Connect with us

Counter Extremism Project

De klopjacht op Jürgen Conings heeft heel België in rep en roer gezet

Published

on

Jürgen Conings

Op het moment van dit schrijven is de man nog niet gevonden. Doorbraak sprak met enkele (ex-)militairen, om uit te zoeken hoe het zover is kunnen komen. Het is duidelijk dat er begrip is. Over goedkeuring kan je echter niet spreken. ‘Door jarenlange desinvesteringen en een totaal gebrek aan respect in de eigen maatschappij zijn er wel meer die het niet langer zien zitten. Binnen het leger merk ik langsom meer een echte degout voor politici en alles wat met de overheid te maken heeft’, zegt Michel (echte naam bekend bij de redactie). Hij was jarenlang beroepsmilitair, werkt nu bij de hulpdiensten maar heeft nog veel contacten binnen het leger.

Guido Fleurackers is gepensioneerd beroepsmilitair. Hij kreeg na een missie in Joegoslavië als blauwhelm te kampen met gezondheidsproblemen. Hij getuigde destijds al over de manier waarop Defensie hem in de steek liet en er alles aan deed om de verantwoordelijkheid van zich af te schuiven. ‘Ik ben nu twintig jaar weg bij het leger, maar ik pieker me nog steeds suf over oplossingen voor de problemen bij Defensie. Ik vind ze niet…’

Geen goedkeuring, wel begrip

Jürgen Conings is op de vlucht, beschikt over wapens en heeft verontrustende afscheidsbrieven achtergelaten. Hij wordt nu als een terreurverdachte beschouwd. Hij stond als geradicaliseerd op lijsten bij verschillende inlichtingendiensten. Begrijpen jullie dit en steunen jullie je wapenbroeder?

Michel: ‘Ik keur hélémaal niet goed wat Conings aan het doen is. Ik vind dat absoluut not done. Maar ik kan ergens wel begrijpen waarom hij zo reageert. Het systeem binnen Defensie is aan het imploderen. Iedereen moet momenteel vijf, zes functies uitvoeren om de boel draaiende te houden. Iedereen moet zich dubbel plooien.’

‘De eenheden zitten op 50% van hun getalsterkte. Dat probleem hebben we al jaren zien aankomen, maar er werd nooit iets aan gedaan. De kazernes zijn verworden tot krotten. Militairen die uitgestuurd worden op buitenlandse missies hebben geen of te weinig materiaal. Dat materiaal is de laatste jaren wel steeds beter geworden, maar er is nog steeds te weinig van. Na de aanslagen van 2016 is Defensie bij de Amerikanen moeten gaan bedelen om kogelwerende vesten. Dat alles getuigt van een totaal gebrek aan respect en dat komt hard aan.’

Guido: ‘Het verbaast mij niet dat er gasten zijn die foute dingen beginnen te doen. Dit lijkt me toch het gevolg van een langdurige frustratie te zijn. Een frustratie die voortkomt uit de omstandigheden waarin beroepsmilitairen al decennia moeten opereren. Gezien het feit dat hij zich heeft voorbereid, lijkt het me geen impulsieve daad te zijn. Ik weet niet in welke milieus hij is terecht gekomen. Heeft hij dat vrijwillig gedaan of heeft men hem opgezocht omwille van zijn capaciteiten? Dat laat ik in het midden, dat weet ik niet.’

Michel: ‘Ik vermoed dat Conings iets heeft overgehouden aan de veelvuldige inzet in het buitenland. Die operaties blijven hangen, die vullen je mentale emmer. Dat wordt een opeenstapeling van verschillende druppels en op een bepaald moment is de emmer vol. Bij deze man is dat volledig ontspoord.’

‘Hij wordt nu afgeschilderd als een terrorist, maar dat wil ik niet gezegd hebben. Voor mij is dit een psychiatrisch geval. Een normale mens doet dit niet. Die man heeft hulp nodig. Hij had die overigens reeds lang moeten krijgen. Hij heeft jarenlang zijn land gediend, hoe komt het dat hij plots die klik maakt? Ik vind dat straf en ik kan het woord terrorist in dit geval niet in de mond nemen…’

Is er dan geen begeleiding voor militairen die op buitenlandse missie gaan?

Guido: ‘Ik heb vier maanden met 40 collega’s in een ruwbouw gewoond aan het front in Joegoslavië. De officier die ons begeleidde was al op non-actief gesteld vóór we na onze tien dagen verlof na de missie terug in de kazerne kwamen. Er is geen debriefing geweest. Niemand heeft gevraagd hoe het ging. Ik heb kort na de missie gezondheidsproblemen gekregen en ik was niet alleen. In totaal waren er in die periode rond de 300 militairen waarbij klachten werden vastgesteld. Daar is nooit iets mee gedaan.’

‘Ik heb zelf hulp moeten zoeken. Ik ben doorgestuurd naar een psycholoog. Die vond dat ik met alles helder en klaar omging, maar mijn omgeving stelde vast dat ik was veranderd. Tot op de dag van vandaag heb ik daar last van… Ik heb samen met de vakbond uiteindelijk invaliditeit aangevraagd. Ik moest voor een commissie verschijnen. Die heeft in mijn medisch dossier ontdekt dat ik ooit eens, in 1979, antidepressiva voorgeschreven gekregen had. Conclusie: ik was voorbestemd om gestoord terug te komen… Dat ze me hebben laten vertrekken, was blijkbaar geen probleem. Met een gaatje in je tanden mag je niet vertrekken, maar als je psychisch voorbestemd bent om te falen? Geen probleem!

‘Destijds heeft onderzoeksjournaliste Marleen Teugels daar onderzoek naar gedaan. Die heeft daar zelfs een boek over geschreven, Met stille trom. Zij heeft kunnen constateren dat er vanuit het leger totaal geen opvang is en er ook geen moeite wordt gedaan. Integendeel, het leger heeft een machocultuur waarin hulp – en zeker hulp voor geestelijke gezondheid – niet bespreekbaar is. Daar is totaal geen aandacht voor.’

Ongewenst bezoek

U werd dus afgewimpeld. Staat u daarin alleen?

‘Neen. Ik ken nog een aantal collega’s die in gelijkaardige situaties zitten. Die gaan niet willen getuigen. Ze hebben al meer dan genoeg problemen gehad. Ik ben er destijds mee naar de pers gestapt. Ik heb in het tv-programma Goedele getuigd. Ik heb daar behoorlijk wat problemen door gekregen. Nooit officieel, maar ik heb bezoek gehad van ongewenste mensen in mijn woning.’

Excuseer?

‘Wat moet je denken wanneer je met barstende hoofdpijn wakker wordt, je honden kotsmisselijk op de grond liggen en je merkt dat men in je nota’s en private zaken heeft liggen snuffelen? Er werd nooit iets gestolen… Ik werd ook gevolgd. En ik was niet alleen. Een collega zijn ze met een aantal officieren komen afdreigen. Allemaal niet fraai…’

Niets voor veteranen

Die ervaringen dateren vanuit de jaren 90?

Michel: ‘Vergeet niet: Jürgen Conings zit al sinds 1992 in het leger. Hij is toen ook mee geweest op missie. En ja, ik zie dat dat nu nog doorwerkt. Ik ken collega-militairen en ex-militairen die de laatste jaren problemen begonnen te krijgen. Er zijn in het verleden zaken gebeurd waar zij geen vat op hadden. Vaak gaat dat terug tot de jaren 90, missies in Somalië of in ex-Joegoslavië. Met ouder te worden, door nog zaken mee te maken in het leven, komt dat nu naar boven. Dat gaat over problemen die destijds niet zijn vastgesteld. Vroeger werd daar überhaupt geen rekening mee gehouden.’

‘Ik geef een voorbeeld over hoe ze daar bij Defensie in de jaren 90 mee omgingen. Een groep para’s kwam terug van missie en moest verzamelen op het paradeplein. De compagniecommandant vroeg: “Heeft er iemand psychologische schade of problemen opgelopen in het buitenland? Indien je problemen hebt, zet dan een stap vooruit!”. Je mag eens raden hoeveel er een stap vooruit gezet hebben.’

‘Dus als je problemen had, kwam je er niet voor uit. En het is niet omdat je toen geen problemen had, dat die later niet kunnen opduiken. Er is geen opvangnet voor veteranen. Die moeten het zelf maar rooien. Men heeft midden jaren 2000 het veteranenstatuut gecreëerd, maar dat is een lege doos gebleken. Er werden toen veel politieke beloftes gemaakt.’

‘Met dat statuut zou je gratis medische steun kunnen krijgen, op termijn. Niets, maar dan ook niets is daar van gekomen. Dat bleek de zoveelste show te zijn van een of andere politicus. Ik heb dat kaartje in mijn portefeuille zitten, maar dat betekent niets. Je hebt de titel van veteraan, maar verder moet je je plan trekken. En ik ken toch wel wat (ex-)collega’s die hulp kunnen gebruiken…’

Maar is er dan binnen Defensie echt niets dat gedaan wordt om mensen op te vangen?

Michel: ‘Toch wel. Op dat vlak is er de laatste jaren wel wat verbetering. Toen ik in de jaren 2000-2010 op missie ging, was er een RMO (Raadgever Mentale Operationaliteit, WM) mee. Dat was een psycholoog die ons kon begeleiden mochten er zich problemen voordoen. Maar eerlijk gezegd: je bent jong, stoer en je ligt daar allemaal niet echt van wakker. In mijn ogen komen die problemen later naar boven. Je emotionele emmer loopt alsmaar voller. Na een tijd loopt die over.’

‘Ik heb gezien hoe de Britten daar mee omgaan. Wanneer hun troepen terugkeren worden die tien dagen afgezonderd in een hotel. Je kan dat beschouwen als een soort decompressie. Ze worden daar volledig professioneel omkaderd, ook met psychologen. Daar wordt gefeest, aan het strand gelegen,… Zij krijgen de tijd om hun emmer wat leeg te gieten en zo de stap te maken naar de echte wereld. Hoewel nee, niet de echte wereld. Die is voor ons ginder, in de brousse. Ik heb het liever over de beschaafde wereld. Op die omschakeling moeten we ons eigenlijk kunnen voorbereiden.’

‘In België heeft er ooit een plan om dat te doen op tafel gelegen. Tot duidelijk werd dat zoiets geld zou kosten. Er is dus nooit iets van gekomen…’

Geen materiaal voorhanden? Trek uw plan!

Er wordt al decennialang bespaard op Defensie. Wat zijn daarvan de gevolgen op het terrein?

Guido: ‘Het is schrijnend. Ik heb nooit een situatie gekend waarin we goed waren uitgerust. Op de missies naar Sarajevo hebben wij allemaal eigen winterkledij gekocht. Het vriest daar dat het kraakt. Wat we meekregen was om te huilen.’

Michel: ‘Dat is enkel nog verergerd. In 2018 stuurden ze 270 man naar Estland met mutsen uit 1951. Dat kwam in de pers, waardoor ze niet anders konden dan plots te investeren in degelijk materiaal. Dat kwam er ook: operationele winterkledij van Carinthia, een topmerk, absoluut hét van hét.’

‘Maar wat gebeurt er dan? Ze hebben die uitrusting nu, maar ze mogen die niet gebruiken. Ze is te duur en mag niet verslijten. Enkel op uitdrukkelijk bevel mag ze worden aangetrokken. Die gasten mogen hun plan trekken bij min 40 graden met oude vesten die ze nog ergens hebben gevonden en die dateren van de missie in de Baranja.

Geen passende kledij… Nog voorbeelden?

‘Daar stopt het niet. In Afghanistan moest iedere soldaat op patrouille een drukverband bijhebben. Dat gaat over fundamentele uitrusting. Wij hadden een voorraad Israëlische drukverbanden. Het enige probleem: ze waren vervallen! Dat werd snel opgelost: sticker erover plakken en ze waren weer goed voor zestien jaar.’

‘Maar er waren er te weinig. De rest zijn ze dan maar gaan stelen bij de bondgenoten. In dit geval bij de Amerikanen. Die hebben zoveel materiaal dat ze het niet missen. Wij zijn plantrekkers. In de praktijk lossen we elk probleem op, ook een tekort aan uitrusting. Je mag er alleen geen vragen over stellen…’

Guido: ‘Voor die plantrekkerij worden we overigens wijd en zijd geroemd. Op buitenlandse missie krijgen we steeds veel appreciatie omwille van onze vindingrijkheid. We staan er om gekend dat we met weinig of geen middelen mirakels kunnen verrichten. Wij zijn doe-het-zelvers, vinden voor alles een oplossing. Aan de kwaliteit van de manschappen ligt het niet wanneer het fout loopt.’

Goed opgeleid

Waaraan ligt het dan wel?

Michel: ‘Ach, er is veel kwaliteit aanwezig binnen Defensie, maar ze slagen er niet in de goede mensen te houden. Ik ken veel gasten van goede wil, met enorm veel capaciteiten. Die blijven echter niet. Ook bij de officieren zie je dat. Die bleven vroeger het langst, omdat ze echt wel aan een carrière wilden werken. Nu vertrekken ook in die categorie de betere mensen na een tijdje. Ze kunnen niet verder in die puinhoop blijven functioneren en zoeken andere oorden op.’

‘De slechten blijven. De carrièreridders met een ambtenarenmentaliteit. Die gasten kunnen ook geen nee zeggen tegen bevelen van hogerhand, ook al weten ze dat het niet mogelijk is om met de bestaande middelen de taken uit te voeren. En dan zit uiteindelijk het voetvolk onderaan de ladder in de shit. Die mogen het oplossen. Zonder enige appreciatie.’

‘Want die appreciatie, die krijgen we alleen in het buitenland. Van daar komen de complimenten. Hier thuis kan je het vergeten. De bevolking ziet ons als schlemielen. Xavier Waterslagers van De Kampioenen en Leon Van der Neffe uit Kiekeboe. Ik heb dat gemerkt toen ik terug ging naar het burgerleven. Het wantrouwen tegenover alles wat uit het leger komt is groot.

‘Ze proberen ons niet te veel bij elkaar te zetten. Wij klitten namelijk samen, vormen een hechte groep. Vooral voor minder competente oversten is dat een probleem. Die kunnen enkel overleven door te verdelen en zo te heersen. Maar er zitten veel ex-militairen in het burgerleven. Bij de brandweer, de politie, de douane… Wij brengen vaardigheden mee die hun nut bewijzen, maar we moeten steeds opboksen tegen die vooroordelen.’

Guido: ‘Wij zijn goed opgeleid. Kijk maar naar Jürgen Conings. Op zijn eentje houdt hij heel het land van zich af. Je kan niet zeggen dat ze geen moeite doen om hem te vinden, maar het lukt niet. Terwijl iedere (ex-)militair in zijn vuistje lacht. Die weten dat hij al lang niet meer in de Hoge Kempen zit.’

Michel: ‘Inderdaad. Wij hebben daarmee al gelachen. Wat Conings in de praktijk brengt, is basisopleiding voor collega’s die op missie vertrekken. Vergeet niet dat hij die opleidingen heeft gegeven. Dan weet je toch wat je mag verwachten? Maar nee, de overheid heeft zich als een nieuwe rekruut in de doeken laten doen. Lachwekkend.’

Rechtser dan gemiddeld

Dat brengt ons terug bij Jürgen Conings. Hij staat bekend als extreemrechts geradicaliseerd. We horen dat dit een groot probleem is binnen het leger. Kunnen jullie daar iets over zeggen?

Guido: ‘Ik weet dat er mensen zijn, van alle categorieën, die naar mijn aanvoelen meer dan gemiddeld rechts zijn. Het is ook logisch dat een organisatie als het leger eerder mensen van de rechter- dan de linkerzijde aantrekt. Maar ik zie dat ex-collega’s steeds verder evolueren in die richting. Overigens zie ik die evolutie ook buiten het leger. Vooral het integratiebeleid, dat eigenlijk niet of nauwelijks bestaat, begint iedereen de keel uit te hangen.’

‘Je mag ook de invloed niet onderschatten van de dreiging die wordt ervaren in landen als Somalië of Afghanistan. De haat die daar bestaat tegenover de troepen, dat blijft hangen. Onze jongens hebben de realiteit gezien op missie en weten hoe het er mondiaal echt aan toegaat.’

Michel: ‘Dit verhaal gaat fout aflopen en “ze” gaan weer zeggen dat alle militairen extreemrechts zijn. Dat is zeker niet het geval. Ik zeg steeds dat er in het leger geen racisme bestaat. Niemand begrijpt me wanneer ik dat zeg, maar ik meen dat: in het leger bestaat racisme niet. Wij werken regelmatig met mensen met een andere huidskleur. Die zitten ook bij ons, hoor. Daarmee samenwerken is nooit een probleem. Die gasten hebben dezelfde mentaliteit en manier van werken als wij. In het leger zitten mensen met een andere geaardheid, een andere kleur… Nooit problemen, jamais de la vie!’

‘Nu kan het wel zijn dat er mensen rondlopen met ideeën over bepaalde bevolkingsgroepen die hier probleemloos het land worden binnengesluisd. Als je daar tegenwoordig bedenkingen bij hebt, ben je al extreemrechts.’

Ogen gaan open tijdens buitenlandse missie

Er zijn toch figuren geweest als Tomas Boutens van Bloed Bodem Eer en Trouw. Conings heeft blijkbaar contact met die man…

Michel: ‘Dat mag toch niet verbazen? Natuurlijk kennen die elkaar, ze hebben samen in dezelfde eenheid gediend! Overigens is die man terecht uit het leger gezet. Dat was een gek. Maar op elke werkvloer vind je wel mensen met een bepaald gedachtegoed. Zo expliciet als Boutens heb ik zelf bij het leger nooit weten bestaan.’

‘Dit wil ik wel even kwijt: het is pas wanneer je op buitenlandse missie bent geweest dat je ogen open gaan. Daar zie je zaken die hier niet op tv komen. Onze mensen vormen daar ook hun eigen gedacht. Als je aan mij vraagt wat ik van Afghanen vind, zal ik toegeven dat ik daar wantrouwig tegenover sta. Zijn dat slechte mensen? Nee, maar ze leven op een totaal andere manier dan wij. Het is daar bij hen oog om oog, tand om tand. Ik heb dat meegemaakt.’

‘Als je aan mij vraagt of die mensen een aanwinst zijn voor onze maatschappij is het antwoord duidelijk: niet echt. En dat kan ik eigenlijk nog nuanceren: wanneer je zo een groep opneemt in je maatschappij en die doet door zoals bij hen, dan krijg je geheid problemen. Maar als je er enkelen hebt en die draaien met ons mee, dan kan dat perfect. Ik ken een vluchteling bij Defensie die het geschopt heeft tot onderofficier. Die is hier gekomen op elfjarige leeftijd. Ondanks zijn schoolachterstand heeft die jongen zijn diploma gehaald. Dat op zich is al ongelooflijk straf. En nu maakt hij carrière in ons leger. Een toffe gast, ik heb daar veel appreciatie voor. Ik vind dat een wondermooi verhaal!’

Structurele veranderingen

Wat moet er volgens jullie gebeuren om de zaken op orde te krijgen bij Defensie?

Guido: ‘Goh, ik breek me daar al jaren het hoofd over… Misschien moet men vanuit de politiek maar eens een paar infiltranten binnenloodsen om te observeren waar het in de praktijk fout loopt. Zo kunnen ze dan de nodige info vergaren om structurele veranderingen door te voeren. Geen mensen van wie bekend is dat ze polshoogte komen nemen, hé! Die gaan ze anders te veel manipuleren. Ze mogen ook niet te hoog opgeleid zijn, zodat ze het echte werk aan den lijven kunnen ondervinden.’

‘Ik weet dat dat lelijk klinkt, alsof we verklikkers moeten binnenloodsen. Maar dat is het enige waar ik nog kan opkomen. Ik lig nog steeds wakker van hoe het fout loopt in het leger. Ik pieker me suf over oplossingen, maar ik vind ze niet.’

Michel: ‘Ik denk dat het dringend tijd is dat de politiek en de overheid hun levensverzekering eens op orde stellen. Want dat is wat het leger is: de levensverzekering van de politiek en de democratie. De politie maakt overigens ook deel uit van die levensverzekering. Die wordt ook al jaren stiefmoederlijk behandeld.’

‘Heel veel militairen hebben een degout gekregen van politici en alles wat met de overheid te maken heeft. Dat is al járen bezig en wordt steeds erger, omdat iedereen zich extreem in de steek gelaten voelt. Wij geven alles wat we hebben, zonder enige vorm van appreciatie terug te krijgen. En we zien dat steeds erger worden. De laatste jaren is er op sommige plaatsen zelfs geen WC-papier meer op bepaalde momenten. Geen budget meer….’

‘Het vertrouwen van het militair personeel in de overheid en de politiek ligt beangstigend laag. Dat zou eigenlijk niet mogen, maar de politici hebben dat zelf gecreëerd. En ze hebben allemaal boter op het hoofd.’

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Algemeen

Bandleider Jeroen Rietbergen stapt op vanwege ongepast gedrag bij The Voice

Published

on

Jeroen Rietbergen

RTL en producent ITV hebben besloten The Voice of Holland voorlopig niet uit te zenden. De zender meldt dat er ‘zeer schokkende’ aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik zijn binnengekomen. Jeroen Rietbergen heeft zijn functie als muzikaal leider bij het programma per direct neergelegd.

Rietbergen, de partner van Linda de Mol, zou een van de vermeende daders zijn. Hij heeft zaterdag een bekentenis en spijtbetuiging gestuurd naar het programma Boos, dat onderzoek deed naar de aantijgingen.

Het Openbaar Ministerie (OM) bevestigt na berichtgeving in De Telegraaf dat er eerder deze week aangifte is gedaan tegen een persoon die ‘gerelateerd is’ aan het tv-programma The Voice of Holland. Of het om Rietbergen gaat is niet bekendgemaakt. Wel zegt een woordvoerder dat het niet om Marco Borsato gaat. Tegen de zanger en voormalige coach bij The Voice of Holland werd afgelopen december aangifte gedaan wegens vermeende onzedelijke betastingen.

De beerput is open: ‘Misbruikzaak The Voice gaat ook over Ali B’

In een verklaring schrijft RTL: ‘Op woensdag 12 januari jl. heeft de redactie van het BNNVara-programma Boos een mail aan ons gestuurd met aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik rondom The Voice of Holland. De aantijgingen zijn zeer ernstig en schokkend en waren niet bekend bij RTL.’

De zender heeft in gezamenlijk overleg met de producent van het zangprogramma besloten om The Voice of Holland voorlopig stil te leggen. ‘Op basis van deze aantijgingen is contact opgenomen met producent ITV en is er in overleg besloten dat ITV, onmiddellijk een zorgvuldig, onafhankelijk onderzoek zal initiëren. We nemen dit uitermate serieus. Deelnemers, medewerkers, iedereen moet in alle veiligheid kunnen werken. Daarin is geen ruimte voor interpretatie. Prioriteit is nu om de feiten op tafel te krijgen.’

Tim Hofman, presentator van Boos, meldt op Twitter ‘ontzettend lang en zorgvuldig’ te hebben gewerkt aan het onderzoek. ‘Aankomende donderdag zenden we onze aflevering over The Voice Of Holland uit.’ In een aanvullende post benadrukt de presentator dat de aantijgingen niet alleen zijn gericht tegen Jeroen Rietbergen, maar tegen ‘meerdere personen binnen het programma.’

‘Onderste steen moet boven’

The Voice of Holland-presentatrice Chantal Janzen is geschrokken van de berichten over ongepast gedrag achter de schermen van het RTL-programma The Voice of Holland. Ze wenst alle betrokkenen via Instagram veel sterkte.

‘Geschokt over de berichten omtrent The Voice,’ schrijft Janzen op Instagram. “Schande voor de hardwerkende mensen aan en in dit programma die hier niets van weten en niets mee te maken hebben. Onderste steen moet boven.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Counter Extremism Project

Extreemrechts een steeds dieper probleem in Nederland

Published

on

extreemrechts

Rechtsextremisme blijft in Nederland gevoed worden en wordt steeds gevaarlijker. Dat maakt Nieuwsuur duidelijk in een reportage waarin rechtsextremisten zelf aan het woord komen. Zo vertelt een van hen hoe hij zijn 7-jarige dochter racistisch opvoedt. Geweld wordt gezien als oplossing.

Een gederadicaliseerde rechtsextremist bekent tegenover journalist Rudy Bouma dat hij heeft aangezet tot geweld tegen linkse mensen in het buitenland. Toen dat vervolgens ook daadwerkelijk werd uitgevoerd en het bewijs per video werd aangeleverd, schrok hij pas van zijn eigen gedrag.

Wetenschapper Nikki Sterkenburg, werkzaam bij de terrorismebestrijder NCTV, stelt dat extreemrechts succes heeft omdat hun ideeën steeds vaker worden overgenomen door politieke partijen, ook als die zelf niets van extreemrechts moeten hebben. Ze constateert dat er amper aandacht is voor de toenemende radicalisering onder rechtse Nederlanders die geweld niet schuwen. Volgens haar is dat een schril contrast met de alerte en massale reactie van de overheid op radicalisering onder moslims.

Het was op een zaterdag in 2014 toen Nikki Sterkenburg – toen nog journalist voor Elsevier Weekblad – een demonstratie van extreemlinkse activisten in Den Haag bijwoonde. De gemoedelijke sfeer sloeg om toen drie mannen het plein naderden. “Neonazi’s”, gromde een van de antifascisten. Sterkenburg kon haar ogen niet geloven. Zijn dat neonazi’s? Ze leken eerder op hipsters.

De politie stuurde het drietal weg, maar de nieuwsgierigheid van Sterkenburg was gewekt. Ze liet de demonstratie voor wat het was en ging achter de mannen aan. Een gesprek volgde. De jaren erna zou Sterkenburg tientallen radicaal- en extreemrechtse activisten ontmoeten, van harde schreeuwers tot heimelijke internettrollen. Ze wilde weten wat deze mensen beweegt. Haar zoektocht leidde tot een wetenschappelijk proefschrift over extreemrechts in Nederland, dat ze vandaag verdedigt aan de Universiteit Leiden, en het publieksboek Maar dat mag je niet zeggen dat morgen verschijnt bij uitgeverij Das Mag.

Sterkenburg is journalist en wetenschapper. Twee zielen in een lichaam. Als journalist met een interesse in radicalisering stapt ze recht op haar doel af en schrijft ze vlijmscherpe stukken. Als wetenschapper weet ze dat ze haar onderzoeksgroep moet beschermen. Die dubbelrol leidde tot spanningen. Hoe ging Sterkenburg daarmee om, en blijft ze actief in de wetenschap? We spreken erover via Zoom. Sterkenburg zit buiten op een bankje in Amsterdam. Ze verontschuldigt zich dat ze te laat is. De fotograaf voor Het Parool heeft haar net uitgebreid gefotografeerd. “Het wordt een foto voor een zwarte muur. We hebben er een aantal paardenbloemen in geprikt om het nog een beetje leuk te laten lijken.”

Je onderzocht motieven van radicaal- en extreemrechtse activisten in Nederland. Aanvankelijk als journalist, later als promovendus aan de Universiteit Leiden. Vanwaar de overstap naar de wetenschap?

“Als journalist had ik me er al een paar keer over verbaasd dat sommige wetenschappelijke artikelen over radicaal- en extreemrechts volledig gebaseerd waren op mediaberichtgeving. Er was nauwelijks onderzoek waarin mensen zelf aan het woord kwamen. Ik wilde die lacune dichten. Als ik dat dan toch jarenlang ging doen, wilde ik ook wel iets van erkenning in de vorm van een academische titel.”

Dus je klopte gewoon aan bij een universiteit?

“Ik heb mijn promotor geregeld aan de bar van Pauw. Ik kende hem al als journalist. Kijk, ik ben helemaal geen ‘cum laude’-type. Op de universiteit zei niemand tegen mij: ‘Jij bent zo goed, jij moet echt gaan promoveren.’ Dus ik moest een promotor hebben die het veldonderzoek dat ik wilde doen zou begrijpen. Iemand die snapt dat ik hier nu induik en niet eerst een jarenlange literatuurstudie ga doen. Toen ik zag dat hoogleraar en terrorismedeskundige Edwin Bakker bij Pauw zat, heb ik mezelf naar binnen geouwehoerd in de studio. Die avond aan de bar heb ik hem voorgesteld dat ik wel bij hem wilde promoveren en dat we het later nog wel over het onderwerp konden hebben.”

De uitverkorenen

In haar promotietraject onderzoekt Sterkenburg waarom mensen zich aansluiten bij radicaal- en extreemrechts, waarom ze actief blijven en hoe dat zich verhoudt tot de wetenschappelijke literatuur. Ze sprak met neonazi’s, straatactivisten en internettrollen. Allemaal geloven ze dat de eigen groep wordt bedreigd. Dat kan een economische dreiging zijn (mensen pikken onze banen in), een sociale dreiging (ik voel me niet meer thuis in deze maatschappij), een culturele dreiging (Nederland is aan het islamiseren), of een etnische dreiging (we worden minderheid in eigen land). Radicaal- en extreemrechts definieert Sterkenburg als het streven naar een homogene culturele of etnische staat, door middel van het inperken van de burgerlijke vrijheden en grondrechten van religieuze en etnische minderheden, al dan niet met geweld.

Waarom worden mensen actief binnen een radicaal- en extreemrechtse groepering?

“In mijn onderzoek onderscheid ik vijf wegen van toetreding. De spanningszoekers willen vooral provoceren, vaak waren ze al jong lid van een racistische jeugdsubcultuur. De politieke zoekers zijn teleurgesteld in politieke oplossingen en zoeken bredere steun bij radicaal- en extreemrechts. De rechtvaardigheidszoekers zijn boos op de overheid, die voor hun gevoel niets voor hen doet maar wel voor statushouders. De sociale zoekers zijn erin gerold omdat ze een vriend of een buurman wilden helpen.”

“De ideologische zoekers zeggen dat ze al heel jong racistische ideeën hadden, maar konden daar nooit over praten met hun ouders of docenten. Uiteindelijk vonden ze op het internet een ideologische rechtvaardiging van hun gevoelens. Alleen bij deze groep begint het met een ideologie. Bij de rest, zelfs bij de neonazi’s, volgt de ideologie pas nadat ze zijn toegetreden.”

Hoe kwamen deze categorieën tot stand? Gebruikte je een bepaalde wetenschappelijke methode?

“Ze zijn deels gebaseerd op bestaand wetenschappelijk onderzoek, deels op mijn eigen observaties. De eerste vier categorieën zijn vergelijkbaar omschreven in het proefschrift van Annette Linden uit 2009. Zij interviewde aanhangers van extreemrechts van 1996 tot 1999. Je vindt soortgelijke omschrijvingen ook terug in eerder onderzoek over neonazi’s, over radicaal- en extreemrechtse politieke partijen en over protestbewegingen. De vijfde categorie, die ideologische zoeker, is nieuw. Dat heeft te maken met de recente opkomst van alt-right en de meer intellectuele tak van extreem- en radicaalrechts.”

Dat is volgens jou de categorie waarvoor we het meest moeten vrezen.

“‘Vrezen’ vind ik een lastige term. Dan zeg je dat er een dreiging van deze mensen uitgaat, terwijl de meesten nooit geweld zullen gebruiken. Maar als je me vraagt over welke groep ik me het meeste zorgen maak, dan is het die groep. Ze hebben een rotsvast geloof in hun ideologie. Ze zijn minder gevoelig voor praktische en sociale argumenten om iets niet te doen dan activisten uit de andere groepen.”

“De ideologische zoeker is heel succesvol in mensen ompraten. Ze zijn minder recht voor hun raap en dat is een strategie. Ze spreken over een ‘cultuur’, ‘beschaving’ of ‘identiteit’ die wordt bedreigd, terwijl ze eigenlijk ‘rassen’ bedoelen. Ze passen hun boodschap aan zodat ze heel redelijk lijken, totdat je er nog eens bij stilstaat en denkt: wacht even, dit is niet helemaal oké wat nu wordt gezegd.”

Begrippenkader

Dit zijn de definities die Nikki Sterkenburg hanteert in haar boek Maar dat mag je niet zeggen (2021).

Radicaal- en extreemrechts Het streven naar een homogene culturele of etnische staat, door middel van het inperken van de burgerlijke vrijheden en grondrechten van religieuze en etnische minderheden, al dan niet met geweld.

Cultuurnationalisme Radicaal- en extreemrechtse stroming met als voornaamste standpunt dat de islam nooit samen kan gaan met de westerse cultuur en maatschappij. Om die reden zijn cultuurnationalisten sterk voorstander van assimilatie, wat inhoudt dat nieuwkomers hun cultuur en wortels moeten opgeven en de nieuwe cultuur omarmen.

Etno-nationalisme Aanhangers van het etno-nationalisme vinden dat elk volk een eigen geografisch grondgebied moet hebben. Om etnische diversiteit te behouden, moeten verschillende etnische groepen niet met elkaar samenleven en geen gemengde relaties aangaan. Dit is volgens etno-nationalisten de enige manier waarop unieke culturen en karakteristieken kunnen voortbestaan.

Raciaal nationalisme Aanhangers van het raciaal nationalisme, vaak neonazi’s of white supremacists, vinden het witte ras superieur en streven naar een totalitair systeem. Ze menen dat het witte ras ook over andere (inferieure) rassen zou moeten heersen en vinden in sommige gevallen zelfs dat andere rassen mogen worden gedeporteerd of uitgeroeid.

Alt-right Alt-right is een verzamelnaam voor zowel etno-nationalisten als raciaal nationalisten die losjes een online (internationaal) netwerk vormen. De online alt-rightsubcultuur is vanaf 2013 voortgekomen uit een netwerk van Engelstalige blogs en websites waar onder meer libertariërs, identitairen, nationalisten, fascisten en nationaalsocialisten elkaar vonden.

Je onderzocht ook wat mensen motiveert om actief te blijven bij radicaal- en extreemrechts.

“Hier speelt een stuk zingeving voor veel mensen. Ik heb ook veel jihadisten geïnterviewd vlak voordat de Islamitische Staat werd uitgeroepen en vlak daarna. Zij waren heel optimistisch, want eindelijk ging gebeuren waar ze al lang op hoopten en wat ze voorspeld hadden. Dat heb je bij extreem-rechts in veel mindere mate. Ze zijn somber en geloven zelf eigenlijk ook niet meer dat hun doelen behaald gaan worden. Toch willen ze niet opgeven, ook vanuit het idee dat ze min of meer de aangewezen persoon zijn. Ze hebben het gevoel dat ze uitverkoren zijn. En het voelt goed dat ze iets doen wat andere mensen niet durven.”

Dubbelrol

Jarenlang bezocht Sterkenburg obscure bijeenkomsten en demonstraties om activisten te leren kennen. Ze maakte altijd meteen kenbaar dat ze journalist en onderzoeker was. Sterkenburg: “Ik zou me ook ongemakkelijk voelen als ik een tijdlang met iemand zou optrekken en pas later zou zeggen: ik ben journalist en wetenschapper en ik ga dit allemaal opschrijven. Dat hoeft ook niet, daar ben ik van overtuigd.”

Want iedereen was wel bereid om je te woord te staan?

“Bijna iedereen. Slechts een enkeling niet.”

Je zou verwachten dat mensen niet willen praten met een buitenstaander.

“Aanvankelijk wilden sommigen dat ook niet, maar op een gegeven moment zagen ze me zo vaak. Dan vergeten ze een beetje dat ik er niet bij hoor. Het hielp ook dat ik goed contact had met een paar sleutelfiguren die het heel interessant vonden dat ik dit onderzoek deed. Uiteindelijk willen mensen ook laten zien dat ze meer zijn dan boze schreeuwers bij demonstraties. Ze willen de gelaagdheid laten zien.”

In je boek schrijf je dat de dubbelrol van journalist en wetenschapper niet altijd makkelijk was.

“Nee, doe het niet! Je hoort continu dingen waar je als journalist echt een goed verhaal van zou willen maken. Maar dan zou ik iemand met naam en toenaam in de schijnwerpers van de media zetten. Dan schaad ik het wetenschappelijke principe ‘do no harm’. Een wetenschapper moet zorgen dat de onderzoeksgroep geen last heeft van deelname. Dat ging steeds meer knellen. Ik ben blij dat dat straks voorbij is.”

Je kunt ook iets horen waarvan je denkt: daar moet ik eigenlijk wat mee doen. En dan mag je niks zeggen.

“Gelukkig heb ik dat niet meegemaakt. Soms hoorde ik wel dat ze iets gingen uithalen, maar dan was dat vooral een openbare-ordeprobleem.”

Het was niet zo dat jij al wist dat ze morgen een moskee gingen bezetten.

“Nee, ik heb ook altijd tegen ze gezegd dat ik dat niet wilde weten. Soms zeiden ze: ‘Weet je wat wij dit weekend gaan doen?’ En dan zei ik: ‘Zeg het niet. Ik wil het niet horen. Ik lees het wel in de krant.’”

Draag je niet ook verantwoordelijkheid om ze op andere gedachten te brengen?

“We hebben wel flinke discussies gehad hoor. Tuurlijk, als ze wilden weten hoe ik erover dacht, dan zei ik het wel. Maar ik was er om in kaart te brengen wat die mensen beweegt. Dat is een andersoortige rol.”

Je schreef ook een publieksboek. Waarom vind je het belangrijk dat een breed publiek hierover leest?

“Een proefschrift is een academisch verhaal, maar vertelt niet hoe het was. Ik merkte dat mensen na afloop van lezingen vooral benieuwd waren naar mijn ervaringen. Hoe kwam je met ze in contact? Was je bang voor ze? Werd je bedreigd? Wat is het gekste dat je hebt gehoord? Wat dacht je toen in die situatie? Ik besprak dit met mijn uitgever, en die zei tegen mij: doe gewoon alsof we met z’n tweeën in de kroeg zitten en jij gaat vertellen wat je de afgelopen jaren hebt meegemaakt. Zo ontstond het boek.”

Van alle radicale geluiden krijgt radicaal-rechts in Nederland veel media-aandacht. Nu interview ik jou over dit onderzoek. Maken wij, journalisten, extreemrechts groter?

“Soms wel. Zeker als er weer een Facebook-initiatief is waar iedereen moord en brand over schreeuwt, terwijl er maar twee mensen achter zitten. Daarom probeer ik een kijkje in de levens van deze mensen te geven. Dan zie je dat de organisatie soms van knulligheden aan elkaar hangt. Maar er zijn ook elementen die heel zorgelijk zijn, waar niemand over schrijft. Soms denk ik: ‘waarom maken jullie dit zo groot?’, en soms: ‘waarom heeft niemand het hierover?’ Dat is een gekke paradox.”

Kun je een voorbeeld geven van iets zorgelijks waar niemand over schrijft?

“Ik schreef in februari 2017 voor het eerst over de alt-right-beweging Erkenbrand, voor Elsevier. Erkenbrand had toen al een aanhang van 70 tot 80 man. Het eerstvolgende artikel erover verscheen pas negen maanden later in de Volkskrant. Twee mensen met een spandoek op het dak van een moskee halen direct het nieuws, terwijl de grotere en misschien ook wel invloedrijkere groepen minder zichtbaar zijn.”

Heb je door dit onderzoek meer begrip gekregen voor mensen die extreemrechts aanhangen?

“Bij sommigen kan ik wel volgen hoe het zo is gekomen. Ze komen uit een uitzichtloze situatie. Maar mensen hebben altijd een keuze. Ze kunnen ook gaan kickboxen, bij de voetbalvereniging, of vrijwilligerswerk gaan doen. Ik geloof dat sommigen dit echt doen omdat ze het beste met Nederland voor hebben en omdat ze mensen willen helpen, maar dat kun je ook doen zonder de aanwezigheid van etnische en religieuze minderheden voortdurend te problematiseren. Je kunt je op andere manieren nuttig maken – wat sommigen ook wel proberen, trouwens.”

Ga je verder in de wetenschap?

“Echt niet! Ik heb er lang een beetje vaag over gedaan, maar nu mag ik het eindelijk van mijn werkgever zeggen: ik ben plaatsvervangend afdelingshoofd Analyse bij de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), en dat is echt een hele gave baan. Voorlopig blijf ik dat doen. Maar ik hoop wel, als ze me nog toelaten, over tien jaar weer eens bij alle activisten langs te gaan om te vragen hoe het ze is vergaan. Er zitten een paar geharde types tussen, maar heel veel mensen werden pas tussen 2013 en 2015 actief. Ik ben benieuwd hoe ze erin staan als in 2030 nog steeds geen Derde Wereldoorlog of burgeroorlog is uitgebroken die ze allemaal voorspellen. Zullen ze er dan nog hetzelfde over denken?”

Verder lezen:

Sterkenburg, N. (2021). Van actie tot zelfverwezenlijking. Routes van toetreding tot radicaal- en extreemrechts. [Proefschrift, Universiteit Leiden] Sterkenburg, N. (2021). Maar dat mag je niet zeggen. De nieuwe generatie radicaal- en extreemrechts in Nederland. Uitgeverij Das Mag.

Via:NEMO kennislink

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Counter Extremism Project

Religie, extreemrechtse en ‘LGBTQ-vrije’ gebieden: hoe Polen het meest homofobe land van Europa werd

Published

on

polen

De alliantie tussen de nationalistische meerderheidspartij, de neofascisten en de katholieke kerk heeft een autoritaire wending in het land teweeggebracht, en minderheden betalen de hoogste prijs.

In oktober 2020 heeft het Poolse Constitutionele Hof een uitspraak gedaan die abortus bijna volledig verbiedt , een recht dat voor die tijd al ernstig was beperkt. De vrouwen in Polen werden gedwongen opnieuw de straat op te gaan.

Gezien de invloed die de katholieke kerk op de kwestie uitoefent , zijn in sommige gevallen ook kerken het doelwit geweest. Verschillende leden van extreemrechtse ultranationalistische groeperingen, gesteund door de ultras , hebben zichzelf echter aangeduid als “beschermers” van deze kerken en vielen de demonstranten brutaal aan.

Bij de Kerk van het Heilig Kruis in Warschau werden sommige vrouwen bijvoorbeeld de trap afgesleept door mannen die vrouwonvriendelijke beledigingen reciteerden. Vervolgens kondigde de ultranationalistische leider Robert Bąkiewicz aan dat hij een burgerwacht “Nationale Garde” vormde om wat hij “linkse barbaren” noemde te verdrijven .

“We zullen elke kerk, elk district, elk dorp en elke stad verdedigen” , zei hij . “Het zwaard van gerechtigheid zweeft over hen en, indien nodig, zullen we ze tot as verbranden en deze revolutie vernietigen.” Ondanks waarschuwingen van wetshandhavers over de risico’s voor de openbare orde, hebben leden van Wet en Rechtvaardigheid (PiS) – de nationalistische meerderheidspartij – deze extreemrechtse burgerwachten publiekelijk gesteund .

Jarosław Kaczyński, partijvoorzitter en een van de meest invloedrijke politici van het land, riep ook katholieken op om te mobiliseren om kerken te verdedigen. Een van zijn parlementsleden, Tomasz Rzymkowsk, prees de “jonge nationalisten” die de kerken en “de hele Latijnse beschaving” kwamen verdedigen tegen de “barbaren”.

Hoewel deze botsingen nogal verontrustend zijn, zijn ze niets nieuws.

In Polen zijn soortgelijke scènes de afgelopen jaren zelfs verschillende keren herhaald: ultranationalistische groeperingen hebben degenen aangevallen die vechten voor LGBTQ + -oorzaken en reproductieve rechten. Aangemoedigd door de conservatieve regering en haar nationalistische en traditionalistische politiek, zijn deze mannen – afkomstig uit de neofascistische bewegingen en de gelederen van de ultrageluiden – in feite soldaten in de voorhoede van een enorme politieke en culturele oorlog.

Sinds hij in 2015 aan de macht kwam, heeft Wet en Rechtvaardigheid minderheden gedemoniseerd, de samenleving gepolariseerd en extreemrechts gestimuleerd, waardoor toespraken in het publieke debat centraal kwamen te staan ​​die slechts enige tijd daarvoor naar de marge waren gedegradeerd. Het heeft ook uitgehold de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht , het onder haar politieke controle en versterkt de druk op de media .

Deze voortdurende aanvallen op liberale waarden hebben veel kritiek gekregen, zowel in binnen- als buitenland . De Poolse Ombudsman voor de rechten van de burger, Adam Bodnar, stelt botweg dat Wet en Rechtvaardigheid een bedreiging vormt voor de Poolse democratie.

“Wanneer de leider van een land het geweldsmonopolie delegeert aan een extreemrechtse particuliere organisatie, is dat een zeer gevaarlijke tijd voor de democratie”, zei hij tegen World News, met name verwijzend naar de steun van Wet en Rechtvaardigheid. “verdedigers” van de kerken. “Ze spelen met vuur … en ze geven ruimte [aan de neofascisten] binnen de machtsstructuur van de staat.”

Sinds 2015 is Law and Justice systematisch op zoek naar een zondebok onder minderheden om hun eigen electorale basis op te zetten. Het is geen toeval dat hij in de regering kwam op het hoogtepunt van de Europese migratiecrisis, en in de nasleep van de daaropvolgende hysterie die aanleiding gaf tot xenofobe en islamofobe gevoelens – zelfs als Polen niet langs de belangrijkste Europese migratieroutes ligt en eerder homogeen, met een zeer kleine fractie moslimburgers.

Later, op zoek naar een nieuw doelwit, haalde Law and Justice uit naar de LGBTQ + -gemeenschap, afgeschilderd als een bedreiging voor de traditionele waarden en de eenheid van het katholieke gezin.

De aanval komt van de hoogste hiërarchieën van de partij, waarbij Kaczyński LGBTQ + -rechten omschrijft als een “groot gevaar” en als “een aanval op kinderen”. Andere politici op het gebied van recht en justitie tweetten dat ” Polen veel mooier is zonder LGBTQ ” of vergeleek het homohuwelijk met zoöfilie. Honderd gemeenten in het hele land hebben zichzelf ook verklaard “gebieden vrij van LGBT-ideologie”. 

Deze haatzaaiende uitlatingen hebben geleid tot een golf van publieke vijandigheid tegen de LGBTQ + -gemeenschap, wat soms heeft geleid tot gewelddaden. Tijdens de Pride in Bialystok in 2019 werden de demonstranten aangevallen door een menigte ultrasnelle, ultranationalisten en katholieke fundamentalisten.

“Velen zijn aangevallen, geslagen en achtervolgd op straat. Er werden ook stenen en flessen vol pis gegooid ”, zegt Ola Kaczorek, covoorzitter van de ngo Miłość Nie Wyklucza (“ Liefde sluit niet uit ”), die strijdt voor de invoering van een egalitair huwelijk in Polen.

In oktober 2020 kwam de beslissing van het Poolse Constitutionele Hof, die de ongrondwettigheid van abortus bestraft in het geval van ernstige aangeboren afwijkingen bij de drachtige foetus. De beslissing – genomen door een rechtbank vol rechters die bij wet en justitie waren aangesteld – verbood abortus effectief , aangezien misvorming van de foetus de oorzaak was van 98 procent van de vrijwillige abortus .

Voor velen was het de laatste in een lange reeks aanvallen op Poolse vrouwenrechten. “Je voelt dat je strijdt tegen je eigen regering”, zegt Justyna Wydrzyńska, activiste van Abortus zonder Grenzen, een project dat Poolse vrouwen wil helpen toegang te krijgen tot abortuspraktijken.

Voormalig ombudsman Adam Bodnar stelt dat het verbod, ingevoerd in januari 2021, dient om een ​​”politieke schuld” aan de katholieke kerk af te betalen. “Als [de laatste] een uitgesproken standpunt heeft over abortus”, zegt hij, “dan moet dat recht verder worden beperkt.”

Dit alles heeft de extreemrechtse Polocca steeds meer onbezonnen en onbezonnen gemaakt. Dit is duidelijk te zien in de jaarlijkse Onafhankelijkheidsmars, die elk jaar op 11 november in Warschau wordt gehouden en de verjaardag van de onafhankelijkheid van Polen in 1918 viert.

Al meer dan een decennium is de dag een soort onofficiële bijeenkomst van neofascisten geworden , die uit het hele land (en zelfs uit het buitenland) komen en vaak in botsing komen met de politie. Aan geweld is er ook geen gebrek: in die van 2021 lanceerden de extremisten een rookbom in een appartement waarop het spandoek van Strajk Kobiet (een beweging voor vrouwenrechten geboren in 2016) op het balkon stond , waardoor er brand ontstond.

De March for Independence laat ook zien hoezeer de regering en extreemrechts nu op dezelfde posities zitten. De mars van 2020, georganiseerd onder het thema “Onze cultuur, onze regels”, was openlijk homolesbobitransfoob en weerspiegelde de retoriek van de regering tegen de LGBTQ + -gemeenschap.

Het evenement werd ook aangekondigd met een poster met een ridder die een regenboogster met een zwaard spietst , terwijl de aanwezigen spandoeken toonden met de tekst “een normaal gezin, een sterk Polen”.

Deze situatie heeft vooral de meest progressieve krachten en minderheden in het land getroffen. “LGBTQ + jongeren groeien op omringd door politieke en ideologische slogans die zeggen dat er iets diep mis met hen is”, legt Kaczorek van Miłość Nie Wyklucza uit.

Voor het overige probeert de regering eventuele dissidente stemmen weg te werken. Bodner, beschouwd als een van de weinige echt onafhankelijke staatsfiguren, werd in april 2021 door het Grondwettelijk Hof ontslagen.

Human Rights Watch zei dat de beslissing is genomen op direct verzoek van de regering en heeft geleid tot verschillende demonstraties op de Poolse wegen. Verschillende ngo’s voeren aan dat dit een onvolledige juridische beslissing is , om nog maar te zwijgen van het feit dat zijn vervanger vrijwel zeker zal worden gekozen door Wet en Justitie.

Ondanks de hindernissen zijn de tegenstanders van Wet en Rechtvaardigheid nog steeds vastbesloten om hun strijd voort te zetten. “Dit is mijn thuis”, herinnert Kaczorek zich, “en hoewel Polen me haat, hou ik echt van mijn land.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Duits ” gas noodplan”: nu wordt zelfs Brussel nerveus

Het Duitse energiebeleid zorgt er nu zelfs voor dat de EU-autoriteiten (ernstige) twijfels hebben over het verloop van de grootste Europese economie: uiterlijk nadat minister van Economische Zaken Robert Habeck… [...]

MAGA-Congreslid Miller noemt einde abortusrecht ‘historische zege voor witte levens’

Volgens het Republikeinse Congreslid Mary Miller is het om zeep helpen van het abortusrecht door het Hooggerechtshof ‘een historische zege voor witte levens’. Miller deed die uitspraak op een bijeenkomst… [...]

Poetin De oude wereld is voorbij

De Russische leider Poetin heeft de oude wereldorde begraven en zijn visie op de toekomst van Rusland en de wereld uiteengezet in een sleuteltoespraak. Poetin Er zijn nieuwe machtscentra ontstaan,… [...]

Deze financiële staatsgreep, ook bekend als Great Reset , is een planetaire takedown door financiële “insiders”

Great Reset Catherine Austin Fitts (CAF), uitgever van  The Solari Report  en voormalig Assistant Secretary of Housing (Bush 41 Admin.), stelt dat de zogenaamde “reset” er zo uitziet. Hoge voedsel- en brandstofprijzen… [...]

Duitsland is het middelpunt van een proxy-oorlog tussen de VS en Rusland

Het publiek in Duitsland is zich nog niet bewust van de omvang van de Duitse betrokkenheid bij de Amerikaanse proxy-oorlog in Oekraïne tegen Rusland. In een artikel van zaterdag gaf de… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN