Connect with us

Politiek

Chaos zal heersen, zelfs als Poetin zich terugtrekt

Published

on

poetin

De liberale orde is al dood

In de zomer van 1990 stond ik waar de muur had gestaan ​​en vroeg me af wat er met Europa was gebeurd. Ik was niet de enige: de rest van de stad, de rest van het continent vroeg zich ook af.

Ik was 18 jaar oud, interrailde door Europa met een vriend om te zien hoe de wereld er buiten onze provinciale stad uitzag, en ik was per ongeluk op een keerpunt in de geschiedenis terechtgekomen. In de verdeelde Duitse hoofdstad was nog geen jaar eerder de Tweede Wereldoorlog ten einde, zonder schoten.

De vreugde was overal voelbaar. Tegen de tijd dat mijn vriend en ik bij de Brandenburger Tor kwamen, was de helft van de muur al in hapklare stukjes afgebroken, die door ondernemende lokale bevolking aan toeristen werden verkocht, samen met plotseling nutteloze Sovjetlegeruniformen, militaire bankboekjes en de helmen van Oost-Duitse grenswachten. Het marxisme was nog geen jaar dood en de markteconomie was al booming. De wereld, of het kleine deel ervan dat ik kende, was plotseling totaal veranderd.

Iedereen van mijn generatie groeide op met de Koude Oorlog die boven hen hing. De mogelijkheid van een nucleair bewapening was toen net zo altijd aanwezig voor tieners als klimaatverandering vandaag is: we dachten er niet veel over na, maar het was het achtergrondgezoem van ons leven. Niemand dacht eigenlijk dat de Russen zouden binnenvallen, maar de kans dat ze zouden vertrekken leek ook niet groot. Er was altijd een kans dat hun tanks ergens over een grens zouden rollen, zo bleven de Amerikanen ons vertellen. Plus ça verandering.

Dit was precies hoe de wereld was: het vrije Westen en het onvrije Oosten. Als je dat verhaal niet geloofde, zou één blik op de muur, het prikkeldraad, de machinegeweertorens en het lot van degenen die probeerden de ‘dodenstrook’ van oost naar west over te steken, je weer aan het denken zetten.

En toen, zomaar, viel het communisme. Dit systeem dat de mensen moest bevrijden van uitbuiting en onderdrukking, maar zelf al snel een monster was geworden. We wisten niet wat er zou komen. Maar vanuit het perspectief van vandaag kunnen we zien dat de val van het Oosten een nieuw tijdperk inluidde.

Na de muur zou een unipolaire wereld komen, gedomineerd door financierskapitaal, onder toezicht van de Verenigde Staten van Amerika, het laatste imperium dat overeind blijft. De architecten vertelden ons dat we een lange tijd van goedaardige ‘globalisering’ binnengingen, waarin ‘vrije markten’, mensenrechten en democratie zich net zo natuurlijk over de wereld zouden verspreiden als de zon ’s ochtends opkwam. De toekomst zou vrij, open, liberaal, welvarend en, nou ja, Amerikaans zijn.

30 jaar later leven we in een wereld waarin de meeste Russen een  positief beeld hebben van Stalin , en hun huidige leider verzamelt het grootste leger sinds de Sovjettijd aan de grens van een naburige staat. Het eens zo vrije Westen kookt in een stoofpot van haatzaaiende wetten, vaccinmandaten en steeds snellere censuur en intolerantie. “Populisten” blijven hun leiders barakken en lastigvallen, die nog steeds geen idee hebben wat ze eraan moeten doen: getuige Justin Trudeau die wegrent van de grote enge mannen in hun vrachtwagens. Het laatste wereldrijk wordt geleid door een verwarde tachtigjarige, en binnen een paar jaar zal de grootste economie ter wereld een communistische dictatuur zijn . Die zagen we in 1990 niet terugkomen.

Als je je herinnert aan het puin dat over de Potsdamer Platz ligt, is het moeilijk om het einde van de geschiedenis niet te missen. In die halcyon-dagen dacht ik dat ik in iets leefde dat ‘de vrije wereld’ werd genoemd. Het liberale Westen zou het punt zijn waarop de boog van de geschiedenis samenkwam. We wilden dat het waar was, dat verhaal, maar de geschiedenis heeft de gewoonte om door te gaan, en mensen veranderen niet, niet echt. Ik ben gewoon dankbaar dat ik er ben geweest.

Als we terugkijken, kunnen we zien dat wat er gebeurde toen de muur viel, niet de overwinning van vrijheid op onderdrukking was, maar wel de nederlaag van de ene westerse ideologie door de andere. Degene die doorkwam was de oudste, subtielste en langstdurende, een die zich zo goed vermomde dat we helemaal niet wisten dat het een ideologie was: liberalisme.

Dit was de stelling van Patrick Deneens boek uit 2018 Why Liberalism Failed, geschreven vóór de populistische golf van 2016, en misschien wel de meest betrouwbare gids voor de wereld waarin we nu leven. Volgens hem was het liberalisme een van de drie ideologieën die de wereld de afgelopen drie eeuwen hebben gedomineerd. De andere twee – communisme en fascisme – leefden korter en stierven in het Westen in de twintigste eeuw. Het liberalisme – de oudere broer – sterft nu pas. Een reden voor zijn relatief lange levensduur is dat het meeliftte op oudere verhalen en zichzelf presenteerde als de erfgenaam van gevestigde tradities van vrijheid, terwijl het in feite iets heel anders was.

De ideologie van het liberalisme heeft, sinds het voortkwam uit de Verlichting, beweerd het individu te bevrijden van onderdrukking. In de praktijk heeft het zich gemanifesteerd als het proces van het doorbreken van alle grenzen, grenzen en structuren: van het neerhalen van muren. De samenlevingen die we hebben opgebouwd rond deze manier van kijken, eisen vrijheid  voor  het individu  op van de  samenleving zelf en bieden een radicaal idee van de menselijke natuur. In plaats van de mens te zien als verheven wezens, geworteld in tijd en plaats, bood het liberalisme een nieuwe opvatting: onthechte, soevereine persoonlijkheid. Mensen waren nu ‘rechtendragende individuen die hun eigen versie van het goede leven konden vormen en nastreven’.

Wat cruciaal is om te begrijpen – en dit is wat liberalisme tot een ideologie maakt – is dat de liberale wereld moet ontstaan, wil deze  ontstaan . Net zoals marxistische regimes probeerden het traditionele gezin, de kerk en het particuliere grondbezit te vernietigen, zodat het communisme zich kon materialiseren, zo is het liberalisme niet natuurlijk ‘geëvolueerd’ uit eerder bestaande regelingen. Het moest kunstmatig het ‘soevereine individu’ uit nieuwe stof creëren.

Na het trauma van de Reformatie nam de westerse natiestaat de functies van de noodlijdende kerk over en koloniseerde voor zichzelf het gevoel van heiligheid en gehoorzaamheid dat ooit door religie werd geëist. In deze  “migratie van het heilige”  werd onze religieuze gevoeligheid omgeleid van zijn juiste focus naar wereldse politieke constructies, en dit legde op zijn beurt de basis voor de revoluties van de moderne tijd.

Elk van deze omwentelingen, of het nu in  Jacobijns Frankrijk , marxistisch Rusland of nazi-Duitsland was, slaagde er niet in de beloofde utopieën te creëren. Maar ze hadden wel tot gevolg dat de traditionele structuren van de premoderne tijd werden opgeruimd. En de leegte stortte het industriële kapitalisme in – het systeem dat GK Chesterton het  ‘monster dat in woestijnen groeit’ noemde – met zijn gevoeligheid voor controle, meting, nut en winst. Het liberalisme was en blijft zijn kindermeisje en persvoorlichter.

Het liberalisme is, net als zijn concurrerende ideologieën, op deze manier totalitair: meedogenloos en alomvattend. Maar het overleefde zijn rivalen omdat het geen tirannie en orde beloofde, maar de rommeligheid van een bepaald soort vrijheid. Op het hoogtepunt van het liberale tijdperk, in de negentiende en twintigste eeuw, was de individuele menselijke vrijheid in het Westen inderdaad mogelijk als nooit tevoren. Mensen, of sommigen van hen, konden zich losmaken van hun achtergrond en oorsprong en op zoek gaan naar iets nieuws, en velen van ons deden dat. Openlijk tirannieke regeringen werden moeilijker vol te houden, oligarchieën moesten zichzelf onderwerpen aan regelmatige volksraadplegingen om hun macht te behouden, voorheen genegeerde groepen in de samenleving eisten toegang tot het binnenland, de rechtsstaat beschermde zowel de armen als de rijken,

Maar in het succes van het liberalisme lag de kiem van zijn mislukking. Het project om het individu te bevrijden van zijn of haar netwerken van loyaliteit, plaats, familie en cultuur, en het ontketenen van de enorme destabiliserende motor van het kapitalisme, creëerde een sociale instabiliteit die alleen kon worden gecontroleerd of gestuurd door de laatste instelling die overeind stond: de staat .

Een ideologie die was gebaseerd op het beschermen en bevorderen van de vrijheid van het individu leidde tot het tijdperk van ongekende staatsmacht waarin we vandaag leven. Regeringen claimen nu het recht om onze spraakpatronen te sturen, onze levens en bedrijven in steeds radicalere mate te reguleren, hele samenlevingen stil te leggen in de naam van “volksgezondheid”, en zelfs wetten uit te vaardigen voor aanvaardbare en onaanvaardbare houdingen en meningen.

De culturele onrust van het hedendaagse Westen – de annuleringen en tegenstrijdigheden, de schreeuwende wedstrijden over ras, geslacht, geschiedenis en identiteit – dit alles is niet de manifestatie van het falen van het liberalisme, maar van zijn succes. De ‘progressieven’ die op agressieve wijze identiteitspolitiek in elke spleet van de samenleving proppen, stuitten op weerstand van veel zelfverklaarde liberalen. Deze ontwaakte radicalen,  roepen ze,  vernietigen onze cultuur met hun fanatisme! We moeten terug naar “klassiek liberalisme”! Maar cultuuroorlogen vinden plaats als er geen echte cultuur overblijft; en 200 jaar ‘klassiek liberalisme’, gemanifesteerd in de economische en culturele sferen, hebben daarvoor gezorgd.

Dit is de erfenis van een ideologie die al eeuwenlang wordt verdedigd door zowel ‘links’ als ‘rechts’. We zijn allemaal eilanden van zelfbepaling geworden en we zien nu waartoe dat leidt. Een samenleving die gebaseerd is op vrijheid wordt met de dag angstiger en geslotener. Een samenleving die opschept over haar “diversiteit” wordt met de dag homogener. We kunnen naar believen ons eigen geslacht uitvinden, maar echte individuen zijn schaars, ouderwetse excentriciteit wordt positief vervolgd en originaliteit is carrièrebeëindigend geworden. Het internet heeft zelfexpressie mogelijk gemaakt op een voorheen onvoorstelbare schaal, en het resultaat was gewelddadig groepsdenken. Het zelf, zo blijkt, heeft meestal niet veel te zeggen.

Maar er is meer. De liberale ideologie moet niet alleen de cultuur herontwerpen, maar ook de natuur herontwerpen. In alle discussies over liberalisme en zijn ontevredenheid die we de afgelopen jaren hebben gezien, denken maar weinigen serieus na over de krachtbron die het liberale tijdperk in staat stelde alles te overwinnen: fossiele brandstoffen.

Zonder stoomschepen, auto’s, vliegtuigen, fabrieken, supermarkten, moderne wegen, internet, de smartphone, zou het bevrijdingsproject veel minder ingrijpend zijn geweest. Het door fossiele brandstoffen aangedreven liberalisme stelde mensen in staat de plaatsgebonden gemeenschap te verlaten en voor zichzelf een individuele identiteit te creëren in een geïsoleerd maar vrij koninkrijk van het zelf. Maar zoals de historicus Dipesh Chakrabarty het stelt: “het landhuis van de moderne vrijheden staat op een steeds groter wordende basis van het gebruik van fossiele brandstoffen”. Alles, van massademocratie tot feminisme tot multiculturalisme tot mensenrechten, drijft op een enorme bubbel van fossiele energie: . Niets aan het moderne Westen zou kunnen bestaan ​​zonder enorme concentraties fossiele energie: een feit waarvan de heer Poetin zich terdege bewust is .

Het liberalisme vereist, net als de moderniteit zelf, een oorlog tegen de natuur; maar het is een oorlog die nooit gewonnen kan worden. Naarmate het klimaat verandert als reactie, zullen de excessen van het liberalisme en het project van zelfcreatie dat het mogelijk maakte, niet mogelijk zijn. We zullen onze spieren of onze geest niet langer kunnen uitbesteden aan technologie. We zullen elkaar weer nodig hebben – of we dat nu leuk vinden of niet.

Dus wat komt er na het liberalisme? De vraag heeft de afgelopen jaren veel kolom inches gevuld, maar de Covid-jaren hebben de waarschijnlijke toekomst waarmee we worden geconfronteerd, scherp verlicht. In Why Liberalism Failed voorspelt Deneen dat er twee postliberale werelden worden aangeboden: “een toekomst van zelfbeperking”, waarin mensen ervoor kiezen om “zelfbestuur in lokale gemeenschappen” te beoefenen, of “een toekomst waarin extreme vrijheid naast elkaar bestaat”. met extreme onderdrukking”.

Ik weet welke ik zou verkiezen, maar ik weet ook welke het meest waarschijnlijk lijkt. Naarmate het extreme individualisme zich verdiept en een almachtige staat steeds dieper en breder ingrijpt om de resulterende fragmentatie te beheersen, vertonen westerse democratieën elk teken van openlijk transformeren in autoritaire oligarchieën waarin afwijkende meningen – vooral afwijkende meningen gericht op het liberalisme zelf – meedogenloos onderdrukt worden door politici die beweren “het volk” te vertegenwoordigen. De enorme hoeveelheden van die stationaire Canadese vrachtwagens zijn momenteel het perfecte symbool van dit proces.

De nabije toekomst ziet er voor mij uit als het afslijpen van de bestaande normen, en de parallelle uitbreiding van de staatsbedrijf-leviathan om zowel de resulterende rotzooi op te ruimen als ervan te profiteren. Dat zal op zijn beurt leiden tot meer “populistische” (dwz antiliberale) reacties van zowel “links” als “rechts” en geen van beide, en een daaruit voortvloeiende verdieping van de repressie en propaganda van de belegerde minderheid die de overblijfselen van de liberale orde verdedigt. Dit alles zal plaatsvinden in de context van een planeet met bijna tien miljard mensen erop, die aan alle kanten de economische en ecologische grenzen bereikt.

Het lijkt mij waarschijnlijk dat het liberale tijdperk net zo zal eindigen als het communistische: zwaaiend en corrupt, zich verschuilend achter muren van eigen makelij, zijn leiders in ontkenning maar zijn mensen met steeds meer open ogen. Misschien zullen de Russen Oekraïne niet binnenrollen en het einde inluiden van de geroemde ‘liberale orde’, maar het einde lijkt vanaf het begin ingebakken te zijn. Alle ideologieën zijn gebaseerd op een kijk op de menselijke natuur die er op papier beter uitziet dan in de verwarrende puinhoop van de wereld, en degene waarmee we opgroeiden was geen uitzondering. Geen mens, zoals John Donne het had, is een eiland. Nu zien we hoe gelijk hij had.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Politiek

Nu ook drugslaboratoria: wordt Oekraïne binnenkort Europa’s drugshub?

Published

on

drugslaboratoria

Alsof de beslissing om Oekraïne toe te laten tot de EU niet inherent twijfelachtig genoeg was, waarschuwen de Verenigde Naties nu dat het land een drugsproducerend centrum zou kunnen worden . Het VN-Bureau voor Drugs en Criminaliteit (UNODC) in Wenen wijst er in zijn jaarverslag op dat dergelijke conflictgebieden als een “magneet” fungeren voor de productie van synthetische drugs.

 Hoe langer de oorlog duurt, hoe groter het aantal drugslaboratoria in Oekraïne zou kunnen worden.

Recordaantallen bij drugslaboratoria in Oekraïne

Dit effect zou nog ernstiger kunnen zijn ‘als het conflictgebied dicht bij grote consumentenmarkten ligt’. UNODC-expert Angela Me zei: “Er is geen politie om te patrouilleren en drugslaboratoria tegen te houden.” Het aantal drugslaboratoria dat (meth)amfetaminen produceert dat door de autoriteiten in Oekraïne is gesloten, was het hoogste ter wereld van 17 in 2019

Beleid hard- en softdrugs afgewisseld

Het drugsprobleem plaagt Oekraïne al tientallen jaren. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de nationale onafhankelijkheid in de jaren negentig, de strengste wetten tegen het bezit van zelfs de kleinste hoeveelheden, waarvoor je in de gevangenis belandde. Als gevolg hiervan steeg het aantal hiv-infecties enorm omdat de getroffenen werden afgesneden van medische en sociale steun.

Na een paar jaar werd een veel liberalere koers gevolgd . Het richtte zich op veiliger gebruik (een eufemisme voor drugsgebruik gecontroleerd door maatschappelijk werkers) en betere gezondheidszorg. Dit verbeterde de algemene gezondheidssituatie van de consumenten. Het heeft echter niet het algemene drugsprobleem in het land bestreden. In 2014 begon het harde optreden tegen dealers en drugsverslaafden in de oblasten Loehansk en Donetsk, die worden gecontroleerd door de Russische Volksrepubliek .

Westerse media beschuldigden de nieuwe heersers er vervolgens van hen fysiek te misbruiken en te gebruiken voor “dwangarbeid”. De vernieuwde aanpak met ijzeren hand leidde er aanvankelijk toe dat de zichtbare drugshandel uit veel stadsgezichten verdween. Ondertussen zouden zich daar echter nieuwe, uiterst machtige dealers hebben gevestigd, ondanks de strenge maatregelen.

Oekraïne kan een wereldwijde drugshotspot worden

In de rest van Oekraïne bleef het probleem de hele tijd hevig. Aan het begin van de Corona-crisis nam het aantal gewelddaden tegen vrouwen in het drugsmilieu toe met zo’n 30 procent. Een waarnemer beschreef de situatie destijds als volgt: “Vaak sturen de mannen hun vrouwen de straat op om geld te halen voor drugs. Sekswerk werd opgeschort tijdens de lockdown. Er was dus geen geld.”

Tegen de achtergrond van de omwentelingen van de oorlog is nu te vrezen dat het land zich opnieuw zal ontwikkelen tot een Europese of zelfs mondiale hotspot voor drugsproductie en -consumptie. Naast de alomtegenwoordige corruptie in het land, zou de EU met een ander enorm probleem worden geconfronteerd als Oekraïne daadwerkelijk zou toetreden.

Zelfs de Oekraïense president zou regelmatig met drugs te maken hebben

Smokkel hangt ook af van Afghanistan

Oekraïne is niet de enige onduidelijke factor. Omdat het mogelijk is, zo gaat het bericht verder , dat de oorlog ertoe zou kunnen leiden dat drugssmokkelroutes worden verstoord of verschoven. De UNODC schat dat de ontwikkeling van de markt voor opiumgebaseerde drugs zoals heroïne afhankelijk is van de situatie in Afghanistan. Vorig jaar werd daar 86 procent van de opium in de wereld geproduceerd.

Een humanitaire crisis in Afghanistan zou kunnen leiden tot een toename van de papaverteelt, zelfs als de heersende Taliban de teelt in april verbood. “Veranderingen in de opiumproductie in Afghanistan zullen gevolgen hebben voor de opiaatmarkten in alle regio’s van de wereld” , vervolgt het rapport.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Oorlogsgeil en stoned? Vortex over “de sneeuw waarop zelensky door de vallei rijdt…”

Published

on

zelensky

Zelensky In het samenspel van oorlogspropaganda heb je een scherpe neus nodig – en aan beide kanten worden uitspraken gedaan waardoor je je soms afvraagt ​​welk kruid de acteurs nu eigenlijk eten. 

De Oekraïense heerser Volodymyr Zelensky voedde deze speculaties zelf met een video die de indruk wekte dat hij onder invloed was van bedwelmende middelen. Is het gewoon de Orwelliaanse overwinningsgin die hij ter harte neemt, gelovend in de overwinning van zijn land om te ontsnappen aan de harde realiteit? Of spreekt zijn neus liever voor het witte goud? Het is het vermoeden van onschuld…

Tafeldecoratie van de Kiev-cocaboom?

Volgens de systeemmedia is het witte detail op zijn tafel slechts een tafeldecoratie en al het andere is “desinformatie”, zelfs Russische propaganda. Want, zoals een bleekroze “kwaliteitsmedium” weet: in het land van de kwaadaardige tsaar Poetin worden “drugs gezien als een bedreiging voor de eigen bevolking”. En hoe dan ook, drie jaar geleden had Selenski een vrijwillige drugstest ondergaan met een vriend van hem die een expert was, en het resultaat was negatief. Nadat werd ontdekt dat hij vals speelde, eiste zijn tegenstander Poroshenko een tweede test, die Zelensky boycotte.

Voor de mainstream is het meteen duidelijk: de ‘held van het westen’ kan niet liegen. De beeldkwaliteit is te slecht om er cocaïne in te zien. Als het echter om de “slechteriken” gaat, is het krantenbos niet preuts: als geruchten over Zelensky slechte propaganda tegen Rusland zijn, kan men vrijelijk over Poetin speculeren. 

Hij was “helemaal opgeblazen “, de speculaties lopen uiteen van ziekten als kanker of Parkinson tot overdosering met steroïden . Een video waarin Poetin met zijn voet tikt en een tafelblad vasthoudt , moet als bewijs dienen . Maar zolang het past bij het beeld van de gekke despoot in het Kremlin, is elke beschuldiging, hoe schandalig ook, maatschappelijk aanvaardbaar.

Cocaïne & Co.: Geen macht over drugs

Of zelensky nu zijn neus heeft gebleekt of niet, feit is dat drugsbeschuldigingen herhaaldelijk voor opschudding hebben gezorgd onder politici. In Duitsland struikelden de toppolitici Volker Beck (Groenen) en Michael Hartmann (SPD) ooit over hun voorliefde voor de harddrug crystal meth , maar al te vaak is het juist de stimulerende cocaïne waarmee politici zich omringen. Het is een publiek geheim in het Britse Lagerhuis dat mandaathouders coke gebruiken. 

In 11 van de 12 parlementaire toiletten werden sporen van de drug gevonden. Volgens verslavingsdeskundige dr. Bernd Sprenger ziet cocaïne als een ‘narcistische drug’ die je gevoelens van almacht kan geven, maar ook welsprekend en (ook seksueel) ongeremd maakt .Vermoeidheid en honger worden ook verdreven. Dit maakt ze vooral aantrekkelijk voor politici die veel reizen, retoriek moeten gebruiken om te overtuigen en wiens vergaderingen vaak tot in de nacht duren.

Ook over ex-kanselier Sebastian Kurz gaan al jaren dit soort geruchten – het vermoeden van onschuld is van toepassing. Het Ibiza-meesterbrein Julian H., onlangs veroordeeld voor een vermeende cocaïnedeal en dus vermeende “expert”, bevestigde dit zelfs onder de verplichting om de waarheid te vertellen . Dit zou hebben plaatsgevonden in het pand van een bevriende restauranthouder, in wiens vestiging ook andere media de drugshandel hebben kunnen bewijzen. 

Ons Aufdecker-artikel was op de dag van publicatie het meest gelezen rapport van het land. De eenheidspers daarentegen hield de bal platen daarmee tot op zekere hoogte ook de turkooizen ex-messias in de doofpot gestopt die later over een media-aankoopaffaire viel. Of zie je het gewoon niet als een schandaal, want sinds Falco kent elk kind de “sneeuw waarop we vandaag door het dal rijden” en “heel Wenen” trakteert zichzelf op een neus?

Tussen volkskunst en gepantserde chocolade

Goede drugsbeschuldigingen, slechte drugsbeschuldigingen: het politieke-mediacomplex klaagt alleen als het hun lievelingen raakt. De onthulling van de gestolen laptop van de zoon van Biden, die onderhandelde over de onheilspellende gasdeal in Oekraïne, en zijn drugsescapades rond vrouwen in de horizontale handel werd soms zelfs gecensureerd op sociale media. Aan de andere kant is er een bericht van een krant Advertisement Kaiser, dat nu uit is voor zelensky, met de titel: “Alle foto’s van de wilde besneeuwde nacht door Gudenus” . De beeldkwaliteit was in ieder geval slechter dan die van de Selenski-video.

Vooral de voorstelling met de “tafeldecoratie” is absurd: omdat deze “decoratie” alleen op deze plek op tafel te vinden is. God weet dat ik geen expert ben in Oekraïense volkskunst. En misschien snijden Oost-Europese timmerlieden ornamenten alleen diagonaal in de rechterbovenhoek van een tafelblad. 

Ik leer graag over de tradities van vreemde culturen. Maar de verklaring die avontuurlijker blijft dan dat, is dat zelensky een poeder ontdekte met hetzelfde effect als “goede oude tankchocolade” tussen zijn constante oproepen om bewapening in de oorlog. Want één ding is ook duidelijk: het kan ook met diepgaand online onderzoek kan op deze plek op tafel geen foto vinden waarop men een ornament herkent.

Netz gelooft niet in “schone” Zelensky

Dit is ook de mening van veel burgers op internet die niet gebonden willen zijn aan een Oekraïense beer . Memes die verwijzen naar deze geruchten gaan al dagen viraal. En het bewijs is eigenlijk talrijk genoeg om tot deze interpretatie te komen. Daar moet je natuurlijk niet mee klooien. Laten we dus maar aannemen dat hij in de volgende video gewoon een onzichtbare NATO-neusspray gebruikt tegen een flinke verkoudheid (niet Corona natuurlijk, echte helden snappen dat niet). In geval van twijfel voor de verdachte, eh weet.

Er gaan nu ook kwaadaardige roddels rond dat Annalena’s “Ostkokaine” verspreking “Fressefreiheit” Baerbock duidelijk van Freudiaanse aard zou kunnen zijn.

Zijn deze elites nog steeds gezond?

De getrainde burger voelt zich herinnerd aan de jaren 90 wanneer de beschuldigingen van tevoren worden gedeconstrueerd: toen een lokaal sportidool werd betrapt met een poederneus, was de verdedigingsstrategie “een keer is nooit” snel overeengekomen. Nu is iedereen die zijn neus optrekt voor de mogelijkheid dat de Oekraïense president zijn neus poedert, een kwaadaardige Poetin-trol. Dat zelensky nu allesbehalve “fit as a fiddle” is, wordt verklaard door de oorlogsstress .

De vraag is of de president van een land dat binnenkort, althans met een heldere geest, tot de EU wil toetreden, zijn volk naar het front stuurt en een modern wapenarsenaal uit het Westen bestelt zonder in de war te raken ,Redelijk dringend.

Maar wat niet mag, kan gewoon niet zijn. Voormalige voorzitters van de Europese Commissie hadden ook de neiging om de mensen om hen heen te omhelzen in het geval van spontane ischias-aanvallen . En als de president van de NAVO-kernmacht USA doelloos ronddwaalt, is dat ook geen teken van seniliteit. Of om Biden te parafraseren: “Amerika is een natie die in één woord kan worden beschreven: Ahwazinnafoothiminnawhu – voet – sorry, in de uitlopers van de Himalaya. Xi Jinping reisde met hem 17.000 mijl toen ik vice-president was. Ik weet het eigenlijk niet.”

Met zulke bondgenoten maakt het niet uit of zelensky toch de voorkeur geeft aan wit poeder of zwart poeder. Met zulke karakters aan de macht in deze wereld, kan het huidige verkeerde pad ons rechtstreeks naar de Derde Wereldoorlog leiden. Rechttoe rechtaan – of anders gezegd: volg altijd je neus. Desnoods tot ruïneren.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

NAVO en de zwarte zee

Published

on

navo

Terwijl de troepen van de DPR en LPR, gesteund door de Russen, gestaag doorgaan met het ‘opruimen’ van weerstand in de Donbas, lijkt de NAVO haar aandacht te verleggen naar de Zwarte Zee.

Bemande en onbemande verkenningsvliegtuigen, en vliegende commandoposten van de NAVO die geen enkele hinder ondervinden van klimaatactivisten, patrouilleren steeds actiever, en coördineren de aanvallen op het strategisch gelegen ‘Slangeneiland’, die tot nu toe keer op keer worden afgeslagen door de Russen, die het eiland helemaal in het begin van de ‘Speciale Militaire Operatie’ bezetten. De vliegtuigen van de NAVO zijn zelf, tot nog toe, geen doelwit, ofschoon ze overduidelijk een actieve rol spelen in de oorlog.

Dan verschijnt ook de gepensioneerde ‘Schrijftafelgeneraal’ Mart de Kruif in beeld bij de Dames van ‘GoedeMorgenNederland’ om ons ervan te verzekeren dat het recent door de DPR, LPR en de Russen veroverende gebied rond Severodonetsk geen strategische waarde heeft. Hoe je dat moet duiden, als het vele duizenden militairen van Oekraïne het leven kostte om die regio te vuur en te zwaard te verdedigen, is mij niet helemaal duidelijk. En hoe rijm je dat met een artikel van ‘experts’ in NRC die het tegenovergestelde beweren?

Uit alle hoeken en gaten klinkt het nu dat Oekraïne geen getrainde militairen meer over heeft. Een lezing van de Russen over hoe een flatgebouw in Kiev getroffen werd klinkt allerminst ongeloofwaardig in dit verband. Volgens die lezing troffen de door Rusland afgevuurde kruisraketten allen doel.

Een militair doelwit, de ‘Artyom Rocket Construction Corporation’, midden in een woonwijk van het Shevchenko district. De luchtafweer van Oekraïne probeerde de raketten te onderscheppen, waarbij een S-300 werd neergehaald door een Buk-M1, van het type waarmee vlucht MH-17 ook uit de lucht werd geschoten, beide systemen van de Oekraïense luchtverdediging. En de brokstukken van die ‘Jansen en Janssen’-operatie kwamen op die flat terecht.

Ook een aanval op een winkelcentrum in Kremenchug was niet gericht tegen dat winkelcentrum, maar tegen de ernaast gelegen ‘Kredmash Road Machinery Plant’ waar militair materiaal wordt gerepareerd en geprepareerd. Dat er niet meer dan twee doden te betreuren waren in dat drukbezochte winkelcentrum maakt wel duidelijk dat het winkelcentrum niet het doelwit was. Een dag later werd dat dodental weliswaar nog opgehoogd, maar wellicht waren dat dan werknemers in dat bedrijf dat oorlogstuig onderhoudt.

Oorlogsverslaggever Hans Jaap Melissen, te gast bij de Dames van ‘GoedeMorgenNederland’, verhaalde over zijn tijd in Kiev. Bij aankomst in Kiev werd hij in een ander hotel geplaatst dan het hotel waar hij had gereserveerd. Voordat hij daar zijn intrek nam, controleerde hij eerst of er geen militaire doelwitten pal naast het hotel waren. Sinds de ‘vuurwerkramp’ te Enschede zal je in Nederland niet zo snel meer een bouwvergunning krijgen voor een munitiefabriek of reparatiewerkplaats voor militaire voertuigen midden in een woonwijk, denk ik. Maar in Oekraïne worden scholen, particuliere huizen en kraamafdelingen van ziekenhuizen zonder schroom gebruikt voor militaire doelen.

De nabijheid van civiele objecten zou de vijand moeten afschrikken om die doelen uit te schakelen, omdat het ‘slechte pers’ oplevert. Zeker in het begin van de oorlog wemelde het van de filmpjes, gemaakt door Oekraïense militairen, waarop te zien was hoe ze vanaf daken van hoge gebouwen, kantoren en woontorens, mortieren afschoten. En de beelden uit Marieopol spreken boekdelen over wat er dan gebeurt. Maar soortgelijke beelden uit Fallujah, en steden in Syrië kunt u zich vast ook nog wel voor de geest halen.

Dus als Mart de Kruif gelijk heeft, en het verlies van Severodonetsk, en de dood van duizenden getrainde militairen die omkwamen bij pogingen die stad te behouden voor de NAVO, is strategisch van geen enkele waarde, wat is dan de strategie van de NAVO?

Officieel is de strategie van de NAVO er op gericht ‘Regime Change’ in Moskou te bewerkstelligen. Dan kun je volhouden dat het verlies van grondgebied, en de levens van militairen die de opdracht hadden dat gebied te vuur en te zwaard te verdedigen betekenisloos is. Dat het doel is zoveel mogelijk Russen te doden, en ervoor te zorgen dat ze zoveel materieel verliezen dat de Russische economie eronder gebukt gaat, en Rusland een ’Sitting Duck’ wordt voor offensieve NAVO-operaties als vervolg op deze slachtpartij.

Er sterven Russische militairen, zoveel is zeker. Maar gelet op de Russische strategie, die zwaar leunt op artilleriebeschietingen, om zo de defensieve posities te slopen, en zoveel mogelijk militairen aan de kant van Oekraïne te doden zonder de noodzaak eigen militairen een stelling te laten bestormen, is het hoogst aannemelijk dat het aantal gedode Oekraïense militairen een veelvoud is van wat de Russen aan manschappen verliezen. Daarnaast bloeden de schaarse tegenaanvallen tot nu toe snel dood, en zijn ze alleen bruikbaar voor juichberichten in de westerse pers, die vervolgens verzuimen te vermelden dat het is uitgelopen op een nieuwe nederlaag, waardoor u en ik met het idee achterblijven dat er beweging zit in het front.

Die beweging is er, maar wat ik zie, is dat de Russen zich bij zo’n tegenaanval strategisch terugtrekken, de opgewonden standjes van Oekraïne laten komen, om vervolgens die doodlopende steeg hermetisch af te sluiten, en iedereen in die ‘pocket’ naar de andere wereld te helpen. Netto schuift het front op in de richting van een Russische overwinning, voor wie begrijpt dat dat niet de verovering van heel Oekraïne is, maar de bevrijding van de Donbas, en het reduceren van de gevechtscapaciteit van Oekraïne. Naast het controleren van de toevoer van vers water naar de Krim, en de elektriciteitsvoorziening voor dat schiereiland.

Regime Change’ in Rusland lijkt met elke nieuwe dag onwaarschijnlijker. Zelfs de kritiek van ongeduldige ‘Putin fans’ die, net als de NAVO, meenden dat Rusland heel Oekraïne zou willen veroveren om een vazal in Kiev aan te stellen als alternatief voor de NAVO-vazal, hoor je niet meer. Waarmee niet gezegd is dat deze oorlog waanzinnig populair is in Rusland. Maar de Russen begrijpen steeds beter dat de NAVO-landen in elk opzicht onbetrouwbaar zijn, en dat ze evident uit waren op oorlog.

De indrukwekkende hoeveelheden munitie die maar blijven komen, en de precisieraketten die onverminderd ‘High Value Targets’ uitschakelen, wijzen erop dat Rusland een productiecapaciteit heeft die dat van enig NAVO-land ver te boven gaat. Wat onze ‘leiders’ ook maar niet willen begrijpen, is dat Rusland geen achterlijk land is dat niet bij machte is de hoogwaardige technologie die nodig is voor dat geavanceerde wapentuig zelf te ontwerpen en te produceren. Echte experts weten dat allang. Het is zeer de vraag of de noodzaak om over te schakelen op een ‘oorlogseconomie’ Rusland economisch schade zal berokkenen, als ze de sabotage/terreur binnen de perken weten te houden.

De NAVO-landen hebben wel decennialang ontstellend veel meer uitgegeven aan ‘defensie’, deels gemaskeerd als ‘Ontwikkelingshulp’, of weggeschreven op de budgetten van ‘Buitenlandse Zaken’, maar dat ging op aan oorlogen in Afghanistan, Irak, Libië en Syrië, naast bizarre prijzen voor alledaagse goederen die vele malen over de kop gingen als de militairen ze bestelden. Subsidie voor vrienden, familie en relaties in een tot op het bot verrot ‘Financieel Kapitalistisch’ systeem. Maar daarnaast ging ook ontstellend veel geld zitten in ‘research’ naar wapens die in een oorlog zoals deze geen waarde hebben. Daaronder, zoals ten tijde van de ‘Covid’-pandemie al toegelicht, omvangrijk onderzoek naar biologische wapens.

Het gevolg is dat de NAVO-landen nu reeds door hun materiaal heen zijn, terwijl productielijnen niet zomaar weer opgestart kunnen worden. Aanvankelijk ging het nog vooral om ergens opgeslagen materiaal uit de tijd van het Warschau Pact, maar inmiddels gaat het ook over materiaal dat in gebruik was bij de legers van die NAVO-landen.

Niet alleen heeft de NAVO allang niet meer zoveel zware artillerie, laat staan grote hoeveelheden munitie, maar eigenlijk ontbreekt het aan alles, behalve lesmateriaal voor de correcte omgang met ‘Transpersonen’ binnen de krijgsmacht. Daarmee ‘Regime Change’ bewerkstelligen in Rusland is al geprobeerd, maar dat gaat ‘m niet worden. Of de ‘F-35’ JSF is opgewassen tegen Russische S-400 en S-500 luchtafweer, en ‘Fifth Generation Fighters’ in de Russische luchtmacht kan ik u niet met zekerheid zeggen.

De kritieken over dat toestel, dat geplaagd werd door tal van gebreken, en dat peperduur is, liegen er echter niet om, en ik ben geneigd om te zeggen dat het de duurste ‘Kat in de Zak’ is die ooit is ontwikkeld, waar alleen ‘Financieel Kapitalisten’ beter van zijn geworden. Enige strategie die kan uitmonden in een openlijke oorlog tussen de NAVO-landen en Rusland vraagt om een heroverweging. En snel een beetje!

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Duits ” gas noodplan”: nu wordt zelfs Brussel nerveus

Het Duitse energiebeleid zorgt er nu zelfs voor dat de EU-autoriteiten (ernstige) twijfels hebben over het verloop van de grootste Europese economie: uiterlijk nadat minister van Economische Zaken Robert Habeck… [...]

MAGA-Congreslid Miller noemt einde abortusrecht ‘historische zege voor witte levens’

Volgens het Republikeinse Congreslid Mary Miller is het om zeep helpen van het abortusrecht door het Hooggerechtshof ‘een historische zege voor witte levens’. Miller deed die uitspraak op een bijeenkomst… [...]

Poetin De oude wereld is voorbij

De Russische leider Poetin heeft de oude wereldorde begraven en zijn visie op de toekomst van Rusland en de wereld uiteengezet in een sleuteltoespraak. Poetin Er zijn nieuwe machtscentra ontstaan,… [...]

Deze financiële staatsgreep, ook bekend als Great Reset , is een planetaire takedown door financiële “insiders”

Great Reset Catherine Austin Fitts (CAF), uitgever van  The Solari Report  en voormalig Assistant Secretary of Housing (Bush 41 Admin.), stelt dat de zogenaamde “reset” er zo uitziet. Hoge voedsel- en brandstofprijzen… [...]

Duitsland is het middelpunt van een proxy-oorlog tussen de VS en Rusland

Het publiek in Duitsland is zich nog niet bewust van de omvang van de Duitse betrokkenheid bij de Amerikaanse proxy-oorlog in Oekraïne tegen Rusland. In een artikel van zaterdag gaf de… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN