Connect with us

Politiek

De volgende zet van Poetin is ingezet

Published

on

oekraine

Een schok- en ontzagcampagne kan Oekraïne overweldigen

Een paar weken geleden bezocht ik in een bijtende natte wind het kerkhof van het kleine dorpje Bohoniki in het uiterste noordoosten van Polen, de thuisbasis van de minuscule Tataarse moslimminderheid in Polen, afstammelingen van de Mongoolse Gouden Horde. Op de heuvel van het kerkhof onder de wuivende pijnbomen, onder vergulde maansikkels en Arabische kalligrafie, spraken de namen op de grafstenen – Miroslawa Safarewicz, Ali Bogdanowicz, Aleksander Sulkiewicz – over eeuwen van Tataarse assimilatie sinds hun aankomst te paard in Polen in de Middeleeuwen .

De vier nieuwste grafstenen, versierd met plastic bloemen, getuigden van recentere aankomsten – de graven van migranten uit Jemen en Syrië die stierven toen ze probeerden de nabijgelegen grens vanuit Wit-Rusland over te steken, nadat de sterke man van het land, Alexander Loekasjenko , illegale migratie had ingezet als wapen tegen Polen en de EU afgelopen herfst.

De Tataren van Bohoniki bereiden voedsel voor en leveren het aan hun geloofsgenoten die de gesloten grens oversteken, zich verstoppen in de bossen, evenals aan de Poolse troepen en grenswachters wiens rol het is om op hen te jagen en hen terug te brengen over de prikkeldraad grens hek. Buiten de kleine houten moskee van het dorp verklaart een spandoek tegen de relingen: “Bedankt voor je service en voor het beschermen van onze grens #PolishMilitaryWall.” Eeuwenlang onderscheidde de Tataarse minderheid zich door loyale militaire dienst aan de Poolse heersers, als cavalerie in de omstreden steppen van Oekraïne, tegen de Ottomanen in Wenen, en door een van de laatste Poolse cavalerieaanvallen uit te voeren tegen de binnenvallende Duitsers in 1939.

Dit sombere stuk grensgebied, een uitbreiding van de grote Euraziatische steppe zonder verdedigbare natuurlijke grenzen, is altijd getuige geweest van de beweging van volkeren en het plotselinge uitsterven van naties na de eb en vloed van keizerlijke grenzen. De gouden uienkoepels van orthodoxe kerken rijzen op uit de houten huisjes van dorpen die over de natuurlijke grens lijken te zijn uitgesmeerd: hoewel het natuurlijk de grenzen waren die na de volkeren kwamen, heen en weer spoelend in bloedige golven.

Een etnische kaart van de provincie aan het einde van de 19e eeuw onthult een Pollock-schilderij van volkeren, van wie er twee – de joden en de Duitsers – sinds mensenheugenis volledig uit de regio zijn verwijderd. Twee keer in de afgelopen 300 jaar is Polen volledig verdwenen, opgedeeld door hongerige buren. Tweemaal in de twintigste eeuw waren deze grensgebieden doordrenkt met bloed toen grote rijken opkwamen en vielen. Nu zijn de oostelijke marsen van Europa opnieuw getuige van de opeenhoping van legers en de dreiging van een plotselinge, gewelddadige herschikking van de grenzen naarmate een groot rijk afneemt.

Op het moment van zijn grootste kracht in de jaren negentig breidde het Amerikaanse rijk zich uit om deze grensgebieden te omvatten en de voormalige satellietstaten van de Sovjet-Unie onder de NAVO-paraplu te nemen. Nu het grote rijk zelf verzwakt is door politieke turbulentie in eigen land en een existentiële uitdaging in Oost-Azië, voelt een herrijzend Rusland zich aangemoedigd om opnieuw over deze regeling te onderhandelen met de dreiging van geweld, en eist niet alleen dat de NAVO niet verder naar het oosten oprukt, maar ook dat het trekt zich terug uit de regio .

Niemand kan met zekerheid voorspellen wat er daarna zal gebeuren: maar terwijl troepen en materieel in grote aantallen westwaarts door Rusland stromen naar de oostelijke marsen van Amerika’s Europese rijk, lijkt het duidelijk dat ons continent zich op een groot keerpunt bevindt, zoals 1914 of 1939, 1945 of 1989. De generatielange slaap van het tijdperk na de Koude Oorlog is ten einde: Europa ontwaakt opnieuw voor de geschiedenis.

Met elke dag wordt het waarschijnlijker dat er een grote hamerslag op Oekraïne zal neerdalen . Meer dan 100.000 Russische troepen zijn ingezet aan de Oekraïense grenzen, in een grote boog van Wit-Rusland naar het noorden tot de Zwarte Zee in het zuidoosten. De annexatie van de Krim door Rusland in 2014 en de parallelle detachering van twee overwegend Russisch sprekende delen van Oost-Oekraïne hebben niet geleid tot de grote herschikking die Poetin in Oost-Europa zocht. Het akkoord van Minsk dat een einde wilde maken aan de oorlog wierp geen vruchten af; De Oekraïense strijdkrachten zijn sterker dan acht jaar geleden, en de Oekraïense aankoop van Turkse Bayraktar-aanvalsdrones dreigt de fragiele patstelling in het oosten van het land teniet te doen.

Voor Rusland is er dan ook geen beter moment om aan te vallen dan nu , terwijl Europa zwak en verdeeld is en de Amerikanen afgeleid zijn. De enorme omvang en kracht van de Russische strijdkrachten, die sinds 2014 snel zijn gemoderniseerd , zullen waarschijnlijk elke Oekraïense oppositie overweldigen. Wat er daarna gebeurt , is de keuze van Poetin, en misschien heeft hij nog geen beslissing genomen.

Maar de militaire toolkit die hij de afgelopen weken heeft verzameld, geeft hem een ​​schat aan opties : hij zou de Oekraïense strijdkrachten van een afstand kunnen vernietigen met afstandswapens zonder nieuwe grensinvallen; hij zou de afgescheiden regio’s Donetsk en Loehansk formeel kunnen annexeren; hij kon zelfs aanvallen langs de kust van de Zwarte Zee van Oekraïne, door de marine-infanterie en amfibische pantservoertuigen in te zetten die onlangs vanuit het Russische Verre Oosten naar de grens waren verplaatst, en in staat om grondgebied te veroveren van Mariupol in het oosten tot aan Odessa en de grens met Roemenië; ten slotte zou Rusland naar Kiev zelf kunnen trekken, zowel vanuit Wit-Rusland naar het zuiden als naar het westen over de vlakke vlaktes in een weergave van gepantserde oorlogvoering van een type dat Europa sinds 1945 niet meer heeft gezien.

De opties van Oekraïne in dit alles zijn uiterst beperkt. De beweringen van westerse denktanks dat Rusland de guerrillaoorlogvoering die zal ontstaan, niet zal verdragen, lijken twijfelachtig: het is onwaarschijnlijk dat Poetin zijn troepen naar het Oekraïense nationalistische hart van het westen zal sturen, waar de topografie zich leent voor gewapend verzet.

De vlakke vlaktes van het oosten van het land, hoewel nutteloos voor een opstand, zijn ideaal voor een snelle gepantserde blitzkrieg tot aan Kiev en de rivier de Dnjepr. Rusland zal het luchtruim boven de slagvelden beheersen, en een Oekraïense herhaling van de succesvolle inzet van Bayraktar-drones door Azerbeidzjan tegen een gedegradeerd Armeens leger lijkt daarom onmogelijk. De grootste kans voor Oekraïne om een ​​militaire nederlaag en misschien wel verminking door Poetins handen te vermijden, ligt in de westerse diplomatie: en dit is nu zeker de grootste vloek van het land.

Het simpele feit is dat de NAVO geen oorlog zal voeren met Rusland voor Oekraïne. Zoals het er nu voorstaat, staat Oekraïne op het punt een historische nederlaag te lijden om de illusie te verdedigen dat het op een dag lid kan worden van de NAVO-alliantie, een principe waarvan alle betrokkenen weten dat het fantasie is. Door Oekraïne munitie en niet-dodelijke hulp te sturen, hebben NAVO-mogendheden zoals de VS en Groot-Brittannië, evenals de Baltische staten, de uiterste grenzen van hun reactie op Rusland al bereikt. De dreiging van sancties zal minder waard zijn dan onze leiders beweren tegen een Rusland dat met succes zijn economie heeft herschikt om het hoofd te bieden aan de westerse sancties die sinds 2014 zijn ingevoerd, en dat zich steeds meer heroriënteert naar Amerika’s grote rivaal China. Het is nu inderdaad Rusland dat de overhand heeft in het bedreigen van Europa door zijn eigen vitale hulpbronnen achter te houden.

Het is tenslotte midwinter en Europa is afhankelijk van Russisch gas om de Europese kiezers warm te houden in hun huizen. Bijna de helft van de gasvoorziening van Duitsland en Polen komt uit Rusland; landen als Slowakije, Letland, Estland en Finland zijn voor bijna 100% afhankelijk. Geen wonder dat de Duitse regering er alles aan doet om te voorkomen dat ze verwikkeld raakt in deze confrontatie, en weigert Oekraïne van munitie te voorzien, en dat de nieuwe Duitse SPD-kanselier Olaf Scholz weigert zelfs maar in te gaan op de oproepen van Biden over de crisis. Europa heeft sinds ten minste 2014 de tijd gehad om zijn afhankelijkheid van Rusland af te bouwen, en koos ervoor om dat niet te doen, waarbij Duitsland in plaats daarvan zijn energieafhankelijkheid verdiepte door zijn kerncentrales te sluiten en de Nordstream 2-pijpleiding aan te leggen, ondanks Amerikaanse druk om deze te annuleren.

In plaats daarvan speelt Frankrijk, dat verzekerd is van energie via zijn netwerk van kerncentrales, de grootste rol van de EU bij het verdedigen van de oostelijke grenzen van de NAVO, het aandringen op een voorwaartse aanwezigheid in Roemenië en het sturen van oorlogsschepen naar de Zwarte Zee. Er is hier een grote ironie: de scepsis van Polen en de Baltische staten over Franse voorstellen voor een grotere Europese capaciteit om zichzelf te verdedigen tegen externe bedreigingen werd door het Duitse veiligheidsinstituut gebruikt om elk enthousiasme voor strategische autonomie te temperen, waarbij Duitse politici en analisten grote retorisch spel van de heilige NAVO-bond. Maar nu de integriteit van de NAVO wordt bedreigd door de eisen van Ruslanddat de alliantie zich “terugtrekt” uit Roemenië en Bulgarije, die in 1997 toegetreden, Duitsland onthoudt zich van betrokkenheid. Door zijn afhankelijkheid van de goede wil van Poetin, is het ironisch genoeg Duitsland dat afstand heeft genomen van de NAVO, een negatieve vorm van strategische autonomie van de VS, zo niet van Rusland. Die grote zwakte in het hart van Europa, het afscheidsschot van Merkel, bedreigt nu de veiligheid van de oostelijke rand van het continent.

Op de een of andere manier zullen de nieuwere oosterse leden van de NAVO nu de waarde leren van Amerika’s veiligheidsgarantie in vergelijking met die van een sterk Europa dat in staat is zichzelf te verdedigen. Bidens eerste opmerking dat de Verenigde Staten een “kleine inval” op het grondgebied van Oekraïne niet streng zouden straffen, wekte geen vertrouwen; zijn regering informeert nu dat Amerika overweegt duizenden troepen naar de oostelijke NAVO-landen te sturen.

De beperkte inzet van Amerikaanse troepen in Polen en de Baltische staten na 2014 was een puur symbolische exercitie: het besluit om tienduizenden Amerikaanse troepen in te zetten, als het daadwerkelijk gebeurt, is een signaal aan Rusland dat Amerika bereid is de Europese helft te verdedigen van zijn kernimperium indien nodig, ondanks de grotere behoefte om zijn aandacht en middelen te concentreren op de dreigende confrontatie in de andere helft van de Stille Oceaan. In plaats van een krachtvermeerderaar te zijn voor de VS, verzwakken de NAVO-verplichtingen nu de algemene positie van Amerika: de zwakte van Europa is nu de last van Amerika geworden.

Voor Groot-Brittannië zijn de mogelijkheden voor betrokkenheid beperkt. We hebben misschien het geluk dat decennia van verwaarlozing ervoor hebben gezorgd dat het leger niets anders heeft kunnen inzetten dan een symbolische strijdmacht in de regio. Ook al had het meer succes in recente conflicten, het Britse leger is nu gewoon te klein en te zwak om een ​​rol te spelen in een grote Europese oorlog. De Russische troepen die zich aan de grens met Oekraïne hebben verzameld, zijn al groter dan het hele Britse leger, en hun aantal groeit elke dag.

Toch tonen Britse politici altijd een verlangen om betrokken te raken bij verre conflicten die groter zijn dan hun capaciteiten toelaten: het zou zeker beter zijn voor onze politieke oppositie om nu hun aandacht te richten op wat, als er al iets, de reactie van Groot-Brittannië zou moeten zijn op de dreigende oorlog in ons huis continent dan hun wekenlange exegese van illegale kaas- en wijnfeesten van ambtenaren voort te slepen.

Er is niet veel tijd te verliezen: een Russische gepantserde duw zal moeten plaatsvinden terwijl de grond nog hard en bevroren is, voordat de lente begint te ontdooien en de grond verandert in brij. De late sneeuwval van dit jaar heeft de hamerslag waarschijnlijk vertraagd: de aankondiging van gezamenlijke militaire oefeningen met Wit-Rusland tussen 10 en 20 februari geeft de waarschijnlijke startdatum aan. De inzet van Russische troepen in grote aantallen naar Zuid-Wit -Rusland , waarvan de grens minder dan 60 mijl van Kiev ligt, vormt een grote bedreiging voor de Oekraïense planners: zelfs als Poetin niet besluit de hoofdstad in te nemen, zal de noodzaak om te waken voor een plotselinge aanval dwingen Oekraïense generaals om hun troepen dun te spreiden, waardoor hun reactie op een aanval elders wordt verzwakt.

Hoe principieel ook, de vocale steun die Polen en de Baltische staten aan de Wit-Russische oppositie gaven na de betwiste verkiezingen van vorig jaar, was misschien niet wijs. Door Loekasjenko verder in de omhelzing van Poetin te drijven, alleen maar om te overleven, hebben ze de Russische troepen toegestaan ​​dichter bij de grenzen van de Europese Unie in te zetten dan voorheen het geval was, en maakten ze een wispelturige buur woedend. De recente migrantencrisis met Polen, bij de grenspost in Kuznica, op slechts een paar minuten rijden van het Tataarse dorp Bohoniki, was het onmiddellijke resultaat, en misschien zal de geschiedenis het opnemen als het eerste incident van een grote en verschrikkelijke vuurzee.

Met Europese landen van Zweden in de Oostzee tot Roemenië in de Zwarte Zee die nu hun beperkte troepen en uitrusting in een defensieve houding inzetten, ontwikkelt zich een grote confrontatie in het oosten van het continent. Alle betrokken staten – behalve Groot-Brittannië – handelen volgens de rationele motieven van eigenbelang.

Het was normaal dat de oostelijke naties van de NAVO Amerika’s verdedigingsgaranties zochten tegen hun historische meester, net zoals het natuurlijk is voor Rusland om de uitbreiding van het bondgenootschap naar zijn eigen grenzen te kwalijk te nemen. Het was natuurlijk en rationeel voor de Verenigde Staten om de NAVO naar het oosten uit te breiden op het moment dat het zijn grootste kracht en Ruslands grootste zwakte had, net zoals het voor Rusland natuurlijk en rationeel is om opnieuw te onderhandelen over de NAVO-aanwezigheid nu haar eigen strijdkrachten sterker zijn dan zij hebben gedaan. sinds de val van de Sovjet-Unie, en nu het Amerikaanse rijk zijn eigen periode van verval lijkt in te gaan.

In de komende dagen is de kans groot dat er in Oekraïne een schok- en ontzagcampagne zal plaatsvinden die qua omvang analoog is aan die van Amerika in Irak; de kans op succes lijkt veel groter. De eisen die Rusland aan de Verenigde Staten stelt – over het hoofd van een Europa dat door zijn eigen leiders zwak en machteloos wordt gehouden – kan niet worden ingewilligd zonder dat Amerika afstand doet van zijn imperiale rol en prestige. Misschien zijn ze niet bedoeld om te worden nageleefd, en misschien zullen ze contraproductief blijken te zijn door de aanwezigheid van de NAVO aan haar grenzen te versterken.

Maar nogmaals, deze vlakke en besneeuwde grensgebieden lijken voorbestemd om hun toegewezen rol te spelen als arena voor de strijd van grote rijken en de cockpit van Europa’s bloedige geschiedenis.

Aris Roussinos is een voormalig oorlogsverslaggever en redacteur

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Politiek

Nu ook drugslaboratoria: wordt Oekraïne binnenkort Europa’s drugshub?

Published

on

drugslaboratoria

Alsof de beslissing om Oekraïne toe te laten tot de EU niet inherent twijfelachtig genoeg was, waarschuwen de Verenigde Naties nu dat het land een drugsproducerend centrum zou kunnen worden . Het VN-Bureau voor Drugs en Criminaliteit (UNODC) in Wenen wijst er in zijn jaarverslag op dat dergelijke conflictgebieden als een “magneet” fungeren voor de productie van synthetische drugs.

 Hoe langer de oorlog duurt, hoe groter het aantal drugslaboratoria in Oekraïne zou kunnen worden.

Recordaantallen bij drugslaboratoria in Oekraïne

Dit effect zou nog ernstiger kunnen zijn ‘als het conflictgebied dicht bij grote consumentenmarkten ligt’. UNODC-expert Angela Me zei: “Er is geen politie om te patrouilleren en drugslaboratoria tegen te houden.” Het aantal drugslaboratoria dat (meth)amfetaminen produceert dat door de autoriteiten in Oekraïne is gesloten, was het hoogste ter wereld van 17 in 2019

Beleid hard- en softdrugs afgewisseld

Het drugsprobleem plaagt Oekraïne al tientallen jaren. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de nationale onafhankelijkheid in de jaren negentig, de strengste wetten tegen het bezit van zelfs de kleinste hoeveelheden, waarvoor je in de gevangenis belandde. Als gevolg hiervan steeg het aantal hiv-infecties enorm omdat de getroffenen werden afgesneden van medische en sociale steun.

Na een paar jaar werd een veel liberalere koers gevolgd . Het richtte zich op veiliger gebruik (een eufemisme voor drugsgebruik gecontroleerd door maatschappelijk werkers) en betere gezondheidszorg. Dit verbeterde de algemene gezondheidssituatie van de consumenten. Het heeft echter niet het algemene drugsprobleem in het land bestreden. In 2014 begon het harde optreden tegen dealers en drugsverslaafden in de oblasten Loehansk en Donetsk, die worden gecontroleerd door de Russische Volksrepubliek .

Westerse media beschuldigden de nieuwe heersers er vervolgens van hen fysiek te misbruiken en te gebruiken voor “dwangarbeid”. De vernieuwde aanpak met ijzeren hand leidde er aanvankelijk toe dat de zichtbare drugshandel uit veel stadsgezichten verdween. Ondertussen zouden zich daar echter nieuwe, uiterst machtige dealers hebben gevestigd, ondanks de strenge maatregelen.

Oekraïne kan een wereldwijde drugshotspot worden

In de rest van Oekraïne bleef het probleem de hele tijd hevig. Aan het begin van de Corona-crisis nam het aantal gewelddaden tegen vrouwen in het drugsmilieu toe met zo’n 30 procent. Een waarnemer beschreef de situatie destijds als volgt: “Vaak sturen de mannen hun vrouwen de straat op om geld te halen voor drugs. Sekswerk werd opgeschort tijdens de lockdown. Er was dus geen geld.”

Tegen de achtergrond van de omwentelingen van de oorlog is nu te vrezen dat het land zich opnieuw zal ontwikkelen tot een Europese of zelfs mondiale hotspot voor drugsproductie en -consumptie. Naast de alomtegenwoordige corruptie in het land, zou de EU met een ander enorm probleem worden geconfronteerd als Oekraïne daadwerkelijk zou toetreden.

Zelfs de Oekraïense president zou regelmatig met drugs te maken hebben

Smokkel hangt ook af van Afghanistan

Oekraïne is niet de enige onduidelijke factor. Omdat het mogelijk is, zo gaat het bericht verder , dat de oorlog ertoe zou kunnen leiden dat drugssmokkelroutes worden verstoord of verschoven. De UNODC schat dat de ontwikkeling van de markt voor opiumgebaseerde drugs zoals heroïne afhankelijk is van de situatie in Afghanistan. Vorig jaar werd daar 86 procent van de opium in de wereld geproduceerd.

Een humanitaire crisis in Afghanistan zou kunnen leiden tot een toename van de papaverteelt, zelfs als de heersende Taliban de teelt in april verbood. “Veranderingen in de opiumproductie in Afghanistan zullen gevolgen hebben voor de opiaatmarkten in alle regio’s van de wereld” , vervolgt het rapport.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Oorlogsgeil en stoned? Vortex over “de sneeuw waarop zelensky door de vallei rijdt…”

Published

on

zelensky

Zelensky In het samenspel van oorlogspropaganda heb je een scherpe neus nodig – en aan beide kanten worden uitspraken gedaan waardoor je je soms afvraagt ​​welk kruid de acteurs nu eigenlijk eten. 

De Oekraïense heerser Volodymyr Zelensky voedde deze speculaties zelf met een video die de indruk wekte dat hij onder invloed was van bedwelmende middelen. Is het gewoon de Orwelliaanse overwinningsgin die hij ter harte neemt, gelovend in de overwinning van zijn land om te ontsnappen aan de harde realiteit? Of spreekt zijn neus liever voor het witte goud? Het is het vermoeden van onschuld…

Tafeldecoratie van de Kiev-cocaboom?

Volgens de systeemmedia is het witte detail op zijn tafel slechts een tafeldecoratie en al het andere is “desinformatie”, zelfs Russische propaganda. Want, zoals een bleekroze “kwaliteitsmedium” weet: in het land van de kwaadaardige tsaar Poetin worden “drugs gezien als een bedreiging voor de eigen bevolking”. En hoe dan ook, drie jaar geleden had Selenski een vrijwillige drugstest ondergaan met een vriend van hem die een expert was, en het resultaat was negatief. Nadat werd ontdekt dat hij vals speelde, eiste zijn tegenstander Poroshenko een tweede test, die Zelensky boycotte.

Voor de mainstream is het meteen duidelijk: de ‘held van het westen’ kan niet liegen. De beeldkwaliteit is te slecht om er cocaïne in te zien. Als het echter om de “slechteriken” gaat, is het krantenbos niet preuts: als geruchten over Zelensky slechte propaganda tegen Rusland zijn, kan men vrijelijk over Poetin speculeren. 

Hij was “helemaal opgeblazen “, de speculaties lopen uiteen van ziekten als kanker of Parkinson tot overdosering met steroïden . Een video waarin Poetin met zijn voet tikt en een tafelblad vasthoudt , moet als bewijs dienen . Maar zolang het past bij het beeld van de gekke despoot in het Kremlin, is elke beschuldiging, hoe schandalig ook, maatschappelijk aanvaardbaar.

Cocaïne & Co.: Geen macht over drugs

Of zelensky nu zijn neus heeft gebleekt of niet, feit is dat drugsbeschuldigingen herhaaldelijk voor opschudding hebben gezorgd onder politici. In Duitsland struikelden de toppolitici Volker Beck (Groenen) en Michael Hartmann (SPD) ooit over hun voorliefde voor de harddrug crystal meth , maar al te vaak is het juist de stimulerende cocaïne waarmee politici zich omringen. Het is een publiek geheim in het Britse Lagerhuis dat mandaathouders coke gebruiken. 

In 11 van de 12 parlementaire toiletten werden sporen van de drug gevonden. Volgens verslavingsdeskundige dr. Bernd Sprenger ziet cocaïne als een ‘narcistische drug’ die je gevoelens van almacht kan geven, maar ook welsprekend en (ook seksueel) ongeremd maakt .Vermoeidheid en honger worden ook verdreven. Dit maakt ze vooral aantrekkelijk voor politici die veel reizen, retoriek moeten gebruiken om te overtuigen en wiens vergaderingen vaak tot in de nacht duren.

Ook over ex-kanselier Sebastian Kurz gaan al jaren dit soort geruchten – het vermoeden van onschuld is van toepassing. Het Ibiza-meesterbrein Julian H., onlangs veroordeeld voor een vermeende cocaïnedeal en dus vermeende “expert”, bevestigde dit zelfs onder de verplichting om de waarheid te vertellen . Dit zou hebben plaatsgevonden in het pand van een bevriende restauranthouder, in wiens vestiging ook andere media de drugshandel hebben kunnen bewijzen. 

Ons Aufdecker-artikel was op de dag van publicatie het meest gelezen rapport van het land. De eenheidspers daarentegen hield de bal platen daarmee tot op zekere hoogte ook de turkooizen ex-messias in de doofpot gestopt die later over een media-aankoopaffaire viel. Of zie je het gewoon niet als een schandaal, want sinds Falco kent elk kind de “sneeuw waarop we vandaag door het dal rijden” en “heel Wenen” trakteert zichzelf op een neus?

Tussen volkskunst en gepantserde chocolade

Goede drugsbeschuldigingen, slechte drugsbeschuldigingen: het politieke-mediacomplex klaagt alleen als het hun lievelingen raakt. De onthulling van de gestolen laptop van de zoon van Biden, die onderhandelde over de onheilspellende gasdeal in Oekraïne, en zijn drugsescapades rond vrouwen in de horizontale handel werd soms zelfs gecensureerd op sociale media. Aan de andere kant is er een bericht van een krant Advertisement Kaiser, dat nu uit is voor zelensky, met de titel: “Alle foto’s van de wilde besneeuwde nacht door Gudenus” . De beeldkwaliteit was in ieder geval slechter dan die van de Selenski-video.

Vooral de voorstelling met de “tafeldecoratie” is absurd: omdat deze “decoratie” alleen op deze plek op tafel te vinden is. God weet dat ik geen expert ben in Oekraïense volkskunst. En misschien snijden Oost-Europese timmerlieden ornamenten alleen diagonaal in de rechterbovenhoek van een tafelblad. 

Ik leer graag over de tradities van vreemde culturen. Maar de verklaring die avontuurlijker blijft dan dat, is dat zelensky een poeder ontdekte met hetzelfde effect als “goede oude tankchocolade” tussen zijn constante oproepen om bewapening in de oorlog. Want één ding is ook duidelijk: het kan ook met diepgaand online onderzoek kan op deze plek op tafel geen foto vinden waarop men een ornament herkent.

Netz gelooft niet in “schone” Zelensky

Dit is ook de mening van veel burgers op internet die niet gebonden willen zijn aan een Oekraïense beer . Memes die verwijzen naar deze geruchten gaan al dagen viraal. En het bewijs is eigenlijk talrijk genoeg om tot deze interpretatie te komen. Daar moet je natuurlijk niet mee klooien. Laten we dus maar aannemen dat hij in de volgende video gewoon een onzichtbare NATO-neusspray gebruikt tegen een flinke verkoudheid (niet Corona natuurlijk, echte helden snappen dat niet). In geval van twijfel voor de verdachte, eh weet.

Er gaan nu ook kwaadaardige roddels rond dat Annalena’s “Ostkokaine” verspreking “Fressefreiheit” Baerbock duidelijk van Freudiaanse aard zou kunnen zijn.

Zijn deze elites nog steeds gezond?

De getrainde burger voelt zich herinnerd aan de jaren 90 wanneer de beschuldigingen van tevoren worden gedeconstrueerd: toen een lokaal sportidool werd betrapt met een poederneus, was de verdedigingsstrategie “een keer is nooit” snel overeengekomen. Nu is iedereen die zijn neus optrekt voor de mogelijkheid dat de Oekraïense president zijn neus poedert, een kwaadaardige Poetin-trol. Dat zelensky nu allesbehalve “fit as a fiddle” is, wordt verklaard door de oorlogsstress .

De vraag is of de president van een land dat binnenkort, althans met een heldere geest, tot de EU wil toetreden, zijn volk naar het front stuurt en een modern wapenarsenaal uit het Westen bestelt zonder in de war te raken ,Redelijk dringend.

Maar wat niet mag, kan gewoon niet zijn. Voormalige voorzitters van de Europese Commissie hadden ook de neiging om de mensen om hen heen te omhelzen in het geval van spontane ischias-aanvallen . En als de president van de NAVO-kernmacht USA doelloos ronddwaalt, is dat ook geen teken van seniliteit. Of om Biden te parafraseren: “Amerika is een natie die in één woord kan worden beschreven: Ahwazinnafoothiminnawhu – voet – sorry, in de uitlopers van de Himalaya. Xi Jinping reisde met hem 17.000 mijl toen ik vice-president was. Ik weet het eigenlijk niet.”

Met zulke bondgenoten maakt het niet uit of zelensky toch de voorkeur geeft aan wit poeder of zwart poeder. Met zulke karakters aan de macht in deze wereld, kan het huidige verkeerde pad ons rechtstreeks naar de Derde Wereldoorlog leiden. Rechttoe rechtaan – of anders gezegd: volg altijd je neus. Desnoods tot ruïneren.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

NAVO en de zwarte zee

Published

on

navo

Terwijl de troepen van de DPR en LPR, gesteund door de Russen, gestaag doorgaan met het ‘opruimen’ van weerstand in de Donbas, lijkt de NAVO haar aandacht te verleggen naar de Zwarte Zee.

Bemande en onbemande verkenningsvliegtuigen, en vliegende commandoposten van de NAVO die geen enkele hinder ondervinden van klimaatactivisten, patrouilleren steeds actiever, en coördineren de aanvallen op het strategisch gelegen ‘Slangeneiland’, die tot nu toe keer op keer worden afgeslagen door de Russen, die het eiland helemaal in het begin van de ‘Speciale Militaire Operatie’ bezetten. De vliegtuigen van de NAVO zijn zelf, tot nog toe, geen doelwit, ofschoon ze overduidelijk een actieve rol spelen in de oorlog.

Dan verschijnt ook de gepensioneerde ‘Schrijftafelgeneraal’ Mart de Kruif in beeld bij de Dames van ‘GoedeMorgenNederland’ om ons ervan te verzekeren dat het recent door de DPR, LPR en de Russen veroverende gebied rond Severodonetsk geen strategische waarde heeft. Hoe je dat moet duiden, als het vele duizenden militairen van Oekraïne het leven kostte om die regio te vuur en te zwaard te verdedigen, is mij niet helemaal duidelijk. En hoe rijm je dat met een artikel van ‘experts’ in NRC die het tegenovergestelde beweren?

Uit alle hoeken en gaten klinkt het nu dat Oekraïne geen getrainde militairen meer over heeft. Een lezing van de Russen over hoe een flatgebouw in Kiev getroffen werd klinkt allerminst ongeloofwaardig in dit verband. Volgens die lezing troffen de door Rusland afgevuurde kruisraketten allen doel.

Een militair doelwit, de ‘Artyom Rocket Construction Corporation’, midden in een woonwijk van het Shevchenko district. De luchtafweer van Oekraïne probeerde de raketten te onderscheppen, waarbij een S-300 werd neergehaald door een Buk-M1, van het type waarmee vlucht MH-17 ook uit de lucht werd geschoten, beide systemen van de Oekraïense luchtverdediging. En de brokstukken van die ‘Jansen en Janssen’-operatie kwamen op die flat terecht.

Ook een aanval op een winkelcentrum in Kremenchug was niet gericht tegen dat winkelcentrum, maar tegen de ernaast gelegen ‘Kredmash Road Machinery Plant’ waar militair materiaal wordt gerepareerd en geprepareerd. Dat er niet meer dan twee doden te betreuren waren in dat drukbezochte winkelcentrum maakt wel duidelijk dat het winkelcentrum niet het doelwit was. Een dag later werd dat dodental weliswaar nog opgehoogd, maar wellicht waren dat dan werknemers in dat bedrijf dat oorlogstuig onderhoudt.

Oorlogsverslaggever Hans Jaap Melissen, te gast bij de Dames van ‘GoedeMorgenNederland’, verhaalde over zijn tijd in Kiev. Bij aankomst in Kiev werd hij in een ander hotel geplaatst dan het hotel waar hij had gereserveerd. Voordat hij daar zijn intrek nam, controleerde hij eerst of er geen militaire doelwitten pal naast het hotel waren. Sinds de ‘vuurwerkramp’ te Enschede zal je in Nederland niet zo snel meer een bouwvergunning krijgen voor een munitiefabriek of reparatiewerkplaats voor militaire voertuigen midden in een woonwijk, denk ik. Maar in Oekraïne worden scholen, particuliere huizen en kraamafdelingen van ziekenhuizen zonder schroom gebruikt voor militaire doelen.

De nabijheid van civiele objecten zou de vijand moeten afschrikken om die doelen uit te schakelen, omdat het ‘slechte pers’ oplevert. Zeker in het begin van de oorlog wemelde het van de filmpjes, gemaakt door Oekraïense militairen, waarop te zien was hoe ze vanaf daken van hoge gebouwen, kantoren en woontorens, mortieren afschoten. En de beelden uit Marieopol spreken boekdelen over wat er dan gebeurt. Maar soortgelijke beelden uit Fallujah, en steden in Syrië kunt u zich vast ook nog wel voor de geest halen.

Dus als Mart de Kruif gelijk heeft, en het verlies van Severodonetsk, en de dood van duizenden getrainde militairen die omkwamen bij pogingen die stad te behouden voor de NAVO, is strategisch van geen enkele waarde, wat is dan de strategie van de NAVO?

Officieel is de strategie van de NAVO er op gericht ‘Regime Change’ in Moskou te bewerkstelligen. Dan kun je volhouden dat het verlies van grondgebied, en de levens van militairen die de opdracht hadden dat gebied te vuur en te zwaard te verdedigen betekenisloos is. Dat het doel is zoveel mogelijk Russen te doden, en ervoor te zorgen dat ze zoveel materieel verliezen dat de Russische economie eronder gebukt gaat, en Rusland een ’Sitting Duck’ wordt voor offensieve NAVO-operaties als vervolg op deze slachtpartij.

Er sterven Russische militairen, zoveel is zeker. Maar gelet op de Russische strategie, die zwaar leunt op artilleriebeschietingen, om zo de defensieve posities te slopen, en zoveel mogelijk militairen aan de kant van Oekraïne te doden zonder de noodzaak eigen militairen een stelling te laten bestormen, is het hoogst aannemelijk dat het aantal gedode Oekraïense militairen een veelvoud is van wat de Russen aan manschappen verliezen. Daarnaast bloeden de schaarse tegenaanvallen tot nu toe snel dood, en zijn ze alleen bruikbaar voor juichberichten in de westerse pers, die vervolgens verzuimen te vermelden dat het is uitgelopen op een nieuwe nederlaag, waardoor u en ik met het idee achterblijven dat er beweging zit in het front.

Die beweging is er, maar wat ik zie, is dat de Russen zich bij zo’n tegenaanval strategisch terugtrekken, de opgewonden standjes van Oekraïne laten komen, om vervolgens die doodlopende steeg hermetisch af te sluiten, en iedereen in die ‘pocket’ naar de andere wereld te helpen. Netto schuift het front op in de richting van een Russische overwinning, voor wie begrijpt dat dat niet de verovering van heel Oekraïne is, maar de bevrijding van de Donbas, en het reduceren van de gevechtscapaciteit van Oekraïne. Naast het controleren van de toevoer van vers water naar de Krim, en de elektriciteitsvoorziening voor dat schiereiland.

Regime Change’ in Rusland lijkt met elke nieuwe dag onwaarschijnlijker. Zelfs de kritiek van ongeduldige ‘Putin fans’ die, net als de NAVO, meenden dat Rusland heel Oekraïne zou willen veroveren om een vazal in Kiev aan te stellen als alternatief voor de NAVO-vazal, hoor je niet meer. Waarmee niet gezegd is dat deze oorlog waanzinnig populair is in Rusland. Maar de Russen begrijpen steeds beter dat de NAVO-landen in elk opzicht onbetrouwbaar zijn, en dat ze evident uit waren op oorlog.

De indrukwekkende hoeveelheden munitie die maar blijven komen, en de precisieraketten die onverminderd ‘High Value Targets’ uitschakelen, wijzen erop dat Rusland een productiecapaciteit heeft die dat van enig NAVO-land ver te boven gaat. Wat onze ‘leiders’ ook maar niet willen begrijpen, is dat Rusland geen achterlijk land is dat niet bij machte is de hoogwaardige technologie die nodig is voor dat geavanceerde wapentuig zelf te ontwerpen en te produceren. Echte experts weten dat allang. Het is zeer de vraag of de noodzaak om over te schakelen op een ‘oorlogseconomie’ Rusland economisch schade zal berokkenen, als ze de sabotage/terreur binnen de perken weten te houden.

De NAVO-landen hebben wel decennialang ontstellend veel meer uitgegeven aan ‘defensie’, deels gemaskeerd als ‘Ontwikkelingshulp’, of weggeschreven op de budgetten van ‘Buitenlandse Zaken’, maar dat ging op aan oorlogen in Afghanistan, Irak, Libië en Syrië, naast bizarre prijzen voor alledaagse goederen die vele malen over de kop gingen als de militairen ze bestelden. Subsidie voor vrienden, familie en relaties in een tot op het bot verrot ‘Financieel Kapitalistisch’ systeem. Maar daarnaast ging ook ontstellend veel geld zitten in ‘research’ naar wapens die in een oorlog zoals deze geen waarde hebben. Daaronder, zoals ten tijde van de ‘Covid’-pandemie al toegelicht, omvangrijk onderzoek naar biologische wapens.

Het gevolg is dat de NAVO-landen nu reeds door hun materiaal heen zijn, terwijl productielijnen niet zomaar weer opgestart kunnen worden. Aanvankelijk ging het nog vooral om ergens opgeslagen materiaal uit de tijd van het Warschau Pact, maar inmiddels gaat het ook over materiaal dat in gebruik was bij de legers van die NAVO-landen.

Niet alleen heeft de NAVO allang niet meer zoveel zware artillerie, laat staan grote hoeveelheden munitie, maar eigenlijk ontbreekt het aan alles, behalve lesmateriaal voor de correcte omgang met ‘Transpersonen’ binnen de krijgsmacht. Daarmee ‘Regime Change’ bewerkstelligen in Rusland is al geprobeerd, maar dat gaat ‘m niet worden. Of de ‘F-35’ JSF is opgewassen tegen Russische S-400 en S-500 luchtafweer, en ‘Fifth Generation Fighters’ in de Russische luchtmacht kan ik u niet met zekerheid zeggen.

De kritieken over dat toestel, dat geplaagd werd door tal van gebreken, en dat peperduur is, liegen er echter niet om, en ik ben geneigd om te zeggen dat het de duurste ‘Kat in de Zak’ is die ooit is ontwikkeld, waar alleen ‘Financieel Kapitalisten’ beter van zijn geworden. Enige strategie die kan uitmonden in een openlijke oorlog tussen de NAVO-landen en Rusland vraagt om een heroverweging. En snel een beetje!

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Duits ” gas noodplan”: nu wordt zelfs Brussel nerveus

Het Duitse energiebeleid zorgt er nu zelfs voor dat de EU-autoriteiten (ernstige) twijfels hebben over het verloop van de grootste Europese economie: uiterlijk nadat minister van Economische Zaken Robert Habeck… [...]

MAGA-Congreslid Miller noemt einde abortusrecht ‘historische zege voor witte levens’

Volgens het Republikeinse Congreslid Mary Miller is het om zeep helpen van het abortusrecht door het Hooggerechtshof ‘een historische zege voor witte levens’. Miller deed die uitspraak op een bijeenkomst… [...]

Poetin De oude wereld is voorbij

De Russische leider Poetin heeft de oude wereldorde begraven en zijn visie op de toekomst van Rusland en de wereld uiteengezet in een sleuteltoespraak. Poetin Er zijn nieuwe machtscentra ontstaan,… [...]

Deze financiële staatsgreep, ook bekend als Great Reset , is een planetaire takedown door financiële “insiders”

Great Reset Catherine Austin Fitts (CAF), uitgever van  The Solari Report  en voormalig Assistant Secretary of Housing (Bush 41 Admin.), stelt dat de zogenaamde “reset” er zo uitziet. Hoge voedsel- en brandstofprijzen… [...]

Duitsland is het middelpunt van een proxy-oorlog tussen de VS en Rusland

Het publiek in Duitsland is zich nog niet bewust van de omvang van de Duitse betrokkenheid bij de Amerikaanse proxy-oorlog in Oekraïne tegen Rusland. In een artikel van zaterdag gaf de… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN