebruikt om de meeste media te overreden tot onderwerping. Een topfunctionaris van de verkiezingscommissie die in de aanloop naar zijn herverkiezing stelling nam tegen Modi’s opruiende retoriek, werd opnieuw toegewezen aan de Asian Development Bank, met het hoofdkantoor in de Filippijnen.

De Reserve Bank of India, die verantwoordelijk is voor het monetaire beleid van het land, is herhaaldelijk gedwongen ondeugdelijke beleidsbeslissingen te nemen en het falen van het begrotings- en economisch beleid van de regering toe te dekken. De beleidsvormende bevoegdheden van ten minste twee staten, Jammu en Kasjmir en Delhi , zijn op mogelijk ongrondwettelijke wijze ingeperkt, waardoor de federale structuur van India wordt verstoord. Het leger is herhaaldelijk gecoöpteerd voor Modi’s foto-ops om nep-nationalisme te promoten. Ondertussen is het Hooggerechtshof een zwijgende toeschouwer geweest, die de behandeling van zaken die verband houden met enkele van de meest dringende constitutionele kwesties, heeft opgeschort.

Zoals het zich ontvouwende wereldwijde Pegasus-spywareschandaal aangeeft, heeft Modi waarschijnlijk ook de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht in gevaar gebracht . Door naar verluidt de telefoons van iedereen te hacken, van politieke rivalen, constitutionele autoriteiten, rechters, hun staf tot activisten, journalisten en zelfs zijn eigen ministers en vrienden in de privésector, lijkt Modi een Orwelliaanse staat van toezichtsdwang te hebben gevestigd waarin het extreem moeilijk, zo niet onmogelijk, om de macht van zijn uitvoerende macht uit te dagen.

Tegenoverliggende paden

Waarom zijn India en de VS zulke tegengestelde wegen ingeslagen? Een reden is het verschil tussen de twee leidende mannen zelf. Modi, een toegewijd voetsoldaat met een rechtse hindoeïstische meerderheidsideologie, klom door de politieke rangen en diende meer dan twee termijnen aan het roer van de staat Gujarat voordat hij zich kandidaat stelde voor het hoogste ambt in het land. Hij had zorgvuldig alle hefbomen van de uitvoerende en bureaucratische macht bestudeerd en had, samen met zijn plaatsvervanger, Amit Shah, al bekendheid verworven als een van de meest meedogenloze politici van het land.

Hoewel beiden hun campagnes voerden als buitenstaanders, was het begrip van Trump van het overheidsapparaat beperkt. Zoals voormalig nationaal veiligheidsadviseur John Bolton onlangs opmerkte , is Trump niet in staat een staatsgreep te plegen omdat hij niet de aandachtsspanne heeft die daarvoor nodig is. Zonder waarneembaar politiek inzicht was Trump niet in staat verder te kijken dan de volgende nieuwscyclus of zijn bekrompen eigenbelang.

Het Amerikaanse systeem dat de Trump-kogel ontwijkt en het Indiase systeem dat onder Modi afbrokkelt, weerspiegelen ook de brede kloof in hun sociaal-culturele waarden. Door vanaf het begin aan te dringen op algemeen kiesrecht voor volwassenen, spraken de grondleggers van de Republiek India een enorm vertrouwen uit in de burgers en toekomstige leiders, ondanks een ernstig tekort aan hulpbronnen, een stervende economie en een bijna totale afwezigheid van infrastructuur voor gezondheidszorg, onderwijs of zelfs basisvoorzieningen. vervoer.

Terwijl het geven van stemrecht aan elke volwassene wordt geprezen als een typisch Indiase revolutie, en terecht, is het een tweesnijdend zwaard geweest. Aan de ene kant heeft het de eeuwenoude feodale sociale structuren ontmanteld en historisch onderdrukte kasten langzaamaan sterker gemaakt. Anderzijds hebben de beperkte institutionele capaciteit en het gebrek aan waardering voor hun onafhankelijkheid bij de kiezers het Indiase systeem op korte termijn vatbaar gemaakt voor demagogie. Dit zal veranderen naarmate India welvarender wordt en de voordelen van decentralisatie van de macht internaliseert, maar dat brengt Modi’s verraad aan zijn mandaat scherp op de voorgrond.

Beginnende democratie

Met zijn 75 jaar is India nog steeds een jonge democratie . Het heeft al één noodsituatie doorgemaakt onder voormalig premier Indira Gandhi, toen alle instellingen, staats- en nationale verkiezingen en grondrechten werden opgeschort te midden van bijna totale mediacensuur. Hoewel het Hooggerechtshof corrigerende maatregelen nam na de noodsituatie, hebben wijdverbreide armoede en, tot voor kort, een laag niveau van geletterdheid een snelle institutionele capaciteitsopbouw in India belemmerd. Corruptie is endemisch voor alle takken van de overheid, waardoor ze een gemakkelijk doelwit zijn voor manipulatie.

In zijn korte geschiedenis als republiek heeft het socialistische economische model dat door de Indiase regeringen van vóór 1990 werd aangenomen, ook een nieuw feodaal systeem gecreëerd in de vorm van politiek patronage. Nu de regering de economie strak onder controle had, werden politici de nieuwe opperheren die winnaars en verliezers kozen. Toen de aanvankelijke euforie en het idealisme na de onafhankelijkheid vervaagden, gingen criminelen de politiek domineren. Corruptie werd de steunpilaar van het politieke leven.

Hoewel dit misschien geboorteweeën zijn van een nieuwe republiek – en parallellen kunnen vinden in de eerste decennia van het bestaan ​​​​van de Verenigde Staten – hebben zelfgenoegzaamheid en arrogantie van het Indian National Congress (INC), de Indiase GOP, de opkomst van Modi aangewakkerd.

In de jaren zeventig en tachtig had een nationale noodtoestand van 21 maanden, gevolgd door wetgevende maatregelen ten gunste van minderheden om de eigen stembanken van het INC te beschermen, geleid tot wrevel onder de hindoe-meerderheid. In plaats van enkele van deze historische misstanden te corrigeren om het discours naar een liberaal centrum te verplaatsen, heeft Modi het naar extreemrechts gedraaid. Hij heeft geen openlijke stappen ondernomen die lijken op de noodsituatie die Indira Gandhi in 1975 uitriep. In plaats daarvan heeft hij gekozen voor geheime middelen om het Indiase bestuurssysteem langzaam en opzettelijk te ontmantelen.

Wat nog belangrijker is, hoewel Gandhi’s methoden grotendeels populistisch waren, heeft Modi er een giftig meerderheidsregime aan toegevoegd, waardoor deze beweging gevaarlijker is geworden, met mogelijk langduriger gevolgen. Voor iemand die beweert dat hij zijn politieke bewustzijn tijdens de noodsituatie heeft ontwikkeld, is Modi’s aanval op het liberale systeem waardoor hij van een bescheiden begin kon opstaan, echt ironisch.

Een leider die beloofde de macht te decentraliseren en India’s nieuwe feodale systeem van politiek patronage te ontmantelen, zit nu aan het hoofd van een van de meest gecentraliseerde besluitvormingsstructuren. Toen de opstellers van de Indiase grondwet kozen voor algemeen kiesrecht voor volwassenen, verwachtten ze ook dat gekozen leiders democratische instellingen zouden koesteren totdat ze op eigen benen kunnen staan. Modi’s verraad aan dat mandaat, meer dan dat van Gandhi, zal India een generatie lang, zo niet langer, beïnvloeden.

Donkere fase

Ten slotte, terwijl het Amerikaanse systeem was gebouwd op een ethos van “betreed me niet” en een verlangen om de overheid uit het leven van mensen te houden, zorgden historische factoren zoals diepgeworteld feodalisme en extreme culturele diversiteit ervoor dat India koos voor een wieg-to-the- ernstige benadering van bestuur met een sterke centrale uitvoerende macht.  

Amerikanen twijfelen instinctief aan gezag en staan ​​wantrouwend tegenover de regering, terwijl Indiërs over het algemeen een enorm vertrouwen hebben in de regering als een bron van goedheid en nog steeds uit de schaduw van het kolonialisme komen. De Amerikaanse samenleving waardeert individuele vrijheid, privacy en keuzevrijheid, terwijl Indiërs aangetrokken worden tot collectivisme en fatalisme.

Misschien wel de meest veelzeggende indicator van dit verschil was het feit dat de goedkeuringsscore van Trump nooit de 45% overschreed, terwijl Modi de gunst geniet van 60% tot 70% van de Indiërs, ondanks zijn wanbeheer van de pandemie, een reeks mislukkingen in het buitenlands beleid en de economische vernietiging onder zijn kijk maar.

De Indiase democratie maakt een donkere fase door en alle ogen zijn gericht op het Indiase Hooggerechtshof om te zien of het zich zal terugtrekken tegen de draconische uitvoerende macht van Modi. Zelfs als de rechtbanken hun onafhankelijkheid weer gaan claimen, zal India een hogere prijs betalen dan de VS onder Trump hebben gedaan voordat het weer een gezonde democratie wordt. Omwille van hun eigen democratische toekomst kan men alleen maar hopen dat Indiërs hun regering meer gaan bevragen, verantwoordelijk houden en aandringen op het veiligstellen van privacy en vrijheid.

Hoewel snelle, gecentraliseerde besluitvorming op de korte termijn misschien verleidelijk lijkt, zal India op de lange termijn de vruchten plukken als het zijn latente bewondering voor ontwikkelde westerse landen kan omzetten in een diepere waardering voor de checks and balances die hun stabiliteit mogelijk maken. Tegen alle verwachtingen in heeft India een aantal van de moeilijkste uitdagingen tot nu toe aangekeken. Met wat meer geduld, als het zich kan concentreren op het opbouwen van institutionele capaciteit en het verspreiden van bewustzijn over het belang ervan door snelle verbeteringen in de kwaliteit van het onderwijs, zal het zijn potentieel waarmaken om een ​​liberaal, democratisch tegenwicht voor China te worden.

Ondertussen zullen aanhangers van republikeinse waarden in de Verenigde Staten er goed aan doen om te leren van het reilen en zeilen in India en hun zegeningen te tellen, of instellingen, die de vakbond hebben geholpen om Trump te overleven. Begin augustus, toen leden van de commissie van het Huis die de mislukte opstand van 6 januari onderzochten, hartverscheurende getuigenissen hoorden van de Capitol Police, hielden enkele van hun Republikeinse collega’s persconferenties waarin ze Huisvoorzitter Nancy Pelosi de schuld gaven van de tragische gebeurtenissen.

Nu de commissie van 6 januari opnieuw bijeen is gekomen en tientallen records van de regering en particuliere telefoonmaatschappijen heeft gedagvaard, zijn Trump en zijn congresaanhangers weer bezig, claimen ze het bestuursrecht en bedreigen ze particuliere bedrijven met consequenties als ze samenwerken met de commissie om te voorkomen dat licht werpen op de waarheid.

De GOP-leiding wil graag beide huizen van het Congres in 2022 terugwinnen en weet welke schade deze onderzoeksmissie zal toebrengen aan electorale vooruitzichten. Enige pushback of valse gelijkwaardigheid hoort bij dit politieke spel. De brutaliteit van de leugens en trouw aan Donald Trump meer dan zes maanden na zijn schandelijke vertrek uit While House is echter verbijsterend. Zonder de rommelige laatste dagen van de Amerikaanse oorlog in Afghanistan door de vingers te zien, kunnen ze een blad uit het boek van president Biden nemen om met Amerikanen te praten over het systeemrisico dat Trumpisme voor het systeem vormt.

Nu de nationale aandacht verschuift van de oorlog in Afghanistan naar ander binnenlands en buitenlands beleid, zou het voor de conservatieven een kleine prijs zijn om te betalen voor de conservatieven om de republiek te behouden, door het onderzoek van 6 januari te steunen, zelfs als het ten koste zou gaan van één verkiezingscyclus. .

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Wat is een ‘Denktank’?

Published

on

denktank

De beste typering voor een denktank is dat het een soort ‘Herenclub’ is voor intellectuele paupers. De ‘Herenclub’ was voorheen een ontmoetingsplaats voor mannen met ‘Aanzien’. Ze betaalden voor het ‘Lidmaatschap’, en ze werden als regel pas toegelaten na een ‘ballotageproces’.

De denktank club was een plek die ‘Discretie’ hoog in het vaandel had staan, om de intellectuele vrijheid te garanderen. Iets wat in kringen van ‘Complot Theoretici’ al snel wordt begrepen als een ‘Samenzwering’. Leden van dergelijke exclusieve instellingen stelden daar tegenover dat de ‘Discretie’ juist bevorderlijk was voor het niveau van de dialoog, omdat men niet bevreesd hoefde te zijn voor repercussies als men de plank een keer finaal missloeg, of zijn hart luchtte met politiek incorrecte opmerkingen. Het gistingsproces binnen dergelijke ‘Clubs’, zo was het idee, bracht bruikbare oplossingen naar boven, en het attendeerde de elite op leden die potentieel hadden als ‘beleidsmaker’.

Onder de ‘Werkers’ bestonden dergelijke afgesloten ontmoetingsplaatsen ook binnen de ‘Vakbonden’ en politieke partijen die opkwamen voor de belangen van de ‘Werkers’. Die ‘Verzuilde’ structuur bestaat in die vorm niet meer, vooral omdat de ‘Werkers’ zich begonnen in te beelden dat ze geen ‘Werkers’ meer waren, maar ‘gesprekspartners’ van de elite binnen een publiek proces.

Een proces dat zich toespitste op discussies in het parlement en in de media. Hun formele vertegenwoordigers werden gaandeweg ingekapseld binnen ‘Overlegorganen’. Een ‘Overlegorgaan’ is geen ‘Denktank’. Een ‘Overlegorgaan’ is meer een ‘Massagesalon’ waar net zo lang wordt gekneed tot de ‘Werkers’ akkoord zijn met wat in de verschillende ‘Denktanks’ reeds is bekokstoofd.

Waar de leden van de ‘Herenclub’ moesten betalen om lid te mogen zijn, worden de leden van de ‘Denktank’ betaald. Ze zijn uitgezocht door schimmige bedrijven, danwel puissant rijke particulieren, of types die het recht hebben om naar hartelust een greep te doen in de pot met belastinggelden ten behoeve van subsidies, die ‘Belangen’ hebben die indruisen tegen het collectieve belang.

Veel, héél veel van die ‘Denktanks’ houden zich bezig met het bedenken van manieren om oorlogen te verkopen, namens hun sponsoren in het ‘MiciMatt‘-complex, zonder dat het volk door heeft dat het weer een nieuwe peperdure oorlog wordt binnengeloodst. Ook ‘Denktanks’ die niet tot taak hebben redenen te bedenken waarom we geld uit moeten geven om oorlog te voeren zijn een integraal onderdeel van het ‘Financieel Kapitalisme’, en de institutionele vijand van het ‘Industrieel Kapitalisme’.

De leden van die ‘Denktanks’ produceren zelf niks, behalve ‘geniale’ manieren om de burger een poot uit te draaien, maar ook de bedrijven en puissant rijke sponsoren produceren niks wat zichzelf verkoopt, omdat iedereen het hebben wil, anders hadden ze die ‘Denktank’ niet nodig.

De ‘Denktank’ verlaagt zich niet tot het aanprijzen van specifieke producten, maar ze bedenken drogredenen voor ‘beleidsmakers’ om grof geld uit te trekken voor beleid dat ‘Bittere Pillen’ verkoopt. Oorlogen, vluchtelingenstromen, experimentele medicijnen en pandemieën, en de noodzaak om afstand te doen van iets dat prima functioneert, in ruil voor iets wat schreeuwend duur is, onhandig, en niet voldoet.

De kracht van het concept is het ‘Sluimerende Bestaan’. De lange periodes waarin er geen beroep op de ‘Denktank’ wordt gedaan, waardoor je het idee hebt dat het een verzameling ’Studiebollen’ betreft, die volkomen terecht het predicaat ‘Expert’ opgeplakt krijgen, omdat ze in de rustige tijd studeren op het onderwerp, terwijl het eigenlijk luie, verwende, overbetaalde ‘PR’-medewerkers zijn die achter de hand worden gehouden voor de ‘Beslissende Momenten‘. Naast de ‘Vaste Medewerkers’ zijn er altijd ook types die ‘Verbonden’ zijn aan de ’Denktank’, en die erbij worden gehaald als het druk wordt.

Omroepen, kranten en tijdschriften kunnen een ‘Beroep’ doen op de ‘Denktank’, die dan een ‘Pratend Hoofd’ leveren om de discussie in een bepaalde richting bij te sturen. Er is daarnaast een wisselwerking met de ‘Consensus Wetenschap’, en ‘Denktanks’ bieden ’Schnabbels’ aan voor ‘Wetenschappers’ uit de ‘Consensus’ hoek, waarbij ze functioneren als ‘ballotagecommissie’. Functioneel maken ze deel uit van wat het ‘Lobby-circuit’ wordt genoemd.

Ze zijn uitermate geschikt voor het promoten van onsympathieke, gevaarlijke praktijken waar niemand bij zijn volle verstand ‘ja’ tegen zou zeggen. In de tijd dat het roken van tabak nog de normaalste zaak van de wereld was, had de industrie geen behoefte aan een ‘Denktank’ die ‘beleidsmakers’ en het publiek diende te bespelen. Een reclamebureau volstond. Maar naarmate er meer bekend werd over de risico’s, en ‘beleidsmakers’ zich gedwongen zagen ‘iets’ te doen om tenminste de indruk te wekken dat ze het probleem serieus namen, kwamen de ‘Denktanks’ in beeld.

De ‘Herenclubs’ van weleer bestaan alleen nog als visitekaartje voor mensen met teveel geld, en zijn in die vorm een museumstuk. Hetzelfde kan je zeggen van het gros van de ‘Loges’ van ‘Vrijmetselaars’ en ‘Rozenkruisers’. En over de ‘Vakbonden’ en politieke partijen zullen we het maar niet hebben. Discretie is hoe dan ook iets dat mensen niet meer begrijpen als concept, en dat het niet strijdig is met het verlangen naar transparantie, zolang de uiteindelijke keuze, en de logica waarop die keuze gestoeld is, maar zonder terughoudendheid wordt gedeeld met het volk, vóórdat het beleid wordt ingevuld. En dat beleid ook geen ‘Open Einden’ kent.

Het is in onze tijd verworden tot op schrift vastgelegde geheimhoudingsplicht, of de rotzooi ligt op straat voordat je buiten bent. Al die traditionele organisaties waren ‘breed’ georiënteerd, in tegenstelling tot de ‘Denktank’, waarbij ’Tank’ verwijst naar een soort aquarium.

Een watertank voor vissen die sullig dobberen en vreten wat hen wordt voorgezet, en laat dat ‘Denken’ maar weg. Pure inteelt waarbij ‘discussie’ wordt opgevoerd als een uithangbord om de claim waar te kunnen maken dat het in ‘Rapporten‘ op schrift gestelde, of uitgedragen standpunt het resultaat is van een ‘proces’, terwijl het omgekeerde waar is. Het resultaat staat vast. Die oorlog moet er komen, maar welke argumenten kunnen we erbij verzinnen, of met welke leugens komen we nog weg om het aan de man te brengen, zonder dat men ons ophangt.

Als je ‘beleidsmakers’ vraagt naar de wisselwerking tussen hen, en de ‘Denktanks’ die ze toelaten tot hun werkkamer, dan zul je horen dat die ‘Denktanks’ een mooie aanvulling zijn op hun eigen werk, omdat ze gedetailleerder kunnen ‘kijken’ naar een specifiek probleem, iets waar de ‘beleidsmaker’ geen tijd voor heeft. In de praktijk heeft die ‘Denktank’ helemaal nergens over nagedacht, laat staan gedetailleerd, en slepen ze die ‘beleidsmaker’, en de ‘pers‘ als een dood gewicht achter zich aan naar het standpunt dat ze kregen aangereikt van hun sponsor, de verenigde wapenproducenten, farmaceuten, tabaksindustrie of enig ander vaag collectief met diepe zakken.

Het gevolg is, dat de ‘beleidsmaker’ geen flauw idee heeft waarom hij geacht wordt bepaald beleid uit te venten, maar omdat een ‘Denktank’ het hem of haar zo heeft voorgekauwd, heeft hij of zij de illusie dat erover is nagedacht. Inhoudelijk in discussie gaan met een ‘beleidsmaker’ of ‘woordvoerder’ die zijn of haar standpunt krijgt aangereikt door de ‘Denktanks’, is zonde van de tijd. Ze hebben geen benul, en elke verbale confrontatie met tegenstanders van wéér een oorlog, of wéér nieuwe vluchtelingenstromen, of wéér een pandemie, of wéér een commissie voor het een of het ander, loopt stuk op de dooddoener dat ‘Experts’ het erover eens zijn dat het moet.

Maar ook die ‘Experts’ uit de ‘Denktanks’ moet je niet proberen te verleiden tot een inhoudelijke discussie met feiten en argumenten die haaks staan op wat de sponsor van die ‘Experts’ wil, want dan trek je de ‘Wetenschap’ in twijfel, en solliciteer je naar de status van paria, of een tijdje in de gevangenis wegens het verspreiden van ‘desinformatie‘.

Het instituut van de ‘Herenclub’ was verre van optimaal, en ook de ‘Vakbonden’ hadden hun tekortkomingen. Maar hoe het mogelijk is dat we collectief als een blok gevallen zijn voor het concept van de ‘Denktank’, dat is mij een eeuwigdurend raadsel. Waarmee ik niet wil stellen dat er geen ‘Denktanks’ zijn die over een bepaald onderwerp verstandige dingen zeggen.

Maar dat is dan omdat hun sponsor iets wil wat toevallig samenvalt met het belang van de samenleving op dat moment. Daar kunnen ze echter beter geen gewoonte van maken, want dan zijn ze niet meer nodig. Bij de ‘Herenclub’ of de ‘Vakbond’ was dat niet bezwaarlijk, want de leden betaalden de rekeningen zelf. Maar bij een ‘Denktank’ is dat dodelijk.

Betaald worden om te denken is eigenlijk hoe dan ook geen gezond concept, als je er even over nadenkt. Het dient een uitdaging te zijn om je intellect in dienst te stellen van de gemeenschap, via de dialoog met je medemens. De beloning is het werkbare resultaat en de erkenning dat jouw gedachten over de materie de voorkeur verdienden boven die van anderen. Dat vergt volledige intellectuele vrijheid, en geen goudvissenkom.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Welkom in Circus Rutte!

Je wordt gekwalificeerd als een tassendraagster van de Minister-president Rutte, laat een paar traantjes en het linkse deel van de Tweede Kamer staat op zijn achterste benen. Een linkse politieke… [...]

Waarom was er geen georganiseerd verzet tegen de staatsgreep van 6 januari van Trump?

Trump – De lopende hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over de gebeurtenissen van 6 januari 2021 hebben harde waarheden aan het licht gebracht over de zieke, precaire staat van de… [...]

Europa wil oorlog

Europa moet zich voorbereiden op de zondvloed die op haar afkomt, en dat allemaal omdat de Litouwse satrap van de NAVO denkt dat ze een Mozes is, die twee delen… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN