Wilders groeide uit tot een populaire politicus op grond van beloften waarvan iedereen wist dat hij ze niet waar kon maken

Wilders groeide uit tot een populaire politicus op grond van beloften waarvan iedereen wist dat hij ze niet waar kon maken. Tenzij het volk hem een absolute meerderheid zou geven. En zelfs dan was het allesbehalve een gelopen race. Binnen zijn eigen partij was hij het die de lijnen uitzette, al zal er ‘binnenskamers’ zo nu en dan wel stevig zijn gediscussieerd. Anders krijg je ook geen scheuring, nietwaar?

Maar was Wilders dan wel zijn ‘Eigen Man?’ Iedereen weet dat Wilders gemesmeriseerd is door Israël, en het lot van de Zionisten. Wat iets anders is dan het lot van de Joden. Zeker in het begin van zijn markante ‘anti-Moslim’-partij kreeg hij volop geld van Zionisten uit de VS. Geld dat hij ook hard nodig had, omdat zijn tegenstanders hem het ene na het andere proces aandeden. ‘Openbaar aanklagers’ trokken hem de rechtszaal in, of gesubsidieerde ‘actiegroepen’ deden dat, en omdat de PVV geen ‘ledenpartij’ is, kon Wilders ook niet terugvallen op de contributies van de leden.

Toen Wilders dan uiteindelijk een keer de verkiezingen won, werd hem het ‘formeren’ van alle kanten onmogelijk gemaakt. Wat uiteindelijk het levenslicht zag was brandhout. En het was geen lang leven beschoren. Eigenlijk begon het gelazer al vanaf de presentatie van het nieuwe kabinet, waar Wilders er geen geheim van maakte dat hij zich niet geroepen voelde om ‘zijn’ kabinet consequent te steunen.

Uiteindelijk viel hij bij gelegenheid zelfs ‘zijn’ ministers af. En nu zit hij weer in de vertrouwde oppositiebankjes. Een deel van zijn partij heeft hem de rug toegekeerd, en tapt ook uit een ander vaatje. Niet op zekere ‘fundamentele punten’, maar ons systeem is niet geschikt voor fundamentalisten. Ook andere partijen die deelnamen aan dat kabinet ging het niet voor de wind. Je kan wel iets willen, maar schrijf het maar op je buik.

Zogeheten ‘Midden-Partijen’ hebben daar veel minder last van. Ook daar staan ze tijdens de verkiezingscampagne wel om het hardst te roepen dat ze zekere principes hebben, maar na het sluiten van de stemlokalen zijn ze die alweer vergeten. De volgende horde is de ‘formatie’, waarna ze met een ‘hard’ akkoord naar buiten treden, dat op de eerste zittingsdag van het parlement met de kersverse regering al boterzacht blijkt te zijn.

Keuzes gemaakt om de uitgaven te ‘dekken’ sneuvelen vrijwel direct, en daarna gaat het kabinet ‘ongedekt’ verder. Maar aan de uitgaven-kant snijden om de balans weer te herstellen zit er niet in. Daar zie je waar je moet zoeken naar de identiteit van degene, of degenen die écht de dienst uitmaken.

Nou is dat in het geval van Nederland, en de meeste Europese landen, niet zo lastig in eerste instantie. De EU en de NAVO hebben meer in de melk te brokkelen dan Schoof of Jetten. Landen die hun soevereiniteit niet weg willen geven zijn, binnen de EU en de NAVO, op de vingers van één hand te tellen. Hongarije, Slowakije en nu ook Tsjechië, met zo nu en dan een oprisping in België, op Malta of in Italië.

In alle gevallen waarin regeringsleiders vasthouden aan de oorspronkelijke afspraken, zoals vastgelegd in statuten die ze bij het aangaan van het lidmaatschap hebben ondertekend, zijn die leiders ‘rechts-extremist’, volgens de ‘gevestigde media’, en hun ‘bots’ en ‘trollen’. In Roemenië, en ‘kandidaat-lid’ Moldova, lukte het slechts met kunst-en-vliegwerk om de kandidaat die de voorkeur van de kiezers had buiten de deur te houden. En de EU en de NAVO zijn druk in de weer om in Hongarije Viktor Orbàn terzijde te schuiven.

Door Hongarije sancties op te leggen, geld te onthouden waar het land recht op heeft, en dan spreken we over vele miljarden, maar vooral ook door het land af te sluiten van olie en gas uit Rusland, trachten de EU en de NAVO het volk rijp te maken voor een omwenteling. In de basis dezelfde strategie als ze wereldwijd gebruiken, met wisselend succes. Sommige volkeren zwichten voor de verleiding, en stemmen massaal op de kandidaat die een ‘Groen Vinkje’ heeft gekregen van de ’Supreme Leaders’. In andere landen lusten ze die gluipkoppen rauw, en stemmen ze *juist* op de ‘stem van het verzet’.

In het verleden lukte het de EU en de NAVO nog wel om de verkiezing van ‘hun’ kandidaat te kopen, zoals de VS dat elders ook deed, maar eigenlijk wordt dat nu steeds lastiger, omdat het geld op is. De uitgaven spuiten omhoog, maar er staan geen inkomsten, of bezuinigingen tegenover. Merz, Jetten, Starmer en Macron kunnen wel luidkeels roepen dat het ‘volk’ een stel luie varkens is, en dat de productie omhoog moet door de pensioengerechtigde leeftijd richting grafzerk te tillen, maar afgezien van een groep mensen die thuis geen leven heeft, en ook niet zou weten hoe ze zichzelf moeten vermaken, stuit dat op bezwaren.

Bovendien storten de productie-gerichte bedrijven nu en masse op een hoop, door de niet op te hoesten prijzen voor energie, en de sancties die ons hebben afgesloten van de betaalbare grondstoffen, en een steeds groter wordend deel van de afzetmarkt.

Dat laatste was al het geval als we kijken naar de meeste gebruiksgoederen, maar het is nu, dankzij de EU en de NAVO, ook het geval voor ‘High End’ bedrijven, zoals ASML. HIER een video over de manier waarop ze in China manieren ontwikkelen om zonder die machines van de Nederlandse fabrikant dezelfde chips te maken. En hoe het uitpakt als de EU van China eist dat het land haar superieure batterij-technologie uitlevert aan de Europeanen.

Eenieder die, zoals ik, ademloos zit te kijken naar alle projecten waar ze in China onwaarschijnlijke doorbraken in bereiken, terwijl wij in Europa verstrikt zitten in bergen ‘Red Tape’, en vooral op zoek zijn naar manieren om elkaar het leven zuur te maken, begrijpt dat zelfs *als* het ‘Brussel’ lukt om een land als Hongarije een ‘mooiprater’ op te dringen, het in praktische zin onmogelijk zal zijn om te leveren wat men belooft.

Zelfs een ongekende overdracht van de welvaart van ‘rijke landen’, zoals Nederland, naar Hongarije om de glijbaan van Orbàn’s rivaal te smeren, gaat de kosten niet dekken die gepaard gaan met de transitie van olie en gas uit Rusland naar de gestolen olie uit Venezuela, nog altijd duurder dan die uit Rusland, en laten we het over de LNG uit de VS maar helemaal niet hebben.

Nou is de bereidheid in Nederland om te betalen voor alles wat de EU en de NAVO op hun verlanglijstjes zetten onnavolgbaar groot. Maar tegelijk willen de partijen die klaarstaan met de geldbuidel hun eigen klanten ook bedienen. Daar hangt een prijskaart aan. Wie gaat de rekening betalen? Of lenen we bij tot de bank klapt? Of de rente oploopt, waardoor de pijn langs die weg zichtbaar wordt?

Als er van die bezuinigingen en belastingverhogingen via ‘Box 3’ in de praktijk niks terechtkomt, heeft dat consequenties voor Nederland, maar ook voor de EU die die Euro drukt. Trouwens, ook als je mensen met verhoudingsgewijs veel ‘bezit’ dwingt om het te verkopen, teneinde de belastingdienst te kunnen betalen, zit daar ook een rouwrandje omheen. Afgezien van het gegeven dat velen die het betreft simpelweg Nederland en de EU de rug toe zullen keren, en sterf maar met je oorlogen en ‘Groene Hobbies’, dan mist ons land nog wel meer dan die reeds ingeplande extra centen als de welvaart daardoor daalt.

Nogmaals, je kunt het Rob Jetten, Dilan Yeşilgöz en Henri Bontenbal *eigenlijk* niet eens kwalijk nemen. Zij zijn de baas niet in Nederland, en *willen* dat ook niet.

Veel teveel verantwoordelijkheid. Beetje leuteren in een praatprogramma, en lachen in de Haagse Feestzaal als Paternotte, in discussie met de intellectueel veruit superieure Lidewij de Vos, begint over ‘brandnetelsoep’ als we niet als de sodemieter het mes zetten in de uitstoot van CO2, nog eens onderstrepend dat hij echt helemaal nérgens verstand van heeft. Je ziet het toch ook aan de benoeming van Sjoerd Sjoerdsma, de Nederlandse Kaja Kallas, die ons internationaal moet gaan vertegenwoordigen op handelsgebied, terwijl een béétje land niet meer met hem wil praten. Het is allemaal niet serieus.

Inmiddels wordt alweer reikhalzend uitgekeken naar de ‘Gemeenteraadsverkiezingen’, waarbij de één roept dat het een goede ‘graadmeter’ is voor het vertrouwen van de kiezer in het zojuist aangetreden kabinet, terwijl de ander benadrukt dat het juist *géén* goede graadmeter is, omdat de ‘lokale politiek’ een ander karakter heeft. Maar ik vrees dat het allemaal lood om oud ijzer is als we op partijen stemmen die doodsbenauwd zijn om zélf iets te moeten beslissen, en moeten zorgen voor ‘dekking’.

Als een gemeente als Amsterdam, acht miljard in het ‘Rood’, een half miljoen weg kan geven aan Kiev, zonder dat er iemand vraagt waar de ‘dekking’ voor die ‘onverwachte uitgave’ vandaan komt, en waar ze hypermoderne centrales sluiten, om er vervolgens voor vele miljarden een nieuwe in Diemen neer te zetten die *slechter* is voor het klimaat dan die ze gesloopt hebben, waarna de bewindspersoon die verantwoordelijk was voor die bestuurlijke misser minister president wordt, waar hebben we het dan over?

Zoals u weet, zeker indien u hier al wat langer leest wat ik u mee wil geven, is het doel van de oorlog in Oekraïne het over de kling jagen van Rusland. De economie van dat land vast te laten lopen, waardoor Poetin in de problemen zou komen, en in de chaos zouden wij met de NAVO en de EU naar binnen lopen om ons te verzekeren van goedkope energie en betaalbare grondstoffen. Een plan dat in het honderd liep door ‘nog onbekende redenen’.

Dat wil zeggen: De ‘modellen’ gaven aan dat het de enige mogelijke uitkomst was. Gisteren zat ik naar een video op YT te kijken, waarin een Australische analist droogjes opmerkte dat als ze de Russische economie hadden willen slopen, ze het land beter lid van de EU hadden kunnen maken.