Connect with us

Digitale privacy

De metaverse als speeltuin voor de grote reset & de vierde industriële revolutie

Published

on

meta

Je avatar in de metaverse wordt je digitale identiteit – een virtuele voodoo-pop: perspectief

Facebook’s rebranded Meta-bedrijf voorziet een metaverse die rechtstreeks in de kaart speelt van de geweldige reset-agenda van het World Economic Forum, waar je avatar een virtuele voodoo-pop wordt voor je digitale identiteit, waar het Internet of Bodies ervoor zorgt dat je meest persoonlijke gegevens altijd worden vastgelegd, en waar u niets van fysieke waarde zult bezitten in een uitgebreide realiteit die is gebouwd door openbare en particuliere entiteiten die uw gegevens verzamelen en controleren met als enig doel uw gedrag in hun voordeel te manipuleren.

De metaverse belooft een digitaal ecosysteem te zijn waar virtuele en augmented reality de primaire technologieën zijn voor interfacing met internet, waardoor wat Mark Zuckerberg ‘een gevoel van aanwezigheid en gedeelde fysieke ruimte’ noemt, mogelijk wordt gemaakt waar werk en spel naar nieuwe hoogten zullen worden getild.

Facebook’s rebranded Meta-bedrijf voorziet een metaverse die rechtstreeks in de kaart speelt van de geweldige reset-agenda van het World Economic Forum, waar je avatar een virtuele voodoo-pop wordt voor je digitale identiteit, waar het Internet of Bodies ervoor zorgt dat je meest persoonlijke gegevens altijd worden vastgelegd, en waar u niets van fysieke waarde zult bezitten in een uitgebreide realiteit die is gebouwd door openbare en particuliere entiteiten die uw gegevens verzamelen en controleren met als enig doel uw gedrag in hun voordeel te manipuleren.

De metaverse belooft een digitaal ecosysteem te zijn waar virtuele en augmented reality de primaire technologieën zijn voor interfacing met internet, waardoor wat Mark Zuckerberg ‘een gevoel van aanwezigheid en gedeelde fysieke ruimte’ noemt, mogelijk wordt gemaakt waar werk en spel naar nieuwe hoogten zullen worden getild.

Terwijl Virtual Reality (VR) gebruikers afleidt van de harde realiteit van niets bezitten en leven onder een ” burgergerichte verzorgingsstaat “, terwijl ze in hun pods zitten te wachten op hun volgende universele basisinkomen-stipendium van programmeerbare digitale valuta , de Augmented Reality (AR) aspect van de metaverse is een goudmijn voor gegevensverzameling.

Voorbij het brood en de circussen van flitsende beelden en geluiden bevindt zich een smakeloze, geurloze omgeving waarvan de primaire functie is om je aangesloten te houden op de metaverse, terwijl je gewillig de meest intieme details van je leven opgeeft aan niet-gekozen technocraten die hebben ingestemd met het idee van een grote reset van de samenleving en de wereldeconomie.

Navigeren door deze dappere nieuwe virtuele wereld vereist een speciaal type paspoort – een digitale tweeling – die niets meer is dan een digitale ID in de gedaante van een virtuele avatar.

Naarmate de metaverse volwassen wordt en tot zichzelf groeit, zal de grens tussen de digitale en fysieke wereld vervagen dankzij een onderling verbonden ecosysteem van draagbare, implanteerbare en/of verbruikbare apparaten, bekend als het Internet of Bodies (IoB), dat een post zal sturen -menselijke toekomst van technologisch verbeterd en genetisch bewerkt transhumanisme .

En als het huidige klimaat van de annulatiecultuur een indicatie is van waar het internet naartoe gaat, dan kan en zal wat je zegt en doet in de metaverse in de echte wereld tegen je worden gebruikt – het hangt allemaal af van hoe de metaverse wordt bestuurd en wie is het bestuur doen.

Hier ontleden we het Internet of Bodies, digitale identiteit en hoe een dag in het leven van de metaverse eruit zou kunnen zien door de lens van de grote reset-agenda van het WEF met betrekking tot de zogenaamde vierde industriële revolutie.

Hackbare mensen en het internet van lichamen in de metaverse

WEF-oprichter Klaus Schwab beweert al jaren dat de zogenaamde vierde industriële revolutie zal leiden tot een versmelting van onze fysieke, biologische en digitale identiteiten.

De metaverse belooft zijn bewering waar te maken.

“We geloven dat neurale interfaces een belangrijk onderdeel gaan uitmaken van hoe we omgaan met AR-brillen” — Mark Zuckerberg, 2021

Naast virtual en augmented reality, zullen de apparaten waarmee we in de metaverse communiceren, nog persoonlijker en invasiever worden in hun gegevensverzameling.

Zoals Zuckerberg zei in zijn Connect 2021-keynote: “Er zullen nieuwe manieren zijn om met apparaten om te gaan die veel ‘natuurlijker’ zijn.

“In plaats van te typen of te tikken, kun je gebaren maken met je handen, een paar woorden zeggen of zelfs dingen laten gebeuren door erover na te denken .”

“Waar de Vierde Industriële Revolutie toe zal leiden, is een versmelting van onze fysieke, onze digitale en onze biologische identiteiten” — Klaus Schwab, 2019

Apparaten waarmee u “dingen kunt laten gebeuren door erover na te denken” behoren tot een groeiend ecosysteem van onderling verbonden apparaten, bekend als het Internet of Bodies, dat het menselijk lichaam combineert met een overvloed aan sensoren die persoonlijke gegevens kunnen doorgeven via interoperabele netwerken – een nieuw tijdperk van het transhumanisme.

Volgens een  RAND-bedrijfsrapport dat in 2020 is gepubliceerd , wordt een IoB-apparaat gedefinieerd als een apparaat dat:

  • Bevat software of computermogelijkheden
  • Kan communiceren met een apparaat of netwerk met internetverbinding
  • Voldoet aan een of beide van de volgende punten:
    • Verzamelt door de persoon gegenereerde gezondheids- of biometrische gegevens
    • Kan de functie van het menselijk lichaam veranderen ,  wat verwijst naar een vergroting of wijziging van hoe het lichaam van de gebruiker presteert, zoals  een verandering in cognitieve  verbetering  en geheugenverbetering  door een hersen-computerinterface ,  of de  mogelijkheid om op te nemen wat de gebruiker ziet via een intraoculaire lens met een camera

In zijn Connect 2021-keynote zinspeelde Zuckerberg op het IoB-ecosysteem in de context van de metaverse toen hij zei:

“We geloven dat neurale interfaces een belangrijk onderdeel zullen zijn van hoe we omgaan met AR-brillen, en meer specifiek EMG-invoer van de spieren om je pols, gecombineerd met gecontextualiseerde AI.”

” Je kunt een sms-bericht verzenden door gewoon te denken aan het bewegen van je vingers “, voegde hij eraan toe.

Wanneer er voldoende biologische gegevens van de IoB zijn verzameld, kunnen mensen worden gehackt.

meta
Voorbeelden van Internet of Bodies, RAND Corporation

“We zijn niet langer mysterieuze zielen; we zijn nu hackbare dieren” — Yuval Harari, WEF, 2020

Op de jaarlijkse WEF-bijeenkomsten in Davos herhaalt historicus Yuval Harari al jaren dat het enige dat nodig is om mensen te hacken biologische gegevens en rekenkracht zijn.

Hij kwam zelfs met een formule die volgens hem “de bepalende vergelijking van het leven in de 21e eeuw zou kunnen zijn”:

x C x D = AHH  wat  betekent dat  biologische  kennis vermenigvuldigd met  rekenkracht vermenigvuldigd met gegevens  gelijk is aan het  vermogen om  mensen te hacken .

“Wij mensen zouden moeten wennen aan het idee dat we niet langer mysterieuze zielen zijn; we zijn nu hackbare dieren’, waarschuwde Harari.

Als iets kan worden gehackt, kan het opnieuw worden geprogrammeerd. Dit geldt ook voor mensen.

“De macht om mensen te hacken kan natuurlijk worden gebruikt voor goede doeleinden, zoals het verstrekken van veel betere gezondheidszorg,” zei Harari, eraan toevoegend, “maar als deze macht in handen valt van een 21e-eeuwse Stalin, zal het resultaat het ergste totalitaire regime zijn. in de menselijke geschiedenis, en we hebben al een aantal sollicitanten voor de baan van Stalin in de 21e eeuw.”

Mensen hacken, in Harari’s termen, betekent dat regeringen en bedrijven meer over u weten dan u over uzelf weet en daarom uw besluitvorming kunnen voorspellen en manipuleren.

Wat is een betere manier om de samenleving opnieuw in te richten dan door de heersende klasse de macht te geven om elk lid van de samenleving zelf te hacken?

Hoe meer apparaten op de metaverse zijn aangesloten, hoe meer gegevens er worden verzameld.

Hoe intiemer de apparaten, des te intiemer de gegevens en des te meer controle krijgen degenen die de gegevens gebruiken.

“Als deze macht in handen valt van een 21e-eeuwse Stalin, zal het resultaat het ergste totalitaire regime in de menselijke geschiedenis zijn” – Yuval Harari, WEF, 2020

“[The Internet of Me] transformeert ons biologische en cognitieve leven in gegevensstromen die kunnen worden gecontroleerd, gedeeld en gevormd” – WEF Agenda, 2015

Voordat de term “Internet of Bodies” de populaire nomenclatuur werd, werd deze kort het “Internet of Me” genoemd – beide zijn termen die gebaseerd zijn op het Internet of Things (IoT) -concept en dit uitbreiden naar het menselijk lichaam.

“Het internet van mij verwijst losjes naar technologie die onze geest en ons lichaam verbindt met de online wereld. Het transformeert ons biologische en cognitieve leven in gegevensstromen die kunnen worden gecontroleerd, gedeeld en gevormd ”, aldus een WEF-  agendapost uit 2015 .

“Het is nu tijd voor het Internet of Bodies. Dit betekent dat we onze fysieke gegevens verzamelen via apparaten die kunnen worden geïmplanteerd, ingeslikt of gewoon gedragen, waardoor enorme hoeveelheden gezondheidsgerelateerde informatie worden gegenereerd” — WEF Agenda, 2020

meta
Voorbeelden van Internet of Bodies (IoB)-technologieën, WEF

“Je kunt een sms-bericht verzenden door gewoon te denken aan het bewegen van je vingers” – Mark Zuckerberg, 2021

Het hebben van een apparaat aan je lichaam dat weet wat je gaat doen voordat je het doet, roept serieuze ethische vragen op over hoe de gegevens worden verzameld, waar die gegevens naartoe gaan en wie toegang heeft tot enkele van de meest intieme details van je leven.

Met de gegevens die zijn verzameld van een IoB-apparaat zo simpel als een AR-bril, die gezichtsherkenning, geolocatie-tracking of contacttracering nodig heeft wanneer een overheid of bedrijf letterlijk kan zien wat je ziet, wat je doet en waar je naartoe gaat live?

Het Internet of Bodies belooft niet alleen alles wat zich op het lichaam van mensen bevindt te volgen en te traceren, maar de verzamelde gegevens kunnen worden gebruikt om hun gedrag op zowel goede als afschuwelijke manieren aan te passen – afhankelijk van wie de manipulatie doet en met welk doel.

“Met een ongekend aantal sensoren die zijn bevestigd aan, geïmplanteerd in of opgenomen in menselijke lichamen om menselijke lichamen en gedrag te monitoren, analyseren en zelfs te wijzigen”, beveelt het RAND-rapport aan dat “onmiddellijke maatregelen nodig zijn om de ethische en juridische overwegingen aan te pakken die gepaard gaan met de IOB.”

“Er zijn onmiddellijke maatregelen nodig om de ethische en juridische overwegingen die bij de IoB horen aan te pakken” – RAND Corporation, 2020

In juni 2020 verklaarde WEF-fellow  Xiao Liu : “Het is nu tijd voor het Internet of Bodies. Dit betekent dat we onze fysieke gegevens verzamelen via apparaten die kunnen worden geïmplanteerd, ingeslikt of gewoon gedragen, waardoor enorme hoeveelheden gezondheidsgerelateerde informatie worden gegenereerd.”

“De stortvloed aan gegevens die via dergelijke technologieën worden verzameld, bevordert ons begrip van hoe menselijk gedrag, levensstijl en omgevingsomstandigheden onze gezondheid beïnvloeden. Het heeft ook het begrip gezondheidszorg uitgebreid tot buiten het ziekenhuis of de operatiekamer en naar het dagelijks leven”, voegde ze eraan toe.

Bij het samensmelten van de biologische, digitale en fysieke rijken, vereist het navigeren door de metaverse dat elke gebruiker zijn eigen persoonlijke avatar heeft om in te loggen en zichzelf te identificeren – een digitale identiteit.

Digitale identiteit verkleed als avatars in de metaverse

Je avatar in de metaverse zal je digitale tweeling zijn – een virtuele belichaming van je digitale identiteit.

Een digitale identiteit houdt alles bij wat u online doet, inclusief wat u deelt op sociale media, de websites die u bezoekt, uw kredietgeschiedenis, gezondheidsstatus en de geolocatie van uw smartphone.

“Deze digitale identiteit bepaalt tot welke producten, diensten en informatie we toegang hebben – of, omgekeerd, wat voor ons is afgesloten” – World Economic Forum, 2018

Uw digitale identiteit kan ook alle inloggegevens bevatten die u normaal in een fysieke portemonnee zou vinden, zoals uw rijbewijs, verzekeringskaart en creditcards.

Volgens een  WEF-inzichtrapport over digitale identiteit uit 2018 : “Deze digitale identiteit bepaalt tot welke producten, diensten en informatie we toegang hebben – of, omgekeerd, wat voor ons is afgesloten.”

Bovendien: “Onze identiteit is, letterlijk, wie we zijn, en naarmate de digitale technologieën van de vierde industriële revolutie voortschrijden, wordt onze identiteit steeds digitaler.”

meta
Afbeeldingsbron: World Economic Forum

Volgens de WEF Agenda : “Het internet is tegenwoordig vaak het belangrijkste toegangspunt voor miljoenen van ons om toegang te krijgen tot informatie en diensten, om met elkaar te communiceren en te socializen, om goederen te verkopen en om onszelf te vermaken.”

“Er wordt voorspeld dat de metaverse deze waardepropositie repliceert – met als belangrijkste verschil dat het onderscheid tussen offline en online zijn veel moeilijker te definiëren zal zijn .”

“De concepten van de Vierde Industriële Revolutie en de Metaverse zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden” – Derrick Broze, The Last American Vagabond, 2021

Zuckerberg maakte een soortgelijke opmerking over de metaverse in zijn keynote-toespraak op Connect 2021 in oktober, toen hij sprak over naadloos ‘bewegen’ tussen de digitale en fysieke wereld met behulp van opkomende technologieën en apparaten die als portalen dienen.

“Je zult in staat zijn om door deze verschillende ervaringen te ‘bewegen’ op allerlei verschillende apparaten,” zei hij, eraan toevoegend, “soms met behulp van virtual reality, dus je bent volledig ondergedompeld, soms met behulp van augmented reality-brillen, dus je kan ook in de fysieke wereld aanwezig zijn, en soms op een computer of telefoons, dus je kunt snel in de metaverse springen vanaf bestaande platforms.”

Het soort ervaringen dat gebruikers hebben in de metaverse, en hun toegangsniveau, zal rechtstreeks verband houden met hun digitale identiteit.

Als de technocraten eenmaal regels en voorschriften hebben vastgesteld voor het besturen van de metavers, wat gebeurt er dan als je de regels in de metavers overtreedt?

Zoals Derrick Broze opmerkt in The Last American Vagabond (TLAV) : “Het doel is een track-and-trace-maatschappij waar alle transacties worden geregistreerd, elke persoon een digitale ID heeft die kan worden gevolgd en sociale ontevredenen worden uitgesloten van de samenleving via sociaal krediet scoort .”

“Het doel is een track-and-trace-maatschappij waar alle transacties worden geregistreerd, elke persoon een digitale ID heeft die kan worden gevolgd, en sociale ontevredenen worden buitengesloten van de samenleving via sociale kredietscores” – Derrick Broze, The Last American Vagabond, 2021

Wanneer uw digitale identiteit bepaalt welke producten, diensten en informatie worden beperkt en verleend, is de eenvoudigste manier om regelovertreders te straffen, hun toegang af te sluiten, zoals de Chinese Communistische Partij doet met haar sociale kredietsysteem.

Nogmaals, de visie van de technocraten op de metaverse past precies in de grote reset-agenda en de belofte van de vierde industriële revolutie: een samensmelting van biologische, fysieke en digitale identiteiten.

Zoals Broze in TLAV zegt : “De concepten van de Vierde Industriële Revolutie en de Metaverse zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.”

Digitale valuta voor digitale producten op digitale markten

Met staatshoofden over de hele wereld die marcheren op het ritme van ‘beter terug opbouwen’ van de globalistische trom, en bedrijven zoals Blackrock die alle betaalbare woningen opkopen, en mensen zoals Bill Gates die alle landbouwgrond, eigendom, anonimiteit en autonomie opkopen van de kant van de burger wordt moeilijker dan ooit.

“Voor de miljardairklasse en hun marionettenorganisaties, zoals het WEF en de Verenigde Naties, biedt de Metaverse het potentieel om al het leven in digitale gevangenissen te dwingen waar de mensen kunnen worden aangerekend voor diensten en producten in het digitale rijk” – Derrick Broze , The Last American Vagabond, 2021

Terwijl niet-gekozen bureaucraten de fysieke wereld in bezit en controle proberen te krijgen, creëren ze tegelijkertijd een parallelle wereld van virtuele ervaringen ter vervanging van de echte, waarvan ze ons vertellen dat we er in de nabije toekomst niet van kunnen genieten.

Wanneer het metavers tot zijn recht komt, hoeft u zich geen zorgen te maken dat u zich geen echt huis kunt veroorloven.

In plaats daarvan kunt u een virtueel huis bouwen waarvoor u betaalt met virtuele valuta die op elk moment virtueel kan worden uitgeschakeld.

Zoals Broze opmerkt in TLAV :

“Voor de miljardairklasse en hun marionettenorganisaties, zoals het WEF en de Verenigde Naties, biedt de Metaverse het potentieel om al het leven op te eisen in digitale gevangenissen waar de mensen kunnen worden aangerekend voor diensten en producten in het digitale rijk.”

‘Ervaringen’ in de metaverse van Zuckerberg zijn onder meer het bouwen, kopen en verkopen van digitale producten die in de fysieke wereld niet bestaan, zoals kleding voor avatars of luxe jachten – waarvan de laatste onlangs voor $ 650.000 werd verkocht.

In de virtuele metaverse kun je misschien niet de warmte van de zon tegen je gezicht voelen, het geurige aroma van een vers gesneden roos ruiken of de sappige smaak van rijp fruit proeven, maar je zult in staat zijn om een ​​smakeloos , geurloze illusie van beelden en geluiden om je te laten vergeten hoe weinig je werkelijk hebt.

WEF’s dystopische futurismen voor de metaverse in de jaren 2030

Als je op zoek bent naar een zakelijke utopische versie van de metaverse, kijk dan naar Zuckerbergs keynote van een uur en stel geen vragen.

Als je op zoek bent naar een dystopische versie, bekijk dan het inzichtrapport van het World Economic Forum,  gepubliceerd in april 2021, genaamd ” Technology Futures: Projecting the Possible, Navigating What’s Next “.

Het rapport is een verzameling fictieve verhalen en analyses geschreven door WEF-leden die de taak hadden zich voor te stellen hoe een sterk verbonden toekomst eruit zou kunnen zien in de jaren 2030.

“Sinds minstens het midden van de jaren 2020 zijn medische gegevens een bijzonder hot item . Voor ons providers is het meestal een van de snelste en grootste contante uitbetalingen. Maar het verkopen van mijn gegevens aan medicijnen maakt me gek ” – Maple’s Story, World Economic Forum, 2021

Uit deze ‘ Memoires uit de jaren 2030 ‘ komt ‘ Maple’s Story ‘, dat zowel het AR-aspect van de metaverse als de gevolgen van de grote reset in schijnbaar profetisch proza ​​beschrijft.

Maple begint haar dag door zich aan te sluiten op de metaverse:

” Ik pak mijn augmented-bril van het oplaadstation naast het bed en zet hem sloom op.”

Maple beschrijft vervolgens hoe ze in de jaren 2030 de kost verdient en haar inhoud probeert te verkopen aan onbekende derden.

“Dus dit is wat ik met mijn dagen doe. Ik slenter rond […] en verkoop mijn digitale uitlaat aan derden die het gebruiken voor ‘onderzoek en ontwikkeling’. Ik denk tenminste dat ze het daarvoor gebruiken.”

Maple heeft geen huis – iets waar het WEF eerder op gezinspeeld heeft met zijn nu beruchte slogan “Je zult niets bezitten en je zult gelukkig zijn” – dus stapt ze uit haar studio-appartement, nog steeds aangesloten op de metaverse .

“Mijn moeder was gespannen over mijn werk vanwege de ‘ privacyoorlogen’ in de jaren ’20 . ‘Ik heb geen twee banen voor je gedaan om… jezelf te verkopen,’ zei ze tegen me. Alsof het verkopen van mijn gegevens me een soort digitale courtisane heeft gemaakt ” – Maple’s Story, World Economic Forum, 2021

Ze vindt een bank in het park en haar AR-headset toont een tijdstempel van elke persoon die die bank heeft bezocht.

” Vinger in de lucht , ik scrol door de lijst met RECENTE GASTEN, in de hoop iemand te vinden die iemand is.”

Maple komt haar eigen naam, digitale ID, sociale tag en wanneer ze op bezoek kwam tegen.

“NAAM: MAPLE BRINKLY
DATA PROVIDER ID: 9372843
SOCIAL TAG : @LIVINITUP243
LAATSTE BEZOEK : 3 MAANDEN GELEDEN”

Ze haalt herinneringen op aan ‘privacyoorlogen’ die plaatsvonden in de jaren 2020, over hoe het verkopen van haar persoonlijke medische gegevens een snelle en gemakkelijke manier was om betaald te worden, en over hoe ze ruzie had met haar moeder over het feit dat ze een ‘digitale courtisane’ was.

“Mijn moeder was gespannen over mijn werk vanwege de ‘ privacyoorlogen’ in de jaren ’20 . ‘Ik heb geen twee banen voor je gedaan om… jezelf te verkopen,’ zei ze tegen me. Alsof het verkopen van mijn gegevens me een soort digitale courtisane heeft gemaakt …”

“Sinds minstens het midden van de jaren 2020 zijn medische gegevens een bijzonder hot item . Voor ons providers is het meestal een van de snelste en grootste contante uitbetalingen. Maar het verkopen van mijn gegevens aan medicijnen maakt me gek .”

Maple heeft geen idee waar haar gegevens voor worden gebruikt en het maakt haar angstig, maar ze zegt tegen zichzelf dat het “voor het grotere goed” is – de rationalisatie achter bijna elke totalitaire beweging in de geschiedenis, inclusief de geweldige reset van het WEF.

Ik zeg tegen mezelf dat het voor het grotere goed is  – je weet wel, een of andere weldoener AI helpen om nieuwe beveiligingsbugs beter te analyseren en erop te reageren – maar soms houdt het me ’s nachts wakker .”

Ze onthult dat ze geen erg succesvolle maker van inhoud is, dus daarom verkoopt ze haar gegevens als een ‘gegevensprovider’.

“We weten allemaal dat de gemakkelijkste manier om tegenwoordig geld te verdienen, is door een dataprovider te worden […] Een provider zijn is de gemakkelijkste en meest flexibele manier om mezelf te ondersteunen terwijl ik mijn carrière op het gebied van inhoud opbouw. 

Bij het nadenken over de ethische zorgen rond het verkopen van haar persoonlijke gegevens voor de kost, denkt Maple na:

Wat kost het mij? Wie koopt deze gegevens nog meer van hen? En zullen ze het tegen mij gebruiken? 

Wat dan ook; Ik heb het geld nodig . Ik duw mijn zorgen opzij en gebruik een overdreven “kom hier”-gebaar om een ​​autotaxi digitaal aan te roepen [ …]

Om deze transactie af te ronden, meld ik me biometrisch aan bij de kiosk , ga akkoord met de prijs en start de gegevensoverdracht. Terwijl ik wacht, flitst er een advertentie over de voortgangsbalk:

BIOMETRISCH SPECIAAL! VOORZIEN ROOD [bloed] &
GEEL [urine] OM MEER GROEN [geld] TE KRIJGEN!

Mijn optische, auditieve, GPS, financiële en sociale gegevens? Probeer maar.  Mijn lichaamsvloeistoffen? Ja, nee bedankt.

Ik herinner me dat ik een formulier met algemene voorwaarden ondertekende toen ik me voor het eerst aanmeldde als provider voor MediData, maar tussen jou en mij, als een laserstraal op mijn hoofd was gericht, zou ik je nog steeds niet kunnen vertellen van welke soorten gegevens ze verzamelen mij, of zelfs waarvoor ze het zullen gebruiken .

Onwetendheid is een zegen, toch?

“We weten allemaal dat de gemakkelijkste manier om tegenwoordig geld te verdienen is door een dataprovider te worden ” – Maple’s Story, World Economic Forum, 2021

Is dit wat het WEF in gedachten had toen het zei: “Je bezit niets en je zult gelukkig zijn” tegen 2030?

Maple’s verhaal laat zien hoe de geweldige reset eruit zou kunnen zien in de metaverse, inclusief elementen van:

  • Geen huis bezitten – woont in een appartement 
  • Geen vast inkomen hebben – geld is moeilijk te vinden
  • AR domineert de dagelijkse interacties
  • Verkoop van persoonlijke gegevens verzameld van IoB – menselijk kapitaal
  • Persoonlijke gezondheidsgegevens zijn het meest waardevolle goed: menselijk kapitaal
  • Niet weten waar de gegevens naartoe gaan, wie ze gebruikt of met welk doel
  • Een cultuur van angst en bezorgdheid over het verzamelen en gebruiken van gegevens
  • Alomtegenwoordig gebruik van digitale id’s, sociale tags en geolocatie-trackers
  • Biometrisch scannen om toegang te krijgen tot basisgoederen en -diensten

Maple’s verhaal eindigt met Maple die de AR-bril neerzet, zichzelf bevrijdt van de metaverse en het land van de levenden binnenstapt.

“De gewone wereld – de natuurlijke wereld – wordt onderhouden als een botanische tuin of een natuurreservaat, en dan is de menselijke verbeelding, die deze titanische, Prometheïsche kracht is die los zit in onze soort – het is vrij in een virtuele realiteit om alles te creëren van de kastelen van de verbeelding” — Terence McKenna, 1991

Hoewel de komende metaverse vol gevaren zit, hoeft het niet allemaal kommer en kwel te zijn.

Dertig jaar geleden voorzag Terence McKenna “een toekomst van ultratechnologie in een dimensie die is afgesplitst van wat de gewone wereld wordt genoemd.”

“De gewone wereld – de natuurlijke wereld – wordt onderhouden als een botanische tuin of een natuurreservaat”, zei hij.

“En dan de menselijke verbeelding, die titanische, Prometheïsche kracht is die los zit in onze soort – het is vrij in een virtuele realiteit om alle kastelen van de verbeelding te creëren.”

“Dit is voor mij waar de computer en de virtuele technologieën allemaal naar streven – een soort spiegeling van onze eigen ziel – dat wat de agenda van cyberspace is een soort van binnenstebuiten keren van het lichaam, waardoor de ziel zichtbaar wordt gemanifesteerd in de wereld als een soort intern, transdimensionaal object, en vervolgens het lichaam veranderen in een vrijelijk bevolen object in de menselijke verbeelding” — Terence McKenna, 1991

Virtuele en augmented reality zullen ongetwijfeld de manier waarop we werken en spelen veranderen, wat zal leiden tot spannende interdisciplinaire samenwerkingen, wetenschappelijke ontdekkingen en onaangeboorde markten.

Maar als de niet-gekozen globalisten en onverklaarbare technocraten de leiding hebben over het bestuur, zal de metaverse niets meer zijn dan een digitale speeltuin voor de grote reset-agenda waar je digitale identiteit je toegangsniveau bepaalt en waar alles wat je zegt of doet in de virtuele wereld zal terugkomen om je te achtervolgen in de fysieke en vice versa – er zal geen onderscheid zijn tussen de twee.

Zodra iedereen is aangesloten op een digitale identiteit terwijl hij is aangesloten op de metaverse, is alles wat nodig is om afwijkende meningen te vernietigen een simpele druk op de knop van iemands digitale identiteit en voila! het is alsof die persoon niet meer bestaat.

Degenen die de gegevens en de stroom van informatie beheren die zijn verzameld van biometrische apparaten die zijn ingebed in uw huis, uw stad en uw lichaam, zullen elk aspect van uw leven volgen en manipuleren totdat er niets meer van u over is om uit te buiten.

Nog dystopischer is dat via hersen-computerinterfaces iemands gedachten, gevoelens en herinneringen op een dag opnieuw kunnen worden geprogrammeerd , zodat ze geen afwijkende meningen meer kunnen koesteren, laat staan ​​onthouden wie ze zijn.

In de nabije toekomst kunnen fysieke gevangenissen verouderd raken ten gunste van hersen-computerinterfaces die de hersenactiviteit, serotonineniveaus en dopamineproductiviteit kunnen veranderen.

“Mijn fantasie voor virtual reality is om het te gebruiken als een technologie om taal te objectiveren. Want als we konden zien wat we bedoelden toen we spraken, zou het een soort telepathie zijn” — Terence McKenna, 1991

Door constant biometrische bewaking kunnen publiek-private entiteiten beweren dat iemand op het punt staat een misdaad te plegen en daarom burgers die worden beschuldigd van denkmisdrijven zoals antisociaal gedrag, antigouvernementele sentimenten of meningen die indruisen tegen de grote verhalend .

Heropvoeding zou geen fysieke klaslokalen of kampen vereisen – alleen een herbedrading van mensen door middel van technologische en/of biologische middelen.

McKenna’s virtual reality “kastelen van de verbeelding” zijn nog steeds haalbaar, maar dat geldt ook voor de kerkers die de basis vormen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

coronavirus

Biontech : De farmaceutische industrie maakt geen geheim van haar intentie om mensen te chippen

Published

on

Biontech

De farmaceutische Biontech industrie maakt geen geheim van haar intentie om mensen te chippen – toch wordt dit in de reguliere media fel afgedaan als onzin.

Dit is al verleden tijd:

“Een korte prik. Een beetje pijn. Afgerond. Het duurt minder dan tien minuten voordat een datachip ter grootte van een rijstkorrel onder de huid wordt geïmplanteerd – en het leven verandert ingrijpend. Vervelende alledaagse situaties zoals vergeten sleutels, achtergelaten portemonnees of verlopen paspoorten behoren dan tot het verleden. De chip, meestal geïmplanteerd in de vingertop, verzendt alle benodigde gegevens en ontlast u van de last van het onthouden” (1).

Nou, het zal waarschijnlijk geen chip ter grootte van een rijstkorrel zijn die in een spuit past waarmee men zogenaamd, maar nooit bewezen heeft, “immunisatie tegen corona”. Maar de digitale wereld gedijt op miniaturisering en de verbinding tussen technologie en het menselijk organisme is een van de natte dromen van transhumanistische ‘wereldleiders’ . Het draait allemaal om chips in het nanobereik en er wordt al lang geëxperimenteerd met dergelijke chips voor het monitoren en controleren van biologische organismen (2).

Los van het feit dat het er niet om gaat hoe nanochips in het menselijk organisme komen, maar dat het überhaupt zou moeten gebeuren. Of misschien al gebeurt? De “feitencheckers” in de “waarheidsmedia” zijn geobsedeerd met het wegwuiven van elke verdenking die in deze richting gaat:

“Avontuurlijke complottheorieën doen niet alleen de ronde op sociale netwerken. Staat Bill Gates uiteindelijk achter Corona omdat hij ons zijn vaccin wil opdringen en een chip wil implanteren?” (3).

Ja, ja, steeds weer Bill Gates. Personalisatie is een zeer krachtig hulpmiddel om elke ongewenste context te vervagen. Door vaardige woordkeuze komt de “samenzweringstheorie” – wij noemen de hele zaak beter, want waarheidsgetrouwer, een gegronde verdenking – eindelijk belachelijk. Zo wordt pseudo-journalistiek beleefd, in bovenstaand voorbeeld dat van ZDF.

‘S Werelds best verkochte “vaccin tegen corona” is dat van de Pfizer-groep, bijna uit de hoed getoverd door het Duitse bedrijf Biontech, dat al jaren afhankelijk is van de geldinfuus van verschillende geïnteresseerden. In november 2020 schonk de Bill & Melinda Gates Foundation (BMG) 4,9 miljoen dollar aan dit bedrijf, dat in het verleden altijd financieel vast zat, ruim op tijd voor de start van de wereldwijde “coronavaccinatiecampagne” (4).

“Grappig genoeg” is BMG ook een investeerder in Biontech – en daarmee de primeur voor de verkoop van het genetisch gemanipuleerde serum. Overigens vond de intrede als belegger plaats in september 2019, net op tijd voor het “uitbreken van de pandemie” (5). Nu weet de lezer hoe een stichting die zich altijd presenteert als een vereniging van filantropen rijker en rijker kan worden.

Kan Oliver Klein van ZDF (zie citaat hierboven) zulke complexe verbanden herkennen, zelfs begrijpen? Omdat het op de een of andere manier zijn vaccin is, dat van Bill Gates, dat hier wordt gespoten. En dat het opgelegd zal worden, het “vaccin”, zou nu langzaam bij iedereen door moeten dringen.

We beleven een gigantische, wereldwijde verkoopcampagne, geflankeerd door willekeurige, niet-democratische staatsmaatregelen. Dus wat ZDF ons als verlichting wil verkopen, wordt uiteindelijk een teken van incompetentie, desinformatie en propaganda.

Pfizer is niet Bill Gates, toch. Maar het is misschien niet helemaal irrelevant om te weten dat in februari 2020, net op tijd voor de ‘pandemie-uitbraak’, Susan Desmond-Hellmann werd gekozen in de raad van bestuur van Pfizer. Nu kan iedereen raden waar Desmond-Hellmann de afgelopen zes jaar aan het ravotten was. Een schot in de roos: ze was eigenlijk de CEO van de Gates Foundation. Het is natuurlijk volkomen duidelijk dat BMG geen financiële belangen heeft in Pfizer – of wel (6)?

Daarnaast schonk de Bill Gates Foundation in september 2016 ook de Pfizer Group het vrij aanzienlijke bedrag van 17,252 miljoen US dollar (7). Iedereen die nu concludeert dat de stichting winstgevende investeringen heeft gedaan, zoals bij Biontech (zie hierboven) en niet alleen vandaag, ook bij Pfizer, is spot on (8).

Dat brengt ons terug bij Albert Bourla. Zoals ik al zei, is hij een van de directeuren van Pfizer. In een paneldiscussie op het World Economic Forum in Davos (WEF) reageerde hij als volgt op een relevante vraag:

“Stel je een biologische chip voor in een pil die bij inslikken in de maag gaat en een signaal afgeeft. (…) Stel je de toepassingen voor, de mogelijkheid om mensen aan te sturen. (…) Wat er op dit gebied gebeurt, is fascinerend” (9).

Om eerlijk te zijn, ik was achterdochtig toen ik het citaat zag, dus ik heb de bron onderzocht. Hier eerst als audio stuk:

Albert Bourla, CEO van Pfizer, over elektronische trackingchips in pillen, goedgekeurd door de FDA

Ik kon het nog steeds niet echt geloven, maar uiteindelijk vond ik de originele bron (v2). Als kroon op het werk wil ik u vertellen dat deze uitspraak van Albert Bourla dateert van januari 2018. Zoals je kunt zien, was de Pfizer-baas enthousiast over zijn visioenen en wees alsjeblieft niet zo naïef om te geloven dat hij dit destijds, meer dan vier jaar geleden en voor het elite WEF-forum, uit pure grappen en gek doen.

En nu, als klap op de vuurpijl, is Albert Bourla ook deelnemer aan de Bilderbergconferentie, die een paar dagen geleden heel rustig en heimelijk werd gehouden in de hoofdstad van het afbrokkelende rijk (10).

Vraag in de Matrix: Wordt er aan nanochips gewerkt om mensen te controleren en te sturen? Neeeeee, nooit!!!

Mogen de blinden en doven hun ogen en oren blijven bedekken. De hele zaak stinkt naar de hemel.

Blijf a.u.b. alert, beste lezers.

Bronnen en opmerkingen:

(Algemeen) Dit artikel uit  Ped’s Views  is gelicentieerd onder een  Creative Commons -licentie  ( Naamsvermelding – NietCommercieel – GeenAfgeleideWerken 4.0 Internationaal ). Het kan worden gedistribueerd en gereproduceerd zolang de licentievoorwaarden worden nageleefd. Als je linkt naar andere artikelen uit de visie van Ped, vind je daar ook de externe bronnen die de stellingen in de huidige tekst ondersteunen. Laatst bewerkt: 7 juni 2022.

(1) 23-05-2022; dagelijkse spiegel; Datachips in het lichaam – horror of hoop?; https://www.tagesspiegel.de/politik/der-digitale-mensch-datenchips-im-koerper-horror-oder-hoffnung/19840472.html
(2) 07.10.2010; scinexx, Universiteit van Buffalo (VS); dieren op afstand bestuurd door nanodeeltjes; Onderzoekers gebruiken magnetische deeltjes om celfuncties specifiek te verstoren of te stimuleren; https://www.scinexx.de/news/technik/tiere-durch-nanoparticle-fernsteuerung/
(3) 30 december 2020; ZDF; Oliver Klein; De gekste complotmythes van 2020; https://www.zdf.de/nachrichten/panorama/corona-verschwoerungstheorien-2020-100.html
(4) BMG; Database met toegezegde subsidies; Toegezegde subsidies Biontech;https://www.gatesfoundation.org/about/committed-grants?q=Biontech#committed_grants ; opgehaald: 2022-06-01
(5) september 2019; BMG; Strategisch Investeringsfonds; Biontech; https://sif.gatesfoundation.org/investments/biontech/ ; opgehaald: 2022-06-01
(6) 2020-02-04; Pfizer; Susan Desmond-Hellman gekozen in de raad van bestuur van Pfizer; https://investors.pfizer.com/Investors/News/news-details/2020/Susan-Desmond-Hellmann-Elected-to-Pfizers-Board-of-Directors-04-02-2020/default.aspx
(7) 29-12-2012; Pfizer; Private en publieke partners verenigen zich om tegen 2020 10 verwaarloosde tropische ziekten te bestrijden;https://investors.pfizer.com/Investors/News/news-details/2012/Private-and-Public-Partners-Unite-to-Combat-10-Neglected-Tropical-Diseases-by-2020-01-29- 2012/default.aspx
(8) BMG; Database met toegezegde subsidies; Toegezegde subsidies Pfizer; https://www.gatesfoundation.org/about/committed-grants?q=pfizer ; Opgehaald: 2022-06-01
(9) 2022-01-18; WEF-bijeenkomst; Albert Bourla op het World Economic Forum 2018 is enthousiast over elektronische nalevingspillen; https://www.youtube.com/watch?v=1NR1b2NmD4A
(10) Deelnemerslijst van de Bilderberg Conferentie 2022; https://bilderbergmeetings-org.translate.goog/press/press-release/participants?_x_tr_sl=en&_x_tr_tl=de&_x_tr_hl=de&_x_tr_pto=wapp ; opgehaald: 07.06.0222
(v1) WEF, Martin Schwab, Albert Bourla, CEO van Pfizer, biologische chips; Bron: WEF; https://www.youtube.com/watch?v=1NR1b2NmD4A ; of hier:
(v2) 25/01/2018; WEF; Gezondheid transformeren in de vierde industriële revolutie; https://www.youtube.com/watch?v=Uio8X1h0H-E

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Digitale privacy

Big-Tech zijn van plan om je gedachten te lezen en je emoties onder controle te houden. Kunnen ze worden gestopt?

Published

on

big-tech

Auteur en professor in de rechten, Maurice Stucke, legt uit waarom de praktijken van Big-Tech Google, Amazon, Facebook en Apple zo gevaarlijk zijn en wat er echt nodig is om ze te beteugelen. Hint: de huidige voorstellen zullen waarschijnlijk niet werken.

Big-Tech Googlen. Amazone. Facebook. Appel. We leven in de digitale werelden die ze hebben gecreëerd, en er is steeds minder kans om te ontsnappen. Ze kennen onze persoonlijkheden. Ze registreren of we impulsief zijn of vatbaar voor angst. Ze begrijpen hoe we reageren op droevige verhalen en gewelddadige beelden. En ze gebruiken deze kracht, die voortkomt uit de meedogenloze ontginning van onze persoonlijke gegevens, de hele dag, elke dag, om ons te manipuleren en verslaafd te maken.

Maurice Stucke , hoogleraar rechten aan de Universiteit van Tennessee, maakt deel uit van een vooruitstrevende, anti-monopolie voorhoede van experts op het gebied van privacy, concurrentie en consumentenbescherming in de digitale economie. In zijn nieuwe boek Breaking Away: How to Regain Control Over Our Data, Privacy, and Autonomy legt hij uit hoe deze techreuzen zijn uitgezaaid tot ‘data-opolies’, die veel gevaarlijker zijn dan de monopolies van gisteren. Hun inbreuk op de privacy is anders dan alles wat de wereld ooit heeft gezien, maar, zoals Stucke stelt, hun potentieel om ons te manipuleren is nog enger.

Met de enorme en ongekende macht van deze vier bedrijven, welke tools hebben we om ze effectief uit te dagen? Stucke legt uit waarom de huidige voorstellen om ze op te splitsen, hun activiteiten te reguleren en concurrentie aan te moedigen niet voldoen aan wat nodig is om het hoofd te bieden aan de bedreiging die ze vormen, niet alleen voor onze individuele portemonnee en welzijn, maar voor de hele economie – en voor de democratie zelf.

Lynn Parramore: De grote bedrijven die gegevens verzamelen en verhandelen – ‘data-opolies’ noemt u ze – waarom vormen ze zo’n gevaar?

Maurice Stucke : Mensen zeiden altijd dat dominante bedrijven zoals Google goedaardig moeten zijn omdat hun producten en diensten gratis zijn (of laaggeprijsd, zoals Amazon) en ze veel investeren in R&D en innovatie helpen bevorderen. Rechtsgeleerde Robert Bork betoogde dat Google geen monopolie kan zijn omdat consumenten geen schade kunnen oplopen als ze niet hoeven te betalen.

Ik schreef een artikel voor Harvard Business Review waarin ik dat denken opnieuw bekeek en vroeg wat voor schade de data-opolies kunnen opleveren. Ik bedacht een taxonomie van hoe ze onze privacy kunnen schenden, innovatie kunnen belemmeren, indirect onze portemonnee kunnen beïnvloeden en zelfs de democratie kunnen ondermijnen. In 2018 sprak ik met de Canadese wetgever over deze mogelijke schade en ik verwachtte veel tegenwerking. Maar een van de wetgevers zei meteen: “Ok, dus wat gaan we eraan doen?”

In de afgelopen vijf of zes jaar hebben we een ommekeer gehad in de kijk op de data-opolies. Vroeger beweerden mensen dat privacy en concurrentie niets met elkaar te maken hadden. Nu bestaat de zorg dat deze gigantische technologiebedrijven niet alleen een groot risico vormen voor onze democratie, maar dat de huidige instrumenten om ze aan te pakken ook onvoldoende zijn.

Ik deed veel onderzoek en sprak voor veel mededingingsautoriteiten en hoorde voorstellen die ze in overweging namen. Ik realiseerde me dat er geen simpele oplossing was. Dit leidde tot het boek. Ik zag dat zelfs als alle voorstellen zouden worden aangenomen, er nog steeds enkele tekortkomingen zullen zijn.

LP: Wat maakt de data-opolies nog potentieel schadelijker dan traditionele monopolies?

MS: Ten eerste hebben ze wapens die eerdere monopolies niet hadden. Een vroeger monopolie kon niet noodzakelijk alle ontluikende concurrentiedreigingen identificeren. Maar data-opolies hebben wat we een ‘nowcasting-radar’ noemen.

Dit betekent dat ze door de stroom van gegevens kunnen zien hoe consumenten nieuwe producten gebruiken en hoe deze nieuwe producten aan schaal winnen en hoe ze uitbreiden. Facebook (FB) had bijvoorbeeld, ironisch genoeg, een privacy-app die een van de leidinggevenden ‘het geschenk dat bleef geven’ noemde. Door de gegevens die via de app werden verzameld, erkenden ze dat WhatsApp een bedreiging vormde voor FB als sociaal netwerk, omdat het begon te veranderen van gewoon een berichtenservice.

Een ander voordeel is dat hoewel de verschillende data-opolies enigszins verschillende bedrijfsmodellen hebben en verschillende aspecten van de digitale economie behandelen, ze allemaal vertrouwen op dezelfde concurrentiebeperkende toolkit – ik noem het “ACK – Acquire, Copy of Kill. ” Ze hebben betere mechanismen om potentiële bedreigingen te identificeren en te verwerven, of, als ze worden afgewezen, ze te kopiëren.

Oude monopolies zouden de producten kunnen kopiëren, maar de data-opolies kunnen het doen op een manier die de rivaal van schaal berooft, wat essentieel is. En ze hebben meer wapens om de ontluikende concurrentiedreigingen te doden.

Het andere grote verschil tussen de huidige data-opolies en de monopolies van weleer is de omvang van de concurrentiebeperkende effecten. Een monopolie uit het verleden (anders dan, laten we zeggen, een krantenbedrijf), zou gewoon minder innovatie en iets hogere prijzen kunnen brengen. General Motors kan u auto’s van mindere kwaliteit of minder innovatie geven en u kunt een hogere prijs betalen. In de staalindustrie krijg je misschien minder efficiënte fabrieken, hogere prijzen, enzovoort (en vergeet niet dat wij als samenleving betalen voor die monopolies). Maar met de data-opolies is de schade niet alleen aan onze portemonnee.

Je kunt het zien met FB. Ze halen niet alleen meer geld uit gedragsadvertenties; het is het effect dat hun algoritmen hebben op het sociale discours, de democratie en onze hele economie (de ” Facebook-bestanden ” van de Wall Street Journal brachten dat echt naar voren). Er zijn aanzienlijke schade aan ons welzijn.

LP: Waarin verschilt gedragsadvertenties van reguliere advertenties? Een advertentie voor een chocoladereep wil dat ik mijn gedrag verander om toch meer chocoladerepen te kopen. Wat betekent het voor een bedrijf als Facebook om de mogelijkheid te verkopen om het gedrag van een tienermeisje te wijzigen?

MS: Gedragsreclame wordt vaak gepresenteerd als een manier om ons relevantere advertenties aan te bieden. Er is een mening dat mensen deze vooropgezette eisen en wensen hebben en dat gedragsadvertenties hen alleen maar advertenties geven die relevanter en responsiever zijn. Maar de verschuiving met gedragsadvertenties is dat je niet langer alleen gedrag voorspelt, je manipuleert het.

Stel dat een tiener naar de universiteit gaat en een nieuwe laptop nodig heeft. FB kan haar targeten met relevante laptops die bij haar specifieke behoeften passen, waardoor haar zoekkosten worden verlaagd en haar daardoor beter af is. Dat zou prima zijn, maar dat is niet waar we zijn. Innovaties zijn gericht op het begrijpen en manipuleren van emoties. Een tienermeisje kan niet alleen worden getarget met advertenties, maar ook met inhoud die bedoeld is om haar aandacht te vergroten en vast te houden.

Ze zal overspoeld worden met beelden die haar geloof in haar minderwaardigheid doen toenemen en haar een minder veilig gevoel geven. Haar welzijn is verminderd. Ze wordt steeds vaker depressief. Voor sommige gebruikers van Instagram zijn er meer gedachten over zelfmoord.

En het zijn niet alleen de data-opolies. Gok-apps zijn gericht op het identificeren van mensen die vatbaar zijn voor verslaving en het manipuleren ervan om te gokken. Deze apps kunnen voorspellen hoeveel geld ze van deze personen kunnen verdienen en hoe ze ze terug kunnen lokken, zelfs als ze financiële problemen hebben. Zoals een advocaat het uitdrukte, zetten deze gok-apps verslaving om in code.

Dit is zeer zorgwekkend, en het zal nog erger worden. Data-opolies gaan van het aanpakken van vooropgezette eisen naar het sturen en creëren van eisen. Ze vragen, wat zal je aan het huilen maken? Waar word je verdrietig van? Microsoft heeft een innovatie waarbij je een camera hebt die bijhoudt welke bepaalde gebeurtenissen je bepaalde emoties veroorzaken, waardoor een aangepast beeld van prikkels voor bepaalde individuen wordt geboden.

Het is alsof ik je been hier raak, ik deze reflex kan krijgen. Er is een marketing gezegde: “Als je ze aan het huilen krijgt, laat je ze kopen.” Of, als je het type persoon bent dat reageert op gewelddadige beelden, word je afgeleverd op een marktplaats die gericht is op je psyche om het gedrag aan te zetten om te winkelen, laten we zeggen, voor een pistool.

Het enge hieraan is dat deze tools niet in quarantaine worden geplaatst voor gedragsadvertenties; politieke partijen gebruiken vergelijkbare instrumenten om kiezersgedrag te stimuleren. Met Cambridge Analytica krijg je daar een beetje inzicht in. Het ging er niet alleen om het individu te targeten met een op maat gemaakte boodschap om ze op een bepaalde kandidaat te laten stemmen; het ging over het richten op andere burgers die waarschijnlijk niet op uw kandidaat zouden stemmen om hen ervan te weerhouden te gaan stemmen.

We hebben al uit de FB-bestanden gezien dat de algoritmen die door de data-opolies zijn gemaakt, er ook voor zorgen dat politieke partijen berichten negatiever maken, omdat dat wordt beloond.

LP: Hoe ver denk je dat de manipulatie kan gaan?

MS: De volgende grens is eigenlijk het lezen van de gedachten van individuen. In een binnenkort te verschijnen boek met Arial Ezrachi, How Big Tech Barons Smash Innovation and How to Strike Back,we praten over een experiment uitgevoerd door de Universiteit van Californië, San Francisco, waar ze voor het eerst de gedachten van een persoon konden ontcijferen. Een persoon die aan spraakverlamming leed, probeerde een zin te zeggen, en toen het algoritme de signalen van de hersenen ontcijferde, konden de onderzoekers begrijpen wat de persoon probeerde te zeggen.

Toen de onderzoekers de persoon vroegen: “Hoe gaat het met je?” het algoritme kon zijn reactie ontcijferen uit zijn hersenactiviteit. Het algoritme kon ongeveer 18 woorden per minuut decoderen met een nauwkeurigheid van 93 procent. Ten eerste zal de technologie de woorden die we proberen te zeggen ontcijferen en aan de hand van onze subtiele hersenpatronen een lexicon van woorden en woordenschat identificeren. Naarmate de AI verbetert, zal het vervolgens onze gedachten decoderen. Blijkt dat FB een van de bijdragers was die het onderzoek financierde – en we vroegen ons af waarom.

Nou, dat komt omdat ze deze headsets voorbereiden op de metaverse die niet alleen waarschijnlijk al het geweld en de strijd van sociale media zal overbrengen, maar mogelijk ook de gedachten van een persoon kan decoderen en kan bepalen hoe ze willen worden waargenomen en zichzelf presenteren in de metavers. Je krijgt een heel ander domein van personalisatie.

We zitten echt in een wapenwedloop waarbij de bedrijven het zich niet eenzijdig kunnen veroorloven om te de-escaleren omdat ze dan een concurrentievoordeel verliezen. Het is een race om individuen beter uit te buiten. Zoals gezegd, er worden gegevens over ons verzameld, maar die zijn niet voor ons bestemd.

LP: Veel mensen denken dat meer concurrentie deze praktijken zal helpen inperken, maar uw onderzoek is nogal sceptisch dat meer concurrentie tussen de grote platformbedrijven veel van de problemen zal oplossen. Kunt u aangeven waarom u dit standpunt inneemt? Hoe is concurrentie zelf in dit geval giftig?

MS: De veronderstelling is dat als we de data-opolies gewoon in toom houden en ze misschien opbreken of hun gedrag reguleren, we beter af zullen zijn en onze privacy zal worden verbeterd. Er was tot op zekere hoogte meer bescherming van onze privacy toen deze data-opolies nog in de kinderschoenen stonden. Toen MySpace nog een belangrijke factor was, kon FB het zich niet veroorloven om zo roofzuchtig te zijn in het verzamelen van gegevens als nu.

Maar nu heb je deze hele waardeketen gebouwd op het extraheren van gegevens om gedrag te manipuleren; dus zelfs als dit concurrerender zou worden, is er geen zekerheid dat we hiervan zullen profiteren. In plaats van Meta te hebben, hebben we FB misschien gescheiden van Instagram en WhatsApp. Welnu, je hebt nog steeds bedrijven die afhankelijk zijn van inkomsten uit gedragsadvertenties die met elkaar concurreren om betere manieren te vinden om ons aan te trekken, ons te verslaafd te maken, en vervolgens gedrag te manipuleren. Je kunt zien hoe dit is gebeurd met TikTok. Het toevoegen van TikTok aan de mix heeft onze privacy niet verbeterd.

LP: Dus nog een speler voegt gewoon nog een aanval toe op je privacy en welzijn?

MS: Juist. Ariel en ik schreven een boek, Competition Overdose , waarin we situaties onderzochten waarin concurrentie giftig kon zijn. Mensen hebben de neiging om aan te nemen dat als het gedrag concurrentiebevorderend is, het goed is, en als het concurrentieverstorend is, slecht. Maar concurrentie kan op verschillende manieren giftig zijn, zoals wanneer het een race naar de bodem is. Soms kunnen bedrijven niet eenzijdig de-escaleren, en door gewoon meer bedrijven aan de mix toe te voegen, krijg je een snellere race naar de bodem.

LP: Sommige analisten hebben gesuggereerd dat het geven van bredere eigendomsrechten op hun gegevens aan mensen zou helpen om de big data-bedrijven te controleren, maar u bent sceptisch. Kunt u de bronnen van uw twijfels uitleggen?

MS: Een goed functionerende markt vereist bepaalde voorwaarden. Als het gaat om persoonlijke gegevens, ontbreken veel van die voorwaarden, zoals het boek onderzoekt.

Ten eerste is er de onbalans van kennis. Markten werken goed als de contractpartijen volledig geïnformeerd zijn. Wanneer je bijvoorbeeld een schroef in een bouwmarkt koopt, weet je de prijs voordat je hem koopt. Maar we weten niet wat de prijs is die we betalen als we onze gegevens overdragen, omdat we niet weten op welke manieren onze gegevens zullen worden gebruikt of de daarmee gepaard gaande schade voor ons die uit dat gebruik kan voortvloeien. Stel dat u een ogenschijnlijk gratis app downloadt, maar deze verzamelt onder andere uw geolocatie.

Geen enkele checklist zegt dat deze geolocatiegegevens mogelijk kunnen worden gebruikt door stalkers of door de overheid of om uw kinderen te manipuleren. We weten het gewoon niet. We gaan blind op deze transacties in. Wanneer u een doos schroeven koopt, kunt u snel de waarde inschatten. U vermenigvuldigt gewoon de prijs van één schroef. Maar dat kan niet met datapunten. Veel datapunten kunnen veel schadelijker zijn voor uw privacy dan alleen de som van elk datapunt.

Het is alsof je een schilderij van Georges Seurat probeert te beoordelen door elke stip te waarderen. Je moet het grote plaatje zien; maar als het gaat om persoonlijke gegevens, is de enige die een groter beeld heeft, het bedrijf dat die gegevens verzamelt, niet alleen op hun eigen websites, maar ook bij het verkrijgen van gegevens van derden.

We weten dus niet eens welke extra schade elk extra datapunt kan hebben voor onze privacy. We kunnen de waarde van onze gegevens niet inschatten en we weten niet wat het kost om die gegevens op te geven. We kunnen dan niet echt zeggen, oké, dit is het voordeel dat ik ontvang – ik mag FB gebruiken en ik begrijp de kosten voor mij.

Een ander probleem is dat een eigendomsrecht normaal gesproken iets omvat dat uitsluitbaar, definieerbaar en gemakkelijk toewijsbaar is, zoals het hebben van een eigendomsbelang in een stuk land. Je kunt er een hek omheen zetten en anderen uitsluiten van het gebruik ervan. Het is gemakkelijk om te identificeren wat van jou is. U kunt het dan aan anderen toewijzen. Maar met data is dat niet altijd het geval. Er is een idee dat ‘genetwerkte privacy’ wordt genoemd en de zorg is dat keuzes die anderen maken in termen van de gegevens die ze verkopen of opgeven, een negatief effect kunnen hebben op uw privacy.

Misschien besluit u bijvoorbeeld uw DNA-gegevens niet af te staan ​​aan 23andMe. Als een familielid zijn DNA opgeeft, gaat dat ten koste van je privacy. De politie kan naar een DNA-match kijken en zeggen, oké, het is waarschijnlijk iemand binnen een bepaalde familie. De keuze van de een kan de privacy van de ander aantasten. Of misschien plaatst iemand een foto van uw kind op FB die u niet wilde plaatsen. Of iemand stuurt je een persoonlijk bericht met Gmail of een andere service met weinig privacybescherming. Dus zelfs als u een eigendomsrecht op uw gegevens heeft, kunnen de keuzes van anderen uw privacy nadelig beïnvloeden.

Als we eigendomsrechten hebben op uw gegevens, hoe verandert dat dan? Toen Mark Zuckerberg voor het Congres getuigde na het Cambridge Analytica-schandaal, werd hem constant gevraagd van wie de gegevens waren. Hij bleef zeggen dat de gebruiker de eigenaar is. Het was moeilijk voor de senatoren om te doorgronden, omdat gebruikers er zeker niet mee instemden dat hun gegevens werden gedeeld met Cambridge Analytica om de presidentsverkiezingen te helpen beïnvloeden.

FB kan je vertellen dat jij de eigenaar bent van de gegevens, maar om met je vrienden te praten, moet je op hetzelfde netwerk zitten als je vrienden, en FB kan gemakkelijk tegen je zeggen: “Ok, je bezit misschien de gegevens, maar om FB te gebruiken je zult ons er ongeëvenaarde toegang toe moeten geven.” Welke keuze heb je?

Het digitale ecosysteem heeft meerdere netwerkeffecten waarbij de groten groter worden en het schakelen moeilijker wordt. Als mij wordt verteld dat ik de eigenaar ben van mijn gegevens, zal het nog steeds heel moeilijk voor me zijn om de data-opolies te vermijden. Om te zoeken ga ik nog steeds Google gebruiken, want als ik naar DuckDuckGo ga, krijg ik niet zo’n goed resultaat. Als ik een video wil zien, ga ik naar YouTube. Als ik foto’s van het schooltoneelstuk wil zien, staat dat waarschijnlijk op FB. Dus als de ongelijkheid in onderhandelingsmacht zo groot is, betekent het bezitten van de gegevens niet veel.

Deze data-opolies halen miljarden aan inkomsten uit onze data. Zelfs als u consumenten het eigendom van hun gegevens zou geven, zullen deze machtige bedrijven nog steeds een sterke prikkel hebben om die gegevens te blijven verkrijgen. Dus een ander punt van zorg onder beleidsmakers van tegenwoordig zijn ‘donkere patronen’. Dat is in feite gedragseconomie ten kwade gebruiken. Bedrijven manipuleren gedrag door de manier waarop ze keuzes maken, door allerlei procedurele hindernissen op te werpen die voorkomen dat u informatie krijgt over hoe uw gegevens worden gebruikt.

Ze kunnen het erg moeilijk maken om je af te melden voor bepaald gebruik. Ze zorgen ervoor dat het gewenste gedrag wrijvingsloos is en het ongewenste gedrag veel wrijving. Ze putten je uit.

LP: Je benadrukt de vele goede dingen die kunnen voortkomen uit het delen van gegevens die individuen niet bedreigen. U baseert uw zaak op wat economen het ‘niet-rivaliserende’ karakter van veel vormen van gegevens noemen – dat het gebruik van gegevens door één persoon niet noodzakelijkerwijs afbreuk doet aan ander goed gebruik van de gegevens door anderen. U ziet hoe big data-bedrijven er echter vaak naar streven hun gegevens privé te houden op een manier die de samenleving ervan weerhoudt om deze in ons collectief voordeel te gebruiken. Kunt u ons door uw betoog leiden?

MS: Dit kan op verschillende niveaus gebeuren. Stel je op één niveau alle inzichten voor in veel verschillende disciplines die uit FB-gegevens kunnen worden gehaald. Als de gegevens met meerdere universiteiten zouden worden gedeeld, zouden onderzoekers veel inzichten kunnen krijgen in de menselijke psychologie, politieke filosofie, gezondheid, enzovoort. Evenzo kunnen de gegevens van wearables ook een game-changer in de gezondheid zijn, waardoor we betere voorspellers van ziekte of betere identificaties van dingen die moeten worden vermeden. Stel je alle medische doorbraken voor als onderzoekers toegang hadden tot deze gegevens.

Op een ander niveau kan de overheid de tijd en kosten verlagen om toegang te krijgen tot deze gegevens. Denk aan alle gegevens die worden verzameld op overheidswebsites, zoals het Bureau of Labor Statistics. Het gaat terug op het inzicht van John Stuart Mill dat een van de functies van de overheid is om gegevens uit alle verschillende bronnen te verzamelen, deze te aggregeren en vervolgens de verspreiding ervan mogelijk te maken. Wat hij begreep, is de niet-rivaliserende aard van data, en hoe data kan helpen bij het informeren van innovatie, het informeren van democratie en het verschaffen van andere nuttige inzichten.

Dus wanneer een paar machtige bedrijven persoonlijke gegevens oppotten, vangen ze een deel van de waarde ervan. Maar veel potentiële waarde blijft onbenut. Dit is met name problematisch wanneer innovaties in deep learning voor AI grote datasets vereisen. Om deze deep learning-technologie te ontwikkelen, moet u toegang hebben tot de grondstoffen. Maar degenen die over deze grote datasets beschikken, geven ze selectief aan instellingen voor de onderzoeksdoeleinden die ze willen. Het leidt tot het creëren van ‘data haves’ en ‘have nots’. Een data-opoly kan ook het pad van innovatie beïnvloeden.

Zodra je de data-hoarding ziet, zie je dat er veel waarde voor de samenleving op tafel blijft liggen.

LP: Dus met data-opolies worden de sociaal nuttige dingen die kunnen voortkomen uit het verzamelen van persoonlijke gegevens geblokkeerd terwijl de sociaal schadelijke dingen worden nagestreefd?

MS: Ja. Maar het feit dat data niet-rivaliserend zijn, betekent niet noodzakelijk dat we de data dan moeten geven aan iedereen die er waarde uit kan halen. Zoals in het boek wordt besproken, kunnen velen waarde ontlenen aan uw geolocatiegegevens, waaronder stalkers en de overheid bij het surveilleren van haar mensen. Het feit dat ze waarde ontlenen, betekent niet dat de samenleving als geheel waarde ontleent aan dat gebruik.

Het Hooggerechtshof in Carpenter v Verenigde Statendat de regering een huiszoekingsbevel nodig heeft dat met een waarschijnlijke reden wordt ondersteund voordat het toegang kan krijgen tot onze geolocatiegegevens. Maar de regering-Trump zei, wacht, waarom hebben we een bevel nodig als we geolocatiegegevens kunnen kopen via commerciële databases die elke dag onze bewegingen via onze mobiele telefoons in kaart brengen? Dus kochten ze geolocatiegegevens om de mensen die illegaal in dit land waren te identificeren en te lokaliseren.

Zodra de overheid toegang heeft tot onze geolocatiegegevens via commerciële bronnen, kunnen ze deze voor verschillende doeleinden gebruiken. Bedenk hoe deze gegevens kunnen worden gebruikt in verband met abortusklinieken. Roe v. Wade is gebaseerd op het idee dat de grondwet de privacy beschermt, die voortkwam uit Griswald v. Connecticut , waar het Hof een recht op privacy formuleerde om gehuwde paren in staat te stellen geboortebeperking te gebruiken. Nu zijn sommige rechters van mening dat de Grondwet echt niets zegt over privacy en dat er geen fundamenteel, onvervreemdbaar recht op bestaat. Als dat het geval is, zijn de zorgen groot.

LP: Uw boek is kritisch over de recente Californische en Europese wetten inzake gegevensprivacy. Wat vind je er goed aan en wat vind je niet nuttig?

MS: De California Privacy Right Act van 2020 was absoluut een vooruitgang ten opzichte van het statuut van 2018, maar het brengt ons nog steeds niet helemaal daar.

Een probleem is dat de wet klanten toestaat om zich af te melden voor wat ‘cross-context gedragsadvertenties’ wordt genoemd. Je kunt zeggen: “Ik wil geen cookie hebben die me vervolgens volgt terwijl ik websites bezoek.” Maar het verhindert de data-opolies of welk platform dan ook niet om first-party data te verzamelen en te gebruiken voor gedragsadvertenties, tenzij het als gevoelige persoonlijke informatie wordt beschouwd. Zodat FB informatie over ons kan blijven verzamelen wanneer we op zijn sociale netwerk zijn.

En het zal het speelveld zelfs nog meer naar de data-opolies doen kantelen, omdat de kleinere spelers nu moeten vertrouwen op tracking over meerdere websites en gegevensmakelaars om informatie te verzamelen, omdat ze niet zoveel first-party data hebben ( gegevens die ze rechtstreeks verzamelen).

Laten we een voorbeeld nemen. De New York Times zal goede gegevens over zijn lezers hebben wanneer ze online een artikel lezen. Maar zonder trackers van derden hebben ze niet zoveel gegevens over wat de lezers doen nadat ze het hebben gelezen. Ze weten niet waar de lezers naartoe zijn gegaan – welke video ze hebben bekeken, naar welke andere websites ze zijn gegaan.

Naarmate we meer tijd doorbrengen in de ecosystemen van de data-opolies, zullen deze bedrijven meer informatie krijgen over ons gedrag. Paradoxaal genoeg zal het afmelden voor cross-context gedragsadvertenties gunstig zijn voor de machtigere spelers die meer first-party data verzamelen – en het zijn niet zomaar first-party data, het zijn de first-party data die hen kunnen helpen ons gedrag beter te manipuleren .

Dus de zaak voor het boek is dat als we echt dingen goed willen doen, als we onze privacy, onze autonomie en onze democratie willen aanpassen en herwinnen, we niet alleen kunnen vertrouwen op de bestaande instrumenten van het concurrentiebeleid. We kunnen niet alleen vertrouwen op veel van de voorstellen uit Europa of andere jurisdicties. Ze zijn nodig, maar niet voldoende. Om het schip recht te krijgen, moeten we het privacy-, concurrentie- en consumentenbeschermingsbeleid op elkaar afstemmen.

Er zullen tijden zijn dat privacy en concurrentie met elkaar in conflict komen. Het is onvermijdelijk, maar we kunnen dat potentiële conflict minimaliseren door eerst het beleid te harmoniseren. Een manier om dit te doen is ervoor te zorgen dat de concurrentie die we krijgen een gezonde vorm van concurrentie is die ons ten goede komt in plaats van ons uit te buiten. Om dat te doen, gaat het echt om gedragsreclame na te jagen. Als u dit probleem wilt oplossen, moet u het oplossen. Geen van de beleidsvoorstellen tot nu toe hebben echt gereageerd op gedragsreclame en de perverse prikkels die het creëert.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Digitale privacy

Julian Assange bidt niet tegen het ‘Empire of Lies’

Published

on

assnage

De mede-oprichter van Wikileaks Julian Assange is op weg naar een showproces door politici die wanhopig op zoek zijn naar stemmen

Na jaren op de vlucht voor verschillende regeringen, lijkt Wikileaks-redacteur Julian Assange nu op weg te zijn naar de Verenigde Staten, waar hij een verkiezingsjaarlijks showproces kan verwachten dat gebaseerd is op een berg van door de media ondersteunde leugens.

Deze week kondigde het Britse ministerie van Binnenlandse Zaken , met niet geringe mate van ironie, aan dat de uitlevering van Assange aan de Verenigde Staten, waar hij wordt gezocht voor zijn rol bij het lekken van duizenden gevoelige overheidsdocumenten, geen afbreuk zou doen aan zijn “recht op een eerlijk proces”. en … vrijheid van meningsuiting.”

Dat is fris, aangezien het precies de kwestie van ‘vrijheid van meningsuiting’ is die de in Australië geboren redacteur en activist de meest gezochte man ter wereld maakte. Het is moeilijk te berekenen welk effect de uitlevering van Assange, als die zou plaatsvinden, zal hebben op de persvrijheid over de hele wereld. Het woord ‘chilling’ komt in me op. 

Julian Assange’s grote inval op het wereldtoneel vond plaats in 2010, toen WikiLeaks bijna 750.000 geheime militaire en diplomatieke documenten publiceerde die waren verstrekt door de inlichtingenanalist van het Amerikaanse leger, Chelsea Manning.

Misschien wel de meest verwoestende batch was The Iraqi War Logs, dat het grootste militaire lek in de geschiedenis van de Verenigde Staten vertegenwoordigt. De gegevens leverden onweerlegbaar bewijs dat Amerikaanse en Britse functionarissen de wereld hadden misleid toen ze beweerden dat er geen officiële telling was van burgerdoden in de oorlog in Irak. In een gebruiksvriendelijk dashboard stelde Wikileaks miljoenen mensen in staat om 66.081 burgerdoden te lokaliseren op een totaal van 109.000 dodelijke slachtoffers in de periode van 1 januari 2004 tot 1 december 2009. Dit is het soort transparantie dat maar weinig militairen waarderen.

Hoewel de onthullingen over Iraakse burgerdoden schokkend waren, waren ze niet per se verrassend. Tegen die tijd had het Amerikaanse publiek immers al kennis gemaakt met lugubere plaatsen als Guantanamo Bay en Abu Ghraib, humanitaire no-go-zones waar de marteling en mishandeling van gevangenen het gordijn openden voor 

een zieke en verwrongen kant van de militaire geest die maar weinigen zich hadden kunnen voorstellen. Bovendien was het voor de Verenigde Staten onmogelijk om zich een weg te banen uit deze aantijgingen, die voor iedereen zwart op wit te zien waren.

Wat is het dan dat Julian Assange werkelijk tot Amerika’s meest gezochte man heeft gemaakt, die tot 175 jaar gevangenisstraf kan krijgen alleen voor het spelen van boodschapper? Laten we niet vergeten dat andere nieuwsmedia, waaronder The Guardian, New York Times en Der Spiegel, en vele anderen, ook de vernietigende informatie hebben gepubliceerd, maar het is Assange die wordt beschuldigd van spionage in de Verenigde Staten.

Wat is de echte reden dat Julian Assange in juni 2012 zijn toevlucht moest zoeken bij de Ecuadoraanse ambassade in Londen nadat Zweden een arrestatiebevel tegen hem had uitgevaardigd wegens beschuldigingen van seksueel wangedrag die sindsdien zijn ingetrokken ? Misschien heeft het meer te maken met zijn ontdekking van onwettige activiteiten binnen de Democratische Partij dan met buitensporige doden en wreedheden op de slagvelden van Irak en Afghanistan?

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2016 tussen Hillary Clinton en Donald Trump, bracht WikiLeaks een verwoestende schat aan e-mails uit die gehackt of gelekt waren uit Clintons campagne-e-mailaccount. Het Democratisch Nationaal Comité (DNC) probeerde de schade te verhullen door het verhaal te verspreiden dat ‘Russische hackers’ de computers van de organisatie hadden geïnfiltreerd. Ondertussen is de meer ‘samenzweerderige’ verklaring dat ze via een medewerker binnen de DNC bij WikiLeaks zijn afgeleverd. Daarover later meer.

Een gevolg van het lekkende sanitair, afgezien van het ernstig beschadigen van Clintons presidentiële bod, was dat het DNC-voorzitter Debbie Wasserman Schultz dwong af te treden. In een beschamende zelfbeschikking lieten de e-mails zien dat Democraten werkten om de campagne van Bernie Sanders, een mede-democratische kandidaat, te ondermijnen in een poging om Clinton een boost te geven.

Maar het verhaal, in ieder geval voor de Democraten, wordt erger.

Minder dan een week voor de verkiezingen bracht WikiLeaks nog een reeks DNC-e-mails uit, deze keer waaruit bleek dat interim-DNC-voorzitter Donna Brazile (een CNN-bijdrager die het stokje overnam van de in ongenade gevallen Wasserman Schultz) vragen had gesteld aan het Clinton-kamp die zouden worden gesteld tijdens een CNN-stadhuisdebat tegen Trump. Wat betreft ‘het in gevaar brengen van de Amerikaanse democratie’, daar hadden de Russen niets aan. Sterker nog, veel woedende kiezers eisten dat Clinton het presidentschap aan Trump verbeurde voordat er verkiezingen waren gehouden.

Een zware voetnoot bij dit verhaal is hoe Julian Assange en WikiLeaks de DNC-e-mails in de eerste plaats kregen. Aan de ene kant het verhaal dat ‘Russische hackers’ de DNC-computers hadden gekraakt; aan de andere kant, dat een interne bron binnen de DNC het materiaal heeft doorgegeven. Wat betreft de tweede mogelijkheid, slechts enkele dagen voordat het DNC-e-mailschandaal uitbrak, werd een DNC-manager met de naam Seth Rich neergeschoten in de straten van Washington, DC. Dit bracht complottheoretici ertoe te speculeren dat de jonge man de bron van het lek zou kunnen zijn. Rich werd op 10 juli vermoord, terwijl WikiLeaks op 22 juli het eerste DNC-materiaal uitgaf.

Hoewel Assange weigerde de bron van de DNC-e-mails te noemen, bleef het niet onopgemerkt dat WikiLeaks een beloning van $ 20.000 uitdeelde voor informatie die leidde tot de arrestatie van de moordenaar of moordenaars van de heer Rich.

Ten slotte is het zeker het grootste toeval dat Julian Assange in kettingen langs Pennsylvania Avenue wordt geparadeerd in het midden van een gespannen verkiezingsjaar, en in een tijd waarin de Democraten dringend een goede afleiding nodig hebben van het zich opstapelende slechte nieuws, vooral over de economische voorkant.

En zoals iedereen weet, en niemand beter dan Donald J. Trump, is niemand enthousiaster over het hosten van showprocessen dan de Democratische Partij. Mocht Assange’s beroepsprocedure mislukken en hij wordt uitgeleverd aan de VS, dan zou niemand verbaasd moeten zijn als de reguliere media, loyaal aan de Democratische Partij, vergeten dat de gevangene voor hen een collega-journalist is met de plicht om overheidsmisdrijven aan de kaak te stellen. als de persoon die Hillary Clinton in 2016 misschien de troon heeft gekost tegen de walgelijke Orange Man.

Julian Assange kan geen gerechtigheid verwachten in de VS, zelfs geen sympathie, en daarom had Londen nooit mogen instemmen met uitlevering aan het Empire of Lies.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

NAVO-top op 29 juni: een “verplicht geschenk” aan Turkije!

Turkije – Zweden en Finland hadden zich al lang bereid verklaard om lid te worden van de NAVO. Maar een dergelijke daad moet unaniem worden goedgekeurd door alle Bondgenoten. En… [...]

EU: Uiterlijk in 2035 komt benzine alleen nog maar uit het stopcontact!

“Na de EU-commissie en het EU-parlement heeft de Raad gisteravond ook gestemd om de verbrandingsmotor op fossiele brandstoffen in 2035 te beëindigen. Dit is historisch! Europa is het eerste continent ter wereld… [...]

Ongelooflijke wreedheden door Spaanse grenswachten – De schande van Melilla!

Melilla! We raden zwakke lezers aan om de onderstaande video niet te bekijken. Wij hebben het ook als onze plicht om deze afbeeldingen beschikbaar te stellen. Zo behandel je mensen… [...]

De VN rouwt altijd meer om vermoorde moslims dan om gewelddadige christenen!

De Verenigde Naties hebben onlangs 15 maart uitgeroepen tot “Internationale dag ter bestrijding van islamofobie” . Deze datum is gekozen omdat op die dag een van de ergste terroristische aanslagen op moslims plaatsvond:… [...]

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset We hebben een college van B & W met een gemeenteraad. We hebben een college van Gedeputeerde Staten dat de provincie… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN