Connect with us

Politiek

Bewijzen de opmerkingen van Xi Jinping in Davos dat hij een globalistische shill is?

Published

on

china

Soms is de waarheid een bitter medicijn. Maar een bitter medicijn dat de patiënt redt, is altijd beter dan een met suiker bedekt gif.

“Elke goede boom brengt goede vruchten voort; maar een verdorven boom brengt slechte vruchten voort. Een goede boom kan geen slechte vruchten voortbrengen, evenmin kan een verdorven boom goede vruchten voortbrengen. Elke boom die geen goede vrucht voortbrengt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen. Daarom zult u hen aan hun vruchten kennen.”

-Matteüs 7:20

Op 17 januari maakte president Xi Jinping opmerkingen op de jaarlijkse Davos-top, waar een groep miljardairs met meer dan levensgrote ambities om de wereld om te vormen tot een nieuwe techno-feodale dystopie samenkwam voor meerdere dagen van zelf-feliciterende toespraken en netwerken.

Zoals te verwachten was, wekte de toespraak van Xi nogal wat hysterie op bij veel nationalisten aan de overkant van de Trans-Atlantische Oceaan, die duidelijk niet goed reageren op het lelijke feit dat hun regeringen zijn gekaapt en hun leven wordt bedreigd door een zeer sociopathische supranationale entiteit die wil resetten de klok op de menselijke beschaving.

Een specifiek nationalistisch nieuwsoverzicht genaamd LaRouche PAC – historisch gezien voorstander van het Belt and Road Initiative (BRI), maakte van de opmerkingen van Xi gebruik om een ​​ongemakkelijke ineenstorting te ondergaan met een hoofdartikel van 22 januari, geschreven door Robert Ingraham, waarin staat:

“Xi’s toespraak was verwerpelijk. Ondanks de verwijzingen naar ‘wereldwijde samenwerking’ en ‘win-win’, kunnen zijn opmerkingen alleen worden gelezen als een verkapte aanval op Donald Trump en een ondubbelzinnige goedkeuring van de Davos-agenda. Hij onderschreef ‘holistisch’ milieubewustzijn, koolstofneutraliteit en een ‘volledige overgang naar een groene economie’. Hij onderschreef het Trans-Pacific Partnership, prees vrijhandel en veroordeelde protectionisme. Hij sprak zijn uitbundige bewondering uit voor de COP26-agenda, evenals voor de WTO en de WHO. Het meest walgelijk was misschien wel zijn sterke lof (tweemaal in zijn toespraak) voor het genocidale beleid van de Verenigde Naties van ‘duurzame ontwikkeling’. “

Hoewel LaRouche PAC slechts een van de vele nieuwsuitzendingen was die de toespraak van Xi afkeurden als bewijs van China’s medeplichtige rol in de Global Great Reset van het WEF , besloot ik om twee redenen de kracht van mijn verdediging van Xi op deze organisatie te richten.

  • Verder vertegenwoordigen ze veel zeer goede ideeën waarvan ik oprecht geloof dat ze een belangrijke rol zouden kunnen spelen bij het blussen van de branden die de beschaving overspoelen… zolang ze zichzelf niet saboteren door toe te geven aan eenvoudig populisme wanneer dat er het meest toe doet.
  • De auteur van het hoofdartikel heeft een van de beste historische onderzoeken gedaan die ik ooit heb gelezen, wat hem had moeten behoeden voor het maken van het soort onvergeeflijke beoordelingsfouten die grote schade toebrengen aan de geest van zijn eigen lezers, zijn organisatie en de zaak. van de waarheid in het algemeen.

Misschien zijn mijn woorden hard, maar ik hoop in de volgende reactie aan te tonen dat ik absoluut serieus ben in mijn bewering dat de auteur misleid is in zijn analyse van de motieven van China.

Bewering 1: “China ondersteunt decarbonisatie en is dus kwaadaardig”

Voor degenen die zijn gaan ontdekken dat de COP26-doelstellingen voor het koolstofvrij maken in feite worden aangedreven door een intentie om de industriële beschaving te ontmantelen (en de middelen om de moderne bevolkingsniveaus in stand te houden), gefeliciteerd. Je hebt een intellectuele voorsprong verdiend door desinformatie te doorbreken die ontbreekt bij die grotbewoners die nog steeds willen geloven dat Greta Thunberg, prins Charles en Bill Gates klimaatexperts zijn of dat de wereld over 12 jaar in een helse oven zal eindigen, tenzij we onze collectief gedrag en het stilleggen van de industriële beschaving pronto.

Voor degenen die over deze kwestie uit de grot zijn gestapt, hebben de openbare opmerkingen van Xi zeker enige verwarring gewekt. Ondersteunt de Chinese president eigenlijk de “globalistische” ontvolkingsagenda? Ondersteunt hij de ontmanteling van de geavanceerde industriële beschaving?

Als we ons concentreren op die acties die verder gaan dan de oppervlakkige woorden die Xi in Davos gebruikt, is het antwoord een volmondig “nee”.

Euraziatische versus trans-Atlantische “decarbonisatie”

China’s benadering van “decarbonisatie” en “duurzame ontwikkeling” is op tal van niveaus heel anders dan die welke dominant is in de NAVO-Five Eyes-kooi. In tegenstelling tot de in het westen bezette staten die te horen krijgen dat ze zich schrap moeten zetten voor een verlaging van de levensstandaard, productie en zelfs eigendom van bezittingen in een nieuw tijdperk van schaarste, is China’s “groene agenda” gericht op de ontwikkeling van koolwaterstoffen met een focus op aardgas, steenkool , olie en kernenergie.

In termen van China’s robuuste kernenergiesector (die nul CO2 uitstoot), is hun land momenteel het enige land dat gebruik maakt van ELK bestaande reactorontwerp van de derde en vierde generatie, inclusief gesmolten zout-thorium, en snelle kweekreactoren met meer geavanceerde initiatieven om door te breken naar uitvoerbare commerciële fusie dan enige andere staat.

Hoewel China ook een toonaangevende investeerder is in zogenaamde “hernieuwbare” energie, waaronder windmolens en zonnepanelen, hebben ze, in tegenstelling tot de Trans-Atlantische gemeenschap, hun kapitaalintensieve industriële productiebasis niet afhankelijk gemaakt van deze lage intensiteit, onbetrouwbare en dure vormen van elektriciteit , die de voorkeur geeft aan het gebruik van “groene” energie, voornamelijk voor huishoudelijk gebruik.

Het is ook geen geheim dat China ’s werelds belangrijkste gebruiker is geworden van beton, staal, ijzer en andere mineralen die van vitaal belang zijn voor het bouwen van grootschalige megaprojecten die emblematisch zijn in het zich ontwikkelende Belt and Road Initiative.

Bewering 2: “China ondersteunt TPP en is dus slecht”

Om te zeggen dat Xi “is pro-Trans-Pacific Partnership (TPP)” is meer dan simplistisch.

Zoals Pepe Escobar buitengewoon goed uitlegt , is er een strijd over wie de regels van globalisering 2.0 zal bepalen.

De globalisering 1.0 die 50 jaar lang over de hele wereld heeft geschoeid, ligt dood in het water te wachten op de immanente klik om het schip uit elkaar te halen als een nieuwe Titanic die in de donkere afgrond wordt getrokken. Deze ineenstorting is niet echt een fout in het systeem, zoals velen vermoeden, maar was in feite altijd ontworpen als een tijdbom vanaf het moment dat de dollar in 1971 uit de goudreserve werd gehaald tot de huidige systemische zeepbel.

De vraag is dus niet ‘ZAL het systeem instorten’, maar eerder: WIE zal dit nieuwe systeem vormgeven en op WELKE besturingssysteem zullen de regels worden gebaseerd?

Zal het een open systeem zijn dat in staat is tot creatieve groei en zelfgestuurde verbetering of zou het een gesloten systeem zijn dat wordt gedefinieerd door de veronderstelde onveranderlijke wetten van entropie en afnemende meeropbrengsten? Zou het systeem nulsom zijn (win-verlies) of zou het geheel meer zijn dan de delen (win-win)?

De TPP uit het Obama-tijdperk die Trump in 2016 terecht vermoordde, was niets anders dan een flagrante economische aanval op zowel de Volksrepubliek China, in het bijzonder het systeem van de soevereine natiestaat in het algemeen. Deze aanval was gebaseerd op verschillende factoren:

  1. A) Alle TPP-lidstaten van de Stille Oceaan binden aan een top-down NAFTA-achtig systeem dat wordt gecontroleerd door Londen en Wall Street.
  2. B) Bedrijven het recht geven om naties rechtstreeks aan te klagen wegens het overtreden van de regels van TPP’s versie van “vrijhandel” (die in werkelijkheid nooit gratis waren, aangezien multinationale particuliere belangen zoals die die coördineren via verkooppunten als het World Economic Forum altijd probeerden binnen te blijven controle).
  3. C) China afsnijden van zijn buren sinds de pre-2016-versie van TPP China altijd uitsloot.

De “TPP 2.0” waarnaar Xi verwijst, is slechts “TPP” in naam.

Met betrekking tot het besturingssysteem lijkt deze versie meer op een uitbreiding van het RCEP (Regional Comprehensive Economic Partnership) dat in 2020 werd gelanceerd als de grootste handelsovereenkomst in de geschiedenis waarbij 15 landen in de Stille Oceaan betrokken waren die 30% van de wereldbevolking vertegenwoordigen.

Is er sprake van vrijhandel? JA. Wordt deze versie van vrijhandel gebruikt om de imperiale verkrachting van arme naties te rechtvaardigen? NEE.

Vrijhandel beheerst door welke bedoeling?

Het zou een duidelijk feit moeten zijn dat er veel kwaad is gedaan achter de dekmantel van “vrijhandel” sinds Adam Smith zijn beruchte Wealth of Nations schreef in 1776.

Van opiumoorlogen, tot aardappelhongersnood, tot herhaalde Indiase genociden, tot moderne gevallen van plundering onder de globalisering, Britse ‘vrijhandel’ is vaak gebruikt als een middel om natiestaten ertoe te brengen hun beveiligingssystemen uit te zetten terwijl bandieten hen naakt beroofden.

Het verschil tussen de Chinese versus de Anglo-Amerikaanse versies van vrijhandel komt neer op INTENTIE.

Waar de Anglo-Amerikaanse varianten werden ontworpen om de nationale ontwikkeling te vernietigen, zijn de Chinese ( of eerdere Amerikaanse Hamiltoniaanse systeem ) variaties onlosmakelijk verbonden met de industriële verbetering van alle deelnemende landen. Waar de een wil verdelen, veroveren en vernietigen, wil de ander verenigen, samenwerken en creëren. Groot verschil.

Je zou hier kunnen schreeuwen: “JE KUNT GEEN INTENTIES KENNEN!”

Zoals Jezus ooit antwoordde op de vraag: “aan hun vruchten zult u ze herkennen”. Een materialist zou niet weten hoe hij dit moet verwerken, maar iedereen die naar de wereldgeschiedenis kijkt, zou snel herkennen dat in de politiek het gebruik van woorden die je intentie transparant maken je doelstellingen bijna altijd ongedaan zal maken. We houden van John F. Kennedy’s robuuste openhartigheid, maar zijn moord na slechts 1000 dagen in functie resulteerde in de vernietiging van vele grote goederen die een wijzere en vaardigere staatsman als Benjamin Franklin nooit zou hebben toegestaan.

Laat ik het nog op een andere manier zeggen: soms gebruiken slechte mannen die slechte daden plegen goede woorden en soms gebruiken goede mannen die zich inzetten voor goede daden slechte woorden. Hoe weet je hun bedoeling of goedheid? Niet door hun woorden, maar door hun vruchten.

Chinese Hamiltoniaanse vruchten

China heeft aantoonbaar meer dan 800 miljoen zielen uit de bittere armoede gehaald , terwijl het unipolaire systeem van het rijk slechts decennia van honger, armoede en oorlog heeft veroorzaakt. China heeft voor biljoenen dollars aan productief langetermijnkrediet gelanceerd via staatsbanken die niet gebonden zijn aan speculatie op schulden, maar aan het bouwen van daadwerkelijke infrastructuur, zowel binnen hun eigen land als internationaal.

Waar ons westerse systeem volledig afhankelijk is van hyperbolisch toenemende snelheden van speculatief/fictief kapitaal, is het Chinese systeem gebaseerd op FYSIEKE productie- en waardesystemen. Een Evergrande-bubbel die in het westen knalt, zou een atomaire vernietigingskracht zijn, terwijl het in China een uiterst beheersbare aberratie is.

ALS de aan LaRouchePAC gelieerde auteur die Xi aanvalt daadwerkelijk de originele werken van econoom Alexander Hamilton zou lezen (wat de auteur openlijk beweert te hebben gedaan), zou hij weten dat het Amerikaanse systeem dat hij aanhangt niet intrinsiek tegen vrijhandel is, en ook niet altijd pro -protectionisme.

Wat heeft Hamilton gemaakt?

Het punt dat Hamilton maakte in zijn rapporten aan het congres van 1791 was dat elke failliete, onontwikkelde staat van de nieuwe natie was veroordeeld tot rampzalige interne verdeeldheid en chaos. Tijdens de eerste 7 jaar was Amerika een financieel wrak dat wachtte om te worden heroverd door het Britse rijk. Elke staat controleerde zijn eigen economische prioriteiten, valuta-uitgifte en geen van de 13 staten had zelfs vrijhandel met elkaar, waardoor het helemaal niet zo’n unie was.

Dit gebrek aan eenheid onder de vroege confederatie maakte de vorming van gemeenschappelijke actie onmogelijk. Zonder de kracht van gemeenschappelijke actie was er geen wapen dat voldoende kracht had om de strijd aan te gaan met de sterk gecentraliseerde, wereldwijd uitgebreide financieroligarchie in het hart van Londen.

Hamilton loste deze crisis op door de vele lokale onbetaalbare staatsschulden die tijdens de oorlog waren opgelopen te federaliseren en deze om te zetten in activa van een nieuw nationaal banksysteem dat krediet begon te verstrekken voor uitgebreide nationale infrastructuurdoelen . Hoewel elke staat een deel van zijn persoonlijke vrijheid verloor “om te doen wat ze wilden”, werden handelsbarrières afgebroken, werd een nationale munteenheid gelanceerd en deze kwantumsprong zorgde ervoor dat de jonge natie niet alleen kon overleven maar ook kon bloeien. Onder Hamilton waren schulden niet langer woekerinflatiemachines, maar eerder zelfvernietigende “nationale zegeningen” die de belangen van het hele volk dienden. De neiging van China om Hamilton te citeren in hun berichtgeving over de staat is ook op dit punt geen toeval.

In de eerste decennia van het Hamiltoniaanse programma verviervoudigde de Amerikaanse bevolking, technische kennis, industriële productiviteit, interconnectiviteit en uitvindingen groeiden in sprongen, al snel daagden ze ’s werelds grootste rijk uit.

De heer Ingraham zal misschien verbaasd zijn te weten dat Hamilton geen dogmatische voorstander was van tarieven, die de vrije handel ondersteunde zolang deze werd gevormd door een verenigende intentie om de vele onderdelen van het geheel tot hun volledigste industriële en creatieve potentieel te ontwikkelen. Dit was het essentiële doel van de Algemene Welzijnsclausule van de Grondwet, met inbegrip van het belangrijke Artikel I Sectie VIII.

Hamiltons latere volgeling Friedrich List (die in 1828 de term “Amerikaans systeem van politieke economie” bedacht) gebruikte dit systeem om een ​​onsamenhangend Duitsland te verenigen onder een “Zollvereine” (ook bekend als: douane-unie) gedreven door vrijhandel tussen de regionale uiteenlopende staten voor de eerste keer in de geschiedenis. Volgens het programma van List bracht het nationale krediet gekoppeld aan interne verbeteringen (spoor, kanalen, nieuwe industrieën en pure wetenschap) Duitsland de moderne tijd in.

Waar dit systeem ook werd toegepast ( inclusief het 19e  eeuwse Rusland ) verbeterde de bevolkingsgroei in kwantiteit en kwaliteit, verbeterde harmonieuze relaties tussen de lidstaten, verloor het oligarchisme zijn greep op zijn gastheren en creatieve verandering beheerste de zelfperfectionering van de steeds opener wordende systemen.

Dit waren goede vruchten.

British Free Trade, zoals “Globalization 1.0” gebruikte ALTIJD mooie woorden, maar droeg rotte vruchten.

Waar het ook werd toegepast, de Britse vrijhandel vernietigde economische soevereine natiestaten, verlamde de langetermijnplanning, ontmantelde de regulering van particulier kapitaal en was altijd verdeeld om te veroveren.

Aanhangers van dit systeem, geïndoctrineerd op Anglo-Amerikaanse Ivy League-universiteiten, merkten dat ze steeds meer werden geassimileerd in kortzichtige geldgekke duivels die niet in staat waren om een ​​geheel te zien dat verder ging dan hun lokale egoïstische identiteiten… wat precies de manier was waarop een oligarchische elite het systeem bestuurde als een nachtmerrieachtige video spel wilde het altijd al hebben.

Bewering 3: “Xi sprak goed over de WTO en is dus slecht”

De Wereldhandelsorganisatie (WTO) heeft, net als het VN-handvest , veel mooie woorden en regels voor economisch gedrag erin vervat. ALS ze zei dat regels en woorden werden gevolgd, zou geen van beide organisaties iemand kwaad doen en zou ze in feite heel veel goeds kunnen doen.

Het probleem zit hem niet in de mooie woorden die gezonde concurrentie, eerlijkheid of vrijheid van handel bevorderen.

Het probleem wordt gevonden in de GEESTEN van die krachten die veel van die regels hebben geschreven met de bedoeling ze te overtreden.

WTO-regels, net zoals de Britse eisen voor nationale gehoorzaamheid aan vrijhandel die het kleine eiland in de 19e eeuw in de dominante alfapositie over de meerderheid van de wereld hielden, waren bedoeld om te worden geloofd door goedgelovige slachtoffers, maar werden altijd begrepen als gewoon een ander instrument van kolonialisme en slavernij zijn door degenen die het Grote Spel vormgeven.

map

In die zin heeft de WTO van 1999 veel gemeen met Adam Smiths Wealth of Nations uit 1776.

Verheerlijkt Adam Smith de deugden van het kwaad of bevordert hij het recht van een hegemoon om de zwakken te beheersen?

Helemaal niet.

Je zou veel lovenswaardige woorden in zijn tekst vinden en als de wereld echt een gelijk speelveld zou zijn van naties die samenleven en streven naar het verbeteren van hun kwaliteit van leven en zonder enige internationaal uitgebreide financieroligarchie, dan zou het moeilijk zijn om er iets mis mee te vinden helemaal niet.

Het probleem, zoals Ben Franklin, Hamilton en veel van de meest machtige grondleggers begrepen (of Friedrich List daarna), is dat Adam Smith gewoon een politieke hacker was die nooit echt geloofde wat hij zelf schreef. Zoals historicus Anton Chaitkin opmerkt in deel 1 van Who We Are , was Adam Smith direct verbonden met de binnenste regionen van het Britse rijk en werd hij jarenlang verzorgd door niemand minder dan Lord Shelburne zelf voordat hij zijn Wealth of Nations publiceerde (niet toevallig de hetzelfde jaar van de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring).

cartoon

Smith en zijn oligarchische meesters in Londen begrepen altijd dat zij de echte eigenaars waren van zijn “verborgen hand”, waarvan ze wensten dat hun slachtoffers geloofden dat het de “magische ordeningsprincipes” waren van de ongereguleerde markt.

BRI-georiënteerde vrijhandelszones zoals we die in de afgelopen zeven jaar hebben gezien, worden gevormd door de intentie om echte meetbare infrastructuur en industriële machten op te bouwen tussen alle deelnemende staten. Of we nu kijken naar de Afrika-China Vrijhandelsovereenkomst, China-Pakistan Economische Corridor, China’s RCEP, China-EAEU-overeenkomsten of China-Zuid-Amerika vrijhandelsovereenkomsten, we zien het tegenovergestelde van alles wat gedaan wordt tijdens de donkere jaren van het Britse Rijk of post-JFK-tijdperk van keizerlijk kapitaal. In plaats van plundering en schuldenslavernij hebben we de grootste explosie van industriële groei, grootschalige infrastructuur, productie en onderwijs gezien waar deze verdragen zijn toegepast. De bedoeling is gewoon heel anders dan alles wat we zien in het tijdperk van globalisering 1.0.

China weet dat als het VN-handvest en de WTO-regels voor een keer daadwerkelijk kunnen worden gehandhaafd, binnen de context gevormd door het $ 3+ biljoen Belt and Road Initiative, globalisering 2.0 geregeerd wordt door regels die fundamenteel anti-oligarchisch zijn, pro-bevolkingsgroei, pro-natiestaat, pro-samenwerking en anti-ontvolking.

Goede vrucht.

Bewering 4: “Xi zei goede dingen over de WHO en COVID-samenwerking en is dus slecht”

Een laatste woord moet worden gezegd over de opmerkingen van de Wereldgezondheidsorganisatie/pandemie van Xi.

Het is misschien niet populair om dit te zeggen, maar ik ga het doen.

Tot op heden heeft China de transhumanistisch georiënteerde naar het westen leunende vijfde colonne die in de jaren tachtig onder het bewind van Soros’ agent Zhao Ziyang in gang was gezet, nog steeds niet volledig gezuiverd.

Tijdens Zhao’s periode van invloed op de Chinese regering, vormden enorme infusies van transhumanisten, monetaristen en technocraten de moderne diepe staat van China. Veel van deze parasieten werden gelukkig in fasen weggespoeld, te beginnen in 1989, opnieuw in 1997, en met de meest recente zuivering die werd gelanceerd met Xi’s hemelvaart in 2012 met meer dan 1,5 miljoen functionarissen die tot op de dag van vandaag op beschuldiging van corruptie zijn genageld.

Ondanks deze zuiveringen is er nog steeds een aanwezigheid van het World Economic Forum/Anglo-Amerikaanse aanwezigheid die in bepaalde kringen wordt gevoeld, het duidelijkst te zien in “de Shanghai-kliek”, gecentreerd rond voormalig president Jiang Zemin en zijn kliek van westers leunende miljardairs zoals Jack Ma die op verschillende keer deed pogingen om de economische soevereiniteit van China te ondermijnen.

Rusland lijdt ook onder zijn eigen diepe staatsproblemen die zijn opgebouwd tijdens de jaren Gorbatsjov-Jeltsin.

In tegenstelling tot China, dat de nationale controle op het bankwezen heeft behouden, heeft de technocratische diepe staat van Moskou nog steeds meer invloed op hun door Keynesiaans geteisterde liberale centrale banksysteem dat nauw verbonden is met Russische grote farmaceutische reuzen (zie: Sberbank als een van de vele voorbeelden).

In tegenstelling tot Noord-Amerika of Europa heeft China altijd alternatieve COVID-remedies geboden die zich niet alleen fixeren op vaccins of hun economie stilleggen namens computermodellen. China’s gebruik van hydroxychloroquine-zink en verschillende oosterse geneeskrachtige behandelingen zijn vanaf het begin met groot effect geleverd, wat resulteert in een covid-sterftecijfer van 0,6% in vergelijking met Amerika’s. China heeft duidelijk gemaakt dat het geen idee heeft of COVID uit een van de 200+ Pentagon verbonden biolabs is voortgekomen , of dat een toekomstige genetisch gerichte creatie op hun samenleving zal worden vrijgegeven, zoals in bloedstollende details werd uiteengezet in het 2000 PNAC-document Rebuilding Amerika’s verdediging. Wat wel duidelijk is, is dat ze sinds januari 2020 op COVID hebben gereageerd alsof het een mogelijk oorlogsscenario was.

Net als in het geval met Rusland hebben we talrijke botsingen gezien tussen verschillende regionale machten en de federale overheid over de kwestie van verplichte vaccinatieprotocollen.

In tegenstelling tot de meeste westerse regeringen, waarvan de federale instellingen de belangrijkste handhavers zijn geworden van tirannieke vaccinatiemandaten (vs. weerstand van de regionale/deelstaatregering), zien we het tegenovergestelde patroon in zowel Rusland als China.

In deze Euraziatische staten is het vooral de federale regering die tussenbeide komt tegen de tirannieke uitspattingen van de lokale autoriteiten die hun burgers hoeden.

De leiders van zowel Rusland als China vechten niet alleen voor het voortbestaan ​​van hun eigen beschavingen, maar voor iets dat veel groter is dan zijzelf. Bovendien zijn ze niet alleen van plan om levend uit deze strijd te komen, maar in een dominante positie als het systeem afbrokkelt en globalisering 2.0 online wordt gebracht.

Het is voor sommige Amerikanen moeilijk te accepteren dat hun geliefde republiek ten prooi is gevallen aan een fascistische staatsgreep. Het is moeilijk te accepteren dat Donald Trump misschien niet de morele of intellectuele capaciteit heeft om hier iets aan te doen, en het is moeilijk te accepteren dat de VS momenteel niet de interne kracht heeft om zichzelf te veranderen zonder dat een bredere mondiale verandering haar wordt opgedrongen extern door de naties van Eurazië.

Soms is de waarheid een bitter medicijn. Maar een bitter medicijn dat de patiënt redt, is altijd beter dan een met suiker bedekt gif.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

De NAVO bereidt zich voor op oorlog tegen nucleair bewapende “gelijke concurrenten”.

Published

on

navo

Aan het einde van de NAVO-top in Madrid, Spanje, hebben de lidstaten van de NAVO, waaronder de meeste Europese landen, evenals de VS en Canada, een strategiedocument aangenomen waarin hun plannen worden geschetst om het Europese continent te militariseren, de massale uitbreiding van de oorlog tegen Rusland en om zich voor te bereiden op een oorlog tegen China.

NAVO Het document kondigt aan: “We zullen, zowel individueel als collectief, het volledige spectrum van strijdkrachten leveren… die nodig zijn voor afschrikking en verdediging, inclusief voor intensieve cross-dimensionale oorlogvoering tegen gelijkwaardige concurrenten die kernwapens bezitten.”

NAVO
Een fragment uit het strategiedocument

In tegenstelling tot het laatste strategiedocument uit 2010 zegt het huidige document: “Er is geen vrede in het Euro-Atlantische gebied.” Dit verklaart praktisch dat het bondgenootschap in oorlog is – hoewel geen van de lidstaten van de NAVO een oorlog heeft gevoerd in het “euro-Atlantisch gebied”.

NAVO
Het document beweert: “Er is geen vrede in het Euro-Atlantische gebied.”

Het strategisch kaderdocument gebruikt openlijk de taal van de machtspolitiek. Het woord ‘belangen’ wordt zeven keer gebruikt en er wordt uitgelegd dat zowel China als Rusland de ‘belangen van het bondgenootschap’ betwisten.

In het laatste strategische kaderdocument van de NAVO uit 2010 werd het woord ‘belangen’ slechts één keer gebruikt. Destijds beloofden ze “het politiek overleg en de praktische samenwerking met Rusland op gebieden van gemeenschappelijk belang te verbeteren”.

Terwijl het document uit 2010 Rusland een ‘partner’ noemde, noemt het huidige Rusland een ‘bedreiging’ en China een ‘uitdaging’. Het nieuwe NAVO-strategiedocument rechtvaardigt deze classificaties expliciet door te stellen dat deze landen “een uitdaging vormen voor onze belangen”.

Het zei verder: “De Volksrepubliek China probeert controle te krijgen over belangrijke gebieden van de technologie- en industriële sectoren, kritieke infrastructuur en strategische materialen en toeleveringsketens. Het gebruikt zijn economische slagkracht om strategische afhankelijkheden te creëren en zijn invloed te vergroten.”

NAVO
Het document beweert dat de economische ontwikkeling van China (aangeduid als “controle”) indruist tegen de belangen van de NAVO-lidstaten.

Om hun “belangen” veilig te stellen, beloven de bondgenoten “de afschrikkings- en verdedigingshouding aanzienlijk te versterken”.

Het document stelt stellig dat de reeks maatregelen die de oorlog in Oekraïne veroorzaakten, succesvol waren: “De uitbreiding van de NAVO is een historisch succes.” Het Kremlin rechtvaardigde zijn invasie van Oekraïne door te beweren dat de inspanningen van Oekraïne om toe te treden tot de NAVO en het stationeren van kernwapens op de Russische grens een bedreiging zou hebben gevormd voor de nationale veiligheid van Rusland.

Het NAVO-document kondigt aan door te gaan met de uitbreiding van het militaire bondgenootschap: “We bevestigen opnieuw ons opendeurbeleid… Onze deur blijft openstaan ​​voor alle Europese democratische staten die de waarden van ons bondgenootschap delen… Lidmaatschapsbesluiten worden genomen door gevangen door de NAVO-bondgenoten en derden hebben geen inspraak in dit proces.”

De oorlog in Oekraïne is nu de grootste Europese oorlog sinds de Tweede Wereldoorlog en heeft al het leven gekost aan tienduizenden Oekraïners en Russen. Door haar uitbreiding als een succes te omschrijven, verklaart de NAVO dat deze doden en nog veel meer die zullen komen een aanvaardbare prijs zijn om de belangen van haar leden te beschermen.

Als antwoord op uitdagingen voor de ‘belangen’ van het Bondgenootschap, hebben de NAVO-leden zich verplicht tot een militariseringsprogramma dat gevolgen zal hebben voor alle aspecten van de samenleving. Het zegt: “In een omgeving van strategische concurrentie zullen we ons wereldwijde situationele bewustzijn vergroten en ons bereik uitbreiden om gebruik in alle dimensies en richtingen af ​​te schrikken, te verdedigen, te bestrijden en te weigeren in overeenstemming met onze 360-gradenbenadering.”

Het vervolgt: “Zolang er kernwapens bestaan, zal de NAVO een nucleair bondgenootschap blijven… Daartoe zullen we zorgen voor een substantiële en consistente aanwezigheid te land, ter zee en in de lucht, onder meer door verbeterde geïntegreerde vluchten.” – en raketverdediging . .. De houding van de NAVO op het gebied van nucleaire afschrikking is ook gebaseerd op door de Verenigde Staten in Europa naar voren geplaatste kernwapens en op de bijdragen van de relevante bondgenoten.”

De doelen die in het document worden geschetst, kunnen alleen worden bereikt door een enorme toename van de troepen, munitie en voorraden die nodig zijn voor oorlogvoering. “We zullen vooruit schrikken en verdedigen met robuuste, in het theater opgestelde, cross-dimensionale gevechtsklare troepen, geoptimaliseerde commando- en controleregimes, bijna-ingezette munitie en uitrusting, en verbeterde capaciteit en infrastructuur om elke bondgenoot met weinig of geen voorsprong snel te versterken. tijd.”

De NAVO-strategienota erkent geen andere prioriteiten die concurreren met de inzet van militaire middelen. De woorden “honger”, “armoede” en “werkloosheid” zijn even afwezig als de coronapandemie, die wereldwijd tientallen miljoenen mensen het leven heeft gekost, alleen al in de VS een miljoen.

De opmerkingen van de Amerikaanse president Joe Biden kwamen overeen met de toon van dit document.

Op een persconferentie na de top verklaarde Biden trots: “We hebben Oekraïne sinds mijn aantreden bijna $ 7 miljard aan veiligheidshulp verleend. In de komende dagen zijn we van plan meer leveringen aan te kondigen ter waarde van meer dan $ 800 miljoen, waaronder een ultramodern westelijk luchtverdedigingssysteem, extra artillerie en munitie, anti-artillerieradar, extra munitie voor de HIMARS-raketwerpers die we al hebben geleverd, en extra HIMARS uit andere landen.”

Hij voegde eraan toe dat de Amerikaanse bondgenoten in totaal “bijna 140.000 antitanksystemen, meer dan 600 tanks, bijna 500 artilleriesystemen, meer dan 600.000 patronen artilleriemunitie en ultramoderne meervoudige raketwerpers hadden geleverd.” , anti-scheeps- en luchtafweersystemen.”

Toen hem werd gevraagd naar de kosten van de oorlog voor het Amerikaanse volk, zei Biden dat er niet eens over was nagedacht.

Op de persconferentie werd Biden door een verslaggever gevraagd: “De leiders van de G7-landen hebben deze week een belofte gedaan om Oekraïne te steunen, ik citeer ‘zo lang als het duurt’. En ik vraag me af of u kunt uitleggen wat dat betekent – ‘zo lang als het duurt’. Betekent dit onbeperkte Amerikaanse steun aan Oekraïne? Of moet je uiteindelijk president Zelenskyy vertellen dat de VS zijn land niet langer kunnen steunen?”

Biden antwoordde: “We zullen Oekraïne steunen zolang als nodig is.”

Een andere verslaggever vroeg naar “hoge benzineprijzen in de VS en over de hele wereld… Hoe lang is het nog eerlijk voor automobilisten in Amerika en de rest van de wereld om de rekening van deze oorlog te blijven betalen?”

Biden herhaalde: “Zolang het duurt.”

Biden heeft in feite verklaard dat onbeperkte maatschappelijke middelen zullen worden besteed aan de oorlogsinspanning. Nadat de Amerikaanse heersende klasse de financiering voor de strijd tegen de pandemie heeft verlaagd, waardoor onverzekerde werknemers zelf de vaccins en ziekenhuisopnames voor Covid-19 moeten betalen, dringt ze in plaats daarvan aan om enorme maatschappelijke fondsen in de oorlogsinspanning te pompen.

De plannen die in het nieuwe NAVO-strategiedocument zijn uiteengezet, hebben onnoemelijke implicaties voor de oorlog zelf en voor de eindeloze herverdeling van sociale fondsen naar militaire uitgaven. Dit gaat gepaard met bezuinigingen op gezondheidszorg en pensioenen en lagere lonen voor werknemers.

Terwijl arbeiders wereldwijd de strijd aangaan tegen de stijgende kosten van levensonderhoud, is het van vitaal belang dat ze de strijd tegen oorlog en militarisme tot hun topprioriteit maken.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Oekraïne is de nieuwste neocon-ramp

Published

on

neocon

De belangrijkste boodschap van de neocons is dat de VS de militaire macht moet overheersen in elke regio van de wereld, en het hoofd moet bieden aan opkomende regionale machten die op een dag de wereldwijde of regionale dominantie van de VS kunnen uitdagen, met name Rusland en China.

De oorlog in Oekraïne is het hoogtepunt van een 30-jarig project van de Amerikaanse neoconservatieve beweging. De regering-Biden zit vol met dezelfde neocons die de Amerikaanse oorlogen van keuze in Servië (1999), Afghanistan (2001), Irak (2003), Syrië (2011), Libië (2011) verdedigden en die zoveel deden om de Russische regering te provoceren. invasie van Oekraïne. Het trackrecord van neocons is er een van regelrechte rampen, maar toch heeft Biden zijn team bemand met neocons. Als gevolg daarvan stuurt Biden Oekraïne, de VS en de Europese Unie naar weer een geopolitiek debacle. Als Europa enig inzicht heeft, zal het zich afscheiden van deze debacles van het Amerikaanse buitenlands beleid.

De neocon-visie is gebaseerd op een allesoverheersende valse premisse: dat de Amerikaanse militaire, financiële, technologische en economische superioriteit het mogelijk maakt om voorwaarden te dicteren in alle regio’s van de wereld.

De neocon-beweging ontstond in de jaren zeventig rond een groep publieke intellectuelen, van wie er verschillende werden beïnvloed door de politicoloog Leo Strauss van de University of Chicago en de classicus Donald Kagan van de Yale University. Neocon-leiders waren Norman Podhoretz, Irving Kristol, Paul Wolfowitz, Robert Kagan (zoon van Donald), Frederick Kagan (zoon van Donald), Victoria Nuland (vrouw van Robert), Elliott Cohen, Elliott Abrams en Kimberley Allen Kagan (vrouw van Frederick ).

De belangrijkste boodschap van de neocons is dat de VS de militaire macht moet overheersen in elke regio van de wereld, en het hoofd moet bieden aan opkomende regionale machten die op een dag de wereldwijde of regionale dominantie van de VS kunnen uitdagen, met name Rusland en China. Voor dit doel moet de Amerikaanse militaire macht vooraf worden gepositioneerd in honderden militaire bases over de hele wereld en moeten de VS bereid zijn om, indien nodig, oorlogen naar keuze te leiden. De Verenigde Naties mogen alleen door de VS worden gebruikt als ze nuttig zijn voor Amerikaanse doeleinden.

Deze aanpak werd voor het eerst uiteengezet door Paul Wolfowitz in zijn ontwerprichtlijn voor defensiebeleid (DPG), geschreven voor het ministerie van Defensie in 2002. Het ontwerp riep op tot uitbreiding van het door de VS geleide veiligheidsnetwerk naar Midden- en Oost-Europa, ondanks de expliciete belofte van de Duitse Minister van Buitenlandse Zaken Hans-Dietrich Genscher zei in 1990 dat de Duitse eenwording niet zou worden gevolgd door de uitbreiding van de NAVO naar het oosten. Wolfowitz pleitte ook voor Amerikaanse oorlogen naar keuze en verdedigde het recht van Amerika om onafhankelijk, zelfs alleen, op te treden in reactie op crises die de VS zorgen baren. Volgens generaal Wesley Clark maakte Wolfowitz Clark al in mei 1991 duidelijk dat de VS regime-change-operaties zouden leiden in Irak, Syrië en andere voormalige Sovjet-bondgenoten.

De neocons waren al voorstander van de uitbreiding van de NAVO met Oekraïne, zelfs voordat dat in 2008 het officiële Amerikaanse beleid werd onder George W. Bush Jr.. Ze beschouwden het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne als de sleutel tot regionale en mondiale dominantie van de VS. Robert Kagan beschreef de neocon-zaak voor de uitbreiding van de NAVO in april 2006:

[D]e Russen en Chinezen zien niets natuurlijks in [de ‘kleurenrevoluties’ van de voormalige Sovjet-Unie], alleen door het westen gesteunde staatsgrepen die zijn ontworpen om de westerse invloed in strategisch vitale delen van de wereld te bevorderen. Zijn ze zo fout? Zou de succesvolle liberalisering van Oekraïne, aangespoord en ondersteund door de westerse democratieën, niet slechts de opmaat kunnen zijn voor de opname van dat land in de NAVO en de Europese Unie – kortom, de uitbreiding van de westerse liberale hegemonie?

Kagan erkende de ernstige gevolgen van de uitbreiding van de NAVO. Hij citeert een expert die zegt: “Het Kremlin maakt zich in alle ernst klaar voor de ‘strijd om Oekraïne’.” De neocons zochten deze strijd. Na de val van de Sovjet-Unie hadden zowel de VS als Rusland een neutraal Oekraïne moeten zoeken, als een voorzichtige buffer en veiligheidsklep. In plaats daarvan wilden de neocons de Amerikaanse ‘hegemonie’, terwijl de Russen de strijd aangingen, deels ter verdediging en deels ook uit hun eigen imperiale pretenties. Tinten van de Krimoorlog (1853-6), toen Groot-Brittannië en Frankrijk Rusland probeerden te verzwakken in de Zwarte Zee na Russische druk op het Ottomaanse rijk.

Kagan schreef het artikel als particulier, terwijl zijn vrouw Victoria Nuland de Amerikaanse ambassadeur bij de NAVO was onder George W. Bush Jr. Nuland was de neoconservatieve bij uitstek. Nuland was niet alleen de ambassadeur van Bush bij de NAVO, maar was in 2013-17 Barack Obama’s adjunct-staatssecretaris voor Europese en Euraziatische zaken, waar ze deelnam aan de omverwerping van de pro-Russische president van Oekraïne, Viktor Janoekovitsj, en nu dient als Bidens ondersecretaris van Staat die het Amerikaanse beleid leidt ten aanzien van de oorlog in Oekraïne.

In de ‘strijd om Oekraïne’ waren de neocons klaar om een ​​militaire confrontatie met Rusland uit te lokken door de NAVO uit te breiden over de heftige bezwaren van Rusland, omdat ze vurig geloven dat Rusland zal worden verslagen door financiële sancties van de VS en NAVO-wapens.

De neocon-visie is gebaseerd op een allesoverheersende valse premisse: dat de Amerikaanse militaire, financiële, technologische en economische superioriteit het mogelijk maakt om voorwaarden te dicteren in alle regio’s van de wereld. Het is een standpunt van zowel opmerkelijke overmoed als opmerkelijke minachting voor bewijs. Sinds de jaren vijftig zijn de VS gedwarsboomd of verslagen in bijna elk regionaal conflict waaraan het heeft deelgenomen. Maar in de ‘strijd om Oekraïne’ waren de neocons klaar om een ​​militaire confrontatie met Rusland uit te lokken door de NAVO uit te breiden over de heftige bezwaren van Rusland, omdat ze vurig geloven dat Rusland zal worden verslagen door financiële sancties van de VS en NAVO-wapens.

Het Institute for the Study of War (ISW), een neoconservatieve denktank onder leiding van Kimberley Allen Kagan (en gesteund door een who’s who van defensie-aannemers zoals General Dynamics en Raytheon), blijft een Oekraïense overwinning beloven. Met betrekking tot de opmars van Rusland gaf de ISW een typisch commentaar: “Ongeacht aan welke kant de stad [Sievierodonetsk] in handen is, zal het Russische offensief op operationeel en strategisch niveau waarschijnlijk zijn hoogtepunt hebben bereikt, waardoor Oekraïne de kans krijgt om zijn operationele te herstarten. tegenoffensief om de Russische troepen terug te dringen.”

De feiten ter plaatse doen echter anders vermoeden. De economische sancties van het Westen hebben weinig nadelige gevolgen gehad voor Rusland, terwijl hun ‘boemerang’-effect op de rest van de wereld groot was. Bovendien wordt de capaciteit van de VS om Oekraïne te bevoorraden met munitie en wapens ernstig belemmerd door Amerika’s beperkte productiecapaciteit en gebroken toeleveringsketens. De industriële capaciteit van Rusland is natuurlijk kleiner dan die van Oekraïne. Het BBP van Rusland was ongeveer 10x dat van Oekraïne voor de oorlog, en Oekraïne heeft nu veel van zijn industriële capaciteit verloren in de oorlog.

De meest waarschijnlijke uitkomst van de huidige gevechten is dat Rusland een groot deel van Oekraïne zal veroveren, waardoor Oekraïne misschien bijna geheel door land wordt ingesloten. De frustratie in Europa en de VS zal toenemen door de militaire verliezen en de stagflatoire gevolgen van oorlog en sancties. De domino-effecten kunnen verwoestend zijn als een rechtse demagoog in de VS aan de macht komt (of in het geval van Trump, terugkeert naar de macht) en belooft de vergane militaire glorie van Amerika te herstellen door middel van gevaarlijke escalatie.

In plaats van deze ramp te riskeren, is de echte oplossing om een ​​einde te maken aan de neocon-fantasieën van de afgelopen 30 jaar en dat Oekraïne en Rusland terugkeren naar de onderhandelingstafel, waarbij de NAVO zich ertoe verbindt een einde te maken aan haar inzet voor de uitbreiding naar het oosten met Oekraïne en Georgië in ruil voor een levensvatbare vrede die de soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne respecteert en beschermt.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Welkom in Circus Rutte!

Je wordt gekwalificeerd als een tassendraagster van de Minister-president Rutte, laat een paar traantjes en het linkse deel van de Tweede Kamer staat op zijn achterste benen. Een linkse politieke… [...]

Waarom was er geen georganiseerd verzet tegen de staatsgreep van 6 januari van Trump?

Trump – De lopende hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over de gebeurtenissen van 6 januari 2021 hebben harde waarheden aan het licht gebracht over de zieke, precaire staat van de… [...]

Europa wil oorlog

Europa moet zich voorbereiden op de zondvloed die op haar afkomt, en dat allemaal omdat de Litouwse satrap van de NAVO denkt dat ze een Mozes is, die twee delen… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN