Connect with us

Politiek

De blunder uit het Clinton-tijdperk die het toneel vormde voor de Oekraïense crisis van vandaag

Published

on


In plaats van te werken aan een nieuwe, alomvattende Europese veiligheidsorde, breidde Clinton de NAVO uit vanwege de bezwaren van een uitgestrekt Rusland.

Het is begrijpelijk dat commentaren op de crisis tussen Rusland en het Westen de neiging hebben om stil te staan ​​bij Oekraïne. Per slot van rekening zijn er nu meer dan 100.000 Russische soldaten en een angstaanjagende reeks wapens opgesteld rond de Oekraïense grens. Toch leidt zo’n beperkt perspectief de aandacht af van een Amerikaanse strategische blunder die dateert uit de jaren negentig en nog steeds nagalmt.

In dat decennium zat Rusland op de knieën. De economie was met bijna  40% gekrompen , terwijl de werkloosheid steeg en de inflatie omhoogschoot. (Het bereikte een monumentale  86%  in 1999.) Het Russische leger was  een puinhoop . In plaats van de kans te grijpen om een ​​nieuwe Europese orde te scheppen waar ook Rusland bij hoorde, hebben president Bill Clinton en zijn team voor buitenlands beleid deze verkwist door te besluiten de NAVO dreigend uit te breiden naar de grenzen van dat land. Zo’n misplaatst beleid garandeerde dat Europa opnieuw zou worden verdeeld, zelfs toen Washington een nieuwe orde creëerde die het post-Sovjet-Rusland uitsloot en geleidelijk vervreemdde.

De Russen waren perplex – en dat hadden ze ook moeten zijn.

In die tijd begroetten Clinton en zijn bedrijf de Russische president Boris Jeltsin als een democraat. (Het maakt niet uit dat hij  in 1993 tankgranaten  naar zijn eigen recalcitrante parlement had gegooid en in 1996 de overhand had bij een scheve verkiezing,  vreemd genoeg aangemoedigd  door Washington.) Ze prezen hem voor het lanceren van een ‘overgang’ naar een markteconomie, die, zoals Nobelprijswinnaar Svetlana Alexievich zo aangrijpend uiteenzette in haar boek  Second Hand Time , miljoenen Russen in armoede zou storten door de prijzen te ‘decontroleren’ en de door de staat verstrekte sociale diensten te verlagen.

Waarom, vroegen de Russen zich af, zou Washington obsessief een NAVO-alliantie uit de Koude Oorlog steeds dichter bij hun grenzen duwen, wetende dat een wankelend Rusland geen enkel Europees land in gevaar zou kunnen brengen?

Een alliantie gered van de vergetelheid

Helaas hadden degenen die het Amerikaanse buitenlands beleid leidden of beïnvloedden geen tijd om over zo’n voor de hand liggende vraag na te denken. Er was tenslotte een wereld die de enige supermacht van de planeet kon leiden en, als de VS tijd zou verspillen aan introspectie, zou ‘de jungle’, zoals de invloedrijke neoconservatieve denker  Robert Kagan  het uitdrukte, teruggroeien en zou de wereld ‘zijn’. in gevaar.” Dus vonden de Clintonieten en hun opvolgers in het Witte Huis nieuwe redenen om het gebruik van Amerikaanse macht te promoten, een fixatie die zou leiden tot seriële interventiecampagnes en social engineering.  

De uitbreiding van de NAVO was een vroege manifestatie van deze duizendjarige mentaliteit, iets waar theoloog Reinhold Niebuhr voor had gewaarschuwd in zijn klassieke boek,  The  Irony of American History . Maar wie lette er in Washington op, toen het lot van de wereld en de toekomst door ons, en alleen door ons, werden ontworpen in wat  de  neoconservatieve columnist Charles Krauthammer van de Washington Post in 1990 vierde als het ultieme ” unipolaire moment ” – een waarin, voor de de eerste keer ooit, zouden de Verenigde Staten weergaloze macht bezitten?

Maar waarom van die gelegenheid gebruik maken om de NAVO uit te breiden, die in 1949 was opgericht om te voorkomen dat het door de Sovjet-Unie geleide Warschaupact West-Europa binnenrolde, aangezien zowel de Sovjet-Unie als haar bondgenootschap nu verdwenen waren? Was het niet hetzelfde als leven inblazen in een mummie?

Op die vraag hadden de architecten van de NAVO-uitbreiding standaard antwoorden, die hun hedendaagse discipelen nog steeds opzeggen. De nieuwgeboren post-Sovjet-democratieën van Oost- en Centraal-Europa, evenals andere delen van het continent, zouden kunnen worden ‘geconsolideerd’ door de stabiliteit die alleen de NAVO zou bieden als ze ze eenmaal in haar gelederen had opgenomen. Hoe een militair bondgenootschap precies de democratie moest bevorderen, werd natuurlijk nooit uitgelegd, vooral niet gezien het record van Amerikaanse wereldwijde allianties, waaronder de Filippijnse sterke man  Ferdinand Marcos ,  Griekenland  onder de kolonels en het door militairen geregeerde  Turkije .

En natuurlijk, als de bewoners van de voormalige Sovjet-Unie nu lid wilden worden van de club, hoe konden ze dan terecht worden geweigerd? Het deed er nauwelijks toe dat Clinton en zijn team voor buitenlands beleid het idee niet hadden bedacht als reactie op een razende vraag ernaar in dat deel van de wereld. Integendeel, beschouw het als de strategische analogie met  de wet van Say  in de economie: ze ontwierpen een product en de vraag volgde.

Binnenlandse politiek beïnvloedde ook het besluit om de NAVO naar het oosten te duwen. President Clinton had een chip op zijn schouder over zijn gebrek aan gevechtsreferenties. Zoals veel Amerikaanse presidenten ( 31  om precies te zijn), had hij niet in het leger gediend, terwijl zijn tegenstander bij de verkiezingen van 1996, senator Bob Dole, zwaar gewond was geraakt tijdens een gevecht in de Tweede Wereldoorlog. Erger nog, zijn ontduiking van de dienstplicht uit het Vietnam-tijdperk was  door zijn critici aangegrepen  , dus voelde hij zich genoodzaakt de machthebbers van Washington te laten zien dat hij het lef en het temperament had om het Amerikaanse mondiale leiderschap en het militaire overwicht te beschermen.

In werkelijkheid, omdat de meeste kiezers niet geïnteresseerd waren in buitenlands beleid,  was  Clinton dat ook niet, en dat gaf in feite een voorsprong aan degenen in zijn regering die  diep toegewijd  waren aan de uitbreiding van de NAVO. Vanaf 1993, toen de discussies er serieus over begonnen, was er niemand van belang om zich ertegen te verzetten. Erger nog, de president, een gewiekste politicus, voelde dat het project hem zelfs zou kunnen helpen kiezers aan te trekken bij de presidentsverkiezingen van 1996, vooral in  het middenwesten , de thuisbasis van miljoenen Amerikanen met Oost- en Midden-Europese wortels.

Bovendien, gezien de steun die de NAVO in de loop van een generatie had verworven in het ecosysteem van de nationale veiligheids- en defensie-industrie in Washington, was het idee om het stil te leggen ondenkbaar, aangezien het als essentieel werd beschouwd voor het blijvende Amerikaanse mondiale leiderschap. Door als beschermer bij uitstek te dienen, kregen de Verenigde Staten een enorme invloed in ’s werelds belangrijkste economische machtscentra van dat moment. En ambtenaren, denktankers, academici en journalisten – die allemaal veel meer invloed uitoefenden op het buitenlands beleid en er veel meer om gaven dan de rest van de bevolking – vonden het vleiend om op zulke plaatsen te worden ontvangen als vertegenwoordiger van de wereld leidende macht.  

Onder de gegeven omstandigheden konden Jeltsins bezwaren tegen de NAVO die naar het oosten oprukte (ondanks  mondelinge toezeggingen  aan het laatste hoofd van de Sovjet-Unie, Michail Gorbatsjov, dat niet te doen) gemakkelijk worden genegeerd. Rusland was tenslotte te zwak om ertoe te doen. En op die laatste momenten van de Koude Oorlog had niemand zich een dergelijke uitbreiding van de NAVO zelfs maar voorgesteld. Dus verraad? Verdwijn de gedachte! Het maakt niet uit dat Gorbatsjov dergelijke bewegingen standvastig aan de kaak stelde en dat afgelopen  december opnieuw deed .

Je oogst wat je zaait

De Russische president Vladimir Poetin duwt nu hard terug. Nadat hij het Russische leger in een formidabele kracht heeft veranderd, beschikt hij over de spierkracht die Jeltsin miste. Maar de consensus binnen de Washington Beltway blijft dat zijn klachten over de uitbreiding van de NAVO niets anders zijn dan een list om zijn echte bezorgdheid te verbergen: een democratisch Oekraïne. Het is een interpretatie die de VS gemakshalve ontheft van elke verantwoordelijkheid voor lopende gebeurtenissen.

Tegenwoordig maakt het in Washington niet meer uit dat de bezwaren van Moskou al lang voorafgingen aan de verkiezing van Poetin tot president in 2000 of dat het niet alleen Russische leiders waren die het idee niet leuk vonden. In de jaren negentig hebben  verschillende prominente Amerikanen verzetten zich ertegen en ze waren allesbehalve links. Onder hen waren leden van het establishment met onberispelijke geloofsbrieven uit de Koude Oorlog: George Kennan, de vader van de inperkingsdoctrine; Paul Nitze, een havik die in de regering-Reagan diende; de Harvard-historicus van Rusland Richard Pipes, een andere hardliner; Senator Sam Nunn, een van de meest invloedrijke stemmen over nationale veiligheid in het Congres; Senator Daniel Patrick Moynihan, een eenmalige Amerikaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties; en Robert McNamara, minister van Defensie van Lyndon Johnson. Hun waarschuwingen leken allemaal opmerkelijk op elkaar: de uitbreiding van de NAVO zou de betrekkingen met Rusland vergiftigen, terwijl het autoritaire en nationalistische krachten zou helpen koesteren.

De regering-Clinton was zich volledig bewust van de oppositie van Rusland. Zo stuurde James Collins, de zaakgelastigde bij de Amerikaanse ambassade in Rusland, in oktober 1993  een telegram  naar minister van Buitenlandse Zaken Warren Christopher, net toen hij op het punt stond naar Moskou af te reizen om Jeltsin te ontmoeten, hem waarschuwend dat de uitbreiding van de NAVO was “neuralgisch voor Russen” omdat het in hun ogen Europa zou verdelen en buitensluiten. Hij waarschuwde dat de uitbreiding van de alliantie naar Centraal- en Oost-Europa “in Moskou universeel zou worden geïnterpreteerd als gericht op Rusland en Rusland alleen” en dus zou worden beschouwd als “neo-containment”.

Datzelfde jaar zou Jeltsin een  brief sturen  naar Clinton (en de leiders van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland) waarin ze zich fel verzetten tegen de uitbreiding van de NAVO als dat betekende dat voormalige Sovjetstaten moesten worden toegelaten en Rusland werd uitgesloten. Dat zou, voorspelde hij, in feite “de veiligheid van Europa ondermijnen”. Het jaar daarop kwam hij publiekelijk in botsing met Clinton en  waarschuwde hij  dat een dergelijke uitbreiding “het zaad van wantrouwen zou zaaien” en “Europa na de Koude Oorlog in een koude vrede zou storten”. De Amerikaanse president wees zijn bezwaren van de hand: het besluit om voormalige delen van de Sovjet-Unie het lidmaatschap aan te bieden aan de eerste uitbreidingsgolf van het bondgenootschap in 1999 was al genomen.

De verdedigers van het bondgenootschap beweren nu dat Rusland het heeft aanvaard door de  NAVO-Rusland Stichtingsakte van 1997 te ondertekenen . Maar Moskou had echt geen keus, omdat het toen afhankelijk was van  miljarden dollars  aan leningen van het Internationaal Monetair Fonds (alleen mogelijk met de goedkeuring van de Verenigde Staten, het meest invloedrijke lid van die organisatie). Dus van de nood een deugd gemaakt. Dat document benadrukt inderdaad democratie en respect voor de territoriale integriteit van Europese landen, principes die Poetin allesbehalve hoog heeft gehouden. Toch verwijst het ook naar ‘inclusieve’ veiligheid in ‘het Euro-Atlantische gebied’ en ‘gezamenlijke besluitvorming’, woorden die nauwelijks het besluit van de NAVO beschrijven om uit te breiden van 16 landen op het hoogtepunt van de Koude Oorlog tot 30 vandaag.

Tegen de tijd dat de NAVO in 2008 een top hield in de Roemeense hoofdstad Boekarest, waren de Baltische staten lid geworden en had de vernieuwde alliantie inderdaad de grens met Rusland bereikt. Toch prees de verklaring na de top   de “aspiraties van Oekraïne en Georgië voor lidmaatschap”, en voegde eraan toe: “We zijn vandaag overeengekomen dat deze landen lid zullen worden van de NAVO.” De regering van president George W. Bush had onmogelijk kunnen geloven dat Moskou de toetreding van Oekraïne tot het bondgenootschap liggend zou accepteren. De Amerikaanse ambassadeur in Rusland, William Burns – nu het hoofd van de CIA – had twee maanden eerder in een telegram gewaarschuwd dat de Russische leiders die mogelijkheid als een ernstige bedreiging voor hun veiligheid beschouwden. Die  kabel , nu openbaar beschikbaar, voorzag zo goed als een treinwrak zoals we nu getuige zijn.

Maar het was de oorlog tussen Rusland en Georgië – met  zeldzame uitzonderingen  die ten onrechte werden gepresenteerd als een niet-uitgelokte, door Moskou geïnitieerde aanval – die het eerste signaal gaf dat Vladimir Poetin het punt van protesteren voorbij was. Zijn annexatie van de Krim uit Oekraïne in 2014, na een onwettig referendum, en de oprichting van twee ‘republieken’ in de Donbas, dat zelf deel uitmaakt van Oekraïne, waren veel dramatischer bewegingen die in feite een tweede Koude Oorlog inluidden.

Een ramp voorkomen

En nu, hier zijn we dan. Een verdeeld Europa, toenemende instabiliteit te midden van militaire dreigingen door nucleair bewapende mogendheden, en de dreigende mogelijkheid van oorlog, aangezien het Rusland van Poetin, zijn troepen en bewapening die zich rond Oekraïne hebben verzameld, eisen dat de uitbreiding van de NAVO stopt, Oekraïne wordt uitgesloten van het bondgenootschap en de Verenigde Staten en hun bondgenoten nemen eindelijk de Russische bezwaren tegen het veiligheidsbevel na de Koude Oorlog serieus.

Van de vele obstakels die het afwenden van een oorlog in de weg staan, is er één het vermelden waard: de wijdverbreide bewering dat Poetins zorgen over de NAVO een rookgordijn zijn dat zijn ware angst verdoezelt:  democratie , vooral in Oekraïne. Rusland maakte echter herhaaldelijk bezwaar tegen de opmars van de NAVO naar het oosten, zelfs toen het in het Westen nog als democratie werd geprezen en lang voordat Poetin in 2000 president werd. Bovendien is Oekraïne een democratie (hoe tumultueus ook) sinds het in 1991 onafhankelijk werd.

Dus waarom nu de Russische opbouw?

Vladimir Poetin is allesbehalve een democraat. Toch is deze crisis ondenkbaar zonder het voortdurende gepraat over het op een dag inluiden van Oekraïne in de NAVO en de intensivering  van de militaire samenwerking  met Kiev met het Westen, vooral  de Verenigde Staten . Moskou beschouwt beide als tekenen dat Oekraïne zich uiteindelijk bij de alliantie zal voegen, wat – niet de democratie – de grootste angst van Poetin is.

Nu voor het bemoedigende nieuws: de dreigende ramp heeft eindelijk  de diplomatie aangewakkerd . We weten dat de haviken in Washington elke politieke regeling die een compromis met Rusland als verzoening inhoudt, zullen betreuren. Ze zullen president Biden vergelijken met Neville Chamberlain, de Britse premier die in 1938 plaats maakte voor Hitler in München. Sommigen  van hen pleiten voor een “massale wapenluchtbrug” naar Oekraïne, à la Berlijn toen de Koude Oorlog begon. Anderen  gaan verder en dringen er bij Biden op aan om een ​​“internationale coalitie van gewillige, gereedmakende strijdkrachten te verzamelen om Poetin af te schrikken en, indien nodig, voor te bereiden op oorlog.”

Gezond verstand kan echter nog steeds zegevieren via een  compromis . Rusland zou genoegen kunnen nemen met een moratorium op het Oekraïense lidmaatschap van de NAVO voor pakweg twee decennia, iets wat het bondgenootschap zou moeten kunnen accepteren omdat het toch geen plannen heeft om het lidmaatschap van Kiev te versnellen. Om de instemming van Oekraïne te krijgen, zou het de vrijheid krijgen om wapens voor zelfverdediging veilig te stellen en, om Moskou tevreden te stellen, zou Kiev ermee instemmen nooit NAVO-bases of vliegtuigen en raketten toe te staan ​​die Rusland op zijn grondgebied kunnen raken.

Het akkoord zou verder moeten reiken dan Oekraïne als het crises en oorlogen in Europa wil afwenden. De Verenigde Staten en Rusland zouden de wil moeten oproepen om daar over wapenbeheersing te praten, inclusief misschien een verbeterde versie van het Intermediate-Range Nuclear Forces-verdrag uit 1987 dat president Trump  in  2019 heeft geschrapt. Ze zouden ook vertrouwenwekkende maatregelen moeten onderzoeken, zoals het uitsluiten van troepen en bewapening uit aangewezen gebieden langs het NAVO-Russische grensgebied en maatregelen ter voorkoming van de (nu veelvuldige)  nauwe ontmoetingen  tussen Amerikaanse en Russische gevechtsvliegtuigen en oorlogsschepen die uit de hand zouden kunnen lopen.

Over naar de diplomaten. Hier wensen we ze het beste.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

EU vernieuwt digitale Covid-certificaat ondanks 99% negatieve publieke feedback

Published

on

Covid-certificaat

Op voorstel van de Europese Commissie heeft het Europees Parlement, zoals verwacht, gestemd om het EU Digital Covid-certificaat met nog een jaar te verlengen. De stemming was 453 voor, 119 tegen en 19 onthoudingen.

De Covid-certificaat regeling zou op 30 juni aflopen. Eerder deze maand had een delegatie van het parlement al een “politiek akkoord” bereikt met de Commissie over de verlenging van het certificaat, waardoor de stemming van gisteren vrijwel een uitgemaakte zaak was.

De certificaatverordening werd oorspronkelijk in juni vorig jaar aangenomen, zogenaamd om “veilig reizen” tussen EU-lidstaten te vergemakkelijken. Maar het digitale EU-certificaat evolueerde snel tot het model en soms de infrastructuur voor de binnenlandse “gezondheids”- of Covid-passen die het volgende jaar de toegang tot vele andere gebieden van het sociale leven zouden beperken.

De EU heeft ervoor gekozen om het covid-certificaat te verlengen ondanks de overweldigend negatieve resultaten van een openbare raadpleging over het onderwerp die door de Europese Commissie is gelanceerd onder de noemer “Geef uw mening” en die van 3 februari tot 8 april voor het publiek toegankelijk was De raadpleging lokte meer dan 385.000 reacties uit – die bijna allemaal tegen vernieuwing lijken te zijn!

In een brief aan de Europese Ombudsman die het Franse parlementslid Virginie Joron op haar Twitter-feed plaatste, schrijft Joron:

Ik lees willekeurig honderden reacties met mijn team. Ik vond geen voorstander van verlenging van de QR-code [dus het digitale certificaat]. Op basis van dit grote onderzoek lijkt het duidelijk dat vrijwel alle reacties negatief waren.

De overwegend negatieve tendens van de reacties was inderdaad vanaf het begin duidelijk. De eerste volledige pagina met reacties, allemaal van 4 februari, is hier beschikbaar . Ze zijn natuurlijk in verschillende talen van de Europese Unie: Frans, Duits, Italiaans en ook één in het Engels.

Om de lezers een idee te geven van de teneur, hier is een vertaling van alleen de eerste regel of twee van de eerste paar reacties (beginnend vanaf de onderkant van de pagina):

Ik ben volledig tegen de vaststelling van dit certificaat, gezien wat er momenteel gebeurt met de rampzalige behandeling van Covid door de EU …

Ik wil dat deze cst [waarschijnlijk een verwijzing naar het Belgische “Covid Safe Ticket”] of vaccinpaspoort eenvoudigweg wordt geëlimineerd …

In het conceptdocument worden beweringen gedaan die niet wetenschappelijk onderbouwd zijn. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat het Covid-certificaat een effectieve bescherming biedt tegen de verspreiding van het virus – welke gegevens kunnen deze bewering ondersteunen?…

Hallo, ik ben geschokt en walg van de vrijheidsdodende beslissingen die in de EU zijn genomen … met betrekking tot dit “Europese certificaat” …

Het covid-certificaat of de groene pas MOET onmiddellijk worden afgeschaft als discriminerend en ongrondwettelijk en mag niet worden ondersteund door wetenschappelijke gegevens, omdat het uitsluitend is gebaseerd op BEPAALDE maatregelen voor burgers…

Ik ben tegen de verlenging van de groene pas, die geen ander doel dient dan het creëren van discriminatie…

Ik wil nooit meer onderworpen worden aan een discriminerend certificaat…

En tot slot de Engelstalige vermelding:

Het digitale Covid-certificaat zou per direct moeten eindigen. Er zijn zoveel gegevens die het feit ondersteunen dat digitale paspoorten nul positieve invloed hebben op transmissiesnelheden en in feite zijn er in de meest gevaccineerde en sterk gereguleerde landen [sic.] covid-percentages krankzinnig …

En zo verder, enzovoort, tot 385.191 reacties.

De vernieuwing van het Digitaal Covid Certificaat betekent niet dat het direct wordt toegepast, maar dat de infrastructuur op zijn plaats blijft en dat het kan worden toegepast als en wanneer lidstaten dat nodig achten.

De huidige regels voor het bezit van een geldig digitaal EU-Covid-certificaat discrimineren niet alleen, onnodig te zeggen, tegen niet-gevaccineerde, maar ook tegen natuurlijke immuniteit, die als vluchtiger wordt behandeld dan door vaccins veroorzaakte immuniteit.

Bewijs van voltooide basisvaccinatie maakt een certificaat 270 dagen geldig; het bewijs van het ontvangen van een boosterdosis geeft voorlopig onbeperkte geldigheid. Aan de andere kant geeft een bewijs van “herstel” – waarbij een positieve PCR-test het enige geaccepteerde bewijs is – slechts 180 dagen geldigheid.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU Een nieuwe westerse religie krijgt vorm

Published

on

eu

EU Leiders in het Westen zijn de afgelopen 12 maanden erg druk geweest met het opzetten van internationale instellingen, regelgeving en technologieën die de bevoegdheden die ze tijdens de lockdown hebben gekregen legitimeren, formaliseren en verankeren. 

EU Ze hebben hun centrale banken die protocollen ontwikkelen voor het implementeren van nieuwe digitale valuta die het toezicht op de financiële transacties van hun bevolking vereenvoudigen; op vaccins gebaseerde identificatiesystemen (zoals het digitale Covid-certificaat van de EU , de gezondheidscode van Hong Kong en de digitale passagiersverklaring van Australië ) die het volgen van personen binnen en tussen landen gemakkelijker maken; en CO2-budgetten en sociale kredietsystemen die kunnen worden gebruikt om te beoordelen wie het waard is om te reizen en een redelijke levensstandaard, en wie niet.

Westerse politici gingen tijdens de covid-periode op de vuist met het opschorten van normale vrijheden en het beheersen van het dagelijkse leven van mensen. Hun autoritarisme was zo extreem dat, achteraf bezien, de legitimiteit ervan in westerse ogen moest worden gecementeerd via een permanente reeks internationaal gecoördineerde command-and-control-structuren.

 Deze zouden een bolwerk vormen tegen uitdagingen in en buiten de rechtbank, de achterkant van politici uit het covid-tijdperk beschermen en ook hun carrière bevorderen: hun herverkiezingsvooruitzichten zullen verbeteren omdat kiezers eerder geneigd zijn het ideologische verkooppraatje te blijven slikken als het wordt gezien als ondersteund door een wereldwijde consensus.

De nieuwe mondiale instellingen, hopen politici, zullen ervoor zorgen dat de kudde diep gehoorzaam blijft aan hun leiders, in beslag wordt genomen door zelfhaat en op hun hoede blijft voor elke medemens met wie ze verzet zouden hebben georganiseerd.

Deze nieuwe westerse orde die door onze leiders wordt opgericht, is verwant aan een religieuze orde die de neo-feodale ideologie behoudt die tijdens covid tot stand kwam, terwijl de massa’s verdeeld en in een staat van zelfhaat worden gehouden. 

De drie-eenheid van inputs

Om een ​​nieuwe religie op te richten, heb je eerst een aansprekend ideologisch verhaal nodig. Dan heb je een priesterschap nodig. Ten derde heb je een geschikt hoofdkwartier nodig voor het pausdom. De eerste twee waren gemakkelijk, maar de derde blijkt een knelpunt te zijn.

Laten we eens kijken waar we staan ​​met elk van deze drie.

In de middeleeuwen was de heersende ideologie dat iedereen zondig was en dat de duivel in ons allemaal op de loer lag, een verhaal dat leidde tot constante zelfhaat en een verdeelde boerenstand. Verenigd hadden ze stand kunnen houden, maar verdeeld waren ze een gemakkelijke prooi voor de rijken. De elites van de 21e eeuw zijn op zoek naar een modern equivalent van de zondeverhalen uit de Middeleeuwen.

Het blijkt dat ze een bijna beschamend groot aantal zondeverhalen hebben om uit te kiezen, aangezien legioenen fanatici geschikte oorzaken aandragen. Mogelijke op zonde gebaseerde ideologieën omvatten wakkerheid, waarin iedereen het gevaar loopt door iedereen te worden getriggerd; eeuwige noodsituaties in het klimaat, waarin ieders activiteiten een gevaar vormen voor iedereen; en eeuwige gezondheidscrises, waarin iedereen een potentiële microbiële verspreider is voor iedereen.

De elites kunnen hun favoriete nieuwe ideologie kiezen, hoewel ze er wel een moeten kiezen. Menigten zijn gemakkelijk te leiden, maar ze zijn ook wispelturig en kunnen gemakkelijk hun lijnen vergeten. De religie die de elites kiezen om hun bevolking mee te binden, moet goed ingebed zijn om nuttig te zijn. 

Op het gebied van het priesterschap is er geen gebrek aan groepen om tot priester te reconstrueren. De beste kandidaten om de vacatures in het priesterschap in te vullen, zijn de bullshitters die al in de meeste moderne organisaties zijn ingebed: degenen die worden geassocieerd met woorden als ‘duurzaam’, ‘ethisch’, ‘veilige ruimte’, ‘diversiteit’, ‘gezondheidsbewust’, ‘inclusief’, en andere anodyne, deugd-signalerende gemeenplaatsen die een marketeer identificeren die een pestkop is geworden. 

Ze verkopen al het idee dat huidige werknemers een bedreiging voor anderen zijn en regelmatige interventies nodig hebben, zoals onbewuste vooringenomenheidstraining en andere vormen van zelfkastijding. De laag bullshitters die in bijna elke grote westerse organisatie wordt aangetroffen, staat te trappelen om de handhavers te worden van welke ideologie dan ook die hun banen zal versterken.

Dus de ideologie en het priesterschap zijn in principe op elkaar afgestemd. De bottleneck in de opbouw van een nieuwe westerse religieuze orde is het pausdom. Wat nodig is, is niet een kopie van het moderne pausdom in Rome dat relatief weinig echte macht heeft over de vele rooms-katholieken in de wereld van vandaag, maar een kopie van het pausdom dat een echte macht was om rekening mee te houden in de Middeleeuwen in Europa: een ideologische krachtpatser met enorme belastinginkomsten die de markten voor onderwijs, gezondheidszorg en spirituele diensten domineerden. 

Het leidde en stuurde priesters, hield toezicht op de leercentra, organiseerde lezen en schrijven, hield een groot systeem van hospices in stand, organiseerde verschillende oorlogen (inclusief de kruistochten), enzovoort. Het deed veel dingen die we nu als slecht zouden beschouwen, maar ook dingen die de meesten als goed zouden beschouwen, zoals het verzorgen van zieken en het levend houden van de kennis van eerdere beschavingen in kloosters en bibliotheken. Dat is het soort machtig pausdom dat nodig is om een ​​nieuwe westerse religie te verstevigen.

Waar de Heilige Stoel?

Lokale priesters hebben een pausdom nodig om redenen van coördinatie en cohesie, om te voorkomen dat ze van het ideologische voorbehoud aflopen. Stel je voor dat een plaatselijke priester zijn plaats vergeet en serieus begint te worden over ethiek of duurzaamheid (of de echte betekenis van een ander recent gekaapt en ontdaan woord) en begint te twijfelen aan bijvoorbeeld de belastingontduiking en het frequente reizen van degenen aan de top. Dat kan een mens niet hebben!

En aangezien er van tijd tot tijd nieuwe informatie opduikt, kan men er niet van uitgaan dat deze automatisch gunstig in de ideologie zal worden verwerkt, tenzij er een pausdom is om deze te interpreteren en richtlijnen te geven. Waar dergelijke begeleiding niet beschikbaar of voldoende duidelijk is, zouden mensen naar een gebied van ‘gemakkelijke priesters’ kunnen trekken, wat de hele religie zou ondermijnen. Dat kan men ook niet hebben!

Waar kunnen de elites dan een religieus hoofdkwartier vestigen van waaruit ze echt gezag kunnen uitoefenen als middel om de plaatselijke priesters in het gareel te houden? 

Hun gedachten gingen tot dusver uit naar de Wereldgezondheidsorganisatie , in de hoop dat deze keuze drie vliegen in één klap zou slaan. Het zou het misbruik van noodgezondheidsbevoegdheden tijdens lockdowns normaliseren en afkeuren; het zou automatisch een bepaald verhaal kiezen als de nieuwe ideologie; en het zou een nieuwe, op gezondheid gebaseerde internationale bureaucratie versterken die macht zou kunnen krijgen over lokale gezondheidsbureaucraten en over iedereen die onder de vlag van ‘gezondheid’ reist. 

Alles wat ‘duurzaam’, ‘ethisch’ of ‘veilig’ is, zou onder de algemene noemer ‘gezondheid’ kunnen worden geplaatst. Het pausdom zou kunnen worden gestapeld met een paar vertrouwde handen (Anthony Fauci en dergelijke) die toezicht zouden houden op de benoeming van ideologische details die door de politieke elites worden vereist, zoals passende vrijstellingen voor zichzelf en hun vrienden. 

Ze zouden ook de verantwoordelijkheid nemen voor het organiseren van inquisities om ideologische tegenstanders te neutraliseren en te elimineren. Het script voor hoe de WHO een nieuw soort middeleeuwse rooms-katholieke kerk zou worden, schrijft zichzelf bijna.

De recente poging om de nationale soevereiniteit via de WHO te ondermijnen, is het belangrijkste bewijs van coördinatie langs deze lijnen tussen de elites. Deze poging kan en moet uit elkaar worden gehaald om erachter te komen wie de poging financierde, wie de voorgestelde wetgeving schreef, welke nationale regeringen het steunden, wie binnen die regeringen het steunden, enzovoort. Dit is de eerste concrete manifestatie van de opkomst van een globalistische elite, die onderzoekers een reële kans biedt om te zien wie ‘ze’ zijn en hoe ‘ze’ zich organiseren en coördineren.

Onze Verlossers

Toch heeft de WHO een fatale fout als het gaat om het hoofdkwartier van een nieuw westers pausdom: het bestrijkt de hele wereld en wordt dus medegefinancierd door veel regeringen, waarvan sommige geen interesse hebben in wakkerheid en andere westerse ideologieën die verdeeldheid zaaien. Westerse bevolkingsgroepen. Deze regeringen vertegenwoordigen bevolkingsgroepen die genoeg ervaring hebben met kolonialisme om de ‘vernieuwing’ waar het Westen naar toe gaat, te erkennen en af ​​te wijzen. 

Dit is de belangrijkste reden waarom het voorstel aan de WHO om zich de ideologische leiding en controle over het gezondheidsbeleid over de hele wereld toe te eigenen, op zijn kop werd gezet: het werd door Afrikaanse landen in de maling genomen. Hoewel het Westen het later opnieuw kan proberen, betekent de structuur van de WHO dat elke succesvolle beslissing ook later kan worden teruggedraaid, wat geen recept is voor een goed functionerend pausdom.

De westerse elites hebben dus alternatieve kandidaten voor de Stoel nodig, voor het geval de WHO niet tot actie kan worden gedwongen. Ze hoeven de priesterschappen in Afrika of in een groot deel van Azië niet te controleren: het is hun eigen bevolking die in het gareel moet worden gehouden, in plaats van de hele wereld. In die zin was het WHO-gambiet een beetje overdreven, waarbij de behoefte aan controle over het hele Westen werd gecombineerd met een terugkeer naar het kolonialisme. 

Wat beter zou passen als een nieuw ideologisch hoofdkwartier, althans in eerste instantie, is een organisatie die voornamelijk de westerse kernbevolking bereikt en al een commando- en controlestructuur heeft. Bij voorkeur zou het iets zijn dat al verplicht is voor westerse politici die, net als kardinalen, de toekomstige pausen zouden kunnen kiezen.

De komende opstanding?

Iets als de NAVO zou heel mooi passen. 

De NAVO heeft de afgelopen 30 jaar grotendeels met haar duimen gedraaid en was wanhopig op zoek naar een nieuwe missie. De crisis in Oekraïne heeft het een tijdelijk nieuw leven ingeblazen en heeft ertoe geleid dat voorheen onafhankelijke Europese landen (zoals die vervelende eerdere uitschieters in Scandinavië, Zweden en Finland) als aspirant nieuwe leden binnenkwamen. De geografische dekking is nu bijna perfect afgestemd op die van het gewenste nieuwe pausdom. 

Het enige dat nodig is, is om te gaan van een organisatie die erop uit is ‘ons te beschermen tegen oorlog’ naar een organisatie die erop is gericht ‘ons overal voor te beschermen’. 

Een kleine stap voor de NAVO, een grote sprong voor de westerse politieke elites.

De NAVO, of een organisatie die qua reikwijdte en leiderschap erg op de NAVO lijkt, zou spoedig de mantel van een nieuw ideologisch pausdom kunnen dragen en enige directe controle kunnen krijgen over de vele kleine priesterschappen in westerse landen, waaronder op zijn minst de bullshit-industrieën en de kleinere gezondheidsbureaucratieën. 

Dit nieuwe internationale ideologische systeem zou een ongemakkelijke alliantie vormen met de toppolitici in westerse landen, die aanvankelijk door hen werd opgericht, maar in de loop van de tijd onvermijdelijk meer rivaliserend met hen zou worden. Net als in de Middeleeuwen zouden kerk en heersers ideologisch bondgenoten zijn met een gemeenschappelijke reeks slachtoffers (de overgrote meerderheid van de mensen), maar rivalen als het ging om middelen en de ultieme loyaliteit van die slachtoffers.

Wat mogen we van zo’n systeem verwachten? Een overkoepelende gezondheidsstructuur die een stroom van verdeeldheid zaaiend en ontwrichtend bijgeloof zou afkondigen, zou in de eerste plaats de productiviteit van lokale zorgverleners aanzienlijk verminderen. We hebben al een vermindering van de levensverwachting gezien in landen die lockdowns oplegden, en een vergelijkbare verslechtering van de volksgezondheid mag worden verwacht in het kielzog van toekomstig bijgeloof dat wordt aangewend voor de gezondheid. 

Op dezelfde manier zou achteruitgang worden verwacht op het gebied van de geestelijke gezondheid en de economische productiviteit van particuliere bedrijven, aangezien het toezicht op en het gekleineerd worden door een nieuw priesterschap een grote belemmering is voor de productiviteit en het concurrentievermogen. 

Achteruitgang in de gezondheid en efficiëntie van de bevolking zal niet veel uitmaken voor de politici die de ideologische invloed van een nieuw pausdom nodig hebben om hun posities te verstevigen, maar op de langere termijn zal het er toe doen voor de kracht van hun landen. Terwijl de elites profiteren van zo’n nieuw pausdom, is de prijs een verzwakking van zowel de bevolking als het land.

genaden redden

Welke krachten zijn in staat deze destructieve nieuwe ideologie te doorbreken? De twee belangrijkste kandidaten zijn concurrentie en nationalisme.

De wereld evolueert langzaam naar militaire en economische machtsblokken, met een blok bestaande uit China en Rusland en een ander blok uit het Westen. Zelfs binnen het Westblok zullen die landen en regio’s die erin slagen het nieuwe pausdom te weigeren, gedijen in vergelijking met de anderen, en de dynamische, energieke, vrijheidzoekende elementen van de bevolking aantrekken. De jaloezie die hierdoor ontstaat, zal een echte uitdaging zijn voor de nieuwe ideologieën.

Wat kan de nieuwe verlichtingsbeweging aan dit scenario doen? In veel westerse landen, waaronder de grote EU-landen, is het antwoord “op korte termijn niet veel”. De belangen die ijveren voor de consolidering van de noodbevoegdheden zijn enorm, met inbegrip van de reguliere media en de belangrijkste politieke partijen. 

Maar in andere Europese landen, zoals Zwitserland, is het antwoord “dit scenario zal waarschijnlijk helemaal worden vermeden”. Dit komt omdat dergelijke landen de realiteit van de huidige situatie al hebben begrepen en bewust buiten de westerse superstructuren blijven, waaronder zowel de NAVO als de EU. 

Het belangrijkste slagveld op korte termijn zal waarschijnlijk de VS zijn. De federalistische structuren van de Amerikanen zullen de komst van een nieuw seculier pausdom weerstaan. Maar als de NAVO gebruikt gaat worden als zetel van nieuwe pausen, zal het Amerikaanse veiligheidsinstituut sterk in de verleiding komen om zich aan te sluiten bij de andere machtige Amerikaanse belangen – Big Tech, Big Pharma, de globalisten en de wakkere beweging – die hard aandringen op ideologische zege.

De ogen van de dapperen en de vrijen in het Westen zijn op de VS gericht.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

Het Melilla-hek: zuidelijke flank en dood zonder rechten

Published

on

Melilla

Nog steeds geschokt door het bloedbad van Nador, naast de grens tussen Spanje en de Europese Unie in Melilla, is het complex om een ​​analyse te maken waarbij de pijn die door deze sterfgevallen wordt veroorzaakt, wordt genegeerd. Terwijl ik deze regels schrijf, is er nog steeds geen officieel dodental, maar ze liggen dichter bij de 50 die zijn aangekondigd door organisaties ter verdediging van de mensenrechten dan bij de 23 die door de Marokkaanse regering zijn erkend.

Wat de Spaanse regering nu het meest zorgen zou moeten baren, zou zijn te eisen dat Marokko de slachtoffers niet begraaft zonder een proces van identificatie en opheldering van de oorzaken van deze sterfgevallen. Lijken mogen niet ondergronds worden verborgen zonder te voldoen aan de minimumnormen voor legaliteit met respect voor de rechten die elk slachtoffer zou moeten hebben. In dit verband moeten we de verdragen aanhalen die zijn ondertekend ter bescherming van slachtoffers van schendingen van het internationaal strafrecht .

Het is duidelijk dat we deze strafrechtelijke kwalificatie nog steeds niet procedureel kunnen bepalen, maar de beschikbare gegevens wijzen in deze richting. En natuurlijk, als de begrafenis van de slachtoffers wordt uitgevoerd zonder de minste forensische procedure, dan moeten we concluderen dat het in strijd is met deze internationale normen.

Dit zou kunnen leiden tot de activering van de bevoegdheid van het Internationaal Strafhof om een ​​mogelijke verantwoordelijkheid voor het nalaten van Spanje dat het Verdrag van Rome heeft ondertekend, op te helderen. Marokko heeft echter alleen de status van waarnemer in genoemd verdrag , hoewel artikel 23 van de Marokkaanse grondwet van 2011 bepaalt dat genocide en andere misdaden tegen de menselijkheid en mensenrechtenschendingen strafbaar zijn.

In ieder geval moet de Spaanse regering een evenwicht vinden, en dat is de grote paradox, tussen een naadloze verdediging van de mensenrechten en de echte politiek van een zeer complexe diplomatieke relatie met het Koninkrijk Marokko, dat het met bloedige en betreurenswaardig deze nieuwe aanval op onze grenzen.

Wat er is gebeurd?

Er zijn veel onbeantwoorde vragen. De eerste vraag is om te bevestigen dat Marokko zich niet echt bewust was van deze benadering van de grens van talloze mensen die oprukten met het duidelijke doel om het hek aan te vallen. Had Marokko niet de capaciteit om ze te onderscheppen voordat het het kritieke punt van de grens bereikte? Het lijkt moeilijk te geloven.

Het is duidelijk dat als Marokko had ingegrepen voordat ze het grensgebied hadden bereikt, waarschijnlijk niemand van die interventie had gehoord en dat de gevolgen niet zo dramatisch zouden zijn geweest. Wilde Marokko dan weer meer publieke repercussies – die inmiddels uit de hand lopen – door zo’n grote groep migranten de grens te laten naderen? Wilde hij onze grenzen weer onder druk zetten met hybride destabilisatiesystemen? En de grote vraag, als het vorige antwoord bevestigend is, wat zou Marokko nu kunnen nastreven met deze nieuwe migratiedruk?

Je zou kunnen zeggen dat hun politiediensten hebben opgetreden om de aanval op het hek te voorkomen, maar ik sta erop: waarom lieten ze hen toe het kritieke punt te naderen en hen vervolgens af te slachten?

Deze bewegingen worden in de meeste gevallen georganiseerd door maffia’s die handel drijven in de wanhopige wensen van mensen in rampzalige economische, politieke en sociale omstandigheden. Deze zijn het resultaat van een kolonialisme dat in de 20e eeuw zijn hulpbronnen heeft uitgebuit en een hele reeks mislukte politieke regimes heeft opgebouwd.

Het is echter, en juist om deze reden, moeilijk te geloven dat, aangezien deze groepen zijn grondgebied binnenkwamen, Marokko zich niet bewust was van hun bewegingen in zijn eigen land totdat ze Nador bereikten, waar ze zelfs in menigten door de straten liepen. Natuurlijk was wachten tot ze het hek bereikten een riskante beslissing die leidde tot de opsluiting van deze mensen en een repressie ontketende die even gewelddadig was als de onbegrijpelijke dood van deze weerloze mensen gewelddadig was.

Gelijktijdig met de NAVO-top

Toevalligheden gebeuren, maar het is te toevallig dat dit slechts vier dagen voor de start van de NAVO-top in Madrid gebeurde. Om deze reden is het ook noodzakelijk om deze afgeleide in overweging te nemen vanwege het tijdelijke samenvallen van de feiten.

De bijeenkomst in Madrid wordt deze week gehouden met als meest urgente uitdaging de oorlog van Poetin in Oekraïne. Zonder natuurlijk de uitdaging te vergeten die de Indo-Pacific-regio en de rol van China de komende jaren zullen vormen. Het belangrijkste is bovendien dat de NAVO haar rol als organisatie voor de collectieve verdediging van haar leden in de Euro-Atlantische ruimte gaat opgeven om een ​​mondiale veiligheidsorganisatie te worden .

Hier blijkt de interesse van Spanje en andere mediterrane landen om ook een Bondgenootschappelijk veiligheidsbeleid te voeren op de zogenaamde “zuidelijke flank”, gezien het gevaar dat ontstaat door de hybride dynamiek van destabilisatie die uit de Maghreb en de Sahel komt. Het is op dit punt dat het tijdelijke samenvallen van deze buitensporige actie van de Marokkaanse veiligheidstroepen verrassend is. Vermoedelijk zijn de verklaringen van de Spaanse president, Pedro Sánchez , die de actie als effectief beschreef, gedaan zonder de omvang van de catastrofe in detail te kennen.

In ieder geval staat de agenda van de bijeenkomst in Madrid nu heel dicht bij enkele gebeurtenissen die de discussie verdienen over een veiligheidsbeleid dat de maffia demobiliseert die met mensenlevens spelen en die landen die door actie of nalatigheid gebruik hebben gemaakt van de wanhoop van migranten als instrument van zijn beleid ter verdediging van zijn eigen geostrategische belangen.

Als de actie van Marokko een andere bedoeling had, zal het in plaats daarvan een nieuw argument vormen voor het zogenaamde Strategische Concept van Madrid , dat de verdediging van “de soevereiniteit en territoriale integriteit” van alle leden van het Bondgenootschap omvat. Dit zal uiteindelijk eindigen met de uitsluiting van Melilla en Ceuta van het actieterrein van de NAVO, wat nu zal blijven binnen wat Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van het Bondgenootschap, de verbintenis noemt om “elke centimeter” van het grondgebied van de lidstaten te verdedigen. Dit versterkt exponentieel de zuidelijke flank, waarin Spanje de eerste belanghebbende partij is, aangezien historisch gezien de grootste externe bedreigingen voor zijn veiligheid uit de Noord-Afrikaanse regio komen.

Maar we kunnen niet zomaar vergeten wat er is gebeurd. Het is onmiddellijk noodzakelijk om een ​​internationaal onderzoek te eisen naar deze aanvallen op de mensenrechten waarin, als Spanje geen directe verantwoordelijkheid heeft, het op zijn minst een verantwoordelijkheid heeft als burgerwacht door een gemeenschappelijke controle van de grens met Marokko in te stellen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

NAVO-top op 29 juni: een “verplicht geschenk” aan Turkije!

Turkije – Zweden en Finland hadden zich al lang bereid verklaard om lid te worden van de NAVO. Maar een dergelijke daad moet unaniem worden goedgekeurd door alle Bondgenoten. En… [...]

EU: Uiterlijk in 2035 komt benzine alleen nog maar uit het stopcontact!

“Na de EU-commissie en het EU-parlement heeft de Raad gisteravond ook gestemd om de verbrandingsmotor op fossiele brandstoffen in 2035 te beëindigen. Dit is historisch! Europa is het eerste continent ter wereld… [...]

Ongelooflijke wreedheden door Spaanse grenswachten – De schande van Melilla!

Melilla! We raden zwakke lezers aan om de onderstaande video niet te bekijken. Wij hebben het ook als onze plicht om deze afbeeldingen beschikbaar te stellen. Zo behandel je mensen… [...]

De VN rouwt altijd meer om vermoorde moslims dan om gewelddadige christenen!

De Verenigde Naties hebben onlangs 15 maart uitgeroepen tot “Internationale dag ter bestrijding van islamofobie” . Deze datum is gekozen omdat op die dag een van de ergste terroristische aanslagen op moslims plaatsvond:… [...]

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset We hebben een college van B & W met een gemeenteraad. We hebben een college van Gedeputeerde Staten dat de provincie… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN