Afrika

Afrika: het armste continent van de wereld. Een continent waarvan je zou verwachten dat het grootschalige hulp krijgt van het Westen. Maar het tegendeel blijkt te gebeuren: het continent wordt leeggezogen door “gewetensvolle politici”, westerse overheden en multinationals.

Het kopen of pachten van grote stukken grond door bedrijven wordt een steeds groter probleem in Afrika, ook in Tanzania – één van de armste landen van Afrika, dat gezegend is met extreem vruchtbare gronden. Een combinatie die blijkbaar steeds meer speculanten en grote bedrijven trekt.
De rijke geïndustrialiseerde landen beweren dat ze Afrika zullen helpen de honger te bestrijden, maar ze doen het tegenovergestelde. Economische belangen bepalen de wereldpolitiek en in arme landen “investeert” het Westen alleen maar om hun grondstoffen te in te pikken of om soja, maïs, palmolie, katoen of zelfs bananen of groenten te verbouwen op hun kostbare landbouwgrond. Ook in Congo is de grootste bedreiging voor het regenwoud de industriële ontbossing en de overstap naar grootschalige landbouw, en ook hier: grootschalige ontbossing voor de productie van palmolie, rubber en suiker.
Kent u “adoptiegroenten”? Europese groenten worden eerst in Afrika gezaaid en komen als zaailing naar Europa en worden vervolgens in Europa verkocht als “Made in Europe”. In plaats van het basisvoedsel voor de mensen in Afrika te verbouwen, wordt het waardevolle bouwland gebruikt voor Europa. In plaats van in de basisbehoeften van mensen in Afrika te voorzien, exporteren investeerders zelfs palmolie voor bio-energie en proberen ze tegelijkertijd Afrika open te stellen als een markt voor hun eigen producten zoals zaden, pesticiden, herbiciden en kunstmest.
Wie profiteert van de honger in de arme landen van de wereld?

Honger in Afrika

Miljoenen kinderen en hun families vechten al jaren in veel regio’s van Afrika tegen de honger. Daar zijn veel redenen voor: geweld, vluchten – natuurrampen zoals de aanhoudende droogte en sprinkhanenplagen zorgen ervoor dat 30 miljoen mensen in Oost-Afrika afhankelijk zijn van humanitaire hulp… de helft van hen kinderen, volgens de laatste berichten uit Afrika. En daar komt dan ook nog de coronacrisis overheen.

Voorbeeld 1 – Kenia: In Kenia, het economische centrum van Oost-Afrika, is een extreem gevaarlijke toename van de activiteit van sprinkhanenzwermen gemeld. De verdere toename van de sprinkhanenplaag zou kunnen doorzetten. Miljoenen mensen in Kenia lopen het risico op voedseltekorten. Maar in plaats van voedsel te verbouwen, laden 42 vrachtvliegtuigen hun lading vanuit Kenia richting Aalsmeer, waar ’s werelds grootste bloemenveiling plaatsvindt, waarvan de bloemen uiteindelijk bestemd zijn voor Europa.

Voorbeeld 2 – Senega: Senegal staat bekend om dwangarbeid, inclusief kinderarbeid! In 2018 heeft de Mensenrechtenraad van de VN uitgerekend Senegal tot voorzitter gekozen, ondanks geweld tegen vrouwen, genitale verminkingen, martelingen, willekeurige arrestaties, een corrupte rechterlijke macht en politie, kindermishandelingen, mensenhandel, dwangarbeid en, niet te vergeten, Senegal behoort tot een door Saudi-Arabië geleide militaire alliantie – interventiemacht- die in Jemen oorlogvoert.
Senegal staat op de 67e plaats van de 117 landen in de World Hunger Index 2019 – de ergste honger is in Zambia, Madagascar, Tsjaad, Jemen en de Centraal-Afrikaanse Republiek.

In Senegal zijn er periodes van droogte enerzijds en zware regenval anderzijds. Hoewel het klimaat de kansen voor de landbouw in Senegal – twee derde van het land ligt in de Sahel – beperkt, worden bonen voor Europa verbouwd.
Maar in plaats van voedsel te verbouwen voor hun eigen bevolking, verbouwen ze dus bonen voor Europa. Deze Senegalese bonen worden volgens Italiaanse technieken geteeld en met de hand geoogst en verwerkt. De bonen zijn een contra-seizoensvariëteit. Het toonaangevende Italiaanse bedrijf in deze sector is “Giorgini Virttorio”, uit Cesenatico (Forlì-Casena), en werkt al vele jaren samen met Senegalese bedrijven.
De oogst wordt nog steeds met de hand uitgevoerd, wat zorgt voor een lange houdbaarheid. Ook sorteren en verpakken gebeurt met de hand, wat mogelijk wordt gemaakt door lage lonen. Het transport gebeurt grotendeels met vrachtwagens. Van Senegal naar Mauritanië en Marokko en vervolgens met de veerboot naar Spanje. Van daaruit bereiken de bonen Emilia-Romagna. De volledige overdracht duurt tussen de zes en zeven dagen – de goederen zouden ongeveer een dag eerder per schip op hun bestemming kunnen zijn, maar ze kunnen slechts één keer per week worden geladen – volgens een rapport over bonen uit Senegal.
Het luchtvervoer zou te duur zijn en zou tot grote logistieke problemen leiden. Gevoeliger producten, zoals vis, hebben voorrang, wat het risico op onverwachte vertragingen voor de bonen vergroot. Wat betekent dat Afrika ons niet alleen voorziet van groenten en fruit, maar ook van vis.

Lees ook:  Nieuw rapport onthult dat Amerikaanse Special Forces actief zijn in 22 Afrikaanse landen

Palmolie

In Senegal wordt, net als in andere landen, palmolie verbouwd om de honger te stillen. Hiervoor worden waardevolle bossen gekapt en is het land niet meer beschikbaar voor de teelt van graan of groenten voor de uitgehongerde bevolking. De palmolie-industrie heeft Afrika sinds 2015 voor zichzelf ontdekt en de export van palmolie van Senegal naar Europa neemt sinds 2017 toe.

Met 66 miljoen ton per jaar is palmolie de meest geproduceerde plantaardige olie. Momenteel beslaan palmolieplantages meer dan ongeveer 27 miljoen hectare van het aardoppervlak. Bossen en menselijke nederzettingen zijn vernietigd – de schimmige palmoliehandel is bekend van de landen Indonesië en Maleisië, maar minder bekend is die van Afrika.

Op het plaatje hiernaast een weergave hoe het Westen aankijkt tegen Afrika (en dan is de landbouw nog grotendeels buiten beschouwing gelaten).

In Ierland en en ook in ons land zijn genetisch gemodificeerde aardappelen ontwikkeld, die nu commercieel worden geteeld in Rwanda en Oeganda. Al in 2016 meldde persbureau Bloomberg dat Monsanto in samenwerking met onder andere de Bill & Melinda Gates Foundation genetisch gemodificeerde planten wilde testen op gebieden in Kenia, Mozambique, Zuid-Afrika, Tanzania en Oeganda. In Oeganda worden al genetisch gemodificeerde bananen verbouwd. Dat verstond Monsanto onder “de wereld redden” – en hierbij betrokken waren ook Warren Buffett’s zoon Howard met zijn stichting en Bill Gates (met een financiële donatie). Zoals bekend heeft de Duitse gifmenger Bayer inmiddels de Amerikaanse evenknie Monsanto opgekocht.

Industries chimiques du Sénégal (ICS) exploiteert de grootste fosfaatmijn in West-Afrika en twee fabrieken voor fosforzuur en meststoffen. ICS maakt sinds 2014 deel uit van de Indorama Group uit Singapore. Uitbreiding van de landbouwproductie in West-Afrika zouden nieuwe investeringen hand in hand moeten gaan met de mestproductie. Een groot deel van de in het land benodigde chemische producten is tot nu toe geïmporteerd. Bayer Crop Science wordt in Dakar vertegenwoordigd door Louis Dreyfus Commodities (LDC Dakar) als verkooppartner.

“Laten we een Afrikaanse groene revolutie creëren”, riep Kofi Annan op 5 juli 2006 in Addis Abeba en gaf daarmee het startsein voor de uitbreiding van de intensieve landbouw op het Afrikaanse continent. In september 2006 reageerden de Rockefeller Foundation en Bill & Melinda Gates Foundation op zijn oproep en richtten ze de Alliance for a Green Revolution in Africa (AGRA) op, met $ 150 miljoen aan kapitaal. De genereuze steun van de “miljardair-filantroop”, die de verlichting van hongersnoden op het Afrikaanse continent centraal had gesteld in zijn programma, moet ertoe leiden dat de landbouw er nieuw leven wordt ingeblazen en boeren worden geholpen armoede en honger te overwinnen. Dat wat betreft de officiële berichtgeving.

En dan komen we nu bij het cynische gedeelte van dit artikel: uitgerekend Monsanto en Syngenta, je verzint het niet, ontvingen in 2013 de World Food Award, en dezelfde landbouwbedrijven werden in 2016 opnieuw geëerd. Hoewel al lang bewezen is dat genetisch gemodificeerde planten medeverantwoordelijk zijn voor honger, viert de genenlobby dit onuitsprekelijke succes elk jaar. De World Food Award wordt beschouwd als de Oscar van de voedingsindustrie en wordt jaarlijks uitgereikt. Ook hier profiteren de grote concerns.

We hebben al vaker geschreven wat Monsanto kan bedenken om zijn genetisch gemodificeerde zaden in Afrika kwijt te raken. Het is ongeloofelijk. Met hulp van de Verenigde Staten, de G7-landen, de Bill Gates Foundation en anderen. Allemaal in hetzelfde schuitje, zodat de Afrikaanse staten die zich tegen Monsanto hebben uitgesproken niet langer genvrij kunnen blijven. Dit is de nieuwe manier van slavernij in de 21e eeuw.
Tijdens de G7-top in 2012 in Camp David, Maryland, had de regering-Obama een ontmoeting met bazen uit de particuliere sector om de lancering aan te kondigen van de New Alliance for Food Security and Nutrition, een magere groene revolutie 2.0 die erop gericht is autonome familiebedrijven te ontwortelen in heel Afrika en te vervangen door giftige monoculturen die worden gecontroleerd door multinationals zoals Monsanto.

De nauwe betrokkenheid van Obama met Monsanto bleek uit het feit dat hij de controversiële en ironisch genaamde “Wet ter bescherming van Monsanto in 2013 ondertekende. De wet “HR 933: Consolidated and Further Continuing Appropriations Act 2013” bevat passages die lijken te zijn geschreven door en voor Monsanto. Het verzekert de GMO-groep van een algemene licentie voor de teelt en verkoop van haar producten en stelt haar in staat de beslissingen van Amerikaanse rechtbanken in de experimentele teelt van genetisch gemodificeerde gewassen te weerstaan. Genetische ingenieurs van bedrijven als Monsanto mogen nu hun gewassen telen, oogsten en verkopen ondanks sterke tekenen van gevaar of bezorgdheid, of ondanks lopende gerechtelijke procedures.

Lees ook:  Terwijl Duitse bedrijven failliet gaan: Merkel geeft 5,9 miljard euro aan belastinggeld weg aan Afrika

Adoptiegroenten

Kent u “adoptiegroenten”? Europese groenten worden eerst in Afrika gezaaid en komen als zaailingen naar Europa!
Marokko is zeker niet de enige geboorteplaats van groenten, Djibouti, Niger en Mali leveren soms ook zaailingen aan Europa, net als de Kaapverdische eilanden in het midden van de Atlantische Oceaan. Land is in veel Europese landen schaars of wordt voor andere doeleinden gebruikt, bijvoorbeeld het volpleuren met zonnecellen.
Wist u dat Europese jonge-planten-bedrijven jaarlijks miljarden zaailingen telen, bijvoorbeeld in Afrika? Het hoeft zelfs niet te worden geëtiketteerd! Ze leveren ze aan groentetelers in heel Europa en krijgen dan de aanduiding “Made in Holland”, “Made in Spain” etc. De zaden op Afrikaanse grond groeien wekenlang uit tot spruiten totdat de zaailingen op reis gaan in donkere gekoelde voertuigen en na ongeveer 14 dagen de Europese bodem bereiken. Europese groentetelers nemen ze dan onder handen en verbouwen ze tot rijpe tomaten, komkommers of sla. En als de zaailingen alleen op Europese bodem worden geplant, deels door “moderne slaven”, doet de natuur wat ze wil, maar de supermarkten en discounters lijken dat nog niet te hebben gemerkt, want er wordt jaarlijks meer dan 50 miljoen ton krom fruit en groenten alleen al in Europa worden weggegooid, terwijl bijna een miljard mensen nog steeds verhongeren.

De toenmalige president Kikwete uit Tanzania was ook aanwezig op de G7-top 2012 in het Witte Huis (zie foto). Deze top stond in het teken van de “Southern Land Growth Corridor of Tanzania” (SAGCOT), het nieuwe partnerschap dat in 2010 werd opgericht. Deze samenwerking is bedoeld om landbouwgroei in deze regio mogelijk te maken. Monsanto was sinds het begin partner van SAGCOT. En u kunt het al wel raden: Monsanto kondigde de steun aan van lokale partners in Tanzania om hen te helpen systemen te ontwikkelen die de productiviteit zouden verhogen en de waardeketen van landbouwmaïs en -groenten zouden versterken.

De “nieuwe alliantie voor voedselzekerheid en voeding” is een gezamenlijke verbintenis die gericht is op het bereiken van duurzame en inclusieve groei in de landbouw. In 2012 werd er gezegd dat 50 miljoen mensen dedaar op volgende 10 jaar zouden worden bevrijd van armoede, en de Afrikaanse politiek zou dan in staat moeten zijn om effectieve landbouwplannen en strategieën voor voedselzekerheid te ontwikkelen.
Het proces moest worden ondersteund door particuliere investeerders en de G-8 (nu G7) om een snelle en duurzame groei in de landbouw te bereiken. Deze actie werd volgens de G7 in 2012 ondersteund door de Wereldbank en de Afrikaanse Ontwikkelingsbank en het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties, het Internationaal Fonds voor Landbouwontwikkeling en de Voedselorganisatie voor de Nieuwe Alliantie.

Het klinkt allemaal geweldig, ja, als niet particuliere investeerders zoals bijvoorbeeld Monsanto aan tafel zouden hebben gezeten. Want gebleken is dat Monsanto toen ook deel uitmaakte van het Afrikaanse Landbouwpartnerschap. En niet alleen Monsanto, het controversiële bedrijf dat door Bayer is opgekocht. Want steunverleners die een evenement bijwoonden op 8 september 2013 waren:
Paul Bulcke van Nestlé, Jim Borrel van DuPont, Juan Ferreira van Monsanto, José Graziano da Silva, ddirecteur-generaal van de Food and Agriculture Organization (FAO) , Kavita Prakash-Mani van Syngenta, Pascal Lamy, directeur-generaal van de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Zoals u ziet: allemaal van de partij in Afrika. En dan nu de kernvraag: wie profiteert er van de honger?

Bill Gates

Daar hebben we Bill Gates, de oprichter van Microsoft. Hij riep al vele jaren geleden op tot een fundamentele heroverweging in het Wereldvoedselprogramma. Investeringen in de landbouw zijn het beste wapen tegen honger en armoede. Volgens een persbericht van de Bill & Melinda Gates Foundation in februari 2012 was het belangrijk om de economische onafhankelijkheid van mensen te vergroten. Tegelijkertijd kondigde hij aan dat de stichting $ 200 miljoen aan financiering zou verstrekken. De fondsen waren onder meer bedoeld om de introductie van nieuwe droogtebestendige maïssoorten te ondersteunen, om vaccins voor landbouwhuisdieren te promoten en om handelaren in agrarische producten op te leiden tot boeren. Initiatieven waren ook bedoeld om genderbarrières te helpen verminderen, zodat meer vrouwen in de landbouw zelfstandig zouden kunnen leven. Klinkt goed, nietwaar? Maar als we de beschikbare informatie goed bekijken dan lezen we over zaken als “droogtebestendige maïssoorten” – zoals genetisch gemodificeerde maïs van Monsanto?

En in juni 2012 (sindsdien is er niet veel ten goede veranderd) heeft een groep toonaangevende Duitse bedrijven en organisatie in samenwerking met het Duitse Federale Ministerie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (BMZ) het “Duitse initiatief voor landbouw en voedsel in opkomende en ontwikkelingslanden” (DIAE) opgericht. Het werd in januari 2013 omgedoopt tot German Food Partnership (GFP). Het GFP is een netwerk waarin Duitse en internationale bedrijven in de landbouw- en voedingsindustrie, verenigingen en stichtingen, de publieke sector en bedrijven uit opkomende en ontwikkelingslanden samenwerken om de voedselzekerheid te verbeteren.

Lees ook:  BILL GATES TIRANNIE VOOR TWEEËRLEI GEBRUIK: Afrika wordt een proeftuin voor het "Trust Stamp" corona-vaccin en betalingssysteem

De oprichters van de GFP sinds juni 2012 zijn AGCO International GmbH, BASF, Bayer CropSience AG, BioAnalyt GmbH, DEG, GIZ, Association for the Promotion of Private German Plant Breeding e. V., K + S Kali GmbH, LEMKEN GmbH & Co KG, Mars Incorporate, METRO Group, Syngenta Agro GmbH en het Verband Deutscher Maschinen- und Anlagenbau (VDMA). Nadien hebben andere deelnemers zich bij het initiatief aangesloten.
De man die naast multi-miljardair Bill Gates en de Duitse minister van Ontwikkelingssamenwerking Dirk Niebel aan tafel zat, was Liam Condon en stond aan het hoofd van Bayer CropScience AG. Net als Monsanto CropScience was hij, het hoofd van een miljardenfabrikant van bestrijdingsmiddelen en Bayer, actief op het gebied van groene genetische manipulatie om planten resistent te maken tegen ongedierte of weersomstandigheden. Gates ondersteunde dit (hij was een belangrijke aandeelhouder van Monsanto).

Bijna 10 jaar zijn verstreken en honger is nog steeds aanwezig in Afrika en niet alleen vanwege corona of sprinkhanenplagen.

Het projekt WASH

“De World Business Council for Sustainable Development (WBCSD) is een wereldwijde, door een ceo geleide organisatie van meer dan 200 toonaangevende bedrijven die samenwerken om de overgang naar een duurzame wereld te versnellen”, en ze maken deel uit van The Global Goal om honger te beëindigen vóór 2030 – NUL honger in 2030, waarvoor sterk wordt geïnvesteerd in Afrika, in de volgende sectoren voor “duurzame” ontwikkeling….. volgens wbcsd.org. Het programma wordt ook ondersteund door de GIZ – de Duitse Vereniging voor Internationale Samenwerking (GIZ GmbH), de Europese Commissie, het World Economic Forum en vele anderen zoals WaterAid.

Met tal van WASH-projecten wereldwijd werd de basis gelegd voor correcte, duurzame zorg, aldus de Verenigde Naties. “WA-S-H” staat voor water, sanitair en hygiëne. Nestlé, het grootste bedrijf dat miljarden euro’s aan water verdient, is er ook.

Nestlé Pakistan ontving de UN Global Compact Business Sustainability Award voor “Innovative Solutions for Sustainable Water”. En dat ondanks het feit dat Nestlé destijds voor de rechter stond in Pakistan, omdat het bedrijf water uit in totaal negen putten op drie locaties pompte, ook al leed Pakistan aan een ernstig watertekort.
Op hetzelfde moment dat Nestlé in Davos werd geëerd voor klimaatbescherming door de non-profitorganisatie Carbon Disclosure Project, wiens partners in Duitsland KPMG AG en WWF Duitsland zijn, ontving Amos Abba uit Nigeria in Luzern een prijs voor zijn onderzoek: “Hoe Nestlé Nigeria de watervoorziening in Abuja vervuilt” (lees ons artikel van 6 februari dit jaar “De smerige handel in schoon water”).

Als u landen wilt helpen schoon water te hebben, waarom zou je het dan van hen afnemen? Het antwoord kunt u wel raden. Maar wist u dat als landen als Kenia of andere Afrikaanse landen leningen willen van de Wereldbank of het IMF, ze dan verplicht zijn hun water te privatiseren! Hierbij komen de westerse multinationals in beeld.

Geen honger – eigenlijk in 2030, maar inmiddels wordt er al gesproken over Vision 2050. En niet alleen Nestlé is erbij, maar ook Bayer.

Dit artikel wordt in de weekend-nieuwsbrief voor abonnee’s vervolgd, en daarin gaan we dieper in op de volgende zaken:
– Zambia kweekt koffie voor de Europese Unie. In Mali en Ivoorkust worden nu mango’s geteeld omdat ze daar goedkoper zijn dan in Latijns-Amerika. Terwijl de EU goedkope citrusvruchten uit Afrika importeert, rotten tonnen citrusvruchten weg in EU-lidstaat Spanje.
– De rijke geïndustrialiseerde landen beweren dat ze Afrika zullen helpen in de strijd tegen honger, maar ze doen het tegenovergestelde, economische belangen bepalen de wereldpolitiek en in arme landen vestigt de winstlust zich alleen om hun grondstoffen, sojabonen of maïs te oogsten op hun waardevolle landbouwgronden. Of om palmolie, katoen of zelfs bananen of groenten te verbouwen.
– Nadat de Indonesische bossen op grote schaal zijn gekapt en omgezet in eentonige palmolieplantages, doen de grootste palmolieproducenten ter wereld dezelfde lucratieve activiteiten in Afrika.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord