Connect with us

EU

Zeven dolle jaren in het leven van Pablo Iglesias 15-M EN PODEMOS: OVER DE DYNAMIEK TUSSEN BEWEGING EN PARTIJ

Published

on

podemos

Een tiental dagen voor de 10e verjaardag van de indignadobeweging nam Pablo Iglesias afscheid van de Spaanse politiek. Podemos, die de politieke belichaming is van de 15-M-beweging, verliest daarmee haar boegbeeld van het eerste uur. Wat blijft er vandaag over van de ambitie om, in het zog van de gigantische indignadobeweging, een politiek instrument te creëren dat opgevat was als een ‘open participatieve methode’ waar alle burgers hun plaats in zouden vinden?

Op 4 mei kondigde Podemos-medestichter en algemeen-secretaris, Pablo Iglesias Turrión (Madrid, 1978), zijn afscheid van de institutionele politiek aan. Enkele weken voordien had hij ontslag genomen als vicepremier in het kabinet-Sánchez waarin zijn lijst de junior partner is van de sociaaldemocratische PSOE om slag te leveren in de vervroegde verkiezingen voor de regio Madrid. De peilingen stonden immers op onweer: niet alleen zou de in de hoofdstedelijke regio regerende rechtsconservatieve PP een grote zege behalen, zijn eigen lijst dreigde onder de kiesdrempel te blijven. Uiteindelijk wist Iglesias zijn partij van die ramp te behoeden maar links moest wel de duimen leggen voor de PP die – met de steun van het extreemrechtse VOX – de regio verder kan besturen.

Voor Pablo Iglesias komt hiermee een (voorlopig?) einde aan een onwaarschijnlijk traject dat amper zeven jaar duurde. Een tijd van omhoogschieten, vallen en weer opstaan, vriendschap en verraad, hoop, branie en desillusie, die de docent politieke wetenschappen en presentator van het online tv-programma La Tuerka naar het vicepremierschap van Spanje voerde, om uiteindelijk te eindigen in Vallecas en de Madrileense volkswijken waar hij opgroeide. Iglesias zet een stap opzij; Unidas Podemos gaat door. Maar wat blijft er over van de ambitie om in het zog van de gigantische indignadobeweging een politiek instrument te creëren dat opgevat was als een ‘open participatieve methode’ waar alle burgers hun plaats in zouden vinden?

Het vertrek van Iglesias kwam een tiental dagen voor de tiende verjaardag van de start van die indignadobeweging. Zonder metaforisch te overdrijven kan tien jaar na datum de zogenaamde indignadobeweging die zich vanaf 15 mei 2011 over heel Spanje uitrolde een sociale tsunami genoemd worden. De beving werd veroorzaakt door een toxische mix van enerzijds harde neoliberale ingrepen als antwoord op de bankencrisis en anderzijds welig tierende corruptie in het politieke establishment dat die eenzijdige ingrepen en besparingen meedogenloos oplegde.

Twee significante indicatoren maakten duidelijk hoe hard de crisis insloeg. Eén. De jeugdwerkloosheid rondde de kaap van de 50%. Twee. Voor het eerst sinds de jaren 1950-1960 was de emigratie uit Spanje groter dan de remigratie naar Spanje. Het verschil met die donkere jaren van toen was dat nu vooral hoger opgeleide jonge mensen elders perspectief zochten, terwijl de eerste golf vooral laaggeschoolden betrof. Van zij die bleven, engageerden velen zich in de brede verzetsbeweging, vaak met eigen accenten zoals de beweging met de sprekende naam Juventud Sin Futuro (jeugd zonder toekomst).

VAN HET SOCIALE NAAR HET POLITIEKE

De 15-M-beweging ging van start toen na een betoging tal van deelnemers aan de Madrileense Puerta del Sol tentjes opzetten en aan een acampada begonnen. Razendsnel breidde deze actievorm uit over heel het land. Maar hoe krachtig de beweging ook was, hoe diepgaand haar impact, de eeuwigheid hebben sociale bewegingen nooit. Mensen bezetten straten en pleinen maar kunnen er niet blijven wonen. Dit stelde de kwestie van de politieke vertolking van het sociale protest als manier om de eisen van de beweging enigszins te ‘permanentiseren’. Aan de orde was uiteindelijk ook de kwestie van de politieke macht om de neoliberale machine te stoppen en het roer sociaal en politiek om te gooien. Het offensief bestond immers niet louter uit besparingen maar greep, fundamenteler, ongemeen hard in op de arbeidsmarkt, de openbare dienstverlening, het onderwijs en tastte het hele sociale weefsel aan.
Die omslag naar de politiek is een moeilijke kwestie die sociale bewegingen zich bijna nooit stellen, tenzij onrechtstreeks in de vorm van ‘druk uitoefenen op de politiek’ of eisen doorgeven via ‘politieke vrienden’ op wie men verder weinig tot geen invloed uitoefent. Het buitengewone binnen de 15-M-beweging was dat een aantal mensen zich – terwijl de beweging nog leefde en de dynamiek nog speelde – wél de vraag stelden van een nieuwe, op de beweging afgestelde politieke formatie.

Grosso modo kwam dat besef én het initiatief uit politiek vrij marginale hoek. Een aantal academici rond een kern van politicologen van de UCM (Universidad Complutense de Madrid) en een kleine, maar wel nationaal gestructureerde politieke organisatie van trotskistische snit, Izquierda Anticapitalista, later omgedoopt tot Anticapitalistas. Toch bleek de idee om het sociale politiek om te zetten zeer breed te leven binnen de 15-M-beweging. Op het basismanifest dat de initiatiefnemers in januari 2014 lanceerden, geschraagd door tal van bekende en minder bekende personaliteiten uit de culturele, sociale en academische sferen, volgde een onverwacht massale, positieve respons. De titel van dat manifest dekte de intentie perfect: ‘Mover ficha: convertir la indignación en cambio político’. Vrij vertaald: een zet doen; de verontwaardiging in politieke verandering omzetten. De timing was prima, de intentie mooi geformuleerd. Het succes volgde prompt. Honderdduizenden mensen ondertekenden de oproep om bij de komende Europese verkiezingen een lijst in te dienen en op 17 januari 2014 werd de beweging Podemos in een veel te klein theaterzaaltje in de Madrileense wijk Lavapiés officieel gelanceerd.

PODEMOS ONTSTAAT BIJ GEBREK AAN ANDERE POLITIEKE OPTIES

De keuze om zelf van het sociale naar het politieke toneel te springen leek onder de initiatiefnemers evident bij gebrek aan andere politieke opties.
Sinds de overgang van franquistische dictatuur naar parlementaire monarchie vanaf het midden van de jaren 1970 werd Spanje afwisselend bestuurd door éénpartijregeringen die alterneerden, het zogenaamde bipartidismo. Na de bankencrisis was het de PSOE-regering onder leiding van José Luis Rodríguez Zapatero die overstag ging en het neoliberale beleid in overdrive doorvoerde, alvorens het PP-kabinet van Mariano Rajoy overnam. Vanuit de 15-M-beweging kon deze PSOE dan ook geen dienst doen als politiek doorgeefluik. Samen met de PP werd de sociaaldemocratie met de vinger gewezen. Ze werden letterlijk in één adem genoemd ‘PPSOE’ en afgeserveerd met de slogan: ‘No nos representan’ (‘Ze vertegenwoordigen ons niet’).
De tweede reden was de mislukking van Izquierda Unida en in het bijzonder van de communistische PCE die er de kern van uitmaakt om een eersteplansrol te spelen en aantrekkingskracht uit te oefenen op een jongere generatie. De IU-strategie van historisch leider Julio Anguita om midden jaren 1990 de PSOE langs links te beconcurreren en zelfs voorbij te steken (Anguita gebruikte de Italiaanse term ‘sorpasso’) was faliekant mislukt en IU verkeerde in een vrij stabiele, maar ietwat duffe en geparalyseerde staat.
De derde reden was de complete electorale onmondigheid van uiterst-links. De jonge UCM-academici kenden die kleine biotoop goed. Sommigen onder hen hadden er een tijdje vertoefd. Maar ze waren als de dood om een politiek initiatief te nemen dat zich meteen tot marginaliteit zou veroordelen. In tegenstelling tot PSOE en IU telde Izquierda Anticapitalista wel een paar bruikbare ideeën, had ze het 15-M-momentum niet gemist, beschikte ze over de radicaliteit die toen de toon zette met een aantal jonge, dynamische gezichten en stemmen. En doorslaggevend: in haar visie over een noodzakelijke politieke ‘herschikking van links’ zag ze het grotere plaatje helemaal zitten. Dus in het hoofd van de Podemos-initiatiefnemers moest de nieuwe formatie meteen – sine quod non – de politieke marginaliteit overstijgen.
Zoals elders in Zuid-Europa was ook in Spanje geen autonoom politiek ecologisme op massaschaal ontstaan. Waar dit soort formaties in Noord- en West-Europa vanaf de jaren 1980 ‘links terrein’ bezetten en opslorpten, gebeurde dat in Zuid-Europa niet. Politiek groen, in de mate dat het zich ontwikkelde, bleef er altijd met de radicale linkerzijde verstrengeld.

ELECTORALE OORLOGSMACHINE

De nieuwe formatie stond zowel organisatorisch als strategisch meteen voor een Catch-22. Of dat dacht een aantal stichters toch die stilaan de regie naar zich toe trok en als ‘grupo promotor’ andere pioniers naar het achterplan drukten. Deze vijfkoppige zogenaamde ‘grupo promotor’ bestond uit woordvoerder Pablo Iglesias, Carolina Bescansa, Juan Carlos Monedero, Iñigo Errejón en Luis Alegre: allemaal politicologen van de UCM, behalve de laatste die als filosoof aan dezelfde instelling verbonden is.
Enerzijds ambieerde Podemos de politieke belichaming te zijn van de 15-M-beweging. Die beweging had zich doorheen haar ontwikkeling sterk gemaakt door basisdemocratische praktijken, het bannen van paternalisme of macho-leiderschap dankzij een grote impact van een verjongd en energiek feminisme. Anders aan politiek doen, was dus een cruciale uitdaging die organisatorisch de lat hoog legde. Vele Podemos-aanhangers zochten in de nieuwe partij de alternatieve sfeer en modus operandi die ze zelf in de 15-M-beweging hadden ontwikkeld. Dat liep in het begin vanzelf door het feit dat duizenden mensen rechtstreeks uit de geschakeerde segmenten van de 15-M-beweging met dezelfde omgangs- en beslissingsvormen, dezelfde taal en zelfverzekerdheid, als het ware de laagdrempelige partij binnenstroomden. Als een olievlek dijden de círculos, basiskernen, uit over heel Spanje. Ook in de ‘diaspora’ schoten círculos als paddenstoelen uit de grond, vaak onder impuls van geëmigreerde of tijdelijke hogeropgeleide expats, zoals onder meer in België waar de activiteit zich in het Brusselse en in mindere mate in Luik concentreerde.
Anderzijds naderde de electorale deadline met rasse schreden en diende er een gestroomlijnde campagne uitgewerkt met een minimum aan gecentraliseerd apparaat. Vermits de partij zelfzeker stelde dat ze niet gekomen was ‘om te getuigen’ maar om ‘te veranderen’, mocht die afspraak niet gemist worden. Dat veronderstelde een oppercommando die ‘een electorale oorlogsmachine’ (dixit campagneleider Iñigo Errejón) moest in stelling brengen om ‘de hemel te bestormen’ (dixit woordvoerder en lijsttrekker Pablo Iglesias).
De spanning tussen ‘partij-beweging’ en ‘partij-machine’ zou zich geleidelijk laten gevoelen hoewel het enthousiasme primeerde nadat Podemos op 25 mei 2014 onverwacht 1.254.000 stemmen en vijf Europese parlementszetels in de wacht sleepte.

POPULISTISCH SCHEMA

Strategisch benadrukte Podemos – in het verlengde van 15-M – een scherpe veroordeling van het bipartidismo met de ambitie dat te doorbreken. Hoofdzakelijk maar niet uitsluitend op initiatief van campagneleider Iñigo Errejón voerde Podemos hiervoor een populistisch schema in, waarvoor expliciet verwezen werd naar de Argentijnse politicoloog Ernesto Laclau en zijn Belgische collega en levenspartner Chantal Mouffe. De identificatie met het duo Laclau-Mouffe was, zeker bij Errejón, nagenoeg kritiekloos en totaal. Achterliggende verzuchting was het overstijgen van zowel de radicaal-linkse schema’s als hun te eng bevonden klassendiscours. Transversalidad was het nieuwe ordewoord waarmee de partij de links-rechts-tegenstelling wilde overstijgen.
Programmatorisch bracht Podemos een, naar eigen zeggen, proyecto rupturista. De beoogde ruptura of breuk werd institutioneel vertaald als de vervanging van de monarchie door een republiek en een staatshervorming die een plurinationaal Spanje zou opleveren na het vervangen van de grondwet van 1978. Sociaaleconomisch werd een neo-keynesiaans recept gepresenteerd dat in wezen een relance van het kapitalisme beoogt en niet de vervanging ervan. Niet zonder knipoog eiste Iglesias meermaals de erfenis van de oude sociaaldemocratie op (Karl Kautsky, maar ook de Zweed Olof Palme, de Oostenrijker Bruno Kreisky die met de moderne sociale welvaartsstaat geïdentificeerd werden) die volgens hem – mochten ze vandaag actief zijn – uit de sociaalliberale PSOE zouden worden gegooid. Het geconstrueerde antagonisme bestond enerzijds uit ‘la casta’, een elite van ondernemers, werkgeversorganisaties, staatsapparaat, en PP en PSOE met de monarchie als letterlijk kroonstuk. Daartegenover identificeerde Podemos zijn basis met ‘el pueblo’, het volk dat ze – net als in de 15-M-beweging – in de breedte wilde vatten en homogeniseren door ‘transversaal’ te werken. ‘Patria’ (vaderland) werd beschouwd als een lege betekenaar die de juiste (sociale) invulling moest krijgen en waarmee de ‘valse’ patriotten, die met de Spaanse vlag zwaaien maar hun geld in fiscale paradijzen parkeren, moesten worden geconfronteerd. Het nam allemaal niet weg dat de partij door vriend en vijand als een linkse en zelfs radicaal-linkse partij gezien werd.
Methodologisch leek het echter snor te zitten, en de verkiezingsresultaten leken dat te bevestigen. Een jaar later, in 2015, deed Podemos zijn intrede in tal van autonome gemeenschappen (Spanje is sinds de grondwet van 1978 ingedeeld in zeventien autonome gemeenschappen). Samen met andere krachten kwam Podemos na de gemeenteraadsverkiezingen mee aan de macht via sui generis formaties die in meer dan tien centrumsteden de burgemeester konden leveren. Madrid, Barcelona, Zaragoza, A Coruña, Cádiz en andere steden werden ciudades del cambio waar de strijd tegen woningnood en uithuiszettingen een belangrijke prioriteit werd. Die lijsten, bij ons vaak verkeerd geassocieerd met niet-partijpolitieke ‘burgerlijsten’, bestonden naast Podemos uit de lokale klein-linkse organisaties, comités, fronten en emblematische lokale personaliteiten. Significant: vermits nergens absolute meerderheden werden behaald kwamen de alternatieve burgemeesters in de meeste van deze steden aan de macht dankzij de gedoogsteun van… de PSOE. Datzelfde jaar ging Podemos op zijn elan voort. Met meer dan 12% en als derde grootste partij van het land deed Podemos zijn intrede in het nationale parlement. In 2016 zou de partij de kaap van de vijf miljoen stemmen overschrijden en samen met regionale allianties (in Catalonië, Galicië, Valencia…), Izquerda Unida en de kleine links-ecologistische formatie EQUO meer dan 20% behalen.

DE GEEST VAN 15-M GERAAKT ZOEK

Maar de geest van 15-M was toen al grotendeels zoek geraakt. Dat had verschillende oorzaken. De sociale mobilisatie, het elan van 15-M was stilgevallen. De woningnood en de uithuiszettingen konden niet meteen worden gekeerd. Steden en gemeenten hadden daar niet alle hefbomen voor in handen. Op de vrouwenbeweging na en sterke mobilisaties van gepensioneerden, werd sociale strijd defensief en geïsoleerd. De nieuwe partij werd dus niet meer vooruit gestuwd door mobilisaties. Het is in die sfeer dat de partij in 2017 twee congressen organiseerde, Vista Alegre I en II, genoemd naar de voormalige Madrileense arena waar ze plaatsvonden. De inzet van die congressen was groot.
De ‘massapartij’ die Podemos intussen geworden was, had zijn ‘electorale oorlogsmachine’ de facto als partijmodel verankerd. Aan het hoofd stond een groep die zichzelf een vriendengroep noemde maar stilaan elkaar zou verscheuren. Relevanter dan dit was de graad van oligarchisering van Podemos volgens de IJzeren Wet van Roberto Michels: de kleine groep professionaliseerde, coöpteerde vrienden en bondgenoten en verwijderde kritische stemmen uit het centrum van de partijmacht. De partij benadrukte de communicatie en het politieke manoeuvreren aan de top en duldde geen kritiek of oppositie. De leiding die verkozen werd tijdens Vista Alegre I was een homogene lijst rond de charismatische en in de media alomtegenwoordige Iglesias. Die verkiezingen ‘aan de basis’ verliepen via internet waar ‘geregistreerden’ tussen ‘platforms’ konden kiezen. Onderaan was de ebbeweging quasi voltooid en de geest van 15-M achter de horizon verdwenen. De basiskernen demobiliseerden, liepen leeg of verdwenen. Wat Anton Jäger zeer gepast als ‘technopopulisme’ omschrijft, verving een organisch, levendig geheel met democratisch debat en impulsen van onderuit. De snelle groei, de keten van elkaar opvolgende verkiezingen en de teruggang van de sociale beweging hadden deze nefaste fenomenen versneld.

REVIVAL VAN DE PCE-STRATEGIE: DE PSOE UIT DE ‘KASTE’ HALEN

Strategisch werd het populistische antagonisme ‘kaste-volk’ behoorlijk afgezwakt. Vreemd genoeg gebeurde dat op een moment waarop elders in Europa een aantal significante andere linkse formaties (zoals La France Insoumise van Jean-Luc Mélenchon) het populistische discours van ‘voorbeeld’ Podemos steeds meer gingen kopiëren. De noodzakelijke gedoogsteun van de PSOE om in 2015 de alternatieve besturen in de centrumsteden aan de macht te krijgen, had de beperkingen van dat populisme al blootgelegd. Nog datzelfde jaar bereikte Podemos met diezelfde PSOE ook regeerakkoorden in een aantal autonome gemeenschappen.
De strategie werd er vanaf 2015-2016 één van ‘sorpasso’ van de PSOE om haar mee op sleeptouw te nemen in een nationaal kabinet. Aan zijn prille politieke ervaring bij de jongcommunisten (waarvan Iglesias op zijn veertiende lid was geworden) en bij IU (waar hij onder meer de zeer gematigde coördinator Gaspar Llamazares adviseerde) had Pablo Iglesias goede contacten overgehouden met enkele communistische têtes pensantes die de Sturm und Drang van de nieuwe generatie gunstig genegen waren. Het ging om gezaghebbende stemmen die ‘hun’ IU aanporden om uit de lethargie te ontwaken. In plaats van Podemos als concurrent te beschouwen, zouden IU en PCE aldus deze mensen, de jonge partij beter vergezellen. Mensen als de communist en politicoloog, Manolo Monoreo, en de voormalige communistische leider en IU-coördinator, Julio Anguita, zelf brachten niet alleen een aan de top verjongde IU dichter bij Podemos. Ze deden Iglesias inzien dat het populistische schema op zijn grens botste en dat machtswerving nu eenmaal via coalitievorming moest verlopen.
De PSOE moest uit de ‘kaste’ gehaald worden. De oude maar verlichte communisten wilden via Podemos realiseren wat hen via Izquierda Unida niet gelukt was. Ze hadden het luisterend oor van Iglesias en diens metgezel Juan Carlos Monedero. Errejón was al eerder overtuigd van een coalitie met PSOE en had de partij verlaten voor een politiek project met de Madrileense burgemeester, Manuela Carmena, dat uiteindelijk zou leiden tot zijn eigen groenlinkse formatie Más País. Met recent behoorlijk succes in Madrid (onder de lijst Más Madrid) tracht Errejón voortaan een transversale, groene partij uit te bouwen die tracht aansluiting te vinden bij haar Noord-Europese gelijkgestemden. Iglesias maakte van Alberto Garzón, de nieuwe, jongere IU-leider en vandaag minister van consumentenzaken in de regering, een eersteplansbondgenoot, zoals hij dat ook deed met de inmiddels over heel Catalonië uitgebouwde partij van de Barcelonese burgemeester Ada Colau.

PODEMOS OP EEN ONGEZIEN MANIER BELAAGD

Alsof de sociale ebbeweging, de oligarchisering, de strategische herpositionering nog niet genoeg waren, werd Podemos bovendien op een ongeziene manier belaagd. Het electoraal efficiënte populisme werd gecounterd door een opgefrist Ciudadanos als een soort van ‘rechts-populistische’ concurrent de politieke piste in te sturen. Ciudadanos (Burgers) bestond al langer in Catalonië als pro-Spaanse, anti-catalanistische formatie. Met een nieuwe jonge leider, Albert Rivera, ging de partij nationaal de concurrentie met Podemos aan. De partij – ondersteund door de Europese liberalen – stelde zich ‘links-liberaal’ op, hoewel het dat inhoudelijk nooit wist waar te maken en geen banden heeft met het in Spanje nooit echt doorgebroken historische liberalisme. Geconfronteerd met de crisis van het bipartidismo en de dreigende politieke instabiliteit werd Ciudadanos ook gestuwd door delen van het Spaanse establishment die in de partij een mogelijke coalitiepartner zagen met ofwel PP of PSOE. Inmiddels dreigt de partij, na opeenvolgende electorale pandoeringen op nationaal, Catalaans en Madrileens vlak, van de politieke kaart te verdwijnen.
Maar ongemeen hard was het mediaoffensief tegen Podemos en haar leider waar alle vuile trucs gepermitteerd leken. Vanuit het PP-kabinet van binnenlandse zaken werd een spionage- en beschadigingsnetwerk opgezet met een oud-politiecommissaris als spil. Intussen beukte de media er op los dat het een lieve lust was met aantijgingen over illegale partijfinanciering uit Venezuela of Iran. Alle klachten in die zin werden zonder gevolg geklasseerd maar de reputatieschade was een feit. Net als bij ons ten aanzien van de virologen zijn er eerst de woorden, de haat in rechtse opiniemedia en op sociale media door anonieme trollen maar ook door rechtse personaliteiten… Rechtse media als de dagbladen ABC en La Razón voerden een echte hekelcampagne die de grenzen van Iglesias’ privacy ruim overtrad. Daarop volgden doodsbedreigingen vanop extreemrechts dat op heel wat steun kan rekenen onder gepensioneerde en actieve militaire en politiekrachten. De verbaal felle Iglesias werd ook in progressieve kringen een hoge boom die veel wind vangt en de fixatie op leiderschap en communicatie door Iglesias veroorzaakte contraproductieve gevolgen en genereerde kritiek op ‘het alfamannetje’. Ook de keuze om met zijn partner Irene Montero, vandaag minister van Gelijke Kansen, in een villa in de duurdere rand van Madrid te kopen, oogstte makkelijke kritiek. Waar Iglesias aanvankelijk charmeerde, begon hij nu te irriteren. Iglesias voelde dat beter dan wie ook aan en uiteindelijk leidde dit mee tot zijn ontslag met de uitspraak: ‘Als je persoon niet meer bundelt maar verdeelt, dan ben je een obstakel voor verdere groei’.

PODEMOS WORDT JUNIOR PARTNER

Uiteindelijk slaagde diezelfde Iglesias er in 2019 wel in zijn partij als junior partner in de eerste Spaanse coalitieregering sinds de overgang naar democratie te hijsen. Die keuze bezegelde de uittocht van de inmiddels gemarginaliseerde trotskistische medestichters, de anticapis. In het beste geval had men van buitenaf gedoogsteun kunnen verlenen zoals ook linkse Catalaanse en Baskische nationalisten doen, luidde de kritiek op de linkerflank die de deur hard achter zich dichtsloeg. Ook van de ‘grupo promotor’ blijft niemand over, tenzij Juan Carlos Monedero als souffleur buiten de instanties. Het trio Errejón, Bescansa, Alegre verdween na geruchten over een interne machtsgreep tegen Iglesias. Podemos formaliseerde zijn bondgenootschap met de communisten en een aantal kleinere partners in de naam van haar fractie, Unidas Podemos, een benaming die alleen een vrouwelijke vorm kent. Maar andere partners – onder meer in Galicië en Valencia – distantieerden zich van Podemos.
Veel van de huidige partijkaders verdienden hun sporen in 15-M, vooral in Juventud Sin Futuro. Podemos vervult de rol die de PCE nooit heeft kunnen vervullen en twee van haar vijf ministers zijn ook PCE-kaders. Naast communistisch partijboegbeeld Alberto Garzón is dat de sterke en alom geprezen minister van Arbeid, Yolanda Díaz, die voortaan het boegbeeld van de alliantie wordt. De Navarese psychologe, Ione Belarra, neemt het ministerschap én het Podemos-leiderschap van Iglesias over. In die zin bracht Iglesias zijn formatie terug waar het voor hem, als tiener en jongcommunist, allemaal begon.
In de peilingen blijft Unidas Podemos achteruit sukkelen. De partij zou graag een aantal mooie beleidspluimen op de hoed willen steken en slaagt daar soms ook in (zoals de verhoging van het minimuminkomen) maar moet ook in een aantal symbooldossiers het hoofd buigen tegenover de sociaaldemocratische senior-partner die vooral ook alle institutionele en buitenlandse beleid monopoliseert. Dat is wrang voor Unidas Podemos waar men graag een aantal points of no return zou willen voorbijgaan (inzake het terugdraaien van de neoliberale arbeidsmarkthervorming, het invoeren van een vermogensbelasting of de definitieve stopzetting van huisuitzettingen). Ook inzake het brandende Catalaanse dossier wil Unidas Podemos voortgang boeken, zoals het vrijlaten van de gevangen leiders (de regering kan amnestie afkondigen) en het opzetten van een daadwerkelijke dialoog. In het progressief-Catalaanse kamp kreeg Iglesias, na de aankondiging van zijn vertrek, veel lof toegezwaaid.

LESSEN VOOR LINKS

De politieke context is intussen fel veranderd. Op de mesthoop van rechts met de corruptieaffaires rond de PP ontstond het neofranquistische VOX dat de andere rechtse partijen onder druk zet en opzweept in een rechts-nationalistisch opbod. Het Catalaanse nationalisme dat vanaf 2014 een roadmap naar onafhankelijkheid inzette, triggerde een rabiaat, ultrarechts Spaans nationalisme. Het identitaire verdrong het sociale, wat voor links – ook bij ons – een groot probleem is. In die ondankbare context lijkt Unidas Podemos greep op het electoraat te verliezen.
Ook de pandemie wordt, net als bij ons, door rechts en extreemrechts uitgebuit. ‘Vrijheid’ is de leuze waarmee zowel PP als VOX voor quasi ongebreidelde versoepelingen pleiten. Ze kregen hiermee de horecasector achter zich – alleen de regio Madrid telt al bijna 20.000 bars en restaurants – en een steeds talrijker publiek dat, net als bij ons, de restricties ‘beu’ is. De grote populariteit van Madrileens PP-boegbeeld Isabel Díaz Ayuso lag in het feit dat ze gedurende de pandemie grote delen van Madrid tot een permanente ‘La Boum’ aanzette. Ook complottheorieën spelen hier, zoals in Noord-Europa, een nefaste rol die actief opgenomen wordt door extreemrechts zoals ook de Nederlander Thierry Baudet dat doet.
In zes jaar legde Podemos echter een ongelofelijk traject af waaruit de Europese linkerzijde toch wel een aantal belangrijke lessen kan trekken.
Ten eerste het inzicht dat sociale verontwaardiging moet gekanaliseerd worden richting politieke verandering.
Ten tweede dat wanneer de druk van de straat wegvalt, de politiek zijn autonomie herstelt. De loskoppeling van institutionele politiek met sociale mobilisatie is nooit een goede zaak. Democratie is, in tegenstelling tot wat hier wel eens beweerd wordt, veel meer dan het formule stemmen om de vier jaar en dan passief afwachten. Democratie heeft baat bij inmenging van de burger en verliest aan kwaliteit als beroepspolitici zich in een vacuüm voortbewegen.
Toch komt verandering door macht te ambiëren en niet door in de politieke marge brevetten van zuiverheid uit te delen. Wel moeten partijen die electoraal snel groeien zich inspannen om het organische vertrekpunt, de basis, te verzorgen en te koesteren. Zo niet degenereert men – zoals het traject van vele sociaaldemocratische partijen in Europa aantoont – tot oligarchische kiesverenigingen rond charismatische figuren. Groot lichtpunt – en verworvenheid van de 15-M-beweging – is dat het wél mogelijk blijkt jongeren én vrouwen bij een politiek project te betrekken waar ze centrale posities innemen.
Ten slotte levert Podemos – met plus- en minpunten – een interessante bijdrage tot de cruciale vraag hoe links dan toch een aantal stenen kan verleggen in een voor haar buitengewoon ongunstige conjunctuur. De EU kijkt met argusogen toe of men wel binnen de opgedragen lijntjes kleurt. De onverwachte coronapandemie doorkruiste vele plannen. De lawfare tegen de linkse regering vanwege delen van de Spaanse justitie en de ‘deep state’ steken ook stokken in de wielen. In de ondankbare context drukt de partij het beleid naar links terwijl het een cruciale verstandhouding creëerde met linkse Catalaanse en Baskische nationalisten, noodzakelijk om het minderheidskabinet rechtop te houden en rechts van de macht te houden.

OPEN EINDE

Ten aanzien van een aantal andere spraakmakende linkse projecten met massa-aanhang heeft Podemos nog wat troeven achter de hand. Jeremy Corbyn kreeg eveneens het establishment tegen maar domineerde zijn partij niet vermits de Blairites stokken in de wielen staken. Zelf had hij ook geen helder afgelijnd antwoord op de Brexit-uitdaging waardoor de Labour-bastions in het noorden andere electorale oorden opzochten. Bernie Sanders heeft geen eigen partij-organisatie waardoor hij – en zijn jonge opvolgsters – de gevangenen blijven van de Amerikaanse variant van bipartidismo.
Het Podemos-verhaal heeft een open einde. Het is nog niet afgelopen en zelfs een terugkeer van Pablo Iglesias mag nooit helemaal worden uitgesloten. In de komende periode zal hij wellicht veel lezen en schrijven. Hij zal ongetwijfeld gevraagd worden als gelouterd tertuliano (opiniemaker in debatten) en, wie weet, opnieuw zijn eigen tv-programma’s nieuw leven inblazen. In besloten kring maakte hij er nooit een geheim van dat hij liever dat soort activistische en goed gedocumenteerde journalist was dan beroepspoliticus. De volgende zeven jaar van Unidas Podemos komen eraan.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

NAVO’s nieuwe wereldwijde koude oorlog is nu officieel

Published

on

NAVO

Rusland en China, door standvastig te blijven, kunnen voldoende zijn om de Amerikaanse as de NAVO in het graf te duwen dat het verdient.

Ten slotte heeft de door de Verenigde Staten geleide militaire alliantie, de NAVO genaamd, haar wereldwijde ambities voor de Koude Oorlog expliciet gemaakt. Eindelijk is de oorlogszuchtige organisatie schoon uit de bedrieglijke kast gekomen waarin ze zich jarenlang heeft verstopt. En daarom, moge het voortaan verdoemd worden door alle goeddenkende mensen van de wereld.

Tijdens een top die deze week in Madrid werd gehouden, heeft de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie een nieuw Strategisch Concept uitgebracht waarin Rusland als een “directe bedreiging” en China als een “uitdaging” voor “onze waarden en belangen” wordt verklaard . Wat zijn die waarden en belangen precies? Oorlogszucht en overheersing!

De laatste keer dat de NAVO een strategisch document publiceerde was in 2010. Destijds werd Rusland beschreven als een “partner” en werd China niet eens genoemd.

In het afgelopen decennium heeft het door de VS gedomineerde militaire blok steeds meer een vijandig beleid aangenomen ten aanzien van zowel Rusland als China. De zoektocht naar een nieuwe koude oorlog was meedogenloos, onverbiddelijk en grotendeels impliciet. Nu echter verklaart de door de VS geleide as openlijk haar vijandigheid.

De 30-koppige NAVO heeft formeel twee nieuwe Europese staten uitgenodigd om zich bij haar gelederen te voegen, Finland en Zweden. De twee Scandinavische landen maken een einde aan decennia van nominale neutraliteit in wat alleen kan worden gezien als een berekende provocerende actie tegen de nationale veiligheid van Rusland. 

De nieuwe leden zullen de NAVO-landgrens met Rusland verdubbelen en de reeds ontluikende aanwezigheid van de nucleair bewapende alliantie in het Noordpoolgebied vergroten. Moskou heeft gewaarschuwd voor een dergelijke uitbreiding van de NAVO als een moedwillige destabilisatie van het strategische evenwicht. Het feit dat het blok doorgaat met de uitbreiding spreekt van de roekeloze minachting voor pogingen om wederzijdse veiligheid te vinden en de internationale vrede te handhaven.

De NAVO-top deze week maakte ook duidelijk dat de door de VS geleide militaire as een oorlogsbasis tegen China aanneemt. Waarom zou een Atlantische organisatie anders voor de eerste keer de aanwezigheid uitnodigen van vier landen in de Stille Oceaan die in toenemende mate de Amerikaanse anti-Chinese retoriek hebben herhaald? Leiders uit Australië, Nieuw-Zeeland, Japan en Zuid-Korea waren in Madrid om de zogenaamde “Asia-Pacific Four” (AP4) te vormen. 

Net als bij de door de VS geleide Quadrilateral Security Dialogue, of Quad, en het AUKUS-pact, wordt de Stille Oceaan veranderd in een NAVO-gevechtsgebied gericht op China, op vrijwel dezelfde manier als de Atlantische Oceaan wordt gedomineerd door NAVO-vijandigheid jegens Rusland. Uiteindelijk zijn het de Verenigde Staten en hun imperiale belangen die worden gediend en richting geven. Dit is wat echt wordt bedoeld met de vage en schijnbaar goedaardige bezwering van “onze waarden en interesses”.

Dit hoogtepunt in 2022 is allemaal in overeenstemming met de historische rol van de NAVO. Het werd in 1949 in Washington opgericht als een offensief instrument voor Amerikaanse agressie tegen de Sovjet-Unie. De nulsomideologie van het Amerikaanse imperialisme is noodzakelijkerwijs gebaseerd op hegemonie en overheersing. Andere naties zijn ofwel vazallen of vijanden. Een multipolaire wereld van wederzijds partnerschap is een gruwel. Het concept van de Verenigde Naties is inderdaad een gruwel. De wereld moet worden afgebakend in ‘bondgenoten en vijanden’ om het door het Amerikaanse militaristisch aangedreven kapitalisme te laten overleven.

Toen de eerdere koude oorlog met de Sovjet-Unie in 1991 eindigde door de politieke en economische ineenstorting van de Sovjet-Unie, verdween de aanvankelijke euforie van de vermeende Amerikaanse overwinning snel. Auteur en commentator John Rachel onderzoekt hoe duizelingwekkend gepraat over een einde aan militarisme en buitensporige militaire uitgaven en de anticipatie op een enorm, transformerend ‘vredesdividend’ maar al te wreed werd genegeerd. 

Waarom? Omdat de Amerikaanse heersers en hun NAVO-vazallen beseften dat zonder militarisme en oorlog het spel klaar was voor hun kapitalistische afpersing van het bedrijfsleven.

Toen ontstond de Wolfowitz-doctrine en “dominantie over het volledige spectrum”, waarbij de Verenigde Staten en hun Europese volgelingen letterlijk de oorlog aan de planeet verklaarden om natuurlijke hulpbronnen in het nauw te drijven en de waargenomen machten van concurrenten onder controle te houden. Een herrijzend Rusland en opkomend China zouden niet worden getolereerd als een belemmering voor de Amerikaanse hegemonische ambities.

In de afgelopen 30 jaar sinds het einde van de eerste koude oorlog is er niets minder dan een orgie van oorlogszuchtige oorlogen van de VS en de NAVO waarin zwakkere naties de een na de ander zijn vernietigd door het door de Amerikanen geleide militarisme. Internationaal recht en mensenrechten zijn gestript en geplunderd door een door Washington geleide blitzkrieg op de planeet.

Principiële mensen zoals Julian Assange die dergelijke criminaliteit aan de kaak stelden, zijn vervolgd en gemarteld. De vrijheid van meningsuiting en oprecht onafhankelijk kritisch denken zijn lastiggevallen en vermoord.

Met ongelooflijke hypocrisie, arrogantie en waanideeën verheerlijken de Amerikaanse president Joe Biden en andere NAVO-handlangers de principes van democratie, op regels gebaseerde orde en internationaal recht. Als de waarheid is, zijn de Verenigde Staten en hun NAVO-lacunes de vijanden van de wereldvrede. Martin Luther King maakte bijna 60 jaar geleden een soortgelijke observatie. Hij werd vervolgens vermoord door de Amerikaanse nationale veiligheidsstaat. Washington en zijn handlangers in het Westen of de Stille Oceaan vormen de grootste bedreiging voor alles wat ze zogenaamd, cynisch, koesteren.

De Verenigde Staten en hun bende imperialistische flunkeys in de NAVO snakken al drie decennia naar een nieuwe koude oorlog. Toen de Russische Federatie onder leiding van president Vladimir Poetin het unilateralisme van de Amerikaanse schurkenstaat en zijn satrapen uitdaagde met zijn historische toespraak in München in 2007, die hem als een vijand bestempelde. 

De militaire interventie van Rusland in 2015 om Syrië te helpen dat wordt aangevallen door de VS en de NAVO in een geheime oorlog voor regimeverandering, werd betaald voor de orgie van het door Amerika geleide imperialistische gangsterisme. Die spoiler markeerde Rusland verder als een vijand die moest worden aangepakt.

De staatsgreep van Washington en de NAVO in Oekraïne in 2014 was opnieuw een keerpunt. Het was een feitelijke uitbreiding van de NAVO tot aan de grenzen van Rusland met een nazi-speerpunt. Kan het nog provocerender? Maar Moskou trok de rode lijn. Ondanks herhaalde oproepen voor diplomatieke resolutie over Oekraïne en de uitbreiding van de NAVO, werd Rusland gedwongen om “technische militaire maatregelen” te nemen door de dreiging van het Kiev-regime te neutraliseren.

Ook China heeft stoutmoedig laten zien dat het zijn onafhankelijkheid niet ondergeschikt wil maken aan het keizerlijke bevel van Washington. Dit is de reden waarom Washington op grillige wijze zijn halve eeuw oude Eén China-beleid verlaat met het bijbedoeling om Peking tegen zich in het harnas te jagen. De provocatie richting Rusland in de vorm van het door de NAVO bewapende Oekraïne is hetzelfde als de provocatie richting China met een door de VS bewapend Taiwan en een toenemende NAVO-gelieerde omsingeling in Azië-Pacific.

Overduidelijk, en zonder toevlucht te nemen tot overdrijving, kan men zeggen dat de NAVO-top deze week neerkwam op een conferentie over oorlogsplanning. De door de VS geleide as heeft een nieuwe wereldwijde koude oorlog veroorzaakt.

Dat is op zich vervloekt. In een wereld die wordt geteisterd door pandemie, ziekte, ecologische achteruitgang, armoede, honger en werkloosheid, sluizen de kapitalistische machten miljarden naar oorlogsmachines en veroorzaken ze koorts voor confrontaties op basis van angstzaaierij, fobieën en demonisering. Hun mentaliteit is demonisch. Het door de VS geleide imperialisme heeft veel van de huidige crises in de wereld veroorzaakt, waaronder een nieuwe koude oorlog.

Desalniettemin is de wereld drastisch veranderd sinds de oprichting van de NAVO 73 jaar geleden of zelfs vanaf het moment dat de laatste koude oorlog zo’n drie decennia geleden eindigde. Er is inderdaad een verschrikkelijk gevaar van een catastrofale hete oorlog. Er is echter ook een welkom gevaar voor de NAVO die haar eigen graf graaft uit haar criminele activiteiten en betreurenswaardige tegenstellingen. Rusland en China, door standvastig te blijven, kunnen voldoende zijn om de Amerikaanse as in het graf te duwen dat het verdient.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU vernieuwt digitale Covid-certificaat ondanks 99% negatieve publieke feedback

Published

on

Covid-certificaat

Op voorstel van de Europese Commissie heeft het Europees Parlement, zoals verwacht, gestemd om het EU Digital Covid-certificaat met nog een jaar te verlengen. De stemming was 453 voor, 119 tegen en 19 onthoudingen.

De Covid-certificaat regeling zou op 30 juni aflopen. Eerder deze maand had een delegatie van het parlement al een “politiek akkoord” bereikt met de Commissie over de verlenging van het certificaat, waardoor de stemming van gisteren vrijwel een uitgemaakte zaak was.

De certificaatverordening werd oorspronkelijk in juni vorig jaar aangenomen, zogenaamd om “veilig reizen” tussen EU-lidstaten te vergemakkelijken. Maar het digitale EU-certificaat evolueerde snel tot het model en soms de infrastructuur voor de binnenlandse “gezondheids”- of Covid-passen die het volgende jaar de toegang tot vele andere gebieden van het sociale leven zouden beperken.

De EU heeft ervoor gekozen om het covid-certificaat te verlengen ondanks de overweldigend negatieve resultaten van een openbare raadpleging over het onderwerp die door de Europese Commissie is gelanceerd onder de noemer “Geef uw mening” en die van 3 februari tot 8 april voor het publiek toegankelijk was De raadpleging lokte meer dan 385.000 reacties uit – die bijna allemaal tegen vernieuwing lijken te zijn!

In een brief aan de Europese Ombudsman die het Franse parlementslid Virginie Joron op haar Twitter-feed plaatste, schrijft Joron:

Ik lees willekeurig honderden reacties met mijn team. Ik vond geen voorstander van verlenging van de QR-code [dus het digitale certificaat]. Op basis van dit grote onderzoek lijkt het duidelijk dat vrijwel alle reacties negatief waren.

De overwegend negatieve tendens van de reacties was inderdaad vanaf het begin duidelijk. De eerste volledige pagina met reacties, allemaal van 4 februari, is hier beschikbaar . Ze zijn natuurlijk in verschillende talen van de Europese Unie: Frans, Duits, Italiaans en ook één in het Engels.

Om de lezers een idee te geven van de teneur, hier is een vertaling van alleen de eerste regel of twee van de eerste paar reacties (beginnend vanaf de onderkant van de pagina):

Ik ben volledig tegen de vaststelling van dit certificaat, gezien wat er momenteel gebeurt met de rampzalige behandeling van Covid door de EU …

Ik wil dat deze cst [waarschijnlijk een verwijzing naar het Belgische “Covid Safe Ticket”] of vaccinpaspoort eenvoudigweg wordt geëlimineerd …

In het conceptdocument worden beweringen gedaan die niet wetenschappelijk onderbouwd zijn. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat het Covid-certificaat een effectieve bescherming biedt tegen de verspreiding van het virus – welke gegevens kunnen deze bewering ondersteunen?…

Hallo, ik ben geschokt en walg van de vrijheidsdodende beslissingen die in de EU zijn genomen … met betrekking tot dit “Europese certificaat” …

Het covid-certificaat of de groene pas MOET onmiddellijk worden afgeschaft als discriminerend en ongrondwettelijk en mag niet worden ondersteund door wetenschappelijke gegevens, omdat het uitsluitend is gebaseerd op BEPAALDE maatregelen voor burgers…

Ik ben tegen de verlenging van de groene pas, die geen ander doel dient dan het creëren van discriminatie…

Ik wil nooit meer onderworpen worden aan een discriminerend certificaat…

En tot slot de Engelstalige vermelding:

Het digitale Covid-certificaat zou per direct moeten eindigen. Er zijn zoveel gegevens die het feit ondersteunen dat digitale paspoorten nul positieve invloed hebben op transmissiesnelheden en in feite zijn er in de meest gevaccineerde en sterk gereguleerde landen [sic.] covid-percentages krankzinnig …

En zo verder, enzovoort, tot 385.191 reacties.

De vernieuwing van het Digitaal Covid Certificaat betekent niet dat het direct wordt toegepast, maar dat de infrastructuur op zijn plaats blijft en dat het kan worden toegepast als en wanneer lidstaten dat nodig achten.

De huidige regels voor het bezit van een geldig digitaal EU-Covid-certificaat discrimineren niet alleen, onnodig te zeggen, tegen niet-gevaccineerde, maar ook tegen natuurlijke immuniteit, die als vluchtiger wordt behandeld dan door vaccins veroorzaakte immuniteit.

Bewijs van voltooide basisvaccinatie maakt een certificaat 270 dagen geldig; het bewijs van het ontvangen van een boosterdosis geeft voorlopig onbeperkte geldigheid. Aan de andere kant geeft een bewijs van “herstel” – waarbij een positieve PCR-test het enige geaccepteerde bewijs is – slechts 180 dagen geldigheid.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU Een nieuwe westerse religie krijgt vorm

Published

on

eu

EU Leiders in het Westen zijn de afgelopen 12 maanden erg druk geweest met het opzetten van internationale instellingen, regelgeving en technologieën die de bevoegdheden die ze tijdens de lockdown hebben gekregen legitimeren, formaliseren en verankeren. 

EU Ze hebben hun centrale banken die protocollen ontwikkelen voor het implementeren van nieuwe digitale valuta die het toezicht op de financiële transacties van hun bevolking vereenvoudigen; op vaccins gebaseerde identificatiesystemen (zoals het digitale Covid-certificaat van de EU , de gezondheidscode van Hong Kong en de digitale passagiersverklaring van Australië ) die het volgen van personen binnen en tussen landen gemakkelijker maken; en CO2-budgetten en sociale kredietsystemen die kunnen worden gebruikt om te beoordelen wie het waard is om te reizen en een redelijke levensstandaard, en wie niet.

Westerse politici gingen tijdens de covid-periode op de vuist met het opschorten van normale vrijheden en het beheersen van het dagelijkse leven van mensen. Hun autoritarisme was zo extreem dat, achteraf bezien, de legitimiteit ervan in westerse ogen moest worden gecementeerd via een permanente reeks internationaal gecoördineerde command-and-control-structuren.

 Deze zouden een bolwerk vormen tegen uitdagingen in en buiten de rechtbank, de achterkant van politici uit het covid-tijdperk beschermen en ook hun carrière bevorderen: hun herverkiezingsvooruitzichten zullen verbeteren omdat kiezers eerder geneigd zijn het ideologische verkooppraatje te blijven slikken als het wordt gezien als ondersteund door een wereldwijde consensus.

De nieuwe mondiale instellingen, hopen politici, zullen ervoor zorgen dat de kudde diep gehoorzaam blijft aan hun leiders, in beslag wordt genomen door zelfhaat en op hun hoede blijft voor elke medemens met wie ze verzet zouden hebben georganiseerd.

Deze nieuwe westerse orde die door onze leiders wordt opgericht, is verwant aan een religieuze orde die de neo-feodale ideologie behoudt die tijdens covid tot stand kwam, terwijl de massa’s verdeeld en in een staat van zelfhaat worden gehouden. 

De drie-eenheid van inputs

Om een ​​nieuwe religie op te richten, heb je eerst een aansprekend ideologisch verhaal nodig. Dan heb je een priesterschap nodig. Ten derde heb je een geschikt hoofdkwartier nodig voor het pausdom. De eerste twee waren gemakkelijk, maar de derde blijkt een knelpunt te zijn.

Laten we eens kijken waar we staan ​​met elk van deze drie.

In de middeleeuwen was de heersende ideologie dat iedereen zondig was en dat de duivel in ons allemaal op de loer lag, een verhaal dat leidde tot constante zelfhaat en een verdeelde boerenstand. Verenigd hadden ze stand kunnen houden, maar verdeeld waren ze een gemakkelijke prooi voor de rijken. De elites van de 21e eeuw zijn op zoek naar een modern equivalent van de zondeverhalen uit de Middeleeuwen.

Het blijkt dat ze een bijna beschamend groot aantal zondeverhalen hebben om uit te kiezen, aangezien legioenen fanatici geschikte oorzaken aandragen. Mogelijke op zonde gebaseerde ideologieën omvatten wakkerheid, waarin iedereen het gevaar loopt door iedereen te worden getriggerd; eeuwige noodsituaties in het klimaat, waarin ieders activiteiten een gevaar vormen voor iedereen; en eeuwige gezondheidscrises, waarin iedereen een potentiële microbiële verspreider is voor iedereen.

De elites kunnen hun favoriete nieuwe ideologie kiezen, hoewel ze er wel een moeten kiezen. Menigten zijn gemakkelijk te leiden, maar ze zijn ook wispelturig en kunnen gemakkelijk hun lijnen vergeten. De religie die de elites kiezen om hun bevolking mee te binden, moet goed ingebed zijn om nuttig te zijn. 

Op het gebied van het priesterschap is er geen gebrek aan groepen om tot priester te reconstrueren. De beste kandidaten om de vacatures in het priesterschap in te vullen, zijn de bullshitters die al in de meeste moderne organisaties zijn ingebed: degenen die worden geassocieerd met woorden als ‘duurzaam’, ‘ethisch’, ‘veilige ruimte’, ‘diversiteit’, ‘gezondheidsbewust’, ‘inclusief’, en andere anodyne, deugd-signalerende gemeenplaatsen die een marketeer identificeren die een pestkop is geworden. 

Ze verkopen al het idee dat huidige werknemers een bedreiging voor anderen zijn en regelmatige interventies nodig hebben, zoals onbewuste vooringenomenheidstraining en andere vormen van zelfkastijding. De laag bullshitters die in bijna elke grote westerse organisatie wordt aangetroffen, staat te trappelen om de handhavers te worden van welke ideologie dan ook die hun banen zal versterken.

Dus de ideologie en het priesterschap zijn in principe op elkaar afgestemd. De bottleneck in de opbouw van een nieuwe westerse religieuze orde is het pausdom. Wat nodig is, is niet een kopie van het moderne pausdom in Rome dat relatief weinig echte macht heeft over de vele rooms-katholieken in de wereld van vandaag, maar een kopie van het pausdom dat een echte macht was om rekening mee te houden in de Middeleeuwen in Europa: een ideologische krachtpatser met enorme belastinginkomsten die de markten voor onderwijs, gezondheidszorg en spirituele diensten domineerden. 

Het leidde en stuurde priesters, hield toezicht op de leercentra, organiseerde lezen en schrijven, hield een groot systeem van hospices in stand, organiseerde verschillende oorlogen (inclusief de kruistochten), enzovoort. Het deed veel dingen die we nu als slecht zouden beschouwen, maar ook dingen die de meesten als goed zouden beschouwen, zoals het verzorgen van zieken en het levend houden van de kennis van eerdere beschavingen in kloosters en bibliotheken. Dat is het soort machtig pausdom dat nodig is om een ​​nieuwe westerse religie te verstevigen.

Waar de Heilige Stoel?

Lokale priesters hebben een pausdom nodig om redenen van coördinatie en cohesie, om te voorkomen dat ze van het ideologische voorbehoud aflopen. Stel je voor dat een plaatselijke priester zijn plaats vergeet en serieus begint te worden over ethiek of duurzaamheid (of de echte betekenis van een ander recent gekaapt en ontdaan woord) en begint te twijfelen aan bijvoorbeeld de belastingontduiking en het frequente reizen van degenen aan de top. Dat kan een mens niet hebben!

En aangezien er van tijd tot tijd nieuwe informatie opduikt, kan men er niet van uitgaan dat deze automatisch gunstig in de ideologie zal worden verwerkt, tenzij er een pausdom is om deze te interpreteren en richtlijnen te geven. Waar dergelijke begeleiding niet beschikbaar of voldoende duidelijk is, zouden mensen naar een gebied van ‘gemakkelijke priesters’ kunnen trekken, wat de hele religie zou ondermijnen. Dat kan men ook niet hebben!

Waar kunnen de elites dan een religieus hoofdkwartier vestigen van waaruit ze echt gezag kunnen uitoefenen als middel om de plaatselijke priesters in het gareel te houden? 

Hun gedachten gingen tot dusver uit naar de Wereldgezondheidsorganisatie , in de hoop dat deze keuze drie vliegen in één klap zou slaan. Het zou het misbruik van noodgezondheidsbevoegdheden tijdens lockdowns normaliseren en afkeuren; het zou automatisch een bepaald verhaal kiezen als de nieuwe ideologie; en het zou een nieuwe, op gezondheid gebaseerde internationale bureaucratie versterken die macht zou kunnen krijgen over lokale gezondheidsbureaucraten en over iedereen die onder de vlag van ‘gezondheid’ reist. 

Alles wat ‘duurzaam’, ‘ethisch’ of ‘veilig’ is, zou onder de algemene noemer ‘gezondheid’ kunnen worden geplaatst. Het pausdom zou kunnen worden gestapeld met een paar vertrouwde handen (Anthony Fauci en dergelijke) die toezicht zouden houden op de benoeming van ideologische details die door de politieke elites worden vereist, zoals passende vrijstellingen voor zichzelf en hun vrienden. 

Ze zouden ook de verantwoordelijkheid nemen voor het organiseren van inquisities om ideologische tegenstanders te neutraliseren en te elimineren. Het script voor hoe de WHO een nieuw soort middeleeuwse rooms-katholieke kerk zou worden, schrijft zichzelf bijna.

De recente poging om de nationale soevereiniteit via de WHO te ondermijnen, is het belangrijkste bewijs van coördinatie langs deze lijnen tussen de elites. Deze poging kan en moet uit elkaar worden gehaald om erachter te komen wie de poging financierde, wie de voorgestelde wetgeving schreef, welke nationale regeringen het steunden, wie binnen die regeringen het steunden, enzovoort. Dit is de eerste concrete manifestatie van de opkomst van een globalistische elite, die onderzoekers een reële kans biedt om te zien wie ‘ze’ zijn en hoe ‘ze’ zich organiseren en coördineren.

Onze Verlossers

Toch heeft de WHO een fatale fout als het gaat om het hoofdkwartier van een nieuw westers pausdom: het bestrijkt de hele wereld en wordt dus medegefinancierd door veel regeringen, waarvan sommige geen interesse hebben in wakkerheid en andere westerse ideologieën die verdeeldheid zaaien. Westerse bevolkingsgroepen. Deze regeringen vertegenwoordigen bevolkingsgroepen die genoeg ervaring hebben met kolonialisme om de ‘vernieuwing’ waar het Westen naar toe gaat, te erkennen en af ​​te wijzen. 

Dit is de belangrijkste reden waarom het voorstel aan de WHO om zich de ideologische leiding en controle over het gezondheidsbeleid over de hele wereld toe te eigenen, op zijn kop werd gezet: het werd door Afrikaanse landen in de maling genomen. Hoewel het Westen het later opnieuw kan proberen, betekent de structuur van de WHO dat elke succesvolle beslissing ook later kan worden teruggedraaid, wat geen recept is voor een goed functionerend pausdom.

De westerse elites hebben dus alternatieve kandidaten voor de Stoel nodig, voor het geval de WHO niet tot actie kan worden gedwongen. Ze hoeven de priesterschappen in Afrika of in een groot deel van Azië niet te controleren: het is hun eigen bevolking die in het gareel moet worden gehouden, in plaats van de hele wereld. In die zin was het WHO-gambiet een beetje overdreven, waarbij de behoefte aan controle over het hele Westen werd gecombineerd met een terugkeer naar het kolonialisme. 

Wat beter zou passen als een nieuw ideologisch hoofdkwartier, althans in eerste instantie, is een organisatie die voornamelijk de westerse kernbevolking bereikt en al een commando- en controlestructuur heeft. Bij voorkeur zou het iets zijn dat al verplicht is voor westerse politici die, net als kardinalen, de toekomstige pausen zouden kunnen kiezen.

De komende opstanding?

Iets als de NAVO zou heel mooi passen. 

De NAVO heeft de afgelopen 30 jaar grotendeels met haar duimen gedraaid en was wanhopig op zoek naar een nieuwe missie. De crisis in Oekraïne heeft het een tijdelijk nieuw leven ingeblazen en heeft ertoe geleid dat voorheen onafhankelijke Europese landen (zoals die vervelende eerdere uitschieters in Scandinavië, Zweden en Finland) als aspirant nieuwe leden binnenkwamen. De geografische dekking is nu bijna perfect afgestemd op die van het gewenste nieuwe pausdom. 

Het enige dat nodig is, is om te gaan van een organisatie die erop uit is ‘ons te beschermen tegen oorlog’ naar een organisatie die erop is gericht ‘ons overal voor te beschermen’. 

Een kleine stap voor de NAVO, een grote sprong voor de westerse politieke elites.

De NAVO, of een organisatie die qua reikwijdte en leiderschap erg op de NAVO lijkt, zou spoedig de mantel van een nieuw ideologisch pausdom kunnen dragen en enige directe controle kunnen krijgen over de vele kleine priesterschappen in westerse landen, waaronder op zijn minst de bullshit-industrieën en de kleinere gezondheidsbureaucratieën. 

Dit nieuwe internationale ideologische systeem zou een ongemakkelijke alliantie vormen met de toppolitici in westerse landen, die aanvankelijk door hen werd opgericht, maar in de loop van de tijd onvermijdelijk meer rivaliserend met hen zou worden. Net als in de Middeleeuwen zouden kerk en heersers ideologisch bondgenoten zijn met een gemeenschappelijke reeks slachtoffers (de overgrote meerderheid van de mensen), maar rivalen als het ging om middelen en de ultieme loyaliteit van die slachtoffers.

Wat mogen we van zo’n systeem verwachten? Een overkoepelende gezondheidsstructuur die een stroom van verdeeldheid zaaiend en ontwrichtend bijgeloof zou afkondigen, zou in de eerste plaats de productiviteit van lokale zorgverleners aanzienlijk verminderen. We hebben al een vermindering van de levensverwachting gezien in landen die lockdowns oplegden, en een vergelijkbare verslechtering van de volksgezondheid mag worden verwacht in het kielzog van toekomstig bijgeloof dat wordt aangewend voor de gezondheid. 

Op dezelfde manier zou achteruitgang worden verwacht op het gebied van de geestelijke gezondheid en de economische productiviteit van particuliere bedrijven, aangezien het toezicht op en het gekleineerd worden door een nieuw priesterschap een grote belemmering is voor de productiviteit en het concurrentievermogen. 

Achteruitgang in de gezondheid en efficiëntie van de bevolking zal niet veel uitmaken voor de politici die de ideologische invloed van een nieuw pausdom nodig hebben om hun posities te verstevigen, maar op de langere termijn zal het er toe doen voor de kracht van hun landen. Terwijl de elites profiteren van zo’n nieuw pausdom, is de prijs een verzwakking van zowel de bevolking als het land.

genaden redden

Welke krachten zijn in staat deze destructieve nieuwe ideologie te doorbreken? De twee belangrijkste kandidaten zijn concurrentie en nationalisme.

De wereld evolueert langzaam naar militaire en economische machtsblokken, met een blok bestaande uit China en Rusland en een ander blok uit het Westen. Zelfs binnen het Westblok zullen die landen en regio’s die erin slagen het nieuwe pausdom te weigeren, gedijen in vergelijking met de anderen, en de dynamische, energieke, vrijheidzoekende elementen van de bevolking aantrekken. De jaloezie die hierdoor ontstaat, zal een echte uitdaging zijn voor de nieuwe ideologieën.

Wat kan de nieuwe verlichtingsbeweging aan dit scenario doen? In veel westerse landen, waaronder de grote EU-landen, is het antwoord “op korte termijn niet veel”. De belangen die ijveren voor de consolidering van de noodbevoegdheden zijn enorm, met inbegrip van de reguliere media en de belangrijkste politieke partijen. 

Maar in andere Europese landen, zoals Zwitserland, is het antwoord “dit scenario zal waarschijnlijk helemaal worden vermeden”. Dit komt omdat dergelijke landen de realiteit van de huidige situatie al hebben begrepen en bewust buiten de westerse superstructuren blijven, waaronder zowel de NAVO als de EU. 

Het belangrijkste slagveld op korte termijn zal waarschijnlijk de VS zijn. De federalistische structuren van de Amerikanen zullen de komst van een nieuw seculier pausdom weerstaan. Maar als de NAVO gebruikt gaat worden als zetel van nieuwe pausen, zal het Amerikaanse veiligheidsinstituut sterk in de verleiding komen om zich aan te sluiten bij de andere machtige Amerikaanse belangen – Big Tech, Big Pharma, de globalisten en de wakkere beweging – die hard aandringen op ideologische zege.

De ogen van de dapperen en de vrijen in het Westen zijn op de VS gericht.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Waarom was er geen georganiseerd verzet tegen de staatsgreep van 6 januari van Trump?

Trump – De lopende hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over de gebeurtenissen van 6 januari 2021 hebben harde waarheden aan het licht gebracht over de zieke, precaire staat van de… [...]

Europa wil oorlog

Europa moet zich voorbereiden op de zondvloed die op haar afkomt, en dat allemaal omdat de Litouwse satrap van de NAVO denkt dat ze een Mozes is, die twee delen… [...]

Boris Johnson heeft Brexit niet waargemaakt, dus waarom zouden de Britten hem vertrouwen op Oekraïne?

Boris Johnson zit in de problemen want ‘We kunnen het ons niet veroorloven om onze eigen mensen te eten te geven, maar we kunnen het ons wel veroorloven om een… [...]

Nieuwe NAVO-uitbreiding: carte blanche voor sultan Erdogan

Nu het is opgelost, kunnen Zweden en Finland lid worden van de NAVO. Turkije heeft zijn negatieve houding opgegeven. Maar de goedkeuring van Erdogan had een prijs. De situatie zal waarschijnlijk niet alleen… [...]

Fascisme: de laars van het kapitaal deel 2

Dit is deel 2 van het Fascisme: de laars van het kapitaal (deel 1 is hier) II. Liberalisme, neoliberalisme en het liberaal-fascistische koopje Bij een goede analyse zien we dat liberalisme… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN