Connect with us

Politiek

De ‘Clean Break’-doctrine: een hedendaagse Sykes-Picot die oorlog en verwoesting voert in het Midden-Oosten

Published

on

Midden-Oosten

In 1996 produceerde een taskforce, onder leiding van Richard Perle, een beleidsdocument getiteld “A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm” voor Benjamin Netanyahu, die toen in zijn eerste termijn als premier van Israël was, als een hoe- handleiding over de naderende regimewisseling in het Midden-Oosten en voor de vernietiging van de Oslo-akkoorden.

Het beleidsdocument ‘Clean Break’ schetste deze doelen: 1) Een einde maken aan de politieke invloed van Yasser Arafat en de Palestijnse Autoriteit, door hen de schuld te geven van Palestijnse terrorisme 2) De Verenigde Staten ertoe aanzetten het regime van Saddam Hoessein in Irak omver te werpen. 3) Een oorlog beginnen tegen Syrië nadat het regime van Saddam is afgezet. 4) Gevolgd door militaire actie tegen Iran, Saoedi-Arabië en Egypte.

“Clean Break” was ook in directe oppositie tegen de Oslo-akkoorden, die Netanyahu graag wilde vernietigen. Het Oslo II-akkoord werd net het jaar daarvoor, op 28 september 1995, ondertekend in Taba, Egypte.

Tijdens het vredesproces van het Oslo-akkoord beschuldigde Likud-leider Benjamin Netanyahu de regering van Rabin ervan “verwijderd te zijn uit de joodse traditie… en de joodse waarden”. Rally’s georganiseerd door de Likud en andere rechtse fundamentalistische groeperingen toonden afbeeldingen van Rabin in een nazi-SS-uniform of in het vizier van een geweer. In juli 1995 ging Netanyahu zelfs zo ver dat hij een schijnbegrafenisstoet voor Rabin leidde, met een kist en een strop van een beul.

De Oslo-akkoorden waren het begin van een proces dat moest leiden tot een vredesverdrag gebaseerd op de resoluties 242 en 338 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, en tot vervulling van het “recht van het Palestijnse volk op zelfbeschikking”. Als zo’n vredesverdrag tot stand zou komen, met de steun van de Verenigde Staten, zou het veel van de chaos hebben voorkomen die sindsdien heeft plaatsgevonden. De centrale persoon om dit proces te verzekeren, Yitzak Rabin, werd echter vermoord slechts anderhalve maand na de ondertekening van het Oslo II-akkoord, op 4 november 1995. Netanyahu werd zeven maanden later premier van Israël. “Clean Break” werd het volgende jaar geproduceerd.

Op 6 november 2000 waarschuwde de Israëlische minister van Justitie Yossi Beilin, die de hoofdonderhandelaar was van de vredesakkoorden van Oslo, in het Israëlische dagblad Ha’aretz de Israëli’s die beweerden dat het onmogelijk was om vrede met de Palestijnen te sluiten:

“Het zionisme is gesticht om Joden te redden van vervolging en antisemitisme, en niet om hen een Joods Sparta of – God verhoede – een nieuwe Massada aan te bieden.”

Op 5 oktober 2003 lanceerde Israël voor het eerst in 30 jaar bombardementen op Syrië, gericht op een zogenaamd “Palestijns terroristenkamp” op Syrisch grondgebied. Washington stond erbij en deed niets om verdere escalatie te voorkomen.

“Clean Break” werd officieel gelanceerd in maart 2003 met de oorlog tegen Irak, onder het voorwendsel van “The War on Terror”. De echte agenda was een door het westen gesteunde lijst van regimeveranderingen in het Midden-Oosten om te passen bij de plannen van het Verenigd Koninkrijk, de VS en Israël. De affaire is echter veel gecompliceerder dan dat waarbij elke speler zijn eigen “idee” heeft van wat het “plan” is. Voordat we een dergelijk bereik volledig kunnen waarderen, moeten we eerst begrijpen wat Sykes-Picot was en hoe het de wereldchaos van vandaag vorm heeft gegeven.

[Feature Image: Prins Faisal-feest op de Conferentie van Versailles, 1919. Van links naar rechts: Rustam Haidar, Prins Faisal (voor), Kapitein Pisani (achter), TE Lawrence, Faisal’s slaaf (naam onbekend), Kapitein Hassan Khadri.]

Arabische nachten

WOI zou officieel beginnen op 28 juli 1914, vrijwel onmiddellijk na de Balkanoorlogen (1912-1913) die het Ottomaanse Rijk sterk hadden verzwakt. Nooit iemand die een kans miste bij het ruiken van vers bloed, de Britten waren erg gebrand op het verwerven van wat zij zagen als strategische territoria voor het grijpen onder de rechtvaardiging dat ze zich in oorlogstijd bevonden, wat in de taal van de geopolitiek vertaalt naar “het recht om te plunderen alles wat men te pakken kan krijgen”.

Het briljante van het Britse plan om deze nieuwe gebieden te veroveren, was niet om rechtstreeks tegen het Ottomaanse rijk te vechten, maar om een ​​interne opstand van binnenuit op te roepen. Deze Arabische gebieden zouden door Groot-Brittannië worden aangemoedigd om in opstand te komen voor hun onafhankelijkheid van het Ottomaanse Rijk en dat Groot-Brittannië hen in deze zaak zou steunen. Zo werden deze Arabische gebieden ertoe gebracht te geloven dat ze vochten voor hun eigen vrijheid, terwijl ze in feite vochten voor Britse en secundair Franse koloniale belangen.

Om ervoor te zorgen dat alle Arabische leiders het idee van rebellie tegen de Ottomaanse sultan onderschreven, moest er een levensvatbare leider zijn die Arabisch was, want ze zouden er zeker niet mee instemmen om in opstand te komen in opdracht van Groot-Brittannië. Lord Kitchener, de slager van Soedan, zou aan het roer staan ​​van deze operatie als Brits minister van Oorlog. Kitchener’s keuze voor Arabisch leiderschap was de telg van de Hasjemitische dynastie, Hussein ibn Ali, bekend als de sherif van Mekka die de regio Hejaz regeerde onder de Ottomaanse sultan. Hardinge van het Brits-Indische Bureau was het niet eens met deze keuze en wilde in plaats daarvan Wahhabite Abdul-Aziz ibn Saud, maar Lord Kitchener verwierp dit door te stellen dat hun intelligentie onthulde dat meer Arabieren Hussein zouden volgen.

Rapport over top-georganiseerde misdaad in het Midden-Oosten en Noord-Afrika

Sinds de Jong-Turkse Revolutie die de macht van de Ottomaanse regering in 1908 greep, was Hussein zich er zeer van bewust dat zijn dynastie op geen enkele manier gegarandeerd was en daarom stond hij open voor de uitnodiging van Groot-Brittannië om hem tot koning van het Arabische koninkrijk te kronen.

Kitchener schreef aan een van Husseins zonen, Abdallah, als geruststelling van de steun van Groot-Brittannië: “Als de Arabische natie Engeland helpt in deze oorlog die ons door Turkije is opgedrongen, zal Engeland garanderen dat er geen interne interventie in Arabië plaatsvindt, en zal het Arabieren alle hulp tegen buitenlandse agressie.”

Sir Henry McMahon, de Britse Hoge Commissaris voor Egypte, zou tussen juli 1915 en maart 1916 verschillende correspondenties met Sherif Hussein hebben gehad om Hussein te overtuigen de opstand te leiden voor de “onafhankelijkheid” van de Arabische staten.

In een persoonlijke brief aan India’s onderkoning Charles Hardinge, gestuurd op 4 december 1915, gaf McMahon echter een nogal andere kijk op wat de toekomst van Arabië zou zijn, in tegenstelling tot wat hij Sherif Hussein had doen geloven:

“[Ik neem] het idee van een toekomstige sterke verenigde onafhankelijke Arabische staat niet … te serieus … de omstandigheden in Arabië lenen zich niet en zullen zich voor een zeer lange tijd niet voor zoiets lenen.”

Een dergelijke opvatting betekende dat Arabië in al zijn aangelegenheden onderworpen zou zijn aan de hardhandige ‘advisering’ van Groot-Brittannië, of het het nu zocht of niet.

In de tussentijd ontving Sherif Hussein berichten van het Britse kantoor in Caïro waarin stond dat de Arabieren van Palestina, Syrië en Mesopotamië (Irak) onafhankelijkheid gegarandeerd zouden krijgen door Groot-Brittannië, als ze in opstand zouden komen tegen het Ottomaanse rijk.

De Fransen stonden begrijpelijkerwijs wantrouwend tegenover de Britse plannen voor deze Arabische gebieden. De Fransen beschouwden Palestina, Libanon en Syrië als intrinsiek behorend tot Frankrijk, gebaseerd op de Franse veroveringen tijdens de kruistochten en hun ‘bescherming’ van de katholieke bevolking in de regio. Hussein was onvermurwbaar dat Beiroet en Aleppo onafhankelijk zouden worden en verwierp de Franse aanwezigheid in Arabië volledig. Groot-Brittannië was ook niet tevreden om de Fransen alle concessies te geven die ze eisten als hun ‘intrinsieke’ koloniale rechten.

Voer Sykes en Picot in.

Sykes-Picot: de Gentlemen’s Etiquette on Backstabbing

Francois Georges Picot werd op 23 november 1915 gestuurd om met de Britten te onderhandelen. Hij werd voor deze rol gekozen vanwege zijn politieke visie op de “Syrische partij” in Frankrijk, die beweerde dat Syrië en Palestina (die zij als één land beschouwden) waren Frans eigendom, om historische, economische en culturele redenen. Ongeveer zes maanden later werden de uiterst geheime voorwaarden van de overeenkomst ondertekend op 16 mei 1916. De kaart toont de overeengekomen ‘uitsnijding’ van deze Arabische gebieden, om de nieuwe juwelen van Groot-Brittannië en Frankrijk te worden.

Midden-Oosten

Let op Palestina is geel gemarkeerd als een internationale zone. Palestina werd erkend als iets dat geen van beide landen aan het andere wilde prijsgeven. En volgens de etiquette van de heren betekende dat dus dat de een het gewoon moest nemen terwijl de ander niet keek, en dat is precies wat er gebeurde.

In 1916 richtte Sir Mark Sykes het Arab Bureau op waarvan het hoofdkantoor in Caïro, Egypte (dat onder Britse heerschappij stond), zou zijn als een afdeling van de Britse inlichtingendienst en onder leiding van Lord Kitchener. Een van de opmerkelijke leden van het Arab Bureau was TE Lawrence, beter bekend als “Lawrence of Arabia”. De bestaansreden van het Arab Bureau was om via Brits Egypte de Britse controle over Arabië af te dwingen.

De Arabische opstand, geleid onder de façade van koning Hoessein, werd begin juni 1916 in Hejaz gelanceerd, maar de honderdduizenden Arabieren waarvan de Britten verwachtten dat ze zouden overlopen van het Ottomaanse leger en zich bij de opstand zouden voegen… kwamen niet opdagen. In plaats daarvan werden Britse vliegtuigen en schepen ingezet, samen met moslimtroepen uit Brits Egypte en elders in het rijk. Terwijl de opstand haar zwakheden en gebrek aan steun door de Arabieren zelf bleef tonen, tot het punt dat Groot-Brittannië begon te wanhopen aan zijn succes, organiseerde TE Lawrence (die bekend stond als “de man met het goud”) een confederatie van stamhoofden van bedoeïenen om samen met de Britse troepen te vechten in de campagnes in Palestina en Syrië.

In 1917 beval oorlogsminister Lloyd George troepen uit Brits Egypte om Palestina binnen te vallen, waarbij hij aan generaal Allenby de wens uitsprak dat Jeruzalem voor Kerstmis zou worden ingenomen. Geduldig liep Allenby op 11 december 1917 Jeruzalem binnen door de Jaffapoort en riep de staat van beleg uit over de stad (zie foto). Allenby legde aan Picot uit dat Jeruzalem enige tijd onder Brits militair bestuur zou blijven.

Midden-Oosten
Op 11 december 1917 liep generaal Allenby Jeruzalem binnen via de Jaffapoort en verklaarde de staat van beleg voor de stad, die zou duren tot 15 mei 1948.

Het Brits-Indische Bureau viel Mesopotamië binnen en nam Bagdad in op 11 maart 1917. De zuidelijke provincie Basra, grotendeels sjiitisch, zou Brits worden, terwijl de oude hoofdstad Bagdad onder een of andere vorm van Brits protectoraat zou komen te staan.

Na de Britse veroveringen van Palestina en Mesopotamië zou Syrië in september 1918 ingenomen worden door Britse troepen en zou Damascus uiteindelijk, na wat gekibbel, onder Franse controle of “adviserend” worden gelaten.

De definitieve regeling voor de toewijzing van gebieden werd in 1920 vastgesteld met het Verdrag van Sèvres, waarin werd bepaald dat Syrië en Libanon naar Frankrijk zouden gaan en dat Mesopotamië (Irak) en Palestina onder Britse controle zouden komen, waarbij Arabië (Hejaz) officieel “onafhankelijk” zou zijn. ‘ maar geregeerd door Britse marionettenvorsten. Groot-Brittannië kreeg ook blijvende invloed over Egypte, Cyprus en de kust van de Perzische Golf.

Faisal, de zoon van Hussein ibn Ali en die de hele tijd onder de “voogdij” van TE Lawrence had gestaan, werd uitgeroepen tot koning van Irak, na zijn mislukte poging als koning over Groot-Syrië voordat de Fransen hem met hun leger verjaagden, erkennend dat dat hij de Britse belangen vertegenwoordigde.

Wat Perzië (Iran) betreft, vestigden de Britten hun controle door de beruchte Anglo-Perzische overeenkomst van 1919, met Ahmed Shah.

In 1926 werd het Verdrag van Mosul ondertekend waarbij Irak nominale controle kreeg over de olieregio en de belangen werden verdeeld over Britse (52,5%), Franse (21,25%) en Amerikaanse (21,25%) oliemaatschappijen.

Wat Centraal-Arabië betreft, claimde Hussein in 1924 de titel Kalief, die zijn rivaal Wahhabite Abdul-Aziz ibn Saud verwierp en de oorlog verklaarde, waarbij hij de Hashemieten versloeg. Hussein deed afstand van de troon en ibn Saud, de favoriet van het Brits-Indische Bureau, werd in 1926 uitgeroepen tot koning van Hejaz en Najd, wat leidde tot de oprichting van het koninkrijk Saoedi-Arabië.

Het lot van Palestina

Terwijl de Britten Arabische heerschappij en onafhankelijkheid beloofden aan de Hasjemitische Hoessein en zijn zonen, beloofden de Britten tegelijkertijd een thuisland in Palestina aan de Joden. In de Balfour Declaration van 2 november 1917 werd het volgende verklaard:

“De regering van Zijne Majesteit staat positief tegenover de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk, en zal al het mogelijke doen om de verwezenlijking van dit doel te vergemakkelijken…”

Groot-Brittannië kreeg in juli 1922 het mandaat over Palestina van de Volkenbond.

Midden-Oosten

Gedurende de jaren 1920 en 1930 vonden er in Palestina gewelddadige confrontaties tussen Joden en Arabieren plaats die honderden levens kostten. In 1936 vond een grote Arabische opstand plaats gedurende 7 maanden, totdat diplomatieke inspanningen waarbij andere Arabische landen betrokken waren, tot een staakt-het-vuren leidden. In 1937 concludeerde een Britse Royal Commission of Inquiry onder leiding van William Peel dat Palestina twee verschillende samenlevingen had met onverenigbare politieke eisen, waardoor het noodzakelijk werd om het land te verdelen.

Het Arabische Hoger Comité weigerde Peels “recept” en de opstand brak opnieuw uit. Deze keer reageerde Groot-Brittannië met een verwoestende harde hand. Ongeveer 5.000 Arabieren werden gedood door de Britse strijdkrachten en politie. Na de rellen ontbond de Britse mandaatregering het Arabisch Hoger Comité en verklaarde het tot een onwettig orgaan.

Als reactie op de opstand bracht de Britse regering het Witboek van 1939 uit, waarin stond dat Palestina een binationale staat zou moeten zijn, bewoond door zowel Arabieren als joden. Vanwege de internationale impopulariteit van het mandaat, ook binnen Groot-Brittannië zelf, was het zo georganiseerd dat de Verenigde Naties de verantwoordelijkheid zouden nemen voor het Britse initiatief en de resolutie aangenomen om Palestina te verdelen op 29 november 1947. Groot-Brittannië zou aankondigen dat het zijn mandaat voor Palestina op 15 mei 1948 nadat de staat Israël zich op 14 mei 1948 onafhankelijk had verklaard.

Een nieuwe strategie om wiens rijk te beveiligen?

Ondanks wat de titel je wil doen geloven, is “Clean Break” geen “nieuwe strategie” en ook niet bedoeld om iets te “beveiligen”. Het is ook niet het geesteskind van fanatieke neoconservatieven: Dick Cheney en Richard Perle, en zelfs niet dat van de krankzinnige eind-van-de-tijd-fundamentalist Benjamin Netanyahu, maar heeft eerder de zeer uitgesproken en aanhoudende geur van het Britse rijk.

“Clean Break” is een voortzetting van het geopolitieke spel van Groot-Brittannië, en net zoals Frankrijk tijdens de Sykes-Picot-dagen werd gebruikt, gebruikt het de Verenigde Staten en Israël. De rol die Israël in het Midden-Oosten heeft gespeeld, zou niet kunnen bestaan ​​als het niet meer dan 30 jaar directe Britse bezetting in Palestina had gehad en zijn directe verantwoordelijkheid voor de opbouw van het Israëlisch-Palestijnse conflict, dat een koers zette naar vernietiging en eindeloze oorlog in deze regio lang voordat Israël ooit bestond.

Het was ook Groot-Brittannië dat officieel de operatie “Clean Break” lanceerde door rechtstreeks en frauduleus een illegale oorlog tegen Irak aan te zwengelen, waarvan het Chilcot-onderzoek, ook bekend als Irak-onderzoek , 7 jaar later getuigt. Dit werd gedaan door de dubieuze berichtgeving door de Britse inlichtingendienst die het voorwendsel vormde voor de uiteindelijke invasie van de VS in Irak op basis van frauduleus en vervalst bewijs geleverd door GCHQ, waardoor de “War on Terror”, ook wel “Clean Break”-schema voor regimeverandering in het Midden-Oosten.

Bovendien bleek de Libische invasie in 2011 ook onrechtmatig te zijn geïnitieerd door Groot-Brittannië. In een rapport dat in september 2016 door de British Foreign Affairs Committee werd gepubliceerd, werd geconcludeerd dat “het VK en Frankrijk in maart 2011 de internationale gemeenschap ertoe brachten een interventie in Libië te steunen om burgers te beschermen tegen troepen die loyaal zijn aan Muammar Gaddafi”. Het rapport concludeerde dat de Libische interventie was gebaseerd op valse voorwendselen van de Britse inlichtingendienst en roekeloos gepromoot door de Britse regering.

Alsof dit nog niet genoeg was, is de Britse inlichtingendienst ook betrapt op de orkestraties van de Russia-Poort en de Skripal-affaire .

Daarom, hoewel het Amerikaanse en Israëlische leger goed werk hebben geleverd bij het stelen van de show, en hoewel ze zeker geloven dat ze het hoofd van de show zijn, is de realiteit dat dit tijdperk van het rijk duidelijk Brits is en dat iedereen die in dit spel speelt uiteindelijk zullen spelen voor die belangen, of ze zich daarvan bewust zijn of niet.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Wat is een ‘Denktank’?

Published

on

denktank

De beste typering voor een denktank is dat het een soort ‘Herenclub’ is voor intellectuele paupers. De ‘Herenclub’ was voorheen een ontmoetingsplaats voor mannen met ‘Aanzien’. Ze betaalden voor het ‘Lidmaatschap’, en ze werden als regel pas toegelaten na een ‘ballotageproces’.

De denktank club was een plek die ‘Discretie’ hoog in het vaandel had staan, om de intellectuele vrijheid te garanderen. Iets wat in kringen van ‘Complot Theoretici’ al snel wordt begrepen als een ‘Samenzwering’. Leden van dergelijke exclusieve instellingen stelden daar tegenover dat de ‘Discretie’ juist bevorderlijk was voor het niveau van de dialoog, omdat men niet bevreesd hoefde te zijn voor repercussies als men de plank een keer finaal missloeg, of zijn hart luchtte met politiek incorrecte opmerkingen. Het gistingsproces binnen dergelijke ‘Clubs’, zo was het idee, bracht bruikbare oplossingen naar boven, en het attendeerde de elite op leden die potentieel hadden als ‘beleidsmaker’.

Onder de ‘Werkers’ bestonden dergelijke afgesloten ontmoetingsplaatsen ook binnen de ‘Vakbonden’ en politieke partijen die opkwamen voor de belangen van de ‘Werkers’. Die ‘Verzuilde’ structuur bestaat in die vorm niet meer, vooral omdat de ‘Werkers’ zich begonnen in te beelden dat ze geen ‘Werkers’ meer waren, maar ‘gesprekspartners’ van de elite binnen een publiek proces.

Een proces dat zich toespitste op discussies in het parlement en in de media. Hun formele vertegenwoordigers werden gaandeweg ingekapseld binnen ‘Overlegorganen’. Een ‘Overlegorgaan’ is geen ‘Denktank’. Een ‘Overlegorgaan’ is meer een ‘Massagesalon’ waar net zo lang wordt gekneed tot de ‘Werkers’ akkoord zijn met wat in de verschillende ‘Denktanks’ reeds is bekokstoofd.

Waar de leden van de ‘Herenclub’ moesten betalen om lid te mogen zijn, worden de leden van de ‘Denktank’ betaald. Ze zijn uitgezocht door schimmige bedrijven, danwel puissant rijke particulieren, of types die het recht hebben om naar hartelust een greep te doen in de pot met belastinggelden ten behoeve van subsidies, die ‘Belangen’ hebben die indruisen tegen het collectieve belang.

Veel, héél veel van die ‘Denktanks’ houden zich bezig met het bedenken van manieren om oorlogen te verkopen, namens hun sponsoren in het ‘MiciMatt‘-complex, zonder dat het volk door heeft dat het weer een nieuwe peperdure oorlog wordt binnengeloodst. Ook ‘Denktanks’ die niet tot taak hebben redenen te bedenken waarom we geld uit moeten geven om oorlog te voeren zijn een integraal onderdeel van het ‘Financieel Kapitalisme’, en de institutionele vijand van het ‘Industrieel Kapitalisme’.

De leden van die ‘Denktanks’ produceren zelf niks, behalve ‘geniale’ manieren om de burger een poot uit te draaien, maar ook de bedrijven en puissant rijke sponsoren produceren niks wat zichzelf verkoopt, omdat iedereen het hebben wil, anders hadden ze die ‘Denktank’ niet nodig.

De ‘Denktank’ verlaagt zich niet tot het aanprijzen van specifieke producten, maar ze bedenken drogredenen voor ‘beleidsmakers’ om grof geld uit te trekken voor beleid dat ‘Bittere Pillen’ verkoopt. Oorlogen, vluchtelingenstromen, experimentele medicijnen en pandemieën, en de noodzaak om afstand te doen van iets dat prima functioneert, in ruil voor iets wat schreeuwend duur is, onhandig, en niet voldoet.

De kracht van het concept is het ‘Sluimerende Bestaan’. De lange periodes waarin er geen beroep op de ‘Denktank’ wordt gedaan, waardoor je het idee hebt dat het een verzameling ’Studiebollen’ betreft, die volkomen terecht het predicaat ‘Expert’ opgeplakt krijgen, omdat ze in de rustige tijd studeren op het onderwerp, terwijl het eigenlijk luie, verwende, overbetaalde ‘PR’-medewerkers zijn die achter de hand worden gehouden voor de ‘Beslissende Momenten‘. Naast de ‘Vaste Medewerkers’ zijn er altijd ook types die ‘Verbonden’ zijn aan de ’Denktank’, en die erbij worden gehaald als het druk wordt.

Omroepen, kranten en tijdschriften kunnen een ‘Beroep’ doen op de ‘Denktank’, die dan een ‘Pratend Hoofd’ leveren om de discussie in een bepaalde richting bij te sturen. Er is daarnaast een wisselwerking met de ‘Consensus Wetenschap’, en ‘Denktanks’ bieden ’Schnabbels’ aan voor ‘Wetenschappers’ uit de ‘Consensus’ hoek, waarbij ze functioneren als ‘ballotagecommissie’. Functioneel maken ze deel uit van wat het ‘Lobby-circuit’ wordt genoemd.

Ze zijn uitermate geschikt voor het promoten van onsympathieke, gevaarlijke praktijken waar niemand bij zijn volle verstand ‘ja’ tegen zou zeggen. In de tijd dat het roken van tabak nog de normaalste zaak van de wereld was, had de industrie geen behoefte aan een ‘Denktank’ die ‘beleidsmakers’ en het publiek diende te bespelen. Een reclamebureau volstond. Maar naarmate er meer bekend werd over de risico’s, en ‘beleidsmakers’ zich gedwongen zagen ‘iets’ te doen om tenminste de indruk te wekken dat ze het probleem serieus namen, kwamen de ‘Denktanks’ in beeld.

De ‘Herenclubs’ van weleer bestaan alleen nog als visitekaartje voor mensen met teveel geld, en zijn in die vorm een museumstuk. Hetzelfde kan je zeggen van het gros van de ‘Loges’ van ‘Vrijmetselaars’ en ‘Rozenkruisers’. En over de ‘Vakbonden’ en politieke partijen zullen we het maar niet hebben. Discretie is hoe dan ook iets dat mensen niet meer begrijpen als concept, en dat het niet strijdig is met het verlangen naar transparantie, zolang de uiteindelijke keuze, en de logica waarop die keuze gestoeld is, maar zonder terughoudendheid wordt gedeeld met het volk, vóórdat het beleid wordt ingevuld. En dat beleid ook geen ‘Open Einden’ kent.

Het is in onze tijd verworden tot op schrift vastgelegde geheimhoudingsplicht, of de rotzooi ligt op straat voordat je buiten bent. Al die traditionele organisaties waren ‘breed’ georiënteerd, in tegenstelling tot de ‘Denktank’, waarbij ’Tank’ verwijst naar een soort aquarium.

Een watertank voor vissen die sullig dobberen en vreten wat hen wordt voorgezet, en laat dat ‘Denken’ maar weg. Pure inteelt waarbij ‘discussie’ wordt opgevoerd als een uithangbord om de claim waar te kunnen maken dat het in ‘Rapporten‘ op schrift gestelde, of uitgedragen standpunt het resultaat is van een ‘proces’, terwijl het omgekeerde waar is. Het resultaat staat vast. Die oorlog moet er komen, maar welke argumenten kunnen we erbij verzinnen, of met welke leugens komen we nog weg om het aan de man te brengen, zonder dat men ons ophangt.

Als je ‘beleidsmakers’ vraagt naar de wisselwerking tussen hen, en de ‘Denktanks’ die ze toelaten tot hun werkkamer, dan zul je horen dat die ‘Denktanks’ een mooie aanvulling zijn op hun eigen werk, omdat ze gedetailleerder kunnen ‘kijken’ naar een specifiek probleem, iets waar de ‘beleidsmaker’ geen tijd voor heeft. In de praktijk heeft die ‘Denktank’ helemaal nergens over nagedacht, laat staan gedetailleerd, en slepen ze die ‘beleidsmaker’, en de ‘pers‘ als een dood gewicht achter zich aan naar het standpunt dat ze kregen aangereikt van hun sponsor, de verenigde wapenproducenten, farmaceuten, tabaksindustrie of enig ander vaag collectief met diepe zakken.

Het gevolg is, dat de ‘beleidsmaker’ geen flauw idee heeft waarom hij geacht wordt bepaald beleid uit te venten, maar omdat een ‘Denktank’ het hem of haar zo heeft voorgekauwd, heeft hij of zij de illusie dat erover is nagedacht. Inhoudelijk in discussie gaan met een ‘beleidsmaker’ of ‘woordvoerder’ die zijn of haar standpunt krijgt aangereikt door de ‘Denktanks’, is zonde van de tijd. Ze hebben geen benul, en elke verbale confrontatie met tegenstanders van wéér een oorlog, of wéér nieuwe vluchtelingenstromen, of wéér een pandemie, of wéér een commissie voor het een of het ander, loopt stuk op de dooddoener dat ‘Experts’ het erover eens zijn dat het moet.

Maar ook die ‘Experts’ uit de ‘Denktanks’ moet je niet proberen te verleiden tot een inhoudelijke discussie met feiten en argumenten die haaks staan op wat de sponsor van die ‘Experts’ wil, want dan trek je de ‘Wetenschap’ in twijfel, en solliciteer je naar de status van paria, of een tijdje in de gevangenis wegens het verspreiden van ‘desinformatie‘.

Het instituut van de ‘Herenclub’ was verre van optimaal, en ook de ‘Vakbonden’ hadden hun tekortkomingen. Maar hoe het mogelijk is dat we collectief als een blok gevallen zijn voor het concept van de ‘Denktank’, dat is mij een eeuwigdurend raadsel. Waarmee ik niet wil stellen dat er geen ‘Denktanks’ zijn die over een bepaald onderwerp verstandige dingen zeggen.

Maar dat is dan omdat hun sponsor iets wil wat toevallig samenvalt met het belang van de samenleving op dat moment. Daar kunnen ze echter beter geen gewoonte van maken, want dan zijn ze niet meer nodig. Bij de ‘Herenclub’ of de ‘Vakbond’ was dat niet bezwaarlijk, want de leden betaalden de rekeningen zelf. Maar bij een ‘Denktank’ is dat dodelijk.

Betaald worden om te denken is eigenlijk hoe dan ook geen gezond concept, als je er even over nadenkt. Het dient een uitdaging te zijn om je intellect in dienst te stellen van de gemeenschap, via de dialoog met je medemens. De beloning is het werkbare resultaat en de erkenning dat jouw gedachten over de materie de voorkeur verdienden boven die van anderen. Dat vergt volledige intellectuele vrijheid, en geen goudvissenkom.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Stand van zaken na dodelijke schietpartij winkelcentrum Kopenhagen: ‘Wrede aanval’

Bij een schietpartij in een winkelcentrum in de Deense hoofdstad Kopenhagen zijn gisteren drie doden gevallen. Op de fatale actie is met afschuw gereageerd. Dit is de stand van zaken.… [...]

OM: man die instructies gaf voor moord Peter R. de Vries aangehouden

De man die via versleutelde berichten aanstuurde op de moordaanslag op Peter R. de Vries, is door justitie geïdentificeerd. Het zou gaan om de 27-jarige Krystian M. uit Polen. Vandaag… [...]

Gaat junta Rutte het leger inzetten tegen de boeren

De boeren voeren acties en steeds meer lijken ze voort te komen uit radeloosheid getuige de steeds vaker voorkomende ‘wilde acties’. Na de tijdige afschaffing van het referendum om ‘gedoe’… [...]

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN