Connect with us

Politiek

Getuigenis onthult Zelensky’s geheime politiecomplot om oppositiefiguur Anatoly Shariy te ‘liquideren’

Published

on

zelensky

Verslagen uit de martelgevangenis van de Oekraïense SBU onthullen Zelensky’s complot om de verbannen oppositiefiguur en vooraanstaande journalist Anatoly Shariy te vermoorden.

KIEV, OEKRANE — Op 7 maart ontving Anatoly Shariy, een Oekraïense oppositiefiguur en een van de populairste journalisten van het land, een e-mail van Igor, een oude bekende met wie hij al jaren niet meer had gecommuniceerd (Igor is een alias die wordt gebruikt om zijn identiteit).

“Help me alsjeblieft een plek te vinden om te wonen, stel een appartement of een agent voor. Ik ben klaar om al het werk voor je te doen, wat je ook zegt’, luidde de e-mail .

‘Ik realiseerde me dat hij in handen was van de SBU’, vertelde Shariy me, terwijl ze het acroniem gebruikte voor de binnenlandse inlichtingendienst van Oekraïne, berucht om zijn vervolging van iedereen die beschuldigd wordt van sympathie voor Rusland. “Ik begreep met wie ik aan het praten was en antwoordde niet specifiek.”

Shariy vermoedde dat de SBU wilde dat Igor hem zou surveilleren voor een moordaanslag.

Vier dagen later ontving Shariy een e-mail van een ander adres. Deze keer was het Igor, die Shariy’s vermoeden bevestigde dat de eerste e-mail door een SBU-agent was geschreven. Igor legde uit dat hij was ondervraagd en gemarteld vanwege zijn banden met Rusland.

“Ik realiseerde me dat de SBU-officieren een moordaanslag op Anatoly aan het voorbereiden waren en besloot ermee in te stemmen hem te waarschuwen dat zijn leven in gevaar was”, vertelde hij me in een telefoongesprek.

Shariy leeft sinds 2012 in ballingschap, nadat ze tijdens het presidentschap van Viktor Janoekovitsj was gevlucht en politiek asiel kreeg in de EU. Zijn verzet tegen de staatsgreep van Maidan in 2014 deed zijn profiel groeien en maakte hem een ​​doelwit van Petro Poroshenko, die in het kielzog ervan aan de macht kwam. De neonazistische bewegingen die hij in voorgaande jaren aan de kaak had gesteld, hadden serieuze politieke macht gekregen en hun agressie tegen hem versterkt. In 2015 bestempelden Litouwse media Shariy als een ‘favoriete vriend van Poetin’ en de Litouwse regering trok al snel zijn asiel in. Shariy had ondertussen elders bescherming gezocht en verhuisde naar Spanje, waar hij bleef uitgroeien tot een van de meest populaire critici van president Volodymyr Zelensky.

Zijn situatie is echter nauwelijks verbeterd. In 2019 publiceerde Alexander Zoloytkhin, een voormalige soldaat van het neonazi-bataljon Azov, het adres en de foto’s van het huis waar Shariy, zijn vrouw Olga Shariy en het jonge kind wonen, evenals foto’s van Olga’s auto. Oekraïense neonazi’s demonstreerden voor zijn huis en hij ontving talloze doodsbedreigingen.

Tegenwoordig is hij een belangrijk doelwit van de regering van Kiev, neonazistische paramilitairen en de SBU.

‘Ik hielp hem president te worden’

Shariy begon zijn carrière in de journalistiek in 2005. Eerst schreef hij voor vrouwenbladen en deed hij onderzoek naar Oekraïense oligarchen, georganiseerde misdaad en neonazistische netwerken.

Hij werd een bekende criticus van de door de VS georkestreerde staatsgreep van Maidan in 2014, waarbij hij zijn YouTube-kanaalvideoblog gebruikte om een ​​enorme online aanhang te vergaren. Tegenwoordig heeft hij bijna 3 miljoen abonnees op YouTube , 340.000 op Facebook en 268.000 op Twitter , en is hij een van de populairste journalisten van het land geworden, ondanks dat hij al tien jaar buiten de landsgrenzen heeft gewoond.

In 2019, maanden voor de presidentsverkiezingen, richtte Shariy een centrumrechtse libertaire politieke partij op, die hij naar zichzelf noemde: The Party of Shariy. Door zijn aantrekkingskracht op jonge professionals en eigenaren van kleine en middelgrote bedrijven, veranderde Shariy’s online populariteit hem in een belangrijke speler in het bouwen van een coalitie, waarbij hij consequent tussen de drie en zes procent peilde.

Shariy ondersteunde Zelensky actief tijdens de campagne en viel de zittende Poroshenko aan. “Ik dacht dat hij [Zelensky] vastbesloten was om zijn verkiezingsbeloften na te komen. Ik heb hem geholpen om president te worden. Het is waar dat ik en mijn team alles voor hem hebben gedaan om de post te bemachtigen,’ zei Shariy tegen mij

Shariy’s activisten waren effectief in het verstoren van Poroshenko’s campagne-evenementen.

“We volgden Poroshenko overal waar we gingen met zijn pre-verkiezingstournee. Er waren zoveel mensen in elke stad en stad die zich in groepen organiseerden en Poroshenko moeilijke vragen stelden’, herinnert Shariy zich.

Tijdens een evenement in juli 2019 trollen Shariy’s supporters het campagnemotto van Poroshenko – “Leger – JA, taal – JA, geloof – JA” – door “Shariy” te antwoorden in plaats van “JA”.

Maar Zelensky’s zorgvuldig gemaakte campagnebeeld van een politieke buitenstaander die zich inzet voor het uitroeien van ongebreidelde corruptie – gekopieerd uit zijn populaire televisieserie ‘Servant of the People’ – bleek een farce.

Zelensky sloot deals met oligarchen en stapelde zijn kabinet op met dezelfde cijfers die hij tijdens zijn campagne bekritiseerde. Hij verwierp de inspanningen om coalities te bouwen die kenmerkend zijn voor de meerpartijendemocratie in Oekraïne, en verkoos te snijden in achterkamertjes voor stemmen. Hij koos zelfs de kant van zijn voormalige bittere rivaal Poroshenko’s eigen partij bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2020 in Odessa, ondanks zijn beroemde citaat tijdens de pre-verkiezingsdebatten toen hij tegen Poroshenko zei: “IK BEN UW OORDEEL” – “Я – ваш приговор”.

“Toen ik me realiseerde dat hij niet van plan was iets te veranderen, was de corruptie hetzelfde of erger, veranderden we van gedachten”, zei Shariy.

Na de overwinning van Zelensky ging hij verder met het afschaffen van staatsfinanciering voor partijen die minder dan 5% van de stemmen behaalden bij de verkiezingen. Shariy’s partij, die slechts 2,23% had ontvangen , behoorde tot degenen die werden afgesneden.

Afgewezen door de nieuwe president die hij hielp gekozen te worden, hekelde Shariy publiekelijk Zelensky en merkte op dat hij “hun staatsfinanciering moest inperken en in hun reet zou moeten duwen.”

Zelensky verraadde zijn campagnebeloften van hervorming en zinvolle vooruitgang in de impasse in Donbass, wat leidde tot een snelle afname van de steun van de bevolking. Dit liet een nis open die snel werd gevuld door de Partij van Shariy. Terwijl oudere kiezers traditioneel Viktor Medvedchuk’s “Opposition Platform – For Life” steunden, sprak Shariy’s online aanwezigheid en stijl jongere generaties aan.

Ter plaatse begonnen activisten van de Partij van Shariy tegen Zelensky te protesteren met dezelfde tactieken die ze in zijn voordeel tegen Poroshenko hadden toegepast. Ze verschenen op zijn evenementen en eisten zijn ontslag.

Toen Shariy politiek kapitaal verwierf en zelfs werd beschouwd als een mogelijke kandidaat voor het presidentschap bij toekomstige verkiezingen, veranderde de woordenstrijd tussen hem en Zelensky in een bittere rivaliteit.

Zelensky haalde uit naar Shariy en beschuldigde hem van “proberen uw rating te verhogen ten koste van mijn rating, die van de president.”

De Oekraïense journalist Yuri Tkachev, die onlangs werd gearresteerd door de SBU, merkte op dat de partij van Shariy veel sterker is dan de peilingen aangeven. “Het is vreemd om te bedenken dat de regering zoveel energie zou steken in een onbeduidende oppositiepartij. Dit alles doet ons denken dat hun beoordelingen hoger zijn dan ze ons proberen te laten zien”, merkte hij op.

Jagen op dissidenten op een politieke ‘safari’

Tijdens de verkiezingen werden de anti-Poroshenko capriolen van de Partij van Shariy geconfronteerd met ernstig geweld vanuit de basis van de president, waaronder ultranationalisten en neofascisten. Sommigen die Poroshenko moeilijke vragen durfden te stellen, werden verslagen. In Zaporizja werd de auto van een man in brand gestoken en een vrouw werd aangevallen door Poroshenko zelf.

Dit geweld ging door nadat Zelensky de verkiezingen had gewonnen en zijn rivaliteit met Zelensky was toegenomen.

Tijdens een demonstratie in juni 2020 waarin leden van de Partij van Shariy een onderzoek eisten naar de politiek gemotiveerde aanvallen op hun leden, vielen neonazistische groepen aan met rookbommen en traangas, gevolgd door vechtpartijen in de metro. Daarna kondigden deze groepen een politieke ‘safari’ aan, die beloningen bood voor aanvallen op leden van de Partij van Shariy. Dit markeerde de escalatie van geweld tegen de politieke oppositie, vooral gericht tegen de Partij van Shariy en haar aanhangers.

Bij één incident sloegen gemaskerde mannen een jonge man in Charkov, waardoor hij ernstig gewond raakte en in het ziekenhuis werd opgenomen. In Vinnytsia sloegen mannen van de neofascistische groep Edelweiss op klaarlichte dag een partijlid, waarbij ze zijn ribben braken en een long doorboorden. Bij een ander incident viel een lid van het door de VS opgeleide neonazi-bataljon Azov een lid aan in hun partijkantoor.

Terwijl leden van zijn partij op straat en in hun kantoren werden geslagen, werd Shariy bedreigd. Op 8 juli 2020 beschuldigde hij Zelensky van het bestellen van zijn moord, door een bekentenis te publiceren die Zoloytkhin aan de Catalaanse politie had gegeven, de man die zijn adres het jaar ervoor had gepubliceerd. Zoloytkhin werd gezocht in Oekraïne voor tal van ernstige misdaden, waaronder deelname aan de ontvoering en mishandeling van journalist Vladislav Bovtruk in 2016. Zoloytkhin bekende aan de politie dat topfiguren in de Zelensky-regering hem hadden opgedragen Shariy te vermoorden, en Shariy publiceerde een videobekentenis van Zoloytkhin.

In februari 2021 beschuldigde de SBU Shariy van verraad, beschuldigde hem van “het verspreiden van Russische propaganda” en nodigde hem uit voor een verhoor door de SBU. Nadat hij weigerde te verschijnen, werd hij op de nationale lijst met gezochte personen gezet.

Shariy staat op de zwarte lijst van Myrotvorets (Peacemaker), een online database van wat de eigenaar tot ‘vijanden van de staat’ verklaarde, met persoonlijke informatie en adressen. De zwarte lijst is gelieerd aan de Oekraïense regering en SBU en werd opgericht door Anton Herashchenko, nu adviseur van het Oekraïense ministerie van Binnenlandse Zaken. De site beschuldigt Shariy van het schenden van de soevereiniteit van Oekraïne en het financieren van terroristen.

Zelensky

Een screenshot toont Shariy op een aan de overheid gelinkte website die de persoonlijke gegevens van vijanden van de staat publiceert

Meerdere figuren werden vermoord kort nadat hun namen aan de lijst waren toegevoegd. Op 15 april 2015 werd Oleh Kalashnikov, een politicus van de pro-Russische Partij van de Regio’s, de partij van de afgezette president Victor Janoekovitsj, in Kiev doodgeschoten. De volgende dag werd Oles Buzina, een prominente journalist en auteur die pleitte voor eenheid tussen Oekraïne, Wit-Rusland en Rusland en campagne voerde om het organiseren van neonazi’s te verbieden, doodgeschoten in de buurt van zijn appartement. De schuldigen bleken Andrey Medvedko en Denis Polishchuk te zijn, neonazi’s die in regerings- en militaire posities hadden gediend – hun bekentenissen werden gepubliceerd door Shariy. Toch lopen de moordenaars van Buzina niet alleen vrij rond, maar hebben ze ook overheidsfinanciering ontvangen .

Zelensky

De plaats van de moord op Oles Buzina. Krediet | Ruptly

Zelensky heeft talloze strafzaken geopend tegen Shariy. Hij voerde persoonlijk sancties uit tegen hem, zijn vrouw Olga Shariy en de moeder van zijn vrouw, Alla Bondarenko. Shariy’s politieke partij werd verboden in Zelensky’s ingrijpende decreet van 20 maart dat alle oppositiepartijen strafbaar stelde en hen beschuldigde van banden met Rusland.

‘Een gewoon mens bekent in ieder geval de moord op John F. Kennedy’

Voorafgaand aan het Russische offensief verscheen Shariy vaak op de Russische televisie en positioneerde hij zichzelf als een neutraal alternatief voor Zelensky en zijn regime van pro-EU-neoliberalen en neofascisten. Toen Russische tanks over de Oekraïense grens denderden, hekelde hij onmiddellijk de invasie en noemde het Kremlin dwaas voor het binnenvallen van een land waarvan hij dacht dat het vanzelf zou instorten. Desalniettemin namen de bedreigingen tegen hem toe en Zelensky probeerde Shariy uit het politieke leven te elimineren en hem helemaal te vermoorden.

Op 2 maart arriveerden Oekraïense inlichtingendiensten bij het huis van Igor in Kiev. Het volgende is een account dat hij op 7 april telefonisch aan MintPress heeft gegeven. 

Ze namen hem in hechtenis, boeiden hem en plaatsten een zak over zijn hoofd, en namen hem vervolgens mee naar een sportcomplex dat werd omgebouwd tot tijdelijke gevangenis, verbonden met het hoofdkwartier van de SBU, gelegen in het centrum van Kiev, tussen de straten Vladimirskaya, Irininsky, Patorzhinsky en Malopodvalna. Oorspronkelijk gebouwd als een vakbondspaleis na de Russische revolutie, werd dit gebouw het bolsjewistische hoofdkwartier van Oekraïne. Sinds 1938 deed het dienst als hoofdkwartier van de Gestapo tijdens de nazi-bezetting, de NKVD van de USSR en tegenwoordig als martelcentrum voor Russische krijgsgevangenen en Oekraïners die ervan worden beschuldigd banden te hebben met Rusland.

In de smalle ondergrondse kamers die zijn omgebouwd tot een uitgestrekt staatsveiligheidscomplex, zegt Igor, houden SBU-agenten toezicht op leden van de “Territoriale Defensie” – ultranationalistische burgers en criminele elementen die de regering in de eerste dagen van het Russische offensief wapens op straat gaf – terwijl ze hun gevangenen slaan, martelen en zelfs doden.

Talloze prominente figuren zijn ontvoerd en gemarteld door de Territoriale Defensie en de SBU. Onder hen zijn mixed martial arts-vechter Maxim Rindkovsky, die op video werd geslagen en naar verluidt werd vermoord, Denis Kireev, de Oekraïense onderhandelaar die werd vermoord nadat hij van verraad was beschuldigd, en Volodymyr Struk, de burgemeester van Kreminna, die werd vermoord nadat hij was beschuldigd van Rusland steunen. Zelfs Dmitry Demyanenko, voormalig SBU-hoofd van de regio Kiev, werd op 10 maart doodgeschoten in zijn auto, beschuldigd van sympathie voor Rusland.

In feite is de SBU een project van de CIA. Na de staatsgreep van 2014 werd de veiligheidsdienst geleid door Valentin Nalyvaichenko, die door de CIA werd gerekruteerd toen hij de consul-generaal van Oekraïne in de Verenigde Staten was. De CIA heeft naar verluidt een hele verdieping in het hoofdkwartier van de SBU.

In november 2021 benoemde Zelensky Oleksandr Poklad als hoofd van de contraspionagedienst van de SBU. Poklad, een voormalig advocaat en agent met banden met de georganiseerde misdaad, heeft de bijnaam “The Strangler” – een verwijzing naar zijn favoriete methode om getuigenissen van zijn slachtoffers te verkrijgen. Een artikel beschrijft een andere martelmethode die bekend staat als ‘The Elephant:’

“Het slachtoffer van marteling wordt een gasmasker aangedaan en er wordt pepertraangas uit een spuitbus of een giftige spuitbus zoals dichloorvos in de gasmaskerslang gespoten. Na zo’n marteling bekent een gewoon persoon in ieder geval de moord op John F. Kennedy.”

De Verenigde Naties en Amnesty International hebben beide SBU-martelgevangenissen gedocumenteerd.

De SBU werkt ook nauw samen met neonazistische groepen, waaronder Right Sector, Azov en C14, die door de Oekraïense regering waren gecontracteerd om straatpatrouilles uit te voeren.

‘Een klein Guantanamo’

In de tijdelijke martelgevangenis die is omgebouwd tot een sportcomplex, zegt Igor dat de zak over zijn hoofd werd vervangen door een blinddoek, waardoor hij alleen zijn benen kon zien.

Een Oekraïense zakenman die lange tijd in de transportlogistiek had gewerkt – inclusief stints in Moskou – een verhaal dat typerend is voor veel Oekraïners, sinds zijn terugkeer naar Kiev had Igor zakelijke banden onderhouden met Moskou en de Krim, die zich na een succesvol referendum in 2014 hadden aangesloten bij de Russische Federatie .

Verschillende familieleden, waaronder zijn moeder, wonen in Rusland en hij bezocht ze regelmatig totdat de betrekkingen tussen de twee landen in 2021 een kookpunt bereikten. “Met het conflict tussen Rusland en Oekraïne en de gebeurtenissen van 24 februari begon mijn moeder me te bellen heel vaak omdat ze erg bang was voor mijn status”, vertelde hij me.

Territoriale Defensie begon iedereen op te pakken die verdacht werd van sympathie met Rusland, evenals Oekraïners met grensoverschrijdende banden, of het nu familie of zaken waren.

In de geïmproviseerde gevangenis identificeerde Igor 25 tot 30 verschillende stemmen van gevangengenomen mannen, en zag hij 10 tot 12 mannen in Russische militaire uniformen, wat volgens hem krijgsgevangenen waren. Twee van de Russen werden zwaar geslagen om de anderen te motiveren om voor de camera getuigenis af te leggen over hun haat jegens Poetin en hun verzet tegen de oorlog.

Andere gevangenen waren religieuze mensen die bekend stonden om hun bijeenkomsten bij militaire installaties om te bidden voor vrede en daklozen die zich niet aan de avondklok konden houden en werden meegesleurd door nachtelijke patrouilles.

Terwijl velen in het complex een paar uur werden vastgehouden en vrijgelaten, werden anderen zwaar geslagen. “Het was net een klein Guantanamo”, herinnert Igor zich.

Igor zegt dat hij drie keer is verhoord, waarbij elke sessie tussen de 15 en 30 minuten duurde. De afranselingen werden uitgevoerd door vrijwilligers van Territorial Defense, terwijl SBU-officieren hen instrueerden hoe ze moesten martelen en hem vragen stelden.

“Ze gebruikten een aansteker om een ​​naald op te warmen en stopten die vervolgens onder mijn vingernagels”, vertelde hij me. “Het ergste was toen ze een plastic zak over mijn hoofd deden en me verstikten en toen ze de loop van een Kalasjnikov-geweer tegen mijn hoofd hielden en me dwongen hun vragen te beantwoorden.

Maar hij zegt dat het lijden dat hij doormaakte gering was in vergelijking met de martelingen van de Russische krijgsgevangenen, die werden geslagen met metalen pijpen terwijl het Oekraïense volkslied herhaald werd op de achtergrond. “Ik kon het horen omdat alle martelingen in een nabijgelegen kamer werden gedaan. Het was psychisch zwaar. Dit werd ’s nachts gedaan, de geluiden van afranselingen waren constant. Het was moeilijk om te slapen.”

Terwijl hij naar de gesprekken van andere gevangenen luisterde, begreep Igor dat twee gevangenen uit Wit-Rusland werden doodgeslagen, waarbij hij identificeerde als een man genaamd Sergey.

‘Als een jood in nazi-Duitsland’

Het bestaan ​​van de martelgevangenis werd bevestigd door een verslag dat ik ontving van Andrey, een man met staatsburgerschap uit Rusland en een West-Europees land (Andrey is ook een alias om de identiteit van de bron te beschermen).

Toen hij voor het eerst naar de gevangenis werd gebracht, herinnert Andrey zich, was hij getuige van het slaan door de politie van wat ze hem vertelden dat het een Russische saboteur was.

‘Het is net justitie van de maffia, weet je? Je vindt gewoon iemand die ongeveer aan de beschrijving voldoet en je reageert hem op hem af,’ zei hij.

Vastgebonden aan een stoel sloeg de politie de man herhaaldelijk in de romp, het gezicht en de achterkant van het hoofd terwijl er bloed uit zijn mond stroomde.

‘De politie was niet eens geïnteresseerd in wat hij te zeggen had. Ze zouden een vraag stellen, hij zou langzaam beginnen te praten en ze zouden hem op zijn hoofd slaan’, zei hij. “Ze reageerden agressie en angst op hem af als een boksbal.”

Andrey zegt dat de politie hem met hetzelfde dreigde, maar hij werd gespaard omdat hij het staatsburgerschap van een West-Europees land had. ‘Ik kreeg te horen dat als ik mijn tweede paspoort niet had, ik zou worden vermoord. Ik weet niet hoeveel daarvan me zou beïnvloeden en bang maken, of hoeveel het echt was”, zei hij.

Tijdens een verhoor zei hij dat hij geblinddoekt was, zijn handen op zijn rug waren geplakt en naar een onbekende locatie werd gereden. Nadat hij in een gebouw was gebracht en trappen op en af ​​was gegaan, werd hij op de grond gegooid en tegen zijn hoofd geschopt.

Andrey herinnert zich het horen van ultranationalistische Oekraïense muziek in de gevangenis. “Harde bas, electro, rock, rap – het was ofwel om ons van de slaap te beroven of om te maskeren wat er achter de muziek gebeurde.”

In de gevangenis ontmoette Andrey Igor, die op een aangrenzende mat sliep. Hij herinnerde zich dat hij niet zeker was of Igor een echte gevangene was of dat hij een plant was die zou proberen informatie te extraheren. Tijdens hun korte uitwisselingen onthield Andrey een telefoonnummer dat Igor hem had gegeven en nam contact met hem op nadat hij was vrijgelaten.

Andrey blijft sinds zijn vrijlating binnen de Oekraïense grenzen, bang dat de anti-Russische hysterie die Oekraïne overspoelt, kan leiden tot zijn verwonding, of erger. ‘Ik ben als een jood in nazi-Duitsland’, vertelde hij me.

‘Ze waren erg geïnteresseerd in zijn dagelijkse routine’

Tijdens het verhoor van Igor vonden SBU-agenten contactgegevens van zijn oom, een voormalige Sovjet-legerofficier. In de overtuiging dat zijn oom invloed had in het Russische leger, belden SBU-agenten hem om te eisen dat hij Igor zou ruilen voor gevangenen van het Snake Island-incident.

Toen SBU-agenten video’s van Shariy op Igors telefoon vonden, werden agenten van een aparte afdeling erbij gehaald. Vanaf dat moment begonnen ze hem beter te behandelen, zijn handboeien af ​​te doen en hem grotere hoeveelheden voedsel te geven.

Igor’s connecties met Shariy waren minimaal, beperkt tot incidenteel contact via sms. In 2015 publiceerde Shariy een video over een incident waarbij Igors vrachtwagenlading werd vastgehouden voor losgeld door militanten van het Aidar Bataljon bij een grensovergang tussen de Krim en Oekraïne.

Igor filmde vervolgens interviews en evenementen voor Shariy, hoewel ze elkaar nooit persoonlijk hebben ontmoet. Niettemin zagen SBU-agenten Igor blijkbaar als een kans om gevoelige informatie over Shariy’s gewoonten te verzamelen.

Uren later kwam de hoofdofficier hem ondervragen over materiaal en interviews waaraan hij voor Shariy had gewerkt. Daarna kreeg hij een deken en mocht hij twee dagen slapen.

Na nog een ondervraging gaven ze hem de opdracht om naar Spanje te reizen, waar Shariy zijn toevlucht zocht. “Hun voornaamste bedoeling was dat ik aan Shariy’s zijde zou blijven, hem zou helpen bij het voorbereiden van materialen en aan de agenten zou rapporteren waar hij aan werkt, wat zijn status is, wat zijn familie doet, welk voedsel hij eet en waar hij winkelt. . Ze waren erg geïnteresseerd in zijn dagelijkse routine, zijn bewegingen en mensen die dicht bij hem stonden. Ze wilden dat ik zo dicht mogelijk bij hem was en zo vaak mogelijk aan zijn zijde.”

Op dat moment realiseerde Igor zich dat Shariy’s leven in gevaar was.

“Voor zover ik begreep, op basis van de informatie die ik moest overbrengen, werd de liquidatie van Anatoly Shariy voorbereid, aangezien hij een gevaar vormt voor de regering van Oekraïne en kritiek heeft op de acties van de SBU, de regering en president Zelensky ‘, vertelde hij me.

De SBU vertelde hem dat een in Spanje gestationeerde agent na zijn aankomst contact met hem zou opnemen en hem verdere instructies zou geven.

Een andere afdeling van de SBU stelde zijn broer op de hoogte van zijn arrestatie en eiste een smeergeld van $ 1.000 voor zijn vrijlating. “Voor de SBU is dit gewoon een manier om geld te verdienen. Ze hielden mensen vast en vroegen in ruil daarvoor geld”, zei hij. Zijn broer betaalde de steekpenningen op 10 maart en bevrijdde Igor, hoewel Igor’s auto als onderpand in beslag werd genomen. “Er zijn veel van dit soort gevallen. Ze nemen burgerauto’s voor de behoeften van de SBU en het Oekraïense leger.”

SBU-agenten hadden Igor verzekerd dat hij de Oekraïense grenzen zou kunnen passeren en de Europese Unie zou binnenkomen, een bijna onmogelijke taak voor Oekraïense mannen van 18 tot 60 jaar die onderworpen zijn aan de verplichte dienstplicht.

Na zijn vrijlating zegt Igor dat hij tien dagen in Kiev is gebleven, uitrustend en weer gezond. Daarna reisde hij naar Transcarpathia, een regio in West-Oekraïne. In plaats van de bevelen van de SBU op te volgen, ging Igor naar een ander West-Europees land. Op 2 april nam hij per e-mail contact op met Anatoly Shariy om hem te informeren dat hij denkt dat hij wordt bedreigd.

“Ik waarschuwde Anatoliy Shariy dat er een poging zou kunnen zijn hem te doden in Spanje.” Shariy begreep dat de oproep van Igor een buitengewone bedreiging vormde. “Ik was erg gespannen met vragen over het feit dat hij naar mij kon worden gestuurd zodat hij de plaatsen kon vinden die ik bezoek, tot waar ik eet. De richting van deze vragen geeft duidelijk aan dat ze het idee hebben van mijn fysieke eliminatie”, vertelde Shariy me per e-mail.

Nu in een EU-land, gaat Igor een onzekere toekomst tegemoet en kan hij niet terugkeren naar Oekraïne. “Ik ben bang, niet alleen voor mijn eigen leven, maar ook voor mijn familieleden en mijn vrienden”, zegt hij.

Met oppositieleider Viktor Medvedchuk, gekneusd en schijnbaar geslagen, in hechtenis van SBU, is de dreiging tegen Shariy duidelijk. Hij krijgt nog steeds doodsbedreigingen tegen hem en zijn familie, soms 100 per dag, zegt hij.

Zelensky

Links: “Kijk, het is jouw toekomst.” Rechts: “Ik hoop dat ze je snel zullen vinden.” Schermafbeeldingen met dank aan Anatoly Shariy

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Wat is een ‘Denktank’?

Published

on

denktank

De beste typering voor een denktank is dat het een soort ‘Herenclub’ is voor intellectuele paupers. De ‘Herenclub’ was voorheen een ontmoetingsplaats voor mannen met ‘Aanzien’. Ze betaalden voor het ‘Lidmaatschap’, en ze werden als regel pas toegelaten na een ‘ballotageproces’.

De denktank club was een plek die ‘Discretie’ hoog in het vaandel had staan, om de intellectuele vrijheid te garanderen. Iets wat in kringen van ‘Complot Theoretici’ al snel wordt begrepen als een ‘Samenzwering’. Leden van dergelijke exclusieve instellingen stelden daar tegenover dat de ‘Discretie’ juist bevorderlijk was voor het niveau van de dialoog, omdat men niet bevreesd hoefde te zijn voor repercussies als men de plank een keer finaal missloeg, of zijn hart luchtte met politiek incorrecte opmerkingen. Het gistingsproces binnen dergelijke ‘Clubs’, zo was het idee, bracht bruikbare oplossingen naar boven, en het attendeerde de elite op leden die potentieel hadden als ‘beleidsmaker’.

Onder de ‘Werkers’ bestonden dergelijke afgesloten ontmoetingsplaatsen ook binnen de ‘Vakbonden’ en politieke partijen die opkwamen voor de belangen van de ‘Werkers’. Die ‘Verzuilde’ structuur bestaat in die vorm niet meer, vooral omdat de ‘Werkers’ zich begonnen in te beelden dat ze geen ‘Werkers’ meer waren, maar ‘gesprekspartners’ van de elite binnen een publiek proces.

Een proces dat zich toespitste op discussies in het parlement en in de media. Hun formele vertegenwoordigers werden gaandeweg ingekapseld binnen ‘Overlegorganen’. Een ‘Overlegorgaan’ is geen ‘Denktank’. Een ‘Overlegorgaan’ is meer een ‘Massagesalon’ waar net zo lang wordt gekneed tot de ‘Werkers’ akkoord zijn met wat in de verschillende ‘Denktanks’ reeds is bekokstoofd.

Waar de leden van de ‘Herenclub’ moesten betalen om lid te mogen zijn, worden de leden van de ‘Denktank’ betaald. Ze zijn uitgezocht door schimmige bedrijven, danwel puissant rijke particulieren, of types die het recht hebben om naar hartelust een greep te doen in de pot met belastinggelden ten behoeve van subsidies, die ‘Belangen’ hebben die indruisen tegen het collectieve belang.

Veel, héél veel van die ‘Denktanks’ houden zich bezig met het bedenken van manieren om oorlogen te verkopen, namens hun sponsoren in het ‘MiciMatt‘-complex, zonder dat het volk door heeft dat het weer een nieuwe peperdure oorlog wordt binnengeloodst. Ook ‘Denktanks’ die niet tot taak hebben redenen te bedenken waarom we geld uit moeten geven om oorlog te voeren zijn een integraal onderdeel van het ‘Financieel Kapitalisme’, en de institutionele vijand van het ‘Industrieel Kapitalisme’.

De leden van die ‘Denktanks’ produceren zelf niks, behalve ‘geniale’ manieren om de burger een poot uit te draaien, maar ook de bedrijven en puissant rijke sponsoren produceren niks wat zichzelf verkoopt, omdat iedereen het hebben wil, anders hadden ze die ‘Denktank’ niet nodig.

De ‘Denktank’ verlaagt zich niet tot het aanprijzen van specifieke producten, maar ze bedenken drogredenen voor ‘beleidsmakers’ om grof geld uit te trekken voor beleid dat ‘Bittere Pillen’ verkoopt. Oorlogen, vluchtelingenstromen, experimentele medicijnen en pandemieën, en de noodzaak om afstand te doen van iets dat prima functioneert, in ruil voor iets wat schreeuwend duur is, onhandig, en niet voldoet.

De kracht van het concept is het ‘Sluimerende Bestaan’. De lange periodes waarin er geen beroep op de ‘Denktank’ wordt gedaan, waardoor je het idee hebt dat het een verzameling ’Studiebollen’ betreft, die volkomen terecht het predicaat ‘Expert’ opgeplakt krijgen, omdat ze in de rustige tijd studeren op het onderwerp, terwijl het eigenlijk luie, verwende, overbetaalde ‘PR’-medewerkers zijn die achter de hand worden gehouden voor de ‘Beslissende Momenten‘. Naast de ‘Vaste Medewerkers’ zijn er altijd ook types die ‘Verbonden’ zijn aan de ’Denktank’, en die erbij worden gehaald als het druk wordt.

Omroepen, kranten en tijdschriften kunnen een ‘Beroep’ doen op de ‘Denktank’, die dan een ‘Pratend Hoofd’ leveren om de discussie in een bepaalde richting bij te sturen. Er is daarnaast een wisselwerking met de ‘Consensus Wetenschap’, en ‘Denktanks’ bieden ’Schnabbels’ aan voor ‘Wetenschappers’ uit de ‘Consensus’ hoek, waarbij ze functioneren als ‘ballotagecommissie’. Functioneel maken ze deel uit van wat het ‘Lobby-circuit’ wordt genoemd.

Ze zijn uitermate geschikt voor het promoten van onsympathieke, gevaarlijke praktijken waar niemand bij zijn volle verstand ‘ja’ tegen zou zeggen. In de tijd dat het roken van tabak nog de normaalste zaak van de wereld was, had de industrie geen behoefte aan een ‘Denktank’ die ‘beleidsmakers’ en het publiek diende te bespelen. Een reclamebureau volstond. Maar naarmate er meer bekend werd over de risico’s, en ‘beleidsmakers’ zich gedwongen zagen ‘iets’ te doen om tenminste de indruk te wekken dat ze het probleem serieus namen, kwamen de ‘Denktanks’ in beeld.

De ‘Herenclubs’ van weleer bestaan alleen nog als visitekaartje voor mensen met teveel geld, en zijn in die vorm een museumstuk. Hetzelfde kan je zeggen van het gros van de ‘Loges’ van ‘Vrijmetselaars’ en ‘Rozenkruisers’. En over de ‘Vakbonden’ en politieke partijen zullen we het maar niet hebben. Discretie is hoe dan ook iets dat mensen niet meer begrijpen als concept, en dat het niet strijdig is met het verlangen naar transparantie, zolang de uiteindelijke keuze, en de logica waarop die keuze gestoeld is, maar zonder terughoudendheid wordt gedeeld met het volk, vóórdat het beleid wordt ingevuld. En dat beleid ook geen ‘Open Einden’ kent.

Het is in onze tijd verworden tot op schrift vastgelegde geheimhoudingsplicht, of de rotzooi ligt op straat voordat je buiten bent. Al die traditionele organisaties waren ‘breed’ georiënteerd, in tegenstelling tot de ‘Denktank’, waarbij ’Tank’ verwijst naar een soort aquarium.

Een watertank voor vissen die sullig dobberen en vreten wat hen wordt voorgezet, en laat dat ‘Denken’ maar weg. Pure inteelt waarbij ‘discussie’ wordt opgevoerd als een uithangbord om de claim waar te kunnen maken dat het in ‘Rapporten‘ op schrift gestelde, of uitgedragen standpunt het resultaat is van een ‘proces’, terwijl het omgekeerde waar is. Het resultaat staat vast. Die oorlog moet er komen, maar welke argumenten kunnen we erbij verzinnen, of met welke leugens komen we nog weg om het aan de man te brengen, zonder dat men ons ophangt.

Als je ‘beleidsmakers’ vraagt naar de wisselwerking tussen hen, en de ‘Denktanks’ die ze toelaten tot hun werkkamer, dan zul je horen dat die ‘Denktanks’ een mooie aanvulling zijn op hun eigen werk, omdat ze gedetailleerder kunnen ‘kijken’ naar een specifiek probleem, iets waar de ‘beleidsmaker’ geen tijd voor heeft. In de praktijk heeft die ‘Denktank’ helemaal nergens over nagedacht, laat staan gedetailleerd, en slepen ze die ‘beleidsmaker’, en de ‘pers‘ als een dood gewicht achter zich aan naar het standpunt dat ze kregen aangereikt van hun sponsor, de verenigde wapenproducenten, farmaceuten, tabaksindustrie of enig ander vaag collectief met diepe zakken.

Het gevolg is, dat de ‘beleidsmaker’ geen flauw idee heeft waarom hij geacht wordt bepaald beleid uit te venten, maar omdat een ‘Denktank’ het hem of haar zo heeft voorgekauwd, heeft hij of zij de illusie dat erover is nagedacht. Inhoudelijk in discussie gaan met een ‘beleidsmaker’ of ‘woordvoerder’ die zijn of haar standpunt krijgt aangereikt door de ‘Denktanks’, is zonde van de tijd. Ze hebben geen benul, en elke verbale confrontatie met tegenstanders van wéér een oorlog, of wéér nieuwe vluchtelingenstromen, of wéér een pandemie, of wéér een commissie voor het een of het ander, loopt stuk op de dooddoener dat ‘Experts’ het erover eens zijn dat het moet.

Maar ook die ‘Experts’ uit de ‘Denktanks’ moet je niet proberen te verleiden tot een inhoudelijke discussie met feiten en argumenten die haaks staan op wat de sponsor van die ‘Experts’ wil, want dan trek je de ‘Wetenschap’ in twijfel, en solliciteer je naar de status van paria, of een tijdje in de gevangenis wegens het verspreiden van ‘desinformatie‘.

Het instituut van de ‘Herenclub’ was verre van optimaal, en ook de ‘Vakbonden’ hadden hun tekortkomingen. Maar hoe het mogelijk is dat we collectief als een blok gevallen zijn voor het concept van de ‘Denktank’, dat is mij een eeuwigdurend raadsel. Waarmee ik niet wil stellen dat er geen ‘Denktanks’ zijn die over een bepaald onderwerp verstandige dingen zeggen.

Maar dat is dan omdat hun sponsor iets wil wat toevallig samenvalt met het belang van de samenleving op dat moment. Daar kunnen ze echter beter geen gewoonte van maken, want dan zijn ze niet meer nodig. Bij de ‘Herenclub’ of de ‘Vakbond’ was dat niet bezwaarlijk, want de leden betaalden de rekeningen zelf. Maar bij een ‘Denktank’ is dat dodelijk.

Betaald worden om te denken is eigenlijk hoe dan ook geen gezond concept, als je er even over nadenkt. Het dient een uitdaging te zijn om je intellect in dienst te stellen van de gemeenschap, via de dialoog met je medemens. De beloning is het werkbare resultaat en de erkenning dat jouw gedachten over de materie de voorkeur verdienden boven die van anderen. Dat vergt volledige intellectuele vrijheid, en geen goudvissenkom.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Stand van zaken na dodelijke schietpartij winkelcentrum Kopenhagen: ‘Wrede aanval’

Bij een schietpartij in een winkelcentrum in de Deense hoofdstad Kopenhagen zijn gisteren drie doden gevallen. Op de fatale actie is met afschuw gereageerd. Dit is de stand van zaken.… [...]

OM: man die instructies gaf voor moord Peter R. de Vries aangehouden

De man die via versleutelde berichten aanstuurde op de moordaanslag op Peter R. de Vries, is door justitie geïdentificeerd. Het zou gaan om de 27-jarige Krystian M. uit Polen. Vandaag… [...]

Gaat junta Rutte het leger inzetten tegen de boeren

De boeren voeren acties en steeds meer lijken ze voort te komen uit radeloosheid getuige de steeds vaker voorkomende ‘wilde acties’. Na de tijdige afschaffing van het referendum om ‘gedoe’… [...]

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN