21 oktober 2021

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

De toekomst is vrouwelijk in de VS: maar is dat een goede zaak?

school

“Mannen verlaten het hoger onderwijs in zulke aantallen dat ze nu vrouwelijke studenten met recordniveaus volgen.” Zo luidt de openingszin van een stuk uit de Wall Street Journal dat nogal wat ophef veroorzaakt.

Hier zijn enkele van de oogverblindende statistieken: Vrouwen zijn nu goed voor 59,5% van de universiteitsstudenten in de Verenigde Staten. Ze verdienen ook 58,5% van de masterdiploma’s en 52,9% van de Ph.D’s Vrouwen behalen al 13 opeenvolgende jaren de meerderheid van de doctoraten. In het studiejaar 2020-21 hebben een miljoen meer vrouwen dan mannen zich aangemeld voor de universiteit.

Het kan je vergeven worden als je deze cijfers schokkend vindt. De populaire pers richt zich op de uitdagingen waarmee vrouwen worden geconfronteerd, niet op hun prestaties. We worden voortdurend gewaarschuwd voor het dempen van meisjesstemmen, discriminatie van vrouwelijke atleten, glazen plafonds, loonkloven, ‘mansplaining’ en het gebrek aan vrouwen in de top van het Amerikaanse bedrijfsleven. Er zijn talloze programma’s, beurzen en stimulansen om het aandeel meisjes en vrouwen dat STEM-vakken volgt te vergroten (de enige velden waar mannen nog steeds meer doctoraten behalen dan vrouwen). En de veronderstelling blijft bestaan ​​dat het een mannenwereld is.

Maar dat is discutabel. Hoewel het waar is dat er nog steeds meer mannen zijn dan vrouwen onder advocatenkantoorpartners, CEO’s en universiteitsvoorzitters, is dat misschien een artefact van ouderdom. Het stijgende cohort is scheef vrouwelijk, en de rangen van vrouwelijke managers en partners zijn dienovereenkomstig uitgebreid.  Topleiderschap zal waarschijnlijk uiteindelijk volgen (hoewel het moet worden opgemerkt dat vrouwen vaker dan mannen afzien van het hoekkantoor om familie en carrière in evenwicht te brengen – een onderwerp dat ik bespreek in mijn boek “Sex Matters” uit 2018).

Zeventig procent van de afscheidsstudenten op de middelbare school zijn meisjes. Ze vormen zo’n onevenredig groot deel van gekwalificeerde universiteitsaanvragers dat toelatingscommissies al vele jaren sub rosa positieve actie voor mannen toepassen. “Is er een duim op de schaal voor jongens? Absoluut,” vertelde Jennifer Delahunty, een college-inschrijvingsconsulent die eerder de toelatingsbureaus leidde aan Kenyon College in Gambier, Ohio, en Lewis & Clark College in Portland, Oregon, aan The Wall Street Journal. “De vraag is, is dat goed of fout?”

Er is geen eenvoudig antwoord op die vraag. Hogescholen laten mannen toe met lagere cijfers en scores, maar dat is niet omdat ze proberen een zwak patriarchaat te ondersteunen. Nee, de realiteit is dat vrouwen zich minder snel inschrijven voor een universiteit met een 60/40-verhouding van vrouwen tot mannen dan voor een universiteit die evenwichtiger is.

Sommigen merken deze vrouwelijke superioriteit misschien op en roepen hoera voor feminisme. Maar ik zou de champagne aan de kurk houden, want laten we eerlijk zijn, vrouwen trouwen graag met mannen die hun gelijken of superieuren zijn in opleiding en inkomen, en als deze trend van vrouwen die veel beter presteren dan mannen in het onderwijs zich voortzet, is een behoorlijk deel van de vrouwen niet in staat om compatibele mannen te vinden.

Ik hoor het spotten al. Hoe Victoriaans! Alsof vrouwen zich zorgen moeten maken dat ze naar de universiteit gaan om hun ‘MRS’-diploma te halen!

Daar gaat het natuurlijk niet om. Het huwelijk blijft een levensdoel van de meeste mensen. In een Gallup-enquête uit 2013 onder Amerikaanse volwassenen zei slechts 5% van de respondenten dat ze nooit getrouwd waren geweest en op een dag niet wilden trouwen. (Voor jongvolwassenen van 18 tot 34 jaar lag dat cijfer iets hoger: 9%.)

Amerikanen hebben gelijk als ze een huwelijk willen, dat wordt geassocieerd met meer geluk, gezondheid en rijkdom voor volwassenen en met vrijwel alle voordelen die je maar kunt bedenken voor kinderen. Slechts één voorbeeld: 75% van de studenten die afstuderen aan zeer selectieve hogescholen werd opgevoed door twee getrouwde ouders.

Dit brengt ons bij een stukje sociaalwetenschappelijk onderzoek dat veel meer aandacht verdient. Het is geen nieuws dat het huwelijk al tientallen jaren in verval is. In 1960 was ongeveer 5% van de geboorten bij ongehuwde vrouwen. Vandaag is dat 40%. Het is algemeen bekend dat kinderen die zijn opgegroeid in eenoudergezinnen veel meer kans hebben om in armoede te leven, slecht te presteren op school en kwetsbaar te worden voor levensgevaarlijke fouten, zoals in de problemen komen met de wet of het voortijdig verlaten van de middelbare school.

Maar hier is het deel dat meer studie verdient: het lijkt erop dat opgroeien in een eenoudergezin niet zo schadelijk is voor meisjes als voor jongens. Bij het vergelijken van broers en zussen uit Florida die opgroeiden in eenoudergezinnen, bleek uit een MIT-onderzoek dat “opgroeien in een eenoudergezin de kans op schoolbezoek voor jongens aanzienlijk lijkt te verminderen, maar geen vergelijkbaar effect heeft voor meisjes.” Jongens die zonder vader of vaderfiguren zijn opgevoed, zijn doorgaans minder ambitieus en minder hoopvol dan meisjes die zijn opgegroeid zonder vaders of vaderfiguren, en hebben de neiging om meer problemen op school te krijgen.

Er is veel ander onderzoek dat vergelijkbare effecten vindt. Richard Reeves, mededirecteur van het Brookings Center on Children and Families, heeft gezegd dat als het gaat om het gedijen in een minder dan ideale gezinsomgeving, “meisjes misschien meer op paardenbloemen lijken, terwijl jongens meer op orchideeën lijken.”

De genderkloof die is ontstaan ​​in het opleidingsniveau kan een gevolg zijn van versplinterde gezinnen. Jongens die opgroeien zonder de stabiliserende invloed van twee ouders hebben meer moeite dan meisjes. Dus petje af voor de meiden die het op scholen vermoorden, maar om beide geslachten op hun best en gelukkigst te laten zijn, moeten we de norm van het huwelijk nieuw leven inblazen.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.