Connect with us

Politiek

Hoe de grote reset voor het eerst werd bedacht door de oorspronkelijke bekeerder van het totalitarisme en de vader van het neoconservatisme

Published

on


“ [James Burnham is] de echte intellectuele grondlegger van de neoconservatieve beweging en de oorspronkelijke bekeerder, in Amerika, van de theorie van ’totalitarisme’. 

– Christopher Hitchens, “ Ter wille van het argument: essay- en minderheidsrapporten ”

In het eerste deel van deze tweedelige serie heb ik besproken hoe de wortels van de Great Reset van het World Economic Forum heel duidelijk terug te voeren zijn tot 80 jaar geleden, toen een Amerikaanse, voormalige trotskist op hoog niveau, die later de intellectuele grondlegger van het neoconservatisme, James Burnham, schreef een boek over zijn visie voor ‘The Managerial Revolution’. En dat het in feite deze ideologieën van Burnham waren die Orwell ertoe brachten zijn “1984” te schrijven.

Feature Image is van links naar rechts: James Burnham, Priscilla Buckley en William F. Buckley Jr. De relevantie van Burnham en de rol van de Buckleys bij de CIA, en de totstandkoming van de publicatie National Review zullen in een toekomstige aflevering worden besproken. ]

Van Trotski’s permanente revolutie tot wereldwijd fascisme: de rekrutering van Burnham in de OPC van Allen Dulles

“Burnham was adviseur van OPC over vrijwel elk onderwerp dat voor onze organisatie van belang was. … Hij had uitgebreide contacten in Europa en was, vanwege zijn trotskistische achtergrond, een soort autoriteit op het gebied van binnenlandse en buitenlandse communistische partijen en frontorganisaties.”

– Memoires van E. Howard Hunt (Watergate ‘loodgieter’ en beroemde vuile bedrieger van de CIA)

Het is begrijpelijkerwijs de bron van enige verwarring over hoe een voormalig trotskist op hoog niveau de grondlegger werd van de neoconservatieve beweging; met de trotskisten die hem een ​​verrader van zijn soort noemden, en de neoconservatieven die het beschreven als een bijna weg naar Damascus bekering in ideologie.

De waarheid is echter dat het geen van beide is.

Dat wil zeggen, James Burnham heeft op geen enkel moment zijn overtuigingen en overtuigingen veranderd tijdens zijn reis door het trotskisme, OSS/CIA-inlichtingen naar neoconservatisme, hoewel hij er onderweg misschien velen in de rug heeft gestoken, en deze tweedelige serie zal doorgaan waarom dit het geval is.

Zoals ik in deel één besprak , had Burnham  op 21 mei 1940 officieel ontslag genomen uit de ‘filosofie van het marxisme,’ dialectisch materialisme’ en in 1941 verwierf hij faam en fortuin met zijn boek ‘ The Managerial Revolution’. 

Burnham, duidelijk gemaakt in dit boek, dat hij niet alleen zeer bereid was de uitkomst van een zegevierend nazi-Duitsland te aanvaarden (dit was toen zijn conclusie), maar dat dit zowel een natuurlijke als een onvermijdelijke koers was die de hele wereld zou volgen. hebben geen andere keuze dan te volgen. Burnham twijfelde er niet aan dat nazi-Duitsland door hemzelf werd beschouwd als de meest superieure vorm van zijn concept van een ‘managementmaatschappij’.

Hij zou verder gaan met te stellen in zijn “The Managerial Revolution” dat de Russische Revolutie, de Eerste Wereldoorlog en de nasleep ervan, het Verdrag van Versailles het definitieve bewijs gaven dat de kapitalistische wereldpolitiek niet langer kon werken en tot een einde was gekomen. Hij beschreef WOI als de laatste oorlog van de kapitalisten en WWII als de eerste, maar niet de laatste oorlog, van de bestuurlijke samenleving. En dat er na de Tweede Wereldoorlog nog veel meer oorlogen zouden moeten worden uitgevochten voordat er eindelijk een bestuurlijke samenleving kon ontstaan.

Deze aanhoudende oorlog zou leiden tot de vernietiging van soevereine natiestaten, zodat slechts een klein aantal grote naties zou overleven, met als hoogtepunt de kernen van drie ‘superstaten’, waarvan Burnham voorspelde dat ze gecentreerd zouden zijn rond de Verenigde Staten, Duitsland en Japan. Hij voorspelt verder dat deze superstaten nooit in staat zullen zijn de andere te veroveren en tot een onvoorziene tijd in een permanente oorlog verwikkeld zullen zijn.

Hij voorspelde dat Rusland in tweeën zou worden gebroken, waarbij het westen zou worden opgenomen in de Duitse sfeer en het oosten in de Japanse sfeer. (Merk op dat dit boek in 1941 werd gepubliceerd, zodat Burnham duidelijk van mening was dat nazi-Duitsland en het fascistische Japan de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog zouden zijn.) Burnham stelt dat “soevereiniteit beperkt zal blijven tot de enkele superstaten.”

Deze toekomst van “eeuwige oorlogen” tussen een paar superstaten heeft duidelijke overblijfselen van de militante ideologie van Trotski’s ” Permanente Revolutie “.

Dit was ook precies het soort waar Allen Dulles naar op zoek was naar talent.

Tijdens de jaren 1920 en 1930 traden beide broers Dulles op als belangrijke spelers in de “Rearming of Germany by Night”, grotendeels georganiseerd door hun advocatenkantoor Sullivan & Cromwell , dat opereerde als het centrum van een ingewikkeld internationaal netwerk van banken, investeringsfirma’s en industriële conglomeraten die hielpen bij de wederopbouw van Duitsland na de Eerste Wereldoorlog.

De Duitse vertegenwoordiger van het advocatenkantoor van de gebroeders Dulles was Dr. Gerhardt Alois Westrick , die tegelijkertijd optrad als financieel agent voor Hitler en als Abwehr-spionagemeester in de Verenigde Staten. In januari 1940 kreeg Westrick de titel van Wehrwirtschaftsführer voor zijn bijdragen aan de oorlogsinspanning. Vervolgens kreeg hij van Von Ribbentrop de opdracht om een ​​missie naar de Verenigde Staten te ondernemen om Amerikaanse bedrijfsleiders te ontmoeten en hun steun voor Duitsland te krijgen. (1)

Allen Dulles was ook directeur van de J. Henry Schroder-bank, waarvan de Duitse voorzitter, SS-generaal Baron Kurt von Schroder, een van de belangrijkste assistenten van Schacht was bij het organiseren van het fonds dat de machtsstijging van Hitler in 1933 financierde. Allen Dulles bleef tot 1944 in het bestuur van de Schroder Bank zitten, ruim nadat hij zijn functie als hoofd van de OSS in Zwitserland had ingenomen.

Allen Dulles werkte ook zeer nauw samen met Thomas McKittrick, een oude vriend van Wall Street die president was van de Bank for International Settlements (BIS). Vijf van de directeuren zouden later worden beschuldigd van oorlogsmisdaden, waaronder Hermann Schmitz, een van de vele advocaten van Dulles die bij BIS betrokken waren. Schmitz was de CEO van IG Farben, het chemische conglomeraat dat berucht werd vanwege de productie van Zyklon B, het gas dat in de vernietigingskampen van Hitler werd gebruikt, en vanwege het uitgebreide gebruik van slavenarbeid tijdens de oorlog. (2)

David Talbot schrijft in zijn ” The Devil’s Chessboard “:

“De geheimzinnige BIS werd een cruciale financiële partner voor de nazi’s. Emil Puhl – vice-president van Hitlers Reichsbank en een naaste medewerker van McKittrick – noemde BIS ooit de enige ‘buitenlandse vestiging’ van de Reichsbank. BIS heeft honderden miljoenen dollars witgewassen aan nazi-goud dat geplunderd was uit de schatkisten van bezette landen.”

Allen Dulles werd voor het eerst gerekruteerd in de OSS (Office of Strategic Services) in oktober 1941, een soort voorloper van de CIA. Tijdens het grootste deel van zijn werk bij de OSS was hij gestationeerd in Bern, Zwitserland, waar later bleek dat hij betrokken was bij een aantal ongelooflijk verdachte activiteiten die tot bezorgdheid zouden leiden dat zijn loyaliteit en loyaliteit echt met nazi-Duitsland was.

Dergelijke activiteiten omvatten het saboteren van het succes van operaties door de Amerikaanse inlichtingendienst en het voeren van geheime onderhandelingen namens personen die direct of indirect gelieerd zijn aan de nazi-partij. Een van de meest bekende incidenten hiervan is het merkwaardige gedrag van Dulles tijdens Operatie Sunrise , ook bekend als de Bern-incident, in het voordeel van SS-generaal Kurt Wolff.

[In een vorige driedelige serie-paper ga ik dieper in op de fascistische wortels van de CIA , en hoe Allen Dulles en zijn broer Foster Dulles hierin een belangrijke rol spelen.]

Het Office of Policy Coordination (OPC) werd in 1948 opgericht als een afdeling van de CIA, maar functioneerde tot oktober 1950 als een malafide operatie. Veel van de rekruten van het bureau waren ‘ex’-nazi’s. (3)

OPC werd voorafgegaan door de Special Procedures Group (SPG), waarvan de oprichting in maart 1948 in december 1947 was goedgekeurd met de goedkeuring van president Harry Truman van het uiterst geheime beleidsdocument NSC 4-A .

NSC 4-A was een nieuwe richtlijn die betrekking had op “clandestiene paramilitaire operaties, evenals politieke en economische oorlogvoering”, dit gaf de toestemming voor de tussenkomst van de CIA bij de Italiaanse verkiezingen van april 1948 (ten gunste van de Italiaanse christen-democraten, die verborg duizenden fascisten in zijn gelederen, over wat de verkiezing van de Communistische Partij van Italië zou zijn geweest, die werden bewonderd voor het leiden van de strijd tegen Mussolini). Dit succes bij het knoeien met de Italiaanse verkiezingen toonde aan dat psychologische/politieke oorlogvoering de sleutel zou kunnen zijn tot het ‘winnen’ van de Koude Oorlog.

Toen OPC werd gemaakt, erfde het alle bronnen van SPG.

Op 18 juni 1948 werd NSC 4-A vervangen door NSC 10/2 , waardoor het Bureau voor Beleidscoördinatie (OPC) werd opgericht. NSC 10/2 was het eerste presidentiële document dat een mechanisme specificeerde om geheime operaties goed te keuren en te beheren , en ook het eerste waarin de term “geheime operaties” werd gedefinieerd.

George F. Kennan, de directeur van de beleidsplanningsstaf van het State Department, was de sleutelfiguur achter de oprichting van de OPC. (4) Frank Wisner, die als Wall Street-advocaat werkte voor het advocatenkantoor Carter, Ledyard & Milburn, was voormalig OSS en zeer dicht bij Allen Dulles. Hij zou van het ministerie van Buitenlandse Zaken worden geroepen als de eerste directeur van OPC.

Van 1948-1950 was de OPC, hoewel technisch gezien een afdeling binnen de CIA, niet onder de controle van de CIA, het was een afvallige operatie die werd geleid door Allen Dulles en Frank Wisner. OPC werd in oktober 1950 onder CIA-controle gebracht, toen Walter Bedell Smith directeur van Central Intelligence werd, en het werd omgedoopt tot Directorate of Plans (zie voor meer informatie hierover mijn paper ).

Gedurende de periode van 1948-1950 hadden Dulles en Wisner in wezen hun eigen privé-spionagebureau, waarschijnlijk met de speciale zegen van George F. Kennan, aangezien de OPC in deze periode eigenlijk meer verplicht was aan het ministerie van Buitenlandse Zaken dan aan de CIA. (5)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog zou Burnham zijn docentschap aan de NYU verlaten om voor de OSS te werken en voor de CIA blijven werken toen de OSS in september 1945 werd ontbonden. Hij zou later door George F. Kennan worden aanbevolen om de semi-autonome Afdeling “Psychological Strategy Board” (PSB) van het Bureau Beleidscoördinatie (OPC). (6)

Zoals Paul Fitzgerald en Elizabeth Gould het verwoordden in hun uitstekende artikel ” Hoe de CIA een nep-westerse realiteit creëerde voor onconventionele oorlogsvoering “:

“ Burnham fungeerde als een cruciale verbinding tussen Wisners kantoor en de intelligentsia die met gemak van extreem-links naar extreem-rechts ging. Burnham vond het congres niet alleen een plaats om in opstand te komen tegen het communisme, maar ook tegen niet-communistisch links, en velen vroegen zich af of zijn opvattingen niet zo gevaarlijk waren voor de liberale democratie als het communisme.

 Volgens Frances Stoner Saunders [auteur van het veelgeprezen boek ‘The Cultural Cold War’], vonden leden van de Britse delegatie de retoriek die uit het congres kwam een ​​zeer verontrustend teken van wat komen gaat… ‘Ik voelde, nou, deze zijn dezelfde mensen die zeven jaar geleden waarschijnlijk op dezelfde manier lazen tegen soortgelijke Duitse veroordelingen van het communisme van Dr. Goebbels in het Sportpalast. En ik voelde, nou ja, met wat voor soort mensen identificeren we ons? Dat was voor mij de grootste schok. Er was een moment tijdens het congres dat ik voelde dat we werden uitgenodigd om Beëlzebub op te roepen om Stalin te verslaan.’

Het Congres voor Culturele Vrijheid had Beëlzebub niet nodig. Het had hem al in de vorm van Burnham, [Sidney] Hook en Wisner, en in 1952 was het feest nog maar net begonnen… In 1953 werd Burnham opnieuw door Wisner opgeroepen om verder te reiken dan het communisme om de democratisch gekozen Mohammed Mossadegh in Teheran, Iran… Zijn boek, “The Machiavellians: Defenders of Freedom”, zou de handleiding van de CIA worden om de westerse cultuur te vervangen door een alternatieve doctrine voor eindeloze conflicten in een wereld van oligarchen . ” [nadruk toegevoegd]

The Machiavellians: Burnham’s “Managerial” Defenders of Freedom

“ De moderne staat … is een motor van propaganda, die afwisselend crises veroorzaakt en beweert het enige instrument te zijn dat ze effectief kan aanpakken . Om succesvol te zijn, vereist deze propaganda de medewerking van schrijvers, leraren en kunstenaars, niet als betaalde propagandisten of door de staat gecensureerde tijdservers, maar als ‘vrije’ intellectuelen die in staat zijn hun eigen rechtsgebieden te controleren en aanvaardbare normen van verantwoordelijkheid binnen de verschillende intellectuele beroepen. 

– Christopher Lasch “ The Agony of the American Left ”, auteur van “Britain’s Secret Propaganda War”

In Burnhams ” The Managerial Revolution “, schrijft hij:

“ De meeste van deze intellectuelen zijn zich er allerminst van bewust dat het netto sociale effect van de ideologieën die zij uitwerken, bijdraagt ​​aan de macht en het voorrecht van de managers en aan de opbouw van een nieuwe structuur van klassenheerschappij in de samenleving. Net als in het verleden geloven de intellectuelen dat ze spreken in naam van de waarheid en voor de belangen van de hele mensheid… Inderdaad, de intellectueel, zonder zich daar gewoonlijk van bewust te zijn, werkt de nieuwe ideologieën uit vanuit het oogpunt van de positie van de beheerders. 

Wat dit betekent is dat de intellectuelen zelf niet begrijpen wie in feite uiteindelijk zullen profiteren van de filosofieën en theorieën die ze ondersteunen en verdedigen, ze zijn slechts instrumenten voor de verspreiding van een nieuwe heersende klasse en hebben geen echte macht. Aldous Huxley’s, die ook een leidinggevende heersende klasse promootte in zijn “Brave New World”, toespraak tot naïeve Berkeley-studenten, getiteld ” The Ultimate Revolution “, komt in me op…

Zoals Huxley het uitdrukte:

“ Er zal in de volgende generatie een farmacologische methode zijn om mensen van hun dienstbaarheid te laten houden, en om zo te zeggen een dictatuur zonder tranen te produceren, een soort pijnloos concentratiekamp voor hele samenlevingen te creëren, zodat mensen in feite hun vrijheden zijn hen ontnomen, maar zullen er liever van genieten. 

Zoals reeds vermeld, was Burnham door George F. Kennan aanbevolen om de semi-autonome afdeling “Psychological Strategy Board” (PSB) van het Office of Policy Coordination (OPC) te leiden. De PSB D-33/2 , gecreëerd op 5 mei 1953, schetste de strategie voor hoe “vrije intellectuelen” tegen hun eigen belangen in gemanipuleerd konden worden om een ​​door de CIA gedicteerde transformatie van de westerse cultuur mogelijk te maken. In feite, zoals Frances Stoner Saunder het punt maakt in “The Cultural Cold War”, is het waarschijnlijk dat Burnham zelf degene was die PSB D-33/2 opstelde.

Paul Fitzgerald en Elizabeth Gould schrijven in ” The Final Stage of the Machiavellian Elite’s Takeover of America “:

PSB D-33/2 voorspelt een ‘ intellectuele beweging voor de lange termijn, om: wereldwijde doctrinaire denkpatronen te doorbreken’ en ‘verwarring, twijfel en verlies van vertrouwen te creëren’ om ‘objectief de intellectuele aantrekkingskracht van neutralisme te verzwakken’ en om zijn aanhangers vatbaar te maken voor de geest van het Westen.’ Het doel was om ‘lokale elites vatbaar te maken voor de filosofie van de planners’, terwijl het in dienst nemen van lokale elites ‘zou helpen de Amerikaanse oorsprong van de inspanning te verhullen, zodat het een inheemse ontwikkeling lijkt te zijn’.

Terwijl hij zichzelf verklaarde als een tegengif voor het communistische totalitarisme, beschouwde een interne criticus van het programma, PSB-officier Charles Burton Marshall, PSB D-33/2 zelf als angstaanjagend totalitair, waarbij hij een ‘breed leerstellig systeem’ invoegde dat ‘uniformiteit accepteert als vervanging voor diversiteit’, die ‘alle gebieden van het menselijk denken omvat – alle gebieden van intellectuele interesse, van antropologie en artistieke creaties tot sociologie en wetenschappelijke methodologie’. Hij concludeerde: ‘Dat is zo’n beetje zo totalitair als je maar kunt krijgen.’

Met ‘The Machiavellians’ had Burnham het handboek samengesteld dat samen met een rechtse Anglo/Amerikaanse elite het oude trotskistische links smeedde . Het politieke nageslacht van die vluchtige unie zou neoconservatisme worden genoemd, wiens openlijke missie zou zijn om de Russisch/Sovjet-invloed overal terug te dringen . Haar geheime missie zou zijn om de Britse culturele dominantie over het opkomende Anglo/Amerikaanse rijk opnieuw te bevestigen en te handhaven door middel van propaganda . ” [nadruk toegevoegd]

Zoals al in deel één besproken , beschrijft Burnham hoe het nodig is dat de massa gelooft dat de revolutie gunstig voor hen is, terwijl het in werkelijkheid alleen maar is om van de ene heersende klasse naar de andere over te gaan. De belofte van een of andere vorm van socialisme vrij van de onderdrukking van het kapitalisme wordt aangeboden, maar de massa’s wordt verteld dat echt socialisme tijd nodig heeft en alleen in de toekomst kan worden bereikt, in de tussentijd wordt er een managementklasse gevormd.

Burnham schrijft :

“ De ideologie moet ogenschijnlijk spreken in naam van ‘de mensheid’, ‘de mensen’, ‘het ras’, ‘de toekomst’, ‘God’, ‘het lot’, enzovoort. Bovendien is, ondanks de mening van veel hedendaagse cynici, niet zomaar een ideologie in staat een beroep te doen op de gevoelens van de massa. Het is meer dan een probleem van bekwame propagandatechniek. Een succesvolle ideologie moet voor de massa lijken, hoe verward ook, om een ​​deel van hun eigen belangen uit te drukken.

… Op dit moment zijn de ideologieën die een krachtige impact kunnen hebben, die een echte vooruitgang kunnen boeken, natuurlijk de ideologieën van het management, aangezien deze alleen overeenkomen met de feitelijke richting van de gebeurtenissen … In plaats van de ‘individuele ,’ de nadruk verschuift naar de ‘staat’, het volk, het volk, het ras… In plaats van privé-ondernemingen, ‘socialisme’ [alleen bij naam] of ‘collectivisme’. In plaats van ‘vrijheid’ en ‘vrij initiatief’, planning. Minder praten over ‘rechten’ en ‘natuurlijke rechten’; meer over ‘plichten’ en ‘orde’ en ‘discipline’. Minder over ‘kansen’ en meer over ‘banen’. 

Hij gaat verder met de noodzaak om de betekenis van woorden als ‘lot’, ‘de toekomst’, ‘offer’, ‘macht’ te veranderen van de oude ideologieën van het kapitalisme, zodat ze passen bij de nieuwe ideologieën van het management.

George Orwell zou hierop ingaan in zijn “1984”, waar Burnham’s “The Managerial Revolution” pseudoniem verschijnt als “The Theory and Practice of Oligarchical Collectivism.”

Burnham vervolgt:

“ Er zal net zo min de managementideologie zijn als de kapitalistische ideologie. De verschillende managementideologieën zullen echter rond een gemeenschappelijke as draaien, zoals de kapitalistische ideologieën rond een gemeenschappelijke en andere as draaiden … In dit land zijn technocratie en het veel belangrijkere New Dealisme embryonale en minder ontwikkelde soorten primitieve, inheemse Amerikaanse managementideologieën. 

Burnhams verwijzing naar het New Dealisme als een managementbeleid kan voor sommigen verontrustend zijn, maar Burnham kijkt alleen naar de mechanica van een sociale situatie en het mogelijke gebruik ervan in een managementsamenleving, het betekent niet dat de zaak waar hij het over heeft zoals het is momenteel functioneren is een vorm van onderdrukking van de mensen. Zoals Burnham in zijn boek stelt, is het New Dealisme van Roosevelt niet wat op papier bedoeld was om zo te zeggen.

Burnham schrijft:

“ De stevigste vertegenwoordigers van de New Deal zijn niet Roosevelt of de andere opvallende ‘New Deal-politici’, maar de jongere groep bestuurders, experts, technici, bureaucraten die overal in het staatsapparaat een plek hebben gevonden… kortom, managers. 

Keynes’ visie op het New Dealisme stond tegenover die van Roosevelt. Burnham uit zijn frustratie dat een man die niets te maken had met het creëren van een idee nu aan de touwtjes trok, voor meer hierover zie hier . Een voorbeeld van het soort New Dealisme waarnaar Burnham verwijst, passend bij zijn visie op een bestuurlijke samenleving, is te vinden in de Green New Deal , of de anti-BRI Build Back Better for the World (ook bekend als: B3W).

Dit zijn het soort ideologieën waarvan ons wordt verteld dat ze universeel gunstig zullen zijn, terwijl ze in werkelijkheid bedoeld zijn om een ​​selecte heersende klasse, in dit geval een managementklasse, ten goede te komen, met de bedoeling om de wereldwijde controle te maximaliseren ten koste van de meerderheid.

Zoals Orwell het verwoordde in zijn essay ” Second Thoughts on Burnham “:

“ Het zal duidelijk zijn dat de theorie van Burnham strikt genomen niet nieuw is. Veel eerdere schrijvers hebben de opkomst van een nieuw soort samenleving voorzien, noch kapitalistisch noch socialistisch, en waarschijnlijk gebaseerd op slavernij… ”

De grote reset: oligarchisch collectivisme

“ Waar jullie radicalen, en wij die tegengestelde standpunten hebben, van mening verschillen, is niet zozeer het doel als wel het middel, niet zozeer wat teweeg moet worden gebracht, maar hoe het moet en kan worden bewerkstelligd .”

– Otto H. Kahn (sprekend voor de League of Industrial Democracy in New York 30 december 1924), partner van Jacob Schiff en Felix Warburg’s Kuhn, Loeb & Co. en directeur van American International Corp.

Burnham concludeert in zijn ” The Managerial Revolution “:

“ Het nieuwe politieke wereldsysteem gebaseerd op een klein aantal superstaten zal nog steeds problemen opleveren – misschien meer dan een verenigde enkele wereldstaat; maar het zal genoeg zijn van een ‘oplossing’ voor de samenleving om door te gaan. Evenmin is er voldoende reden om aan te nemen dat deze problemen van het bestuurlijke wereldsysteem, inclusief de bestuurlijke oorlogen, ‘de beschaving zullen vernietigen’. Het is zelfs bijna onvoorstelbaar wat het voor de beschaving zou kunnen betekenen – letterlijk vernietigd worden. Nogmaals: wat wordt vernietigd is onze beschaving, niet onze beschaving. 

Voor de vernietiging van onze beschaving, dit is precies de bedoeling van het World Economic Forum en zijn Club van Rome/Henry Kissinger-affiliaties , en het is hun bedoeling dat juist de mensen die tot slaaf zullen worden gemaakt door zo’n heersende klasse, ironisch genoeg de degenen die hartstochtelijk vechten om het te doorstaan. De massa’s zelf zullen degenen zijn die bereid zijn om koste wat kost een groeiende machtsstructuur op te offeren en te verdedigen die van plan is hun eigen vernietiging te bewerkstelligen.

Er zijn misschien zelfs mensen die dit weten en toch in zo’n zaak geloven, tenslotte, als ze het erover eens zijn dat ” de echte vijand de mensheid zelf is “, zoals de Club van Rome concludeerde over het oplossen van de problemen van de mensheid, dan zal de vernietiging van onze beschaving is niet alleen gerechtvaardigd, het is ook onze plicht om het tot stand te brengen.

Maar als zo’n ideologie een schijnvertoning blijkt te zijn, een sprookje dat bedoeld is om een ​​selecte heersende klasse ten goede te komen, zullen haar gelovigen medeplichtig zijn aan het teweegbrengen van de meest afschuwelijke misdaden die ooit in onze hele bestaansgeschiedenis tegen de mensheid zijn begaan.

We staan ​​nu op die afgrond…

Orwell concludeert in zijn ” Second Thoughts on Burnham “:

“ Het is merkwaardig dat Burnham in al zijn gepraat over de strijd om de macht nooit stopt om te vragen waarom mensen macht willen. Hij lijkt aan te nemen dat machtshonger, hoewel alleen dominant bij relatief weinig mensen, een natuurlijk instinct is dat niet uitgelegd hoeft te worden, zoals het verlangen naar voedsel. Hij gaat er ook van uit dat de indeling van de samenleving in klassen in alle tijden hetzelfde doel dient. Dit is praktisch om de geschiedenis van honderden jaren te negeren… De vraag die hij zou moeten stellen, en nooit zal stellen, is: waarom wordt de lust naar naakte macht precies nu een belangrijk menselijk motief, wanneer de heerschappij van de mens over de mens is niet meer nodig? Wat betreft de bewering dat de ‘menselijke natuur’, of de ‘onverbiddelijke wetten’ van dit en dat, het socialisme onmogelijk maken, is gewoon een projectie van het verleden in de toekomst. In feite stelt Burnham dat omdat een samenleving van vrije en gelijke mensen nooit heeft bestaan, deze nooit kan bestaan. Met hetzelfde argument had men de onmogelijkheid van vliegtuigen in 1900 of van auto’s in 1850 kunnen aantonen.

… zolang zij [de nazi’s] aan het winnen waren, lijkt Burnham niets mis te hebben gezien met de methoden van de nazi’s… Dit houdt in dat letterlijk alles goed of fout kan worden als de dominante klasse van het moment dat wil… Dat een man van Burnhams gaven een tijdlang het nazisme als iets bewonderenswaardigs hadden kunnen zien, iets dat een werkbare en duurzame sociale orde kon en zou opbouwen, laat zien welke schade aan de realiteitszin wordt toegebracht door het cultiveren van wat is nu ‘realisme’ genoemd. 

(1) Bloomenkranz, Sol (2012-07-06). Charles Bedaux – Een raadsel ontcijferen. iUniversum. ISBN 978-1-4759-2637-8.
(2) David Talbot ” The Devil’s Chessboard: Allen Dulles, de CIA en de opkomst van de geheime regering van Amerika “
(3) Ibid., pg 128
(4) Corke, Sarah-Jane (1 mei 2006). “George Kennan en de inhuldiging van politieke oorlogsvoering”. Tijdschrift voor conflictstudies. 26 (1). ISSN 1715-5673
(5) Miscamble, Wilson D. (1992). George F. Kennan en het maken van Amerikaans buitenlands beleid, 1947-1950. Princeton University Press. P. 199. ISBN 0691024839.
(6) Kimball, Roger (september 2002). “De kracht van James Burnham”. Het nieuwe criterium. Gearchiveerd van het origineel op 14-10-2019. Ontvangen 2020-06-03

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

EU vernieuwt digitale Covid-certificaat ondanks 99% negatieve publieke feedback

Published

on

Covid-certificaat

Op voorstel van de Europese Commissie heeft het Europees Parlement, zoals verwacht, gestemd om het EU Digital Covid-certificaat met nog een jaar te verlengen. De stemming was 453 voor, 119 tegen en 19 onthoudingen.

De Covid-certificaat regeling zou op 30 juni aflopen. Eerder deze maand had een delegatie van het parlement al een “politiek akkoord” bereikt met de Commissie over de verlenging van het certificaat, waardoor de stemming van gisteren vrijwel een uitgemaakte zaak was.

De certificaatverordening werd oorspronkelijk in juni vorig jaar aangenomen, zogenaamd om “veilig reizen” tussen EU-lidstaten te vergemakkelijken. Maar het digitale EU-certificaat evolueerde snel tot het model en soms de infrastructuur voor de binnenlandse “gezondheids”- of Covid-passen die het volgende jaar de toegang tot vele andere gebieden van het sociale leven zouden beperken.

De EU heeft ervoor gekozen om het covid-certificaat te verlengen ondanks de overweldigend negatieve resultaten van een openbare raadpleging over het onderwerp die door de Europese Commissie is gelanceerd onder de noemer “Geef uw mening” en die van 3 februari tot 8 april voor het publiek toegankelijk was De raadpleging lokte meer dan 385.000 reacties uit – die bijna allemaal tegen vernieuwing lijken te zijn!

In een brief aan de Europese Ombudsman die het Franse parlementslid Virginie Joron op haar Twitter-feed plaatste, schrijft Joron:

Ik lees willekeurig honderden reacties met mijn team. Ik vond geen voorstander van verlenging van de QR-code [dus het digitale certificaat]. Op basis van dit grote onderzoek lijkt het duidelijk dat vrijwel alle reacties negatief waren.

De overwegend negatieve tendens van de reacties was inderdaad vanaf het begin duidelijk. De eerste volledige pagina met reacties, allemaal van 4 februari, is hier beschikbaar . Ze zijn natuurlijk in verschillende talen van de Europese Unie: Frans, Duits, Italiaans en ook één in het Engels.

Om de lezers een idee te geven van de teneur, hier is een vertaling van alleen de eerste regel of twee van de eerste paar reacties (beginnend vanaf de onderkant van de pagina):

Ik ben volledig tegen de vaststelling van dit certificaat, gezien wat er momenteel gebeurt met de rampzalige behandeling van Covid door de EU …

Ik wil dat deze cst [waarschijnlijk een verwijzing naar het Belgische “Covid Safe Ticket”] of vaccinpaspoort eenvoudigweg wordt geëlimineerd …

In het conceptdocument worden beweringen gedaan die niet wetenschappelijk onderbouwd zijn. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat het Covid-certificaat een effectieve bescherming biedt tegen de verspreiding van het virus – welke gegevens kunnen deze bewering ondersteunen?…

Hallo, ik ben geschokt en walg van de vrijheidsdodende beslissingen die in de EU zijn genomen … met betrekking tot dit “Europese certificaat” …

Het covid-certificaat of de groene pas MOET onmiddellijk worden afgeschaft als discriminerend en ongrondwettelijk en mag niet worden ondersteund door wetenschappelijke gegevens, omdat het uitsluitend is gebaseerd op BEPAALDE maatregelen voor burgers…

Ik ben tegen de verlenging van de groene pas, die geen ander doel dient dan het creëren van discriminatie…

Ik wil nooit meer onderworpen worden aan een discriminerend certificaat…

En tot slot de Engelstalige vermelding:

Het digitale Covid-certificaat zou per direct moeten eindigen. Er zijn zoveel gegevens die het feit ondersteunen dat digitale paspoorten nul positieve invloed hebben op transmissiesnelheden en in feite zijn er in de meest gevaccineerde en sterk gereguleerde landen [sic.] covid-percentages krankzinnig …

En zo verder, enzovoort, tot 385.191 reacties.

De vernieuwing van het Digitaal Covid Certificaat betekent niet dat het direct wordt toegepast, maar dat de infrastructuur op zijn plaats blijft en dat het kan worden toegepast als en wanneer lidstaten dat nodig achten.

De huidige regels voor het bezit van een geldig digitaal EU-Covid-certificaat discrimineren niet alleen, onnodig te zeggen, tegen niet-gevaccineerde, maar ook tegen natuurlijke immuniteit, die als vluchtiger wordt behandeld dan door vaccins veroorzaakte immuniteit.

Bewijs van voltooide basisvaccinatie maakt een certificaat 270 dagen geldig; het bewijs van het ontvangen van een boosterdosis geeft voorlopig onbeperkte geldigheid. Aan de andere kant geeft een bewijs van “herstel” – waarbij een positieve PCR-test het enige geaccepteerde bewijs is – slechts 180 dagen geldigheid.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU Een nieuwe westerse religie krijgt vorm

Published

on

eu

EU Leiders in het Westen zijn de afgelopen 12 maanden erg druk geweest met het opzetten van internationale instellingen, regelgeving en technologieën die de bevoegdheden die ze tijdens de lockdown hebben gekregen legitimeren, formaliseren en verankeren. 

EU Ze hebben hun centrale banken die protocollen ontwikkelen voor het implementeren van nieuwe digitale valuta die het toezicht op de financiële transacties van hun bevolking vereenvoudigen; op vaccins gebaseerde identificatiesystemen (zoals het digitale Covid-certificaat van de EU , de gezondheidscode van Hong Kong en de digitale passagiersverklaring van Australië ) die het volgen van personen binnen en tussen landen gemakkelijker maken; en CO2-budgetten en sociale kredietsystemen die kunnen worden gebruikt om te beoordelen wie het waard is om te reizen en een redelijke levensstandaard, en wie niet.

Westerse politici gingen tijdens de covid-periode op de vuist met het opschorten van normale vrijheden en het beheersen van het dagelijkse leven van mensen. Hun autoritarisme was zo extreem dat, achteraf bezien, de legitimiteit ervan in westerse ogen moest worden gecementeerd via een permanente reeks internationaal gecoördineerde command-and-control-structuren.

 Deze zouden een bolwerk vormen tegen uitdagingen in en buiten de rechtbank, de achterkant van politici uit het covid-tijdperk beschermen en ook hun carrière bevorderen: hun herverkiezingsvooruitzichten zullen verbeteren omdat kiezers eerder geneigd zijn het ideologische verkooppraatje te blijven slikken als het wordt gezien als ondersteund door een wereldwijde consensus.

De nieuwe mondiale instellingen, hopen politici, zullen ervoor zorgen dat de kudde diep gehoorzaam blijft aan hun leiders, in beslag wordt genomen door zelfhaat en op hun hoede blijft voor elke medemens met wie ze verzet zouden hebben georganiseerd.

Deze nieuwe westerse orde die door onze leiders wordt opgericht, is verwant aan een religieuze orde die de neo-feodale ideologie behoudt die tijdens covid tot stand kwam, terwijl de massa’s verdeeld en in een staat van zelfhaat worden gehouden. 

De drie-eenheid van inputs

Om een ​​nieuwe religie op te richten, heb je eerst een aansprekend ideologisch verhaal nodig. Dan heb je een priesterschap nodig. Ten derde heb je een geschikt hoofdkwartier nodig voor het pausdom. De eerste twee waren gemakkelijk, maar de derde blijkt een knelpunt te zijn.

Laten we eens kijken waar we staan ​​met elk van deze drie.

In de middeleeuwen was de heersende ideologie dat iedereen zondig was en dat de duivel in ons allemaal op de loer lag, een verhaal dat leidde tot constante zelfhaat en een verdeelde boerenstand. Verenigd hadden ze stand kunnen houden, maar verdeeld waren ze een gemakkelijke prooi voor de rijken. De elites van de 21e eeuw zijn op zoek naar een modern equivalent van de zondeverhalen uit de Middeleeuwen.

Het blijkt dat ze een bijna beschamend groot aantal zondeverhalen hebben om uit te kiezen, aangezien legioenen fanatici geschikte oorzaken aandragen. Mogelijke op zonde gebaseerde ideologieën omvatten wakkerheid, waarin iedereen het gevaar loopt door iedereen te worden getriggerd; eeuwige noodsituaties in het klimaat, waarin ieders activiteiten een gevaar vormen voor iedereen; en eeuwige gezondheidscrises, waarin iedereen een potentiële microbiële verspreider is voor iedereen.

De elites kunnen hun favoriete nieuwe ideologie kiezen, hoewel ze er wel een moeten kiezen. Menigten zijn gemakkelijk te leiden, maar ze zijn ook wispelturig en kunnen gemakkelijk hun lijnen vergeten. De religie die de elites kiezen om hun bevolking mee te binden, moet goed ingebed zijn om nuttig te zijn. 

Op het gebied van het priesterschap is er geen gebrek aan groepen om tot priester te reconstrueren. De beste kandidaten om de vacatures in het priesterschap in te vullen, zijn de bullshitters die al in de meeste moderne organisaties zijn ingebed: degenen die worden geassocieerd met woorden als ‘duurzaam’, ‘ethisch’, ‘veilige ruimte’, ‘diversiteit’, ‘gezondheidsbewust’, ‘inclusief’, en andere anodyne, deugd-signalerende gemeenplaatsen die een marketeer identificeren die een pestkop is geworden. 

Ze verkopen al het idee dat huidige werknemers een bedreiging voor anderen zijn en regelmatige interventies nodig hebben, zoals onbewuste vooringenomenheidstraining en andere vormen van zelfkastijding. De laag bullshitters die in bijna elke grote westerse organisatie wordt aangetroffen, staat te trappelen om de handhavers te worden van welke ideologie dan ook die hun banen zal versterken.

Dus de ideologie en het priesterschap zijn in principe op elkaar afgestemd. De bottleneck in de opbouw van een nieuwe westerse religieuze orde is het pausdom. Wat nodig is, is niet een kopie van het moderne pausdom in Rome dat relatief weinig echte macht heeft over de vele rooms-katholieken in de wereld van vandaag, maar een kopie van het pausdom dat een echte macht was om rekening mee te houden in de Middeleeuwen in Europa: een ideologische krachtpatser met enorme belastinginkomsten die de markten voor onderwijs, gezondheidszorg en spirituele diensten domineerden. 

Het leidde en stuurde priesters, hield toezicht op de leercentra, organiseerde lezen en schrijven, hield een groot systeem van hospices in stand, organiseerde verschillende oorlogen (inclusief de kruistochten), enzovoort. Het deed veel dingen die we nu als slecht zouden beschouwen, maar ook dingen die de meesten als goed zouden beschouwen, zoals het verzorgen van zieken en het levend houden van de kennis van eerdere beschavingen in kloosters en bibliotheken. Dat is het soort machtig pausdom dat nodig is om een ​​nieuwe westerse religie te verstevigen.

Waar de Heilige Stoel?

Lokale priesters hebben een pausdom nodig om redenen van coördinatie en cohesie, om te voorkomen dat ze van het ideologische voorbehoud aflopen. Stel je voor dat een plaatselijke priester zijn plaats vergeet en serieus begint te worden over ethiek of duurzaamheid (of de echte betekenis van een ander recent gekaapt en ontdaan woord) en begint te twijfelen aan bijvoorbeeld de belastingontduiking en het frequente reizen van degenen aan de top. Dat kan een mens niet hebben!

En aangezien er van tijd tot tijd nieuwe informatie opduikt, kan men er niet van uitgaan dat deze automatisch gunstig in de ideologie zal worden verwerkt, tenzij er een pausdom is om deze te interpreteren en richtlijnen te geven. Waar dergelijke begeleiding niet beschikbaar of voldoende duidelijk is, zouden mensen naar een gebied van ‘gemakkelijke priesters’ kunnen trekken, wat de hele religie zou ondermijnen. Dat kan men ook niet hebben!

Waar kunnen de elites dan een religieus hoofdkwartier vestigen van waaruit ze echt gezag kunnen uitoefenen als middel om de plaatselijke priesters in het gareel te houden? 

Hun gedachten gingen tot dusver uit naar de Wereldgezondheidsorganisatie , in de hoop dat deze keuze drie vliegen in één klap zou slaan. Het zou het misbruik van noodgezondheidsbevoegdheden tijdens lockdowns normaliseren en afkeuren; het zou automatisch een bepaald verhaal kiezen als de nieuwe ideologie; en het zou een nieuwe, op gezondheid gebaseerde internationale bureaucratie versterken die macht zou kunnen krijgen over lokale gezondheidsbureaucraten en over iedereen die onder de vlag van ‘gezondheid’ reist. 

Alles wat ‘duurzaam’, ‘ethisch’ of ‘veilig’ is, zou onder de algemene noemer ‘gezondheid’ kunnen worden geplaatst. Het pausdom zou kunnen worden gestapeld met een paar vertrouwde handen (Anthony Fauci en dergelijke) die toezicht zouden houden op de benoeming van ideologische details die door de politieke elites worden vereist, zoals passende vrijstellingen voor zichzelf en hun vrienden. 

Ze zouden ook de verantwoordelijkheid nemen voor het organiseren van inquisities om ideologische tegenstanders te neutraliseren en te elimineren. Het script voor hoe de WHO een nieuw soort middeleeuwse rooms-katholieke kerk zou worden, schrijft zichzelf bijna.

De recente poging om de nationale soevereiniteit via de WHO te ondermijnen, is het belangrijkste bewijs van coördinatie langs deze lijnen tussen de elites. Deze poging kan en moet uit elkaar worden gehaald om erachter te komen wie de poging financierde, wie de voorgestelde wetgeving schreef, welke nationale regeringen het steunden, wie binnen die regeringen het steunden, enzovoort. Dit is de eerste concrete manifestatie van de opkomst van een globalistische elite, die onderzoekers een reële kans biedt om te zien wie ‘ze’ zijn en hoe ‘ze’ zich organiseren en coördineren.

Onze Verlossers

Toch heeft de WHO een fatale fout als het gaat om het hoofdkwartier van een nieuw westers pausdom: het bestrijkt de hele wereld en wordt dus medegefinancierd door veel regeringen, waarvan sommige geen interesse hebben in wakkerheid en andere westerse ideologieën die verdeeldheid zaaien. Westerse bevolkingsgroepen. Deze regeringen vertegenwoordigen bevolkingsgroepen die genoeg ervaring hebben met kolonialisme om de ‘vernieuwing’ waar het Westen naar toe gaat, te erkennen en af ​​te wijzen. 

Dit is de belangrijkste reden waarom het voorstel aan de WHO om zich de ideologische leiding en controle over het gezondheidsbeleid over de hele wereld toe te eigenen, op zijn kop werd gezet: het werd door Afrikaanse landen in de maling genomen. Hoewel het Westen het later opnieuw kan proberen, betekent de structuur van de WHO dat elke succesvolle beslissing ook later kan worden teruggedraaid, wat geen recept is voor een goed functionerend pausdom.

De westerse elites hebben dus alternatieve kandidaten voor de Stoel nodig, voor het geval de WHO niet tot actie kan worden gedwongen. Ze hoeven de priesterschappen in Afrika of in een groot deel van Azië niet te controleren: het is hun eigen bevolking die in het gareel moet worden gehouden, in plaats van de hele wereld. In die zin was het WHO-gambiet een beetje overdreven, waarbij de behoefte aan controle over het hele Westen werd gecombineerd met een terugkeer naar het kolonialisme. 

Wat beter zou passen als een nieuw ideologisch hoofdkwartier, althans in eerste instantie, is een organisatie die voornamelijk de westerse kernbevolking bereikt en al een commando- en controlestructuur heeft. Bij voorkeur zou het iets zijn dat al verplicht is voor westerse politici die, net als kardinalen, de toekomstige pausen zouden kunnen kiezen.

De komende opstanding?

Iets als de NAVO zou heel mooi passen. 

De NAVO heeft de afgelopen 30 jaar grotendeels met haar duimen gedraaid en was wanhopig op zoek naar een nieuwe missie. De crisis in Oekraïne heeft het een tijdelijk nieuw leven ingeblazen en heeft ertoe geleid dat voorheen onafhankelijke Europese landen (zoals die vervelende eerdere uitschieters in Scandinavië, Zweden en Finland) als aspirant nieuwe leden binnenkwamen. De geografische dekking is nu bijna perfect afgestemd op die van het gewenste nieuwe pausdom. 

Het enige dat nodig is, is om te gaan van een organisatie die erop uit is ‘ons te beschermen tegen oorlog’ naar een organisatie die erop is gericht ‘ons overal voor te beschermen’. 

Een kleine stap voor de NAVO, een grote sprong voor de westerse politieke elites.

De NAVO, of een organisatie die qua reikwijdte en leiderschap erg op de NAVO lijkt, zou spoedig de mantel van een nieuw ideologisch pausdom kunnen dragen en enige directe controle kunnen krijgen over de vele kleine priesterschappen in westerse landen, waaronder op zijn minst de bullshit-industrieën en de kleinere gezondheidsbureaucratieën. 

Dit nieuwe internationale ideologische systeem zou een ongemakkelijke alliantie vormen met de toppolitici in westerse landen, die aanvankelijk door hen werd opgericht, maar in de loop van de tijd onvermijdelijk meer rivaliserend met hen zou worden. Net als in de Middeleeuwen zouden kerk en heersers ideologisch bondgenoten zijn met een gemeenschappelijke reeks slachtoffers (de overgrote meerderheid van de mensen), maar rivalen als het ging om middelen en de ultieme loyaliteit van die slachtoffers.

Wat mogen we van zo’n systeem verwachten? Een overkoepelende gezondheidsstructuur die een stroom van verdeeldheid zaaiend en ontwrichtend bijgeloof zou afkondigen, zou in de eerste plaats de productiviteit van lokale zorgverleners aanzienlijk verminderen. We hebben al een vermindering van de levensverwachting gezien in landen die lockdowns oplegden, en een vergelijkbare verslechtering van de volksgezondheid mag worden verwacht in het kielzog van toekomstig bijgeloof dat wordt aangewend voor de gezondheid. 

Op dezelfde manier zou achteruitgang worden verwacht op het gebied van de geestelijke gezondheid en de economische productiviteit van particuliere bedrijven, aangezien het toezicht op en het gekleineerd worden door een nieuw priesterschap een grote belemmering is voor de productiviteit en het concurrentievermogen. 

Achteruitgang in de gezondheid en efficiëntie van de bevolking zal niet veel uitmaken voor de politici die de ideologische invloed van een nieuw pausdom nodig hebben om hun posities te verstevigen, maar op de langere termijn zal het er toe doen voor de kracht van hun landen. Terwijl de elites profiteren van zo’n nieuw pausdom, is de prijs een verzwakking van zowel de bevolking als het land.

genaden redden

Welke krachten zijn in staat deze destructieve nieuwe ideologie te doorbreken? De twee belangrijkste kandidaten zijn concurrentie en nationalisme.

De wereld evolueert langzaam naar militaire en economische machtsblokken, met een blok bestaande uit China en Rusland en een ander blok uit het Westen. Zelfs binnen het Westblok zullen die landen en regio’s die erin slagen het nieuwe pausdom te weigeren, gedijen in vergelijking met de anderen, en de dynamische, energieke, vrijheidzoekende elementen van de bevolking aantrekken. De jaloezie die hierdoor ontstaat, zal een echte uitdaging zijn voor de nieuwe ideologieën.

Wat kan de nieuwe verlichtingsbeweging aan dit scenario doen? In veel westerse landen, waaronder de grote EU-landen, is het antwoord “op korte termijn niet veel”. De belangen die ijveren voor de consolidering van de noodbevoegdheden zijn enorm, met inbegrip van de reguliere media en de belangrijkste politieke partijen. 

Maar in andere Europese landen, zoals Zwitserland, is het antwoord “dit scenario zal waarschijnlijk helemaal worden vermeden”. Dit komt omdat dergelijke landen de realiteit van de huidige situatie al hebben begrepen en bewust buiten de westerse superstructuren blijven, waaronder zowel de NAVO als de EU. 

Het belangrijkste slagveld op korte termijn zal waarschijnlijk de VS zijn. De federalistische structuren van de Amerikanen zullen de komst van een nieuw seculier pausdom weerstaan. Maar als de NAVO gebruikt gaat worden als zetel van nieuwe pausen, zal het Amerikaanse veiligheidsinstituut sterk in de verleiding komen om zich aan te sluiten bij de andere machtige Amerikaanse belangen – Big Tech, Big Pharma, de globalisten en de wakkere beweging – die hard aandringen op ideologische zege.

De ogen van de dapperen en de vrijen in het Westen zijn op de VS gericht.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

Het Melilla-hek: zuidelijke flank en dood zonder rechten

Published

on

Melilla

Nog steeds geschokt door het bloedbad van Nador, naast de grens tussen Spanje en de Europese Unie in Melilla, is het complex om een ​​analyse te maken waarbij de pijn die door deze sterfgevallen wordt veroorzaakt, wordt genegeerd. Terwijl ik deze regels schrijf, is er nog steeds geen officieel dodental, maar ze liggen dichter bij de 50 die zijn aangekondigd door organisaties ter verdediging van de mensenrechten dan bij de 23 die door de Marokkaanse regering zijn erkend.

Wat de Spaanse regering nu het meest zorgen zou moeten baren, zou zijn te eisen dat Marokko de slachtoffers niet begraaft zonder een proces van identificatie en opheldering van de oorzaken van deze sterfgevallen. Lijken mogen niet ondergronds worden verborgen zonder te voldoen aan de minimumnormen voor legaliteit met respect voor de rechten die elk slachtoffer zou moeten hebben. In dit verband moeten we de verdragen aanhalen die zijn ondertekend ter bescherming van slachtoffers van schendingen van het internationaal strafrecht .

Het is duidelijk dat we deze strafrechtelijke kwalificatie nog steeds niet procedureel kunnen bepalen, maar de beschikbare gegevens wijzen in deze richting. En natuurlijk, als de begrafenis van de slachtoffers wordt uitgevoerd zonder de minste forensische procedure, dan moeten we concluderen dat het in strijd is met deze internationale normen.

Dit zou kunnen leiden tot de activering van de bevoegdheid van het Internationaal Strafhof om een ​​mogelijke verantwoordelijkheid voor het nalaten van Spanje dat het Verdrag van Rome heeft ondertekend, op te helderen. Marokko heeft echter alleen de status van waarnemer in genoemd verdrag , hoewel artikel 23 van de Marokkaanse grondwet van 2011 bepaalt dat genocide en andere misdaden tegen de menselijkheid en mensenrechtenschendingen strafbaar zijn.

In ieder geval moet de Spaanse regering een evenwicht vinden, en dat is de grote paradox, tussen een naadloze verdediging van de mensenrechten en de echte politiek van een zeer complexe diplomatieke relatie met het Koninkrijk Marokko, dat het met bloedige en betreurenswaardig deze nieuwe aanval op onze grenzen.

Wat er is gebeurd?

Er zijn veel onbeantwoorde vragen. De eerste vraag is om te bevestigen dat Marokko zich niet echt bewust was van deze benadering van de grens van talloze mensen die oprukten met het duidelijke doel om het hek aan te vallen. Had Marokko niet de capaciteit om ze te onderscheppen voordat het het kritieke punt van de grens bereikte? Het lijkt moeilijk te geloven.

Het is duidelijk dat als Marokko had ingegrepen voordat ze het grensgebied hadden bereikt, waarschijnlijk niemand van die interventie had gehoord en dat de gevolgen niet zo dramatisch zouden zijn geweest. Wilde Marokko dan weer meer publieke repercussies – die inmiddels uit de hand lopen – door zo’n grote groep migranten de grens te laten naderen? Wilde hij onze grenzen weer onder druk zetten met hybride destabilisatiesystemen? En de grote vraag, als het vorige antwoord bevestigend is, wat zou Marokko nu kunnen nastreven met deze nieuwe migratiedruk?

Je zou kunnen zeggen dat hun politiediensten hebben opgetreden om de aanval op het hek te voorkomen, maar ik sta erop: waarom lieten ze hen toe het kritieke punt te naderen en hen vervolgens af te slachten?

Deze bewegingen worden in de meeste gevallen georganiseerd door maffia’s die handel drijven in de wanhopige wensen van mensen in rampzalige economische, politieke en sociale omstandigheden. Deze zijn het resultaat van een kolonialisme dat in de 20e eeuw zijn hulpbronnen heeft uitgebuit en een hele reeks mislukte politieke regimes heeft opgebouwd.

Het is echter, en juist om deze reden, moeilijk te geloven dat, aangezien deze groepen zijn grondgebied binnenkwamen, Marokko zich niet bewust was van hun bewegingen in zijn eigen land totdat ze Nador bereikten, waar ze zelfs in menigten door de straten liepen. Natuurlijk was wachten tot ze het hek bereikten een riskante beslissing die leidde tot de opsluiting van deze mensen en een repressie ontketende die even gewelddadig was als de onbegrijpelijke dood van deze weerloze mensen gewelddadig was.

Gelijktijdig met de NAVO-top

Toevalligheden gebeuren, maar het is te toevallig dat dit slechts vier dagen voor de start van de NAVO-top in Madrid gebeurde. Om deze reden is het ook noodzakelijk om deze afgeleide in overweging te nemen vanwege het tijdelijke samenvallen van de feiten.

De bijeenkomst in Madrid wordt deze week gehouden met als meest urgente uitdaging de oorlog van Poetin in Oekraïne. Zonder natuurlijk de uitdaging te vergeten die de Indo-Pacific-regio en de rol van China de komende jaren zullen vormen. Het belangrijkste is bovendien dat de NAVO haar rol als organisatie voor de collectieve verdediging van haar leden in de Euro-Atlantische ruimte gaat opgeven om een ​​mondiale veiligheidsorganisatie te worden .

Hier blijkt de interesse van Spanje en andere mediterrane landen om ook een Bondgenootschappelijk veiligheidsbeleid te voeren op de zogenaamde “zuidelijke flank”, gezien het gevaar dat ontstaat door de hybride dynamiek van destabilisatie die uit de Maghreb en de Sahel komt. Het is op dit punt dat het tijdelijke samenvallen van deze buitensporige actie van de Marokkaanse veiligheidstroepen verrassend is. Vermoedelijk zijn de verklaringen van de Spaanse president, Pedro Sánchez , die de actie als effectief beschreef, gedaan zonder de omvang van de catastrofe in detail te kennen.

In ieder geval staat de agenda van de bijeenkomst in Madrid nu heel dicht bij enkele gebeurtenissen die de discussie verdienen over een veiligheidsbeleid dat de maffia demobiliseert die met mensenlevens spelen en die landen die door actie of nalatigheid gebruik hebben gemaakt van de wanhoop van migranten als instrument van zijn beleid ter verdediging van zijn eigen geostrategische belangen.

Als de actie van Marokko een andere bedoeling had, zal het in plaats daarvan een nieuw argument vormen voor het zogenaamde Strategische Concept van Madrid , dat de verdediging van “de soevereiniteit en territoriale integriteit” van alle leden van het Bondgenootschap omvat. Dit zal uiteindelijk eindigen met de uitsluiting van Melilla en Ceuta van het actieterrein van de NAVO, wat nu zal blijven binnen wat Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van het Bondgenootschap, de verbintenis noemt om “elke centimeter” van het grondgebied van de lidstaten te verdedigen. Dit versterkt exponentieel de zuidelijke flank, waarin Spanje de eerste belanghebbende partij is, aangezien historisch gezien de grootste externe bedreigingen voor zijn veiligheid uit de Noord-Afrikaanse regio komen.

Maar we kunnen niet zomaar vergeten wat er is gebeurd. Het is onmiddellijk noodzakelijk om een ​​internationaal onderzoek te eisen naar deze aanvallen op de mensenrechten waarin, als Spanje geen directe verantwoordelijkheid heeft, het op zijn minst een verantwoordelijkheid heeft als burgerwacht door een gemeenschappelijke controle van de grens met Marokko in te stellen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

NAVO-top op 29 juni: een “verplicht geschenk” aan Turkije!

Turkije – Zweden en Finland hadden zich al lang bereid verklaard om lid te worden van de NAVO. Maar een dergelijke daad moet unaniem worden goedgekeurd door alle Bondgenoten. En… [...]

EU: Uiterlijk in 2035 komt benzine alleen nog maar uit het stopcontact!

“Na de EU-commissie en het EU-parlement heeft de Raad gisteravond ook gestemd om de verbrandingsmotor op fossiele brandstoffen in 2035 te beëindigen. Dit is historisch! Europa is het eerste continent ter wereld… [...]

Ongelooflijke wreedheden door Spaanse grenswachten – De schande van Melilla!

Melilla! We raden zwakke lezers aan om de onderstaande video niet te bekijken. Wij hebben het ook als onze plicht om deze afbeeldingen beschikbaar te stellen. Zo behandel je mensen… [...]

De VN rouwt altijd meer om vermoorde moslims dan om gewelddadige christenen!

De Verenigde Naties hebben onlangs 15 maart uitgeroepen tot “Internationale dag ter bestrijding van islamofobie” . Deze datum is gekozen omdat op die dag een van de ergste terroristische aanslagen op moslims plaatsvond:… [...]

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset We hebben een college van B & W met een gemeenteraad. We hebben een college van Gedeputeerde Staten dat de provincie… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN