Myocarditis

Ik kreeg de prik zonder aarzeling. De risico’s leken verwaarloosbaar en de voordelen aanzienlijk, dus toen het AstraZeneca-vaccin in maart van dit jaar voor mij beschikbaar kwam, stond ik in de rij voor mijn beurt.

Mijn 25-jarige dochter, Tara, heeft een heel andere “jab-reis” ondernomen. Maandenlang weigerde ze simpelweg om gevaxxed te worden. Ik vroeg haar of ze bang was voor bijwerkingen. Nee. “Is het de veiligheid op de lange termijn waar je je zorgen over maakt?” Nee. “Geloof je die verhalen over vruchtbaarheid?” Nee.

Ik besloot er geen punt van te maken, omdat ik had geleerd dat het onder druk zetten van dit kind een werkzaamheid heeft van precies nul. Ik vertrouwde ook op Tara’s vermogen om voor zichzelf te denken. Toen ze negen was, had ze me eraan herinnerd dat ‘correlatie geen oorzakelijk verband impliceert’ toen ik suggereerde dat opgroeien met rokers het risico op het overnemen van de gewoonte verhoogde. Dit was geen wetenschappelijk analfabeet.

Ik zou haar dan met rust laten. Geen hints, geen passief-agressieve opmerkingen, niets. Ik zou haar in haar eigen tijd laten beslissen. En ik zou haar zeker niet veroordelen.

Eindelijk, op een middag midden juli, stuurde Tara me een sms met de mededeling dat ze die ochtend haar eerste Moderna-injectie had gekregen. Ik sms’te terug: ‘Hoe voel je je? Symptomen?”

Ze antwoordde meteen: “Mijn enige symptoom is spijt.”

‘Het spijt me,’ zei ik, zonder om uitleg te vragen. Eerlijk gezegd wist ik het antwoord al.

*

De pandemie kwam op een bijzonder slecht moment voor Tara: ze was net klaar met de universiteit en stond op het punt de wereld van het werk te betreden, toen de lockdown van maart 2020 haar vooruitzichten verpletterde. Ook als singer-songwriter kwam ze tot haar recht. Toen ik haar laatste live-optreden bijwoonde, in een magere bar in de wijk Kensington Market in Toronto, kraakten haar altpopsongs van geest en klonk haar stem met hernieuwd zelfvertrouwen.

En toen eindigde alles voor haar. Haar passie, het schrijven en uitvoeren van muziek, werd vervangbaar. Ze kon het verlies twee weken, twee maanden, zelfs zes maanden accepteren. Maar een jaar later, met livemuziek nog steeds achter slot en grendel, begon ze zich af te vragen waar het allemaal over ging. Op welk punt hield het op om de grootste geneugten van het leven te annuleren? Op welk punt zou de samenleving eerlijk kijken naar de kosten en baten van beleid in lockdown-stijl? Op welk punt zouden beleidsmakers hun lens verbreden buiten Covid-statistieken?

Lees ook:  Zweden wijzen de weg: geïmplanteerde microchip voor bewijs van coronavaccinatie

Het was niet alleen het beleid dat haar verontrustte, maar ook de cultuur die zich rond de pandemie vormde: het met de vingers zwaaien, het moraliseren, het beschamen. Als ze haar zorgen online durfde te uiten, kwam er een toetsenbordstrijder naar haar toe om haar een omamoordenaar te noemen of vertelde haar dat ze een bank met het virus erop moest gaan likken.

Eerlijk gezegd deelde ik veel van Tara’s zorgen. Hoewel ik nooit heb getwijfeld aan de dreiging van Covid of de noodzaak om deze te verminderen, leek niets over de politieke en culturele reactie mij evenwichtig. De aandrang dat we allemaal ons leven in de ijskast zetten, ongeacht onze individuele omstandigheden, leek me ongevoelig en onrechtvaardig. Ik was het niet eens met de extra last die werd opgelegd aan de jongeren, die het minst te vrezen hadden van het virus en het meeste te verliezen hadden door opsluiting. En de top-down, mandaat-zware aanpak gaf me een koude rilling. Ik stond naast Mattias Desmet, een professor klinische psychologie aan de Universiteit van Gent in België, die Covid beschreef als “een diepgaande sociale en zelfs culturele crisis” en bezorgd was over het “omslagpunt in het proces van totalitarisering”.

Dit gevoel werd alleen maar intenser, zowel voor Tara als voor mij, naarmate de weken maanden werden en de beschaving op de knieën bleef. We konden niet met een goed geweten de nieuwe sociale orde toejuichen die we zagen ontstaan, met zijn disciplinaire contouren en kortzichtige focus op risicovermijding. We konden niet opgewonden raken van een wereld die de delen van het leven die we het meest voedzaam vonden, zoals muziek en kunst en avontuur, summier terzijde schoof. En ja, persoonlijke vrijheid. Veiligheid was belangrijk voor ons, maar veiligheid zonder zelfbeschikking gaf het leven een tweedimensionale kwaliteit die niet goed bij ons zat.

Lees ook:  Nieuwe crisis - Europa heeft bijna geen medicijnen meer die nodig zijn om COVID-19-patiënten te behandelen

Dus ik wist precies waarom Tara de vaccinatie had uitgesteld: uit protest. De vax weigeren was een manier om haar verzet tegen deze nieuwe wereldorde te uiten. Maar Tara heeft een pragmatische kant, en ze realiseerde zich al snel dat niet gevaxxed blijven haar vermogen om in de samenleving te functioneren zou beperken. Ze heeft ook een sociaal geweten en het schuldgevoel dat ze ‘haar deel niet heeft gedaan’ begon op haar te drukken. Dus ging ze door en kreeg de eerste kans – en voelde zich toen zwak omdat ze haar politieke idealen had verraden. Vandaar de spijt.

*

De afgelopen maanden hebben beleidsmakers steeds creatievere manieren bedacht om mensen aan te moedigen, te overtuigen en eindelijk sterk te maken om te gaan vaxxen. Onderzoekers van hun kant hebben de hersenen van de weigeraars geplukt om erachter te komen wat hen precies tegenhoudt. Een Canadese analyse van vaccingerelateerde Tweets identificeerde veiligheidsproblemen als het belangrijkste afschrikmiddel, waarbij wantrouwen in de grote farma naar voren kwam als een ander veelvoorkomend thema. Andere onderzoeken hebben angst voor bijwerkingen, voorkeur voor het ontwikkelen van natuurlijke immuniteit en moeilijke toegang als barrières aan het licht gebracht.

Deze enquêtes slagen er niet in een belangrijke groep te vangen: degenen die zich afmelden als een vorm van sociaal protest, zoals Tara aanvankelijk deed. Zonder uitzondering zijn de vaccin-holdouts die ik ken in strijd met het onbetwiste opleggen van lockdowns en de autocratische dimensie van de postpandemische wereld. Jabless gaan is een manier om hun verontwaardiging te communiceren. Zoals een jonge vriend het tegen me zei: “Ik weiger het vaccin niet vanwege een persoonlijke risico-batenanalyse. Ik ben er tegen omdat ik denk dat ziekenhuisopname te verkiezen is boven dystopie.” Maar ‘angst voor dystopie’ komt in veel onderzoeken niet naar voren als antwoordoptie, dus dit motief vliegt onder de radar.

Lees ook:  #mondkapjesplicht: B.1.617.2 "Is dit de virusvariant die de uitweg uit de coronamaatregelen verspert?

Beleidsmakers, let op: als je wilt dat meer mensen gevaxxed worden, moet je deze angst begrijpen en te goeder trouw aanpakken. Geef om te beginnen aan dat uw mandaten tijdelijk zijn, met regelmatige tussenpozen moeten worden herzien en zo snel mogelijk moeten worden opgeheven. Dring niet aan op nul risico. Ga desinformatie tegen, maar ook alarmisme. Toon meer respect voor de kunsten. Verzeker ons dat het leven na een pandemie meer zal bieden dan alleen veiligheid. Kijk verder dan het aantal gevallen. Breng een aantal deskundigen op het gebied van geestelijke gezondheid, historici en economen naar uw adviestafels. Covid is tenslotte niet alleen een probleem voor de volksgezondheid, maar ook een maatschappelijk probleem. Bewijs ons dat je lang denkt en groot denkt. Geef ons hoop – veel ervan. En vooral wat nederigheid tonen. Als je het verknoeid hebt, zeg dan “Ik heb het verpest”. Als jij jouw deel doet, doen de weigeraars misschien die van hen. Alleen een gedachte.

Het is nu twee maanden geleden dat Tara die Moderna-injectie kreeg. Een deel van haar spijt is verdwenen, maar niet helemaal. Ze heeft nog steeds niet besloten wanneer ze de tweede injectie krijgt. Ze blijft geschorst tussen de twee kampen, de redelijke vaxxed en de resistente unvaxxed – een microkosmos van de Covid-oorlogen die families, vrienden en naties uit elkaar scheidt. Daar voelt ze zich nu het meest op haar gemak, en ik ben niet van plan haar van de richel af te duwen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord