23 september 2021

INDIGNATIE

Indignatie.nl jaagt altijd naar interessante, belangrijke en controversiële perspectieven grotendeels uitgesloten van de mainstream media

Het Spartaanse oorlogsverhaal waar extreemrechts het meest van houdt, is waarschijnlijk niet eens echt

extreemrechts

Het verhaal over de Spartanen waar Amerika’s extreemrechts het meest van houdt, is waarschijnlijk niet eens op die manier gebeurd.

Molon Labe — Oudgrieks voor „kom ze halen”, of letterlijk: „Kom! Take!” – is een uitdrukking die vaak wordt aangeroepen door de rechtse rand van de “2A”-gemeenschap van wapenbezitters. Versierd op bumperstickers, hoeden en vrijwel overal waar het past, is het een schreeuw van verzet – en een impliciete dreiging van geweld – tegen een ingebeelde federale overheid die vastbesloten is om hun wapens te komen halen.

De uitdrukking is vrijwel zeker apocrief, maar het is vermoedelijk het antwoord van de Spartaanse koning Leonidas op de eis van de Perzische koning Xerxes dat de Spartanen hun wapens zouden inleveren, net voor de slag bij Thermopylae in 480 v. voordat Leonidas en al zijn troepen werden afgeslacht, en Xerxes, die het hoofd van de Spartaanse koning afhakte, het op een paal stak en – ja – alle ongebroken wapens nam die hij en zijn mannen nog hadden.

Als bewijs voor dit verhaal hebben we het citaat van de Griekse filosoof Plutarchus, die meer dan 500 jaar na de gebeurtenis schreef . Maar Plutarchus was een moreel essayist, geen historicus. Zijn doel was om het karakter van zijn publiek te verbeteren, niet om waarheidsgetrouwe feiten te rapporteren. En terwijl films zoals Zack Snyder’s 300- hit uit 2006 Molon Labe afschilderen als een uitdagende verbale riposte op een slagveld, kwam volgens Plutarchus de uitdaging van Leonidas in een veel minder opwindende uitwisseling van geschreven brieven.

Zoals zoveel mythen over de Spartanen, is het verhaal van Molon Labe inmiddels een giftige verdraaiing van een heel menselijk Spartaans verhaal geworden tot een soort actiefilm-badassery die, hoewel vermakelijk, voor niemand echt nuttig is, behalve als een stimulerend symbool voor politiek rechts. In mijn nieuwe boek The Bronze Lie: Shattering the Myths of Spartan Warrior Supremacy , heb ik het over een paar meer zoals deze: Er is de canard dat de Spartanen zwakke of misvormde kinderen afmaakten, zodat alleen de sterken zouden leven om de staat te dienen. (Sparta’s beroemde koning Agesilaüs II, die dat zeker niet was)geruimd, werd geboren met een klompvoet.) Er is het onzinnige idee dat Spartanen rijkdom haatten. (Een van de meest voorkomende redenen voor de ondergang van eminente Spartanen – van de legendarische generaal Gylippus tot de koning Leotychidas – was omkoping.) Er is het oude zout, even onwaar als alomtegenwoordig, dat Spartanen zich nooit hebben overgegeven. (In feite gaven 120 van hun meest elite krijgers het op toen ze eenmaal omsingeld waren, in de Slag om Sphacteria, in 425 voor Christus)

Zelfs vergeleken met deze voorbeelden is de adoptie van Molon Labe vreemd. De rampzalige nederlaag van Leonidas bij Thermopylae in 480 voor Christus was een verkeersdrempel onder de wielen van de Perzische oorlogsmachine. Nadat hij de wapens van de Spartanen had genomen, ging Xerxes verder met het verbranden van Athene. De strijd was een regelrechte ramp voor Griekenland, omgezet in een propaganda-overwinning, hoogstwaarschijnlijk in een poging een volledig gedemoraliseerde Griekse coalitie te behoeden voor overgave aan een triomfantelijk Perzië. Leonidas’ verzet is in feite een verliezerskreet. Niemand die Herodotus’ brute beschrijving van de totale vernietiging van de Spartanen door Xerxes’ handen leest, kan denken dat Molon Labe een winnende slogan is voor degenen die de regering willen waarschuwen voor pogingen om de bevolking te ontwapenen. En toch de meest extreme armaturen van 2A, van Ted Cruzaan Marjorie Taylor Greene , het lijkt er nooit moe van te worden.

Wat nog merkwaardiger is, sprekend als een oude militaire historicus, is dat er goede potentiële slogans zijn voor de 2A-mensen – actuele momenten uit oude oorlogsvoering waar het echte verleden echt overeenkomt met hun moderne sentiment. Hier zijn er twee:

“Carthago moet worden vernietigd”: Toen de bittere vijand Carthago van Rome in 202 v.Chr. uiteindelijk werd verslagen in de Slag bij Zama, dachten ze dat hun strijd voorbij was. Maar Rome bleef de Noord-Afrikaanse stadstaat als een bedreiging beschouwen. Cato de Oudere (die ook zou vechten bij Thermopylae, bijna 300 jaar nadat Leonidas daar stierf) sloot elke senaatstoespraak af met de beroemde slogan ” Carthago delenda est” (“Carthago moet worden vernietigd”). Cato kreeg zijn wens met het begin van de Derde Punische Oorlog in 149 v.Chr. De doodsbange Carthagers, die wisten dat er weinig hoop op weerstand was, gaven gehoor aan een Romeins verzoek om hun wapens in te leveren in de hoop dat het de Romeinse zorgen zou wegnemen.

Het deed het niet. Rome ging verder met het vervullen van Cato’s imperatief door de stad volledig te vernietigen en de bevolking tot slaaf te maken. Het is een echt oud voorbeeld van wat de rechtse rand van de 2A vreest dat de Amerikaanse regering zal doen. Carthago delenda est is een slogan die 2A-voorstanders zou herinneren aan wat er gebeurde met een volk dat gewillig hun wapens inleverde, en vat de paranoïde kijk op overmacht van de overheid perfect samen.

‘Geef ons wapens! We zullen ze zelf bevechten!”: In 378 na Christus bevond het Romeinse Rijk zich midden in de gotische oorlogen, die uiteindelijk zouden bijdragen tot de ineenstorting ervan. Keizer Valens, die een reputatie had als een arme generaal, was er niet in geslaagd te voorkomen dat de Goten de buitenwijken van Constantinopel (het huidige Istanbul) bereikten, de hoofdstad van de oostelijke helft van het rijk en een tegenhanger van Rome zelf. Moe van Valens’ getwijfel riep een menigte van de bevolking die zich verzamelde bij de hippodroom van Constantinopel naar verluidt ‘Geef ons wapens! We zullen ze zelf bestrijden!”

Dit was een schrijnende uiting van walging en wantrouwen in de regering, en een soort oud equivalent van het moderne 2A rechtse axioma dat “alleen een goede man met een geweer een slechterik met een geweer kan stoppen.” Als slogan zou het kunnen spreken tot de diepgewortelde angst in de 2A-gemeenschap dat, zoals sommige leden me eraan herinneren, “vanaf het moment dat je wordt aangevallen door een slechterik, het de politie minstens 10 minuten nodig heeft om te verschijnen . Tot die tijd sta je er alleen voor. Wees er maar klaar voor.”

Maar waarom, als er betere opties zijn, dringt 2A aan op Molon Labe , zo duidelijk verkeerd voor het beoogde moderne doel? 2A’s rechtse rand is voorstander van Molon Labe, en bij uitbreiding de grotere giftige mythe van Spartaanse badassery, voornamelijk omdat het aansluit bij andere ideeën waar zij de voorkeur aan geven, namelijk de bevordering van anti-immigranten en anti-moslim doelen. In zijn verwrongen weergave van de existentiële strijd van Griekenland tegen Perzië, legde Herodotus’ verhaal over Thermopylae de basis voor een enorm vals ‘Oost versus West’-verhaal dat tot op de dag van vandaag voortduurt. (In werkelijkheid waren Griekenland en Perzië zo onlosmakelijk met elkaar verbonden dat het een nauwelijks zonder het ander kon bestaan.)

De film 300 en de Frank Miller-strip uit 1998 waarop hij was gebaseerd, namen Herodotus volledig op het eerste gezicht en verstevigden dit scheve perspectief in de mainstream van de popcultuur. In de filmversie leidde een knappe 36-jarige Gerard Butler (de echte Leonidas was 60 op het moment van deze strijd) een kleine, belegerde troepenmacht die volledig uit gespierde blanke mannen bestond om de poorten van Europa te verdedigen tegen een bruingevilde vloedgolf van decadente buitenlanders. Dit wild valse kijk op Thermopylae, en bij uitbreiding Sparta, is uitgegroeid tot een constante referentiepunt voor rechtse randgroepen in slogan na poster na stomptoespraak, uit Griekenland Golden Dawn , om de Italiaanse Alleanza Nazionale , Frankrijks Génération Identitaire aanAmerika’s eedhouders . En dat is natuurlijk de reden waarom Molon Labe naar voren is gekomen als de slogan voor een bepaalde groep 2A-activisten.

De rechtse rand van 2A is het piepende wiel van de gemeenschap die wapens bezit, en hoewel ze de krantenkoppen monopoliseren, zijn ze verre van representatief voor een gemeenschap die zo divers is als dit land. Ik ben een liberale veteraan van zowel het leger als de wetshandhaving die constant mijn wapenbezit moet verdedigen tegen mensen die het met me eens zijn over de meeste andere politieke zaken. En natuurlijk word ik aangevallen door mijn 2A-stam: ze bespotten linkse wapenbezitters zoals ik – liberale veteranen, politiemensen, sportmensen en jagers die graag schieten, vaak slechts één of enkele wapens bezitten en geen behoefte hebben om een AR-15 – als “Fudds.” Dat is een verwijzing naar het stripfiguur Elmer Fudd, die wordt afgeschilderd als een stuntelige jager die zichzelf voortdurend in de voet schiet. Een sterker contrapunt voor de cartooneske Spartaan van Millers fantasieën, kon je nauwelijks vinden.

2A is een veel grotere tent dan de meesten weten, en het doet me pijn dat onze meest marginale bevolking bijna alle pers krijgt. Als de lelijkste elementen van 2A erop staan ​​alle wapenbezitters over dezelfde kam te scheren, kunnen ze in ieder geval een betere slogan kiezen. Hun standpunten zijn aantoonbaar een misdaad tegen de menselijkheid, maar ze hoeven ook geen misdaad tegen de geschiedenis te zijn.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.