di. aug 16th, 2022
europa

In de weken na de Russische invasie van Oekraïne op 24 februari begonnen experts te beweren dat als de campagne langer dan een paar weken zou duren, dit een fatale vernedering zou zijn voor de Russische president Vladimir Poetin. Bijna vier maanden later, zonder dat het einde in zicht is, hebben de meeste commentatoren de operatie omgedoopt tot een oorlog, terwijl ze erkennen dat welke vernedering Poetin ook heeft ondergaan, het niet helemaal fataal was.

Zijn de burgers van Europa de oorlog zat. Iedereen lijkt het er desondanks over eens te zijn dat Poetin zich ernstig heeft misrekend. Een van de redenen die ze noemen is de onverwachte omvang en intensiteit van het Oekraïense verzet. Een ander voorbeeld is natuurlijk de massale en grotendeels onverwachte steun van het Westen, met name in de vorm van militair materieel.

Verschillende verklaringen van gezaghebbende stemmen in Washington geven niet alleen aan dat de oorlog waarschijnlijk zal aanslepen, maar dat de Amerikaanse strategen hoopten op een eeuwige oorlog. Tijdens zijn bezoek aan Polen in maart nodigde de Amerikaanse president Joe Biden zijn trouwe volgelingen uit “om ons te wapenen voor een lange strijd die voor ons ligt…” Drie maanden later lijkt zijn voorspelling dat de “strijd over dagen of maanden niet zal worden gewonnen” juist te zijn. . 

Minder accuraat was echter zijn bewering dat de Russische roebel tot puin zou worden herleid en dat de achterkant van de Russische economie op het punt stond te worden gebroken. In april kaatste de roebel terug en werd “de sterkste valuta ter wereld dit jaar”. Ondanks de enorme sancties die aan Rusland zijn opgelegd en de beperkingen van de oorlog, draait de economie nog steeds door.

Als de experts, politici en militaire elite in Washington, die 5000 mijl verderop zitten, meer dan comfortabel lijken met een oorlog die Rusland nog vele maanden of zelfs jaren bezig zal houden, kan het zijn dat de mensen namens wie ze de oorlog, die in de frontlinie van de Russische agressie staat, zal na verloop van tijd minder euforisch worden. Dat geldt ook voor de meeste Europeanen die geconfronteerd worden met het vooruitzicht van een strenge winter met gerantsoeneerde verwarming en exploderende gasprijzen. Dat kunnen de Amerikanen zelf ook, die nu al beginnen te klagen.

De meest beklagenswaardige slachtoffers zijn natuurlijk de Oekraïners. Zelfs wanneer het wordt uitgevoerd met een eindeloze voorraad moderne wapens, biedt de heldhaftigheid van het verzet koude troost aan de helden zelf wanneer maar liefst 100 Oekraïners elke dag sterven en steden worden geëgaliseerd in een oorlog die wordt aangekondigd als nooit eindigend. Toch lijken de Oekraïners toegewijd. Maar ze maken zich steeds meer zorgen dat hun bondgenoten instorten. 

Lees ook:  Zien: Arnon Grunberg hekelt linkse steun voor motie van wantrouwen van PVV: ‘Cordon sanitaire moet blijven bestaan’

Al Jazeera meldt dat “functionarissen in Kiev hun vrees hebben geuit dat het spook van ‘oorlogsmoeheid’ de vastberadenheid van het Westen om het land te helpen de agressie van Moskou terug te dringen, zou kunnen aantasten.”

De definitie van het wekelijkse Devil’s Dictionary van vandaag:

Europa´s Oorlogsmoeheid:

Niet te verwarren met de militaire kleding die bekend staat als gevechtskostuums, een psychologische toestand die wordt uitgelokt door aanhoudende oorlogen zonder gedefinieerde doelen en die individuen en soms hele bevolkingsgroepen treft, met uitzondering van politici, lobbyisten en overheidsfunctionarissen die in en rond de ringweg werken.

Contextuele opmerking:

De afgelopen dagen klinkt Biden zelf niet meer zo triomfantelijk als tijdens zijn toespraak in Warschau afgelopen maart. Maar het Amerikaanse beleid is niet veranderd en zal ook niet veranderen. Gezichtsverlies is te kostbaar voor de historische erfenis van een politicus. Desalniettemin merkt Edward Luce in de Financial Times op dat “verveling begint toe te sluipen”, zelfs in Washington, waar “Joe Bidens recente uitspraken laten zien dat hij zich bewust is van het probleem.”

Militair realisme kan ook langzaam binnensluipen na maanden van romantisering van het Oekraïense verzet en zelfverheerlijking van de financiële steun van de VS en zijn Europese bondgenoten. “Veel van de gebreken in het huidige Russische leger – laag moreel, slordige uitrusting, gebrek aan initiatief en brutaliteit binnen zijn gelederen – waren ook van toepassing op het Rode Leger van Stalin, dat uiteindelijk de Duitse Wehrmacht versloeg,” merkt Luce terecht op.

Dan is er Europa, een continent van illusie, waar een economisch machtige unie eeuwigdurend aantoont dat het nog steeds een verzameling is van cultureel en taalkundig ongelijksoortige bevolkingsgroepen. Als formele unie lijken sommige dingen een collectieve vorm aan te nemen, maar er zijn geen solide structuren die zijn ontworpen om de samenhang van de Europese Unie te handhaven ondanks de altijd aanwezige middelpuntvliedende krachten. 

Aan het begin van deze oorlog slaagde de politieke klasse, gevolgd door de media, erin een spontane identificatie met het Oekraïense verzet op te roepen. In de afgelopen eeuw hadden Europeanen tenslotte geleerd dat oorlog op eigen terrein altijd een verlies-verlies-voorstel was. Indringers moeten worden beschimpt en automatisch worden gestraft.

In tegenstelling tot Amerikanen stellen Europeanen echter geen veroordelende straf gelijk aan eindeloos vervolgde oorlog. Ze weten dat oorlog vermoeidheid veroorzaakt. Ze hebben ook de neiging minder te vertrouwen op de wijsheid van hun politici. De gemiddelde Europeaan heeft geen reden om trots te zijn op de NAVO of zich met de instelling te identificeren. Europese politici daarentegen waarderen de NAVO als een symbolische aanwezigheid, onder toezicht van Washington, die lijkt te garanderen dat vrede, in ieder geval tussen de Europese naties, zal blijven bestaan. 

Lees ook:  Eindelijk: de mening van linkse ideologen is verbroken

Europeanen kunnen instinctief reageren op Russische agressie tegen een aangrenzend land, maar ze zijn er veel minder van overtuigd dat de NAVO en de Amerikaanse militaire paraplu de permanente sleutel zijn tot vreedzame betrekkingen.

De oorlog in Oekraïne heeft een hernieuwde voorliefde voor militarisering onder Europese regeringen aan het licht gebracht. En hoewel de NAVO de kern vormt van het gemeenschappelijke veiligheidskader, heeft de schok van deze oorlog Europese regeringen ertoe aangezet om serieuzer na te denken over een autonome militaire samenwerking die niet langer afhankelijk is van de VS voor leiderschap. Dat zal moeilijk te realiseren zijn en zal tijd kosten. Maar om verschillende redenen kan het onvermijdelijk zijn.

Weinig commentatoren merkten dat in de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen in april een duidelijke meerderheid stemde op kandidaten die openlijk vijandig stonden tegenover de NAVO, zowel links als extreemrechts. Dat heeft misschien minder met oorlogsmoeheid te maken dan met NAVO-moeheid. De enorme schade die nu al aan de Europese economie wordt toegebracht als gevolg van het aandringen van Washington om Oekraïne in de NAVO te integreren, zal de komende maanden en jaren steeds duidelijkere sporen achterlaten. 

historische opmerking:

Minder dan een week na de Russische invasie verscheen Hillary Clinton op MSNBC om uitdrukking te geven aan wat leek op de geopolitieke redenering die al in de wandelgangen van de macht in Washington aanwezig was. Ze voorspelde niet alleen een langdurige oorlog, gesteund door de Verenigde Staten, maar ze leek ook van het idee te genieten. Ze was van mening dat het een effect zou hebben dat vergelijkbaar was met dat van de tien jaar durende Russische oorlog in Afghanistan in de jaren tachtig, beschouwd als een van de factoren die de ineenstorting van de Sovjet-Unie bespoedigen.

Clinton beschreef dit plan om Rusland in een moeras te vangen zelfs als ‘het model waar mensen naar op zoek zijn’. Met ‘mensen’ verwees ze duidelijk naar de elite van Washington, met name het ministerie van Buitenlandse Zaken, waar ze vier jaar leiding aan gaf onder president Barack Obama. Clintons beschrijving van dit model kan voor sommige waarnemers een willekeurige gedachte in haar hoofd zijn geweest. 

Lees ook:  TEXAS GEEFT ABORTUS DE SCHULD VOOR HET VERSPREIDEN VAN HET VIRUS, MAAR HET IS DE STAAT DIE MILJOENEN IN GEVAAR HEEFT GEBRACHT

Maar latere gebeurtenissen wijzen erop dat, zelfs op 1 maart, vijf dagen na de lancering van Ruslands ‘speciale operatie’, het naar alle waarschijnlijkheid een strategie was die al volledig was uitgewerkt, maanden voor de Russische invasie. Dit zou de bizarre opeenvolging van gebeurtenissen helpen verklaren waarin de nieuwscyclus werd gedomineerd door de VS die de datum aankondigde waarop Rusland zijn oorlog zou beginnen.

Zowel Clinton als Biden hebben in hun openbare verhandeling na het uitbreken van de oorlog in Oekraïne genoten van het idee dat Rusland in zijn eentje zou lijden zonder enige directe Amerikaanse militaire aanwezigheid in het oorlogsgebied. De militaire strategen van Washington houden vast aan het historische model van Rusland in Afghanistan dat zich in de jaren tachtig afspeelde. Ze proberen het patroon nu in 2022 te herhalen.

Wanneer Bidens minister van Defensie Lloyd Austin een ‘verzwakt’ Rusland oproept dat niet langer ‘het vermogen heeft om zijn buren binnen te vallen’, herhaalt hij zijn president met het zien van een verhoopte parallel tussen de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Bidens eigen uitdrukkelijke wensis dat “deze man [Poetin] niet aan de macht kan blijven.” De Amerikaanse defensiestrategie gaat zelden over het verdedigen van de natie tegen agressie en bijna altijd over regimewisseling ergens anders in de wereld.

In mei beschreef de correspondent van Le Monde in Washington ‘een onmiskenbare euforie die een deel van de ‘blob’ in zijn greep heeft, zoals het establishment van het buitenlands beleid van Washington informeel vaak noemde. Deze euforie kan zelfs een tijdje duren, maar niet voor altijd. Zelfs de hippiegeneratie realiseerde zich na het aanzetten, afstemmen en afhaken op een gegeven moment dat euforie zijn eigen houdbaarheidsdatum heeft. 

Velen van hen ervoeren drugsmoeheid en vermoeidheid in het gemeenschapsleven. In de daaropvolgende decennia belandden er ook nogal wat van hen in de blob, op zoek naar een ander soort euforie.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord