Connect with us

Politiek

“IK KEUR WAARDIGHEID GOED” Israël wordt gek als de verkiezingen van Gabriel Boric een nieuwe richting aangeven voor Chili

Published

on

Gabriel Boric

Zoals de verkiezingsoverwinning van Gabriel Boric laat zien, zou er in Latijns-Amerika nieuwe hoop kunnen gloren. Voor zowel de regering van de Verenigde Staten als haar Israëlische bondgenoot is dit geen goed nieuws.

SANTIAGO, CHILI – Als de media een indicatie zijn, is Israël in paniek over de verkiezingsresultaten in Chili. “De presidentiële overwinning van de anti-zionist Gabriel Boric maakt de Chileense Joden bezorgd” , kopte The Jerusalem Post en legde uit dat de 35-jarige president-elect Israël een “moorddadige staat” noemde en de stevige steun heeft van de Palestijnse gemeenschap. Pas in het laatste deel van het artikel zinspeelde het op het feit dat de extreemrechtse tegenstander van Boric, Jose Antonio Kast, de zoon was van een nazi-oorlogsmisdadiger die aan gerechtigheid ontsnapte door naar Zuid-Amerika te vluchten.

The Times of Israel had een soortgelijke reactie op het nieuws. “De nieuwe president van Chili is een verbitterde Israëlcriticus, wiens overwinning veel lokale Joden bezorgd maakt”, luidde de kop. Het verdoezelde ook Kasts achtergrond en beschreef hem slechts als een “rechtse, pro-Israëlische politicus” wiens vader slechts “waarschijnlijk” een nazi was. In werkelijkheid, zoals The Times of Israel zelfslechts enkele weken eerderhad gemeld , trad de oudere Kast vrijwillig toe tot de nazi-partij en was hij een senior luitenant in Hitlers oorlogsmachine.

Haaretz was in ieder geval meer open over wie Kast was. Het behandelde Boric’s verzet tegen de Israëlische apartheid echter als even problematisch, en leek het steunen van Palestina gelijk te stellen aan het plegen van de Holocaust. “Bij de verkiezingen in Chili moeten joden kiezen tussen een aanhanger van Pinochet en een Israëlische basher”, schreef het, en legde uit dat “Kasts vader bij de Wehrmacht zat ; Gabriel Boric eist dat de Joden in Chili het beleid van Israël aan de kaak stellen. In een verkiezing die meer wordt gedreven door wie ze zijn dan voor wie ze zijn, zit de Joodse gemeenschap in het nauw.”

Andere media, zoals Israel Hayom, waren op dezelfde manier bezorgd over de overwinning van Boric. De Israëlische regering heeft geen verklaring vrijgegeven.

Een duidelijk pro-Palestijns standpunt

Boric beloofde een nieuwe welvaartsstaat te creëren en het land weg te halen van het kapitalistische model van de vrije markt dat domineert sinds de dagen van de militaire dictator Augusto Pinochet.

“Zijn politiek op verschillende fronten is zeer vooruitstrevend en verdient lof”, zei Dr. Rodrigo Acuña , een Chileens-Australische academicus die gastheer is van de Indestructible Podcast , een show over de hedendaagse Latijns-Amerikaanse politiek, en voegt eraan toe:

Boric’s grootste zorgen zijn die van het milieu, inheemse rechten, de rechten van de LGBT-gemeenschap en het implementeren van progressief sociaal beleid, zoals het beëindigen van particuliere pensioenregelingen die miljoenen dollars hebben gestolen, waardoor mensen met hondenresten achterblijven voor hun pensioen.”

Het zijn echter de al lang bestaande standpunten van Boric over Palestina die Israëlische functionarissen verontrusten. Bij zijn verkiezing in de Kamer van Afgevaardigden in 2018 hielp de voormalige leider van het studentenprotest onmiddellijk bij het schrijven van een wetsvoorstel waarin een boycot werd voorgesteld van Israëlische goederen geproduceerd in de bezette gebieden en de Golanhoogten. Hij is een fervent tegenstander van de bezetting geweest en heeft er verschillende publieke verklaringen tegen afgelegd. In antwoord op een bericht op de sociale media van een Israëlische ambassade waarin wordt beweerd dat Israëlische bedrijven oplossingen bieden om het leven van mensen over de hele wereld te verbeteren, zei hij : “Ze zouden kunnen beginnen met Palestina. Bijvoorbeeld het verlaten van het bezette gebied.” Hij deelde ook een beeld van een muurschildering met een lijst van gedood Palestijnse kinderen, schrijven “Het geweld van de bezetting is brutaal en je betaalt met je leven.”

Boric heeft de illegale bouw van Israëlische nederzettingen krachtig afgewezen. Op zijn officiële Instagram pagina, hij publiceerde een kaart met de geleidelijke annexatie van Palestina, beschrijft het als een “flagrante schending van internationale normen en de rechten van de mens.”

Hij zei :

Israël schendt straffeloos alle VN-resoluties en overeenkomsten die er bij het land op hebben aangedrongen om te stoppen met het bouwen van nederzettingen op Palestijns grondgebied. Het geweld van de bezetting – zoals de machtige landen opzij kijken – is brutaal. Vanuit Chili kunnen we daar een bijdrage aan leveren.”

De nieuwe president heeft ook de sloop van huizen, die tot op de dag van vandaag voortduurt, krachtig veroordeeld. “Hoe lang zal de wereld Israël toestaan ​​het Palestijnse volk te vernederen en te schenden?” vroeg hij .

Boric heeft deze vernielingen en hun effecten van dichtbij gezien. In augustus 2018 maakte hij deel uit van een officiële delegatie van 11 Chileense parlementariërs die naar Israël en Palestina reisden. Terwijl hij daar was, bezocht hij de steden Hebron, Bethlehem, Jericho, Beit Jala, Ramallah en Tel Aviv. Hij wilde ook naar Gaza gaan, maar de Israëlische autoriteiten blokkeerden hem de toegang.

Terwijl hij in Palestina was, ontmoette hij vertegenwoordigers van mensenrechtenorganisaties en met president Mahmoud Abbas, die naar verluidt bemoedigd was door Boric’ “stevige en moedige steun” aan de zaak van zijn volk. “De historische betrekkingen tussen onze twee landen worden versterkt”, zei Abbas .

Slechts enkele weken na haar vrijlating maakte Boric er ook een punt van om in het openbaar Ahed Tamimi te ontmoeten, een Palestijns kind dat gevangen zat nadat hij een Israëlische soldaat had geslagen die haar huis was binnengevallen. “Ze is niet een symbool, ze is een levende strijder voor de vrijheid van Palestina,” de Chileense zei . Israëlische functionarissen klaagden dat Tamimi een kogel verdiende.

Boric was duidelijk ontroerd door zijn tijd in het Midden-Oosten. “Het is moeilijk de realiteit van de Israëlische bezetting van Palestina te geloven. Het geweld, de dagelijkse vernedering”, blikte hij terug .

Het installeren van zo’n uitgesproken criticus van zijn beleid als president zou een aantal diplomatieke uitdagingen voor Israël kunnen vormen, en het is een probleem waar de regering van Naftali Bennett zonder zou kunnen leven.

Sterke populaire steun

Chili heeft van oudsher sterke banden met Palestina. De Zuid-Amerikaanse natie is de thuisbasis van zo’n 450.000 Palestijnen, de grootste gemeenschap overal buiten het Midden-Oosten. De emigratie naar Chili begon in de 19e eeuw, met pieken tijdens de Eerste Wereldoorlog en na de Nakba, de verdrijving van honderdduizenden Arabieren uit 1948 uit de nieuw opgerichte staat Israël. Een grote meerderheid van de Palestijnen in Chili identificeert zich als christen en de meesten kwamen uit de steden Beit Jala, Bethlehem en Beit Sahour.

Deze expatgemeenschap heeft aanzienlijk bijgedragen aan het Chileense culturele en politieke leven. Een van Santiago’s meest gevierde voetbalteams, Club Deportivo Palestino, opgericht in 1920, was een steunpilaar in de hoogste divisie en eindigde op de derde plaats in 2019. Het team speelt in de kleuren van de Palestijnse nationale vlag en wordt algemeen aangeduid als Palestina’s tweede nationale team en geniet een sterke aanhang. In 2016 brak Palestino de Israëlische belegering van Gaza en reisde daarheen om vriendschappelijke wedstrijden te spelen, ook met de Palestijnse nationale zijde.

“Ik denk dat het eerlijk is om te zeggen dat in Chili een merkbaar percentage van de bevolking zeer sterke voorstanders van Palestina is en duidelijk is over Israëls afschuwelijke staat van dienst op het gebied van mensenrechten”, vertelde Acuña aan MintPress , waarbij hij opmerkte dat de stad Valdivia zichzelf “vrij verklaarde van de Israëlische Apartheid”. ” nadat het zich had onthouden van zakendoen met een bedrijf dat banden heeft met de Israëlische bezetting. In 2015 werd gemeld dat een Chileense immigratiefunctionaris een penis tekende op het paspoort van een Israëlische toerist, compleet met de boodschap ‘Viva Palestinia’.

Palestijnen spelen ook een rol in de moderne politiek. Daniel Jadue, de communistische burgemeester van Recoleta, maakte deel uit van een golf van populariteit om Boric’s belangrijkste tegenstander te worden voor het ticket van de linkse coalitie bij de recente verkiezingen. Jadue accepteerde zijn nederlaag en steunde Boric, onder vermelding van :

Ik geloof dat Gabriel een verandering van richting zal initiëren, zodat Chili op weg gaat naar een samenleving van sociale rechtvaardigheid en solidariteit, een meer feministisch, gelijkwaardig, plurinationaal, intercultureel en meertalig land, met een focus op rechten. ”

Sterke institutionele, militaire banden

Daarentegen wonen er slechts ongeveer 18.000 Joodse mensen in Chili. Een lokale organisatie, de Joodse Gemeenschap in Chili, feliciteerde Boric met zijn overwinning. De groep heeft echter historisch gezien een moeizame relatie met de nieuwe president. In 2019 bedankte Boric hen voor het sturen van een Joods nieuwjaarsgeschenk, maar verklaarde dat een beter cadeau zou zijn geweest als ze Israël hadden gevraagd zich terug te trekken uit de bezette gebieden.

Desalniettemin heeft Israël, net als Palestina, uitgebreide banden met Chili. Tijdens de Pinochet-jaren (1973-1990) smokkelden opeenvolgende Israëlische regeringen stilletjes wapens naar het regime, in tegenspraak met hun eigen openbare verklaringen over de wens om een ​​terugkeer naar democratie te zien. Uit rapporten van de CIA-inlichtingen blijkt dat Washington wist dat de Israëli’s Pinochet honderden raketten en tanks hadden verkocht, evenals vliegtuigen, ondanks een wereldwijd wapenembargo. Chileense piloten en legerofficieren kregen ook Israëlische training. Acuña, wiens familie Chili ontvluchtte na de staatsgreep van Pinochet, vertelde MintPress dat Israël het vuile werk van de VS deed door Pinochet te helpen de democratie te onderdrukken en de Amerikaanse handen relatief schoon te houden, en verklaarde:

Toen de regering-Carter in het Witte Huis eind jaren zeventig een wapenembargo begon uit te vaardigen tegen de dictatuur van Pinochet, greep de staat Israël toen in en verkocht met plezier wapens aan de generaal, terwijl vakbondsleiders en linkse dissidenten op brute wijze werden gemarteld en vermoord in gevangenissen door het hele land.”

Pinochet deed graag zaken omdat, in de eigen woorden van zijn regering , “Tel Aviv geen politieke verplichtingen aan zijn overdrachten verbindt.” Hoewel de dictator allang verdwenen is, onderhoudt het leger nog steeds een nauwe relatie met Israël. In 2018 ondertekenden de legers van de twee natieseen nieuwe reeks samenwerkingsovereenkomsten op het gebied van onderwijs, training, leiderschap en kennisdeling. Chileense strijdkrachten gebruiken Israëlisch materieel – dat op de markt wordt gebracht als ‘in de strijd getest’, ogenschijnlijk op de bevolking van Palestina – om hun eigen inheemse Mapuche-bevolking te onderdrukken. Bovendien heeft Chili, zoals Acuña uitlegde, een nogal moeizame relatie met zijn buurlanden Peru, Bolivia en Argentinië. “Aangezien het Chileense leger zichzelf beschouwt als omringd door drie landen die het als vijandig beschouwt, bewonderen generaals in het land de staat Israël en zijn vermogen om oorlog te voeren”, zei hij.

In een poging om te reageren op de stad Valdivia en anderen, verbood de regering van Sebastian Piñera de beweging Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) in Chili in 2018. Piñera stond echter niet altijd in de goede boeken van Israël. Een jaar later reisde hij naar Jeruzalem en ontmoette Palestijnse functionarissen op de Tempelberg, een van de heiligste plaatsen in zowel het jodendom, het christendom als de islam.

“Gewend om met terroristen om te gaan”

Israël heeft in heel Zuid-Amerika een vergelijkbare rol gespeeld door conservatieve, pro-Amerikaanse regeringen te helpen aan de macht te blijven. MintPress ‘ Dan Cohen onthulde onlangs hoe Israëlische agenten extreemrechtse paramilitairen in Colombia hielpen bij het uitvoeren van een golf van politiek geweld die tot op de dag van vandaag voortduurt. Carlos Castaño, commandant van de AUC, misschien wel de meest beruchte en meedogenloze van alle doodseskaders die in het land actief zijn, reisde naar Israël om te studeren en werd opgeleid door de beruchte Israëlische huurling en voormalig IDF-luitenant-kolonel Yair Klein, die beweert dat hij was uitgenodigd naar Colombia om de nationale politie op te leiden.

De Colombiaanse staat vertrouwt op grote aantallen Israëlische huursoldaten om politieke moorden te plegen, zowel om ervoor te zorgen dat het georganiseerde verzet tegen zijn heerschappij wordt verpletterd, en dat het een zekere mate van plausibele ontkenning behoudt voor de aanhoudende bloedbaden.

Zo genormaliseerd zijn Israëlische soldaten in de Colombiaanse samenleving dat, terwijl hij nog steeds president was, Juan Manuel Santos verscheen in een advertentie voor het Israëlische huurlingenbedrijf Global CST. “Het zijn mensen met veel ervaring. Ze hebben ons geholpen om beter te werken”, verklaarde hij . Tijdens de landelijke anti-government demonstraties eerder dit jaar, Israëlisch-gemaakte gepantserde voertuigen zou kunnen worden gezien dragen rond Colombiaanse veiligheidstroepen, van wie de meesten uitgevoerd Israëlische wapens en werden bijgestaan door Israëlisch-gemaakte gezichtsherkenning technologie.

Evenzo was in Bolivia een van de eerste dingen die de nieuwe regering deed na de door de VS gesteunde extreemrechtse staatsgreep van 2019, was om Israël formeel te erkennen en zelfs IDF-officieren naar Bolivia te brengen om de aanhoudende landelijke protesten tegen hun heerschappij te helpen onderdrukken. “We hebben ze uitgenodigd om ons te helpen. Ze zijn gewend om met terroristen om te gaan. Ze weten hoe om te gaan,”de nieuwe minister van Binnenlandse Zaken, Arturo Murillo, zei van zijn gasten. Minister van Buitenlandse Zaken Israel Katz sprak zijn voldoening uit dat een nieuwe “vriendelijke regering” de leiding had genomen in Bolivia. De vorige Boliviaanse president Evo Morales had tien jaar eerder de betrekkingen met Israël verbroken, daarbij verwijzend naar wat hij een ‘genocide’ in Gaza noemde.

Ondertussen lijkt de extreemrechtse president Jair Bolsonaro in Brazilië bijna geobsedeerd door Israël, zozeer zelfs dat hij zelden te zien is op een bijeenkomst zonder meerdere Israëlische vlaggen in de buurt. De 66-jarige voormalige legerofficier opende ook een handelskantoor in Jeruzalem en verklaarde dat de ambassade spoedig zou volgen. Andere rechtse staten zoals Honduras hebben beloofd hetzelfde te doen. Bolsonaro’s kinderen hebben zich laten fotograferen met IDF- en Mossad-shirts. Toenmalig premier Benjamin Netanyahu sprak zijn waardering uit en verklaarde dat zijn land “geen betere vrienden had dan het volk en de regering van Brazilië”.

Israël drijft al geruime tijd naar rechts, op weg naar een etnostaat. Voormalig premier Ehud Barak heeft zelfs gewaarschuwd dat het land besmet is geraakt met het fascisme. Uit een peiling uit 2016 bleek dat 48% van de Joodse Israëli’s de Arabische bevolking etnisch gezuiverd wilde zien.

Deze koers heeft Israël geïsoleerd van een groot deel van de wereld, en zelfs van delen van de beleefde samenleving in de Verenigde Staten. Het heeft echter nieuwe bondgenoten gevonden onder extreemrechts wereldwijd. Ironisch genoeg zijn veel van Israëls sterkste aanhangers tegenwoordig antisemitische fascisten, die het land zien als een model voor het soort etnostaten dat ze thuis willen creëren. De Noorse neonazistische terrorist Anders Brevik is bijvoorbeeld gecharmeerd van de Israëlische staat en wat deze heeft bereikt, ook al is zijn manifest bezaaid met onzinnige antisemitische samenzweringstheorieën over joden zelf. Ondertussen beweert de extreemrechtse Engelse activist Tommy Robinson van Israël te houden en een gepassioneerd zionist te zijn.

Meer Bernie Sanders dan Che Guevara

Met zijn 35 jaar is Boric het op één na jongste gekozen staatshoofd ter wereld. De getatoeëerde millennial heeft zeker een jeugdig, tegencultuurbeeld gecultiveerd. Hij is zoveel kans om te worden gezien sportief een t-shirt Nirvana als een jasje, terwijl hij draagt foto’s van zijn favoriete Koreaanse pop bands rond met hem. Boric is enorm populair online, vooral bij de grote en vaak overijverige K-popgemeenschap, zo erg zelfs dat de regering-Piñera naar verluidt hun rol bij het populariseren van de protesten tegen zijn heerschappij heeft onderzocht.

Deze branding vertelt ons echter niets over Boric’s plannen voor de overheid. Zijn aangegeven agenda omvat de oprichting van een nationaal gezondheidszorgsysteem, sterkere collectieve onderhandelingsrechten en antidiscriminatiewetten, evenals de vrijlating van honderden demonstranten die Piñera gevangen heeft gezet . Identiteitskwesties stonden ook op de voorgrond van zijn boodschap, waarbij Boric hoopte de rechten voor LGBT en inheemse minderheden door te drukken, evenals de belofte van gendergelijkheid in zijn kabinet.

Bovenal heeft hij beloofd de economische richting die het land sinds de dagen van Pinochet is ingeslagen, om te keren. “Chili was de bakermat van het neoliberalisme; het zal ook zijn graf zijn’, zei hij nadat hij eerder dit jaar was geselecteerd om het linkse blok te leiden.

Boric heeft zichzelf ook voorgesteld als de erfgenaam van Salvador Allende, de democratisch gekozen marxistische president Pinochet die in 1973 in een bloedige, door de VS gesteunde staatsgreep werd omvergeworpen. jij,’ zei hij eerder deze week, terwijl hij een foto van zichzelf deelde naast Allende’s buste in het presidentiële paleis.

De nieuwe president van Chili is echter verre van radicaal en heeft zijn uiterste best gedaan om afstand te nemen van andere socialistische regeringen die momenteel onder Amerikaanse aanval staan. Hij is al lang een criticus van Venezuela en de regering van Nicolas Maduro. In november schreef hij ook de verkiezingen in Nicaragua (gewonnen door de linkse president Daniel Ortega) af als een “schijnvertoning”, en ging zelfs zo ver dat hij zijn “solidariteit” uitbreidde met Cristina Chamorro Barrios, leider van een ultraconservatieve partij en een prominent lid van de machtigste familie van Nicaragua.

Zes Chamorros zijn president geweest, waaronder Cristina’s moeder, Violetta, die daar werd geplaatst na jaren van genocidale vuile oorlogen, waarbij de VS contra-doodseskaders financierden, bewapenden en opleidden om het land tot onderwerping te dwingen. Sommige van Cristina’s directe familieleden waren leiders van die doodseskaders. De familie Chamorro bezit ook een groot deel van de media van het land (Cristina is vice-president van La Prensa , de meest invloedrijke krant van het land). Neef Carlos Pellas Chamorro is de rijkste man van Nicaragua. Boric beschreef Cristina goedkeurend als een ‘weerstand’, terwijl hij tegelijkertijd nadacht over:de Ortegas “een familie-autocratie van de laagste soort.” Als zodanig heeft hij al aangegeven dat hij weinig bedreiging zal vormen voor de Amerikaanse macht in de regio, wat suggereert dat zijn soort socialisme veel meer Bernie Sanders zal zijn dan Che Guevara.

Anderen hebben hun bezorgdheid geuit over het besluit van Boric om in 2018 een evenement bij te wonen in de Council of the Americas in New York City. “De Council of the Americas was een hoofdrolspeler in de staatsgreep tegen Salvador Allende en bracht jaren door met PR voor de corrupte Lava Jato-rechter Sergio Moro. Waarom zat Gabriel Boric met hen te dollen? Waarom steunen ze hem?” bezorgde in Brazilië wonende journalist Brian Mier.

Acuña merkte ook op dat de nieuwe president zal worden beperkt door een conservatief congres, waardoor het voor de regering erg moeilijk wordt om transformationele wetgeving goed te keuren. Boric zal waarschijnlijk allianties moeten aangaan met andere politieke krachten, die allemaal hun invloed op het beleid zullen hebben.

Een nieuwe trend en een nieuwe hoop

Desalniettemin was de verkiezingsoverwinning van Boric waarschijnlijk niet de gewenste uitkomst in Washington, en kan worden gezien als onderdeel van een bredere opkomst van anti-establishmentpolitiek in de hele regio. De recente verkiezingen in Venezuela, Peru, Bolivia en Honduras zijn naar politiek links gegaan, terwijl Brazilië, het grootste en belangrijkste land van Latijns-Amerika, in 2022 een nieuwe president zal kiezen. Kandidaat van de Arbeiderspartij Lula da Silva, die gevangen zat ( met hulp van de VS ) als gevolg van het Lava Jato-schandaal, ver vooruit in de peilingen.

Gedurende de jaren 2000 raasde er een golf van radicalisme door Latijns-Amerika, toen land na land anti-establishment regeringen kozen die kritisch stonden tegenover de Verenigde Staten. Terwijl de regeringen van Bush en Obama zich concentreerden op het Midden-Oosten, werd deze rebellenalliantie sterker en mondiger. Een voorbeeld hiervan is de kwestie van Palestina, waar Zuid-Amerikaanse landen de meest toegewijde donateurs van de staat worden. Overal in de regio zijn muurschilderingen te zien die solidariteit met de Palestijnse zaak tonen. En terwijl de rest van de wereld zweeg, spraken Latijns-Amerikaanse leiders over Israëlische misdaden. Na de aanval van 2010 op de Gaza Freedom Flotilla hield de toenmalige Venezolaanse president Hugo Chavez een openbare toespraak waarin hij Israël tot een “genocidale staat” verklaarde: “Ik grijp deze kans nog een keer, uit de grond van mijn ziel, verdomme, staat Israël ! En lang leve het Palestijnse volk!” brulde hij .

Dit was illustratief voor een bredere trend in de regio. In 2005 erkende geen enkele Zuid-Amerikaanse natie Palestina als een onafhankelijke staat. Tegenwoordig doen ze dat allemaal. Het Amerikaanse imperium sloeg terug in de jaren 2010, organiseerde of steunde staatsgrepen in de hele regio en pionierde met een nieuw soort rechtspraak – met legale middelen om regeringen ten val te brengen, zoals met Lula in Brazilië gebeurde. Het lijkt er echter op dat er in Latijns-Amerika nieuwe hoop zou kunnen gloren. Voor zowel de regering van de Verenigde Staten als haar Israëlische bondgenoot is dit geen goed nieuws, aangezien het zowel hun economische als geopolitieke belangen bedreigt. Geen wonder dat de Israëlische media zo verontrust zijn door de overwinning van Boric.

Feature foto | De gekozen president van Chili, Gabriel Boric, van de coalitie ‘Ik keur de waardigheid goed’, viert zijn overwinning in de presidentsverkiezingen in Santiago, Chili, zondag 19 december 2021. Luis Hidalgo | AP

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Wat is een ‘Denktank’?

Published

on

denktank

De beste typering voor een denktank is dat het een soort ‘Herenclub’ is voor intellectuele paupers. De ‘Herenclub’ was voorheen een ontmoetingsplaats voor mannen met ‘Aanzien’. Ze betaalden voor het ‘Lidmaatschap’, en ze werden als regel pas toegelaten na een ‘ballotageproces’.

De denktank club was een plek die ‘Discretie’ hoog in het vaandel had staan, om de intellectuele vrijheid te garanderen. Iets wat in kringen van ‘Complot Theoretici’ al snel wordt begrepen als een ‘Samenzwering’. Leden van dergelijke exclusieve instellingen stelden daar tegenover dat de ‘Discretie’ juist bevorderlijk was voor het niveau van de dialoog, omdat men niet bevreesd hoefde te zijn voor repercussies als men de plank een keer finaal missloeg, of zijn hart luchtte met politiek incorrecte opmerkingen. Het gistingsproces binnen dergelijke ‘Clubs’, zo was het idee, bracht bruikbare oplossingen naar boven, en het attendeerde de elite op leden die potentieel hadden als ‘beleidsmaker’.

Onder de ‘Werkers’ bestonden dergelijke afgesloten ontmoetingsplaatsen ook binnen de ‘Vakbonden’ en politieke partijen die opkwamen voor de belangen van de ‘Werkers’. Die ‘Verzuilde’ structuur bestaat in die vorm niet meer, vooral omdat de ‘Werkers’ zich begonnen in te beelden dat ze geen ‘Werkers’ meer waren, maar ‘gesprekspartners’ van de elite binnen een publiek proces.

Een proces dat zich toespitste op discussies in het parlement en in de media. Hun formele vertegenwoordigers werden gaandeweg ingekapseld binnen ‘Overlegorganen’. Een ‘Overlegorgaan’ is geen ‘Denktank’. Een ‘Overlegorgaan’ is meer een ‘Massagesalon’ waar net zo lang wordt gekneed tot de ‘Werkers’ akkoord zijn met wat in de verschillende ‘Denktanks’ reeds is bekokstoofd.

Waar de leden van de ‘Herenclub’ moesten betalen om lid te mogen zijn, worden de leden van de ‘Denktank’ betaald. Ze zijn uitgezocht door schimmige bedrijven, danwel puissant rijke particulieren, of types die het recht hebben om naar hartelust een greep te doen in de pot met belastinggelden ten behoeve van subsidies, die ‘Belangen’ hebben die indruisen tegen het collectieve belang.

Veel, héél veel van die ‘Denktanks’ houden zich bezig met het bedenken van manieren om oorlogen te verkopen, namens hun sponsoren in het ‘MiciMatt‘-complex, zonder dat het volk door heeft dat het weer een nieuwe peperdure oorlog wordt binnengeloodst. Ook ‘Denktanks’ die niet tot taak hebben redenen te bedenken waarom we geld uit moeten geven om oorlog te voeren zijn een integraal onderdeel van het ‘Financieel Kapitalisme’, en de institutionele vijand van het ‘Industrieel Kapitalisme’.

De leden van die ‘Denktanks’ produceren zelf niks, behalve ‘geniale’ manieren om de burger een poot uit te draaien, maar ook de bedrijven en puissant rijke sponsoren produceren niks wat zichzelf verkoopt, omdat iedereen het hebben wil, anders hadden ze die ‘Denktank’ niet nodig.

De ‘Denktank’ verlaagt zich niet tot het aanprijzen van specifieke producten, maar ze bedenken drogredenen voor ‘beleidsmakers’ om grof geld uit te trekken voor beleid dat ‘Bittere Pillen’ verkoopt. Oorlogen, vluchtelingenstromen, experimentele medicijnen en pandemieën, en de noodzaak om afstand te doen van iets dat prima functioneert, in ruil voor iets wat schreeuwend duur is, onhandig, en niet voldoet.

De kracht van het concept is het ‘Sluimerende Bestaan’. De lange periodes waarin er geen beroep op de ‘Denktank’ wordt gedaan, waardoor je het idee hebt dat het een verzameling ’Studiebollen’ betreft, die volkomen terecht het predicaat ‘Expert’ opgeplakt krijgen, omdat ze in de rustige tijd studeren op het onderwerp, terwijl het eigenlijk luie, verwende, overbetaalde ‘PR’-medewerkers zijn die achter de hand worden gehouden voor de ‘Beslissende Momenten‘. Naast de ‘Vaste Medewerkers’ zijn er altijd ook types die ‘Verbonden’ zijn aan de ’Denktank’, en die erbij worden gehaald als het druk wordt.

Omroepen, kranten en tijdschriften kunnen een ‘Beroep’ doen op de ‘Denktank’, die dan een ‘Pratend Hoofd’ leveren om de discussie in een bepaalde richting bij te sturen. Er is daarnaast een wisselwerking met de ‘Consensus Wetenschap’, en ‘Denktanks’ bieden ’Schnabbels’ aan voor ‘Wetenschappers’ uit de ‘Consensus’ hoek, waarbij ze functioneren als ‘ballotagecommissie’. Functioneel maken ze deel uit van wat het ‘Lobby-circuit’ wordt genoemd.

Ze zijn uitermate geschikt voor het promoten van onsympathieke, gevaarlijke praktijken waar niemand bij zijn volle verstand ‘ja’ tegen zou zeggen. In de tijd dat het roken van tabak nog de normaalste zaak van de wereld was, had de industrie geen behoefte aan een ‘Denktank’ die ‘beleidsmakers’ en het publiek diende te bespelen. Een reclamebureau volstond. Maar naarmate er meer bekend werd over de risico’s, en ‘beleidsmakers’ zich gedwongen zagen ‘iets’ te doen om tenminste de indruk te wekken dat ze het probleem serieus namen, kwamen de ‘Denktanks’ in beeld.

De ‘Herenclubs’ van weleer bestaan alleen nog als visitekaartje voor mensen met teveel geld, en zijn in die vorm een museumstuk. Hetzelfde kan je zeggen van het gros van de ‘Loges’ van ‘Vrijmetselaars’ en ‘Rozenkruisers’. En over de ‘Vakbonden’ en politieke partijen zullen we het maar niet hebben. Discretie is hoe dan ook iets dat mensen niet meer begrijpen als concept, en dat het niet strijdig is met het verlangen naar transparantie, zolang de uiteindelijke keuze, en de logica waarop die keuze gestoeld is, maar zonder terughoudendheid wordt gedeeld met het volk, vóórdat het beleid wordt ingevuld. En dat beleid ook geen ‘Open Einden’ kent.

Het is in onze tijd verworden tot op schrift vastgelegde geheimhoudingsplicht, of de rotzooi ligt op straat voordat je buiten bent. Al die traditionele organisaties waren ‘breed’ georiënteerd, in tegenstelling tot de ‘Denktank’, waarbij ’Tank’ verwijst naar een soort aquarium.

Een watertank voor vissen die sullig dobberen en vreten wat hen wordt voorgezet, en laat dat ‘Denken’ maar weg. Pure inteelt waarbij ‘discussie’ wordt opgevoerd als een uithangbord om de claim waar te kunnen maken dat het in ‘Rapporten‘ op schrift gestelde, of uitgedragen standpunt het resultaat is van een ‘proces’, terwijl het omgekeerde waar is. Het resultaat staat vast. Die oorlog moet er komen, maar welke argumenten kunnen we erbij verzinnen, of met welke leugens komen we nog weg om het aan de man te brengen, zonder dat men ons ophangt.

Als je ‘beleidsmakers’ vraagt naar de wisselwerking tussen hen, en de ‘Denktanks’ die ze toelaten tot hun werkkamer, dan zul je horen dat die ‘Denktanks’ een mooie aanvulling zijn op hun eigen werk, omdat ze gedetailleerder kunnen ‘kijken’ naar een specifiek probleem, iets waar de ‘beleidsmaker’ geen tijd voor heeft. In de praktijk heeft die ‘Denktank’ helemaal nergens over nagedacht, laat staan gedetailleerd, en slepen ze die ‘beleidsmaker’, en de ‘pers‘ als een dood gewicht achter zich aan naar het standpunt dat ze kregen aangereikt van hun sponsor, de verenigde wapenproducenten, farmaceuten, tabaksindustrie of enig ander vaag collectief met diepe zakken.

Het gevolg is, dat de ‘beleidsmaker’ geen flauw idee heeft waarom hij geacht wordt bepaald beleid uit te venten, maar omdat een ‘Denktank’ het hem of haar zo heeft voorgekauwd, heeft hij of zij de illusie dat erover is nagedacht. Inhoudelijk in discussie gaan met een ‘beleidsmaker’ of ‘woordvoerder’ die zijn of haar standpunt krijgt aangereikt door de ‘Denktanks’, is zonde van de tijd. Ze hebben geen benul, en elke verbale confrontatie met tegenstanders van wéér een oorlog, of wéér nieuwe vluchtelingenstromen, of wéér een pandemie, of wéér een commissie voor het een of het ander, loopt stuk op de dooddoener dat ‘Experts’ het erover eens zijn dat het moet.

Maar ook die ‘Experts’ uit de ‘Denktanks’ moet je niet proberen te verleiden tot een inhoudelijke discussie met feiten en argumenten die haaks staan op wat de sponsor van die ‘Experts’ wil, want dan trek je de ‘Wetenschap’ in twijfel, en solliciteer je naar de status van paria, of een tijdje in de gevangenis wegens het verspreiden van ‘desinformatie‘.

Het instituut van de ‘Herenclub’ was verre van optimaal, en ook de ‘Vakbonden’ hadden hun tekortkomingen. Maar hoe het mogelijk is dat we collectief als een blok gevallen zijn voor het concept van de ‘Denktank’, dat is mij een eeuwigdurend raadsel. Waarmee ik niet wil stellen dat er geen ‘Denktanks’ zijn die over een bepaald onderwerp verstandige dingen zeggen.

Maar dat is dan omdat hun sponsor iets wil wat toevallig samenvalt met het belang van de samenleving op dat moment. Daar kunnen ze echter beter geen gewoonte van maken, want dan zijn ze niet meer nodig. Bij de ‘Herenclub’ of de ‘Vakbond’ was dat niet bezwaarlijk, want de leden betaalden de rekeningen zelf. Maar bij een ‘Denktank’ is dat dodelijk.

Betaald worden om te denken is eigenlijk hoe dan ook geen gezond concept, als je er even over nadenkt. Het dient een uitdaging te zijn om je intellect in dienst te stellen van de gemeenschap, via de dialoog met je medemens. De beloning is het werkbare resultaat en de erkenning dat jouw gedachten over de materie de voorkeur verdienden boven die van anderen. Dat vergt volledige intellectuele vrijheid, en geen goudvissenkom.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Stand van zaken na dodelijke schietpartij winkelcentrum Kopenhagen: ‘Wrede aanval’

Bij een schietpartij in een winkelcentrum in de Deense hoofdstad Kopenhagen zijn gisteren drie doden gevallen. Op de fatale actie is met afschuw gereageerd. Dit is de stand van zaken.… [...]

OM: man die instructies gaf voor moord Peter R. de Vries aangehouden

De man die via versleutelde berichten aanstuurde op de moordaanslag op Peter R. de Vries, is door justitie geïdentificeerd. Het zou gaan om de 27-jarige Krystian M. uit Polen. Vandaag… [...]

Gaat junta Rutte het leger inzetten tegen de boeren

De boeren voeren acties en steeds meer lijken ze voort te komen uit radeloosheid getuige de steeds vaker voorkomende ‘wilde acties’. Na de tijdige afschaffing van het referendum om ‘gedoe’… [...]

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN