Connect with us

Politiek

NY Times, Washington Post drijft de VS tot oorlog met Rusland over Oekraïne

Published

on

poetin

Uit dit onderzoek van MintPress blijkt dat negentig procent van de recente opinieartikelen in The New York Times, The Washington Post en The Wall Street Journal een agressieve kijk hebben op het conflict in Oekraïne, geschreven door experts die banden hebben met de nationale veiligheidsstaat die de NAVO promoten als een verdediger van de vrije wereld en beschrijf Poetin als de vleesgeworden Hitler.

Te midden van hard gepraat van Europese en Amerikaanse leiders, onthult een nieuw MintPress- onderzoek van de meest invloedrijke media in ons land dat het de pers is die de aanklacht in de richting van oorlog met Rusland over Oekraïne stuurt. Negentig procent van de recente opinieartikelen in The New York Times , The Washington Post en The Wall Street Journalhebben een agressieve kijk op conflicten ingenomen, met weinig anti-oorlogsstemmen. Opiniekolommen hebben overweldigend hun steun uitgesproken voor het sturen van Amerikaanse wapens en troepen naar de regio. Rusland is universeel voorgesteld als de agressor in dit geschil, waarbij de media de rol van de NAVO bij het vergroten van de spanningen verdoezelen, terwijl ze nauwelijks melding maken van de Amerikaanse samenwerking met neonazistische elementen binnen de Oekraïense regerende coalitie.

Periodieke hysterie

Westerse media en regeringen hebben hun bezorgdheid geuit over een vermoedelijke opbouw van Russische strijdkrachten nabij de meer dan 1200 mijl lange grens met Oekraïne. Er zijn naar verluidt bijna 100.000 troepen in die buurt, waardoor president Joe Biden waarschuwt dat dit “het meest ingrijpende is dat in de wereld is gebeurd in termen van oorlog en vrede sinds de Tweede Wereldoorlog.”

Toch is dit verre van de eerste media-paniek over een zogenaamd op handen zijnde Russische invasie. Het waarschuwen voor een hete oorlog in Europa komt op dit moment bijna jaarlijks voor. In 2015 beweerden outlets zoals Reuters en The New York Times dat Rusland troepen en zware vuurkracht verzamelde, waaronder tanks, artillerie en raketwerpers direct aan de grens, terwijl normaal gesproken slaperige grenssteden gonsden van activiteit.

In 2016 was er een nog grotere kernsmelting , waarbij de media over de hele linie voorspelden dat oorlog om de hoek lag. The Guardian meldde inderdaad dat Rusland binnenkort 330.000 soldaten aan de grens zou hebben. Toch gebeurde er niets en werd het verhaal stilletjes losgelaten.

Met de volgende lente kwamen hernieuwde waarschuwingen voor conflicten. The Wall Street Journal beweerde dat “tienduizenden” soldaten aan de grens werden ingezet. De New York Times verhoogde dat cijfer tot ‘maar liefst 100.000’. Een paar maanden later meldde US News dat duizenden tanks zich bij hen voegden.

Eind 2018 waren The New York Times en andere media opnieuw in de war over een nieuwe Russische opbouw, dit keer van 80.000 militaire eenheden. En in de lente van vorig jaar werd breed uitgemeten (bijvoorbeeld door Reuters en The New York Times ) dat Rusland legers van in totaal meer dan 100.000 eenheden had verzameld aan de grens met Oekraïne, wat aangeeft dat er een oorlog op handen is.

Daarom zijn er volgens westerse cijfers eigenlijk aanzienlijk minder Russische eenheden aan de grens met Oekraïne dan zelfs 11 maanden geleden. Bovendien worden ze geëvenaard door een strijdmacht van een kwart miljoen Oekraïense troepen aan de andere kant.

Het zal veel lezers dus worden vergeven dat ze denken dat het weer Groundhog Day is. Toch is er iets anders aan deze tijd: de berichtgeving over het conflict is enorm geweest en domineert nu al weken de nieuwscyclus, op een manier die het voorheen gewoon niet deed. De mogelijkheid van oorlog heeft Amerikanen bang gemaakt en heeft geleid tot oproepen voor een veel hoger militair budget en een herontwerp van het Amerikaanse buitenlands beleid om deze vermeende dreiging het hoofd te bieden.

Rusland van zijn kant heeft herhaaldelijk alle beschuldigingen verworpen dat het van plan is Oekraïne aan te vallen, en beschrijft ze als “fictie”. “Gesprekken over de komende oorlog zijn op zichzelf al provocerend. [De VS] lijkt hierom te vragen, willen en wachten tot [oorlog] komt, alsof je je speculaties wilt laten uitkomen”, zei Vassily Nebenzia, de Russische ambassadeur bij de Verenigde Naties.

Misschien nog verrassender is dat de Oekraïense regering het ermee eens lijkt te zijn, in het besef dat elk conflict verwoestend zou zijn voor zowel de Russische als de Oekraïense economie en dat zelfs het sabelgekletter en het vooruitzicht van een dergelijk conflict al een impact heeft op het bedrijfsleven en de investeringen. “[W]e zien geen enkele grond voor uitspraken over een grootschalig offensief tegen ons land”, zei Oleksiy Danilov, de hoofdsecretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van Oekraïne. In een interview met de BBC onthulde Danilov ook zijn ergernis tegenover de media omdat hij onredelijk angsten en spanningen opwekte.

Zoeken in NYT, WSJ en WaPo

Om Danilovs bewering te testen dat de westerse media tot de luidste stemmen voor oorlog behoorden, voerde MintPress een onderzoek uit bij drie van de meest prominente en invloedrijke Amerikaanse media: The New York Times , The Washington Post en The Wall Street Journal . Samen bepalen deze drie verkooppunten vaak de agenda voor de rest van het mediasysteem, en kan worden gezegd dat ze een redelijke weergave zijn van het mediaspectrum van bedrijven als geheel. Met behulp van de zoekterm “Oekraïne” in de wereldwijde nieuwsdatabase van Factiva werden alle opiniestukken over het conflict die in de afgelopen drie weken (7 januari – 28 januari) waren gepubliceerd, gelezen en bestudeerd. Dit leverde een steekproef op van in totaal 91 artikelen; 15 in de Times , 49 in de Posten 27 in het journaal . Voor volledige informatie en codering, zie de bijgevoegde zichtbare spreadsheet .

vs

Over het algemeen was de toon van de drie bestudeerde kranten buitengewoon haviksachtig, waarbij ongeveer 90% van de kolommen een “harde” boodschap uitdrukte. Er was weinig tot geen variatie tussen de verkooppunten in hun toon. “[Russische president Vladimir] Poetin mikt verder dan Oekraïne. Hem nu controleren is cruciaal’, kopte de kop van het artikel in de Washington Post van voormalig generaal Wesley Clark . Columnist Max Boot beweerde dat Poetin “absoluut het Sovjet-imperium wil doen herrijzen”. Boot’s collega bij de Post , Henry Olsen, lanceerde een bittere aanval op Biden omdat hij niet agressief genoeg was, en beschreef de president als een zwakkeling die ongeschikt is om te leiden. Ondertussen maakte The Wall Street Journal van de gelegenheid gebruik om aan de kaak te stellen:de Amerikanen vertrokken omdat ze zich concentreerden op het niet-bestaande VS-imperialisme, terwijl het zich zou moeten verenigen met Washington om het imperialisme te bestrijden op de enige plaatsen waar het nog bestaat: Rusland en China. Het kleine duwtje tegen de onophoudelijke drumbeats voor oorlog kwam van stemmen als Peter Beinart in de Times , Katrina vanden Heuvel in de Post , of van meer isolationistische conservatieve stemmen. Deze waren echter zeldzaam.

Er was in wezen volledige unanimiteit om Rusland (en niet de NAVO) als de agressor voor te stellen, waarbij 87 van de 91 artikelen de kwestie als zodanig presenteerden (vier artikelen identificeerden geen enkele entiteit als de agressor). Er was overweldigende steun voor het sturen van zowel enorme hoeveelheden van wat de regering-Biden ‘dodelijke hulp’ (dwz wapens) noemde, als voor het inzetten van Amerikaanse troepen in de regio – een stap die de dreiging van een terminale nucleaire oorlog snel zou doen escaleren. Zoals Bret Stephens schreef in de Times :

De beste kortetermijnreactie op de dreigementen van Poetin is degene die de regering-Biden eindelijk begint te overwegen: de permanente inzet, in grote aantallen, van Amerikaanse troepen naar de frontlinie van NAVO-staten, van Estland tot Roemenië. Wapentransporten naar Kiev, die tot nu toe in ponden worden gemeten, niet in tonnen, moeten een volledige luchtbrug worden.

The Post ging echter veel verder, met een kolom die eiste dat de VS onmiddellijk ongeveer 85.000 soldaten naar de regio zou sturen, een cijfer dat volgens haar ook door andere NAVO-leden moet worden geëvenaard.

De Journal ging echter het verst van alles en riep op om de VS om te vormen tot een wereldwijde militaire staat om twee wereldoorlogen tegelijk te kunnen bestrijden. Met meer dan een vleugje verrukking beweerde columnist Walter Russell Mead :

Militaire budgetten zullen moeten groeien naarmate de VS hun capaciteit tegen zowel Rusland als China vergroten. De fantasieën om zich terug te trekken uit sommige regio’s om zich op andere te concentreren, zullen opzij moeten worden gezet; Europa, het Midden-Oosten, Afrika bezuiden de Sahara en Latijns-Amerika hebben allemaal meer Amerikaanse en geallieerde aandacht en aandacht nodig, ook al blijven we ons voorbereiden in de Indo-Pacific. De VS zullen minder tijd moeten besteden aan het inspecteren van de morele tekortkomingen van potentiële bondgenoten en meer tijd moeten besteden aan het nadenken over hoe ze hun relaties met hen kunnen verdiepen.

vs

Een lange geschiedenis en een gebroken belofte

biden

Biden schudt de hand van de Oekraïense fascistische leider Oleh Yaroslavovych Tyahnybok in Kiev, Oekraïne, 22 april 2014. Anastasia Sirotkina | Reuters

Context, zo wordt gezegd, is alles. Het standpunt van de Amerikaanse regering over de situatie is dat Rusland een eeuwigdurende destabiliserende invloed is. Poetin, die eerder heeft verklaard dat Oekraïne “geen land” is, heeft separatistische groeperingen in de Donbass-regio gefinancierd, de Krim illegaal geannexeerd en Oekraïne dagelijks met propaganda bestookt. Van een oorlog in Georgië tot het sturen van troepen naar Kazachstan om een ​​recente opstand te onderdrukken, Rusland voert een achterhoedegevecht om de verspreiding van de democratie te voorkomen. Het heeft ook een confronterende houding tegenover de VS ingenomen en de verkiezingen van 2016 en 2020 gehackt om zijn favoriete kandidaat te helpen.

Veel Russen zouden deze beweringen echter betwisten en het verhaal in de negende eeuw beginnen met de Kievan Rus Federation, een natie waarvan de hoofdstad Kiev was en waar het woord “Rusland” vandaan komt. Duizend jaar vooruitspoelen, en de gebroken beloften die de Amerikaanse regering aan de USSR heeft gedaan, komen ook prominent naar voren. De eerste regering-Bush, evenals de regeringen van West-Duitsland en Groot-Brittannië, verzekerden allemaal Sovjetleider Michail Gorbatsjov dat de NAVO nooit “één inch” zou uitbreiden naar het oosten van Duitsland. Dit bleek natuurlijk een belofte die niet mocht worden gebroken, en de anti-Russische militaire alliantie is door heel Oost-Europa gevorderd, nu inclusief drie voormalige Sovjetrepublieken die grenzen aan Rusland.

De VS zijn buitengewoon actief geweest in de binnenlandse aangelegenheden van Oekraïne, zoals de Russisch-Amerikaanse journalist Yasha Levine heeft benadrukt , en dwong de regering om de gasprijzen te verhogen en de belastingen op alcohol en sigaretten te verhogen. Het heeft ook NGO’s en lokale media gefinancierd en gedreigd Oekraïense oligarchen op te sluiten als aan verdere Amerikaanse eisen niet wordt voldaan.

De rol van Washington in de Maidan-revolutie van 2013-2014 is echter het duidelijkste voorbeeld van Amerikaanse inmenging. In een poging de twee blokken tegen elkaar uit te spelen, onderhandelde de Oekraïense president Viktor Janoekovitsj tegelijkertijd met zowel de Europese Unie als met Rusland over handelsovereenkomsten. Uiteindelijk koos hij voor het superieure Russische aanbod. In plaats van de nederlaag te accepteren, begon het Westen echter onmiddellijk een staatsgreep te organiseren, straatprotesten in het hele land te financieren en te steunen. Hoge Amerikaanse functionarissen zoals senator John McCain en adjunct-minister van Buitenlandse Zaken Victoria Nuland vlogen naar Oekraïne om de demonstraties te leiden, waarbij laatstgenoemde zelfs op beroemde wijze koekjes uitdeelde aan demonstranten op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev. Janoekovitsj werd uiteindelijk omvergeworpen in februari 2014.

Dat de Maidan-affaire, althans gedeeltelijk, door de VS werd georganiseerd, staat buiten kijf. Uit gelekte audio van Nuland in gesprek met de Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne, Geoffrey Pyatt, bleek inderdaad dat Washington de volgende regering van Oekraïne met de hand had uitgekozen. ‘Ik denk niet dat Klitch in de regering zou moeten stappen. Ik denk niet dat het nodig is. Ik vind het geen goed idee’, zegt Nuland, verwijzend naar de bokser die politicus werd Vitali Klitschko. “Ik denk dat Yats [Arseniy Yatsenyuk] de man is die de economische ervaring heeft, de bestuurlijke ervaring,” vervolgde ze. De twee bespraken ook plannen voor de implementatie van de nieuwe regering. En ja hoor, minder dan een maand nadat de audio gelekt was, werd Yatsenyuk de volgende premier.

nuland

Victoria Nuland, centrum, kijkt toe hoe cadetten van de Oekraïense politieacademie training krijgen van Amerikaanse politieagenten in Kiev, Oekraïne, 16 mei 2015. Sergei Chuzavkov | AP

Sinds 2014 voert de Oekraïense regering een privatiseringscampagne en sluit ze overeenkomsten met de EU die Janoekovitsj eerder afwees. Het heeft ook agressief de Russische taal van scholen en media verwijderd, politici van de oppositie gevangengezet en media die zich ertegen verzetten, gesloten. Ongeveer een derde van de Oekraïners spreekt Russisch als hun eerste taal.

In de drie kranten werd nauwelijks naar deze context verwezen; maar als het zo was, werd het meestal in gloeiende bewoordingen beschreven. De Washington Post beweerde dat de handelsovereenkomst tussen Oekraïne en Rusland neerkwam op een Russische “invasie van Oekraïne” en eenvoudigweg de poging van Poetin was om “Oekraïne om te kopen met een aanbod van $ 15 miljard aan leningen en lagere prijzen voor gas”. The Wall Street Journal belasterde Janoekovitsj slechts als “Mr. Poetins marionet.” Ondertussen juichte The New York Times toe wat het instemmend noemde “het proces van Oekraïnisering”, aangezien “de Russische taal uit de scholen wordt geduwd en de Russische televisie uit de mediaruimte.” The Times beschuldigt momenteelChina heeft iets soortgelijks gedaan in de westelijke provincie Xinjiang, waarbij het proces wordt bestempeld als een ‘genocide’.

Het fascisme niet zien waar het is – en het zien waar het niet is

nazi

Vrijwilligers van het ultra-extreem-rechtse Azov-bataljon tijdens een rally ter gelegenheid van Fatherland Defender Day in Kiev, Oekraïne, 14 oktober 2016. Efrem Lukatsky | AP

De kracht van de Maidan-revolutie werd geleverd door extreemrechtse paramilitairen zoals het beruchte Azov-bataljon, een neonazistische militie die nu is opgenomen in het Oekraïense leger. De Amerikaanse regering heeft enorme hoeveelheden geld en middelen naar deze groepen doorgesluisd, waarbij fascistische leiders als Oleh Tyahnybok een podium deelden met McCain en Nuland. Nuland’s gelekte audio maakt duidelijk dat ze enige invloed had op Tyahnybok en zijn troepen. Sinds ten minste 2015 leidt de CIA rechtstreeks fascistische milities in het land op.

Tegenwoordig heeft Oekraïne openlijk nazi-elementen binnen zijn regering, die wetten heeft aangenomen die fascistische Oekraïense doodseskaders uit de Tweede Wereldoorlog aanwijzen die de Holocaust hebben begaan als helden en vrijheidsstrijders. Elke 1 januari is er in Kiev een grote fakkeltocht ter ere van de nazi-collaborateur Stepan Bandera, met gezangen van “Joden uit” die heel gewoon zijn. Er zijn nu honderden monumenten voor fascistische collaborateurs in het hele land.

Nu al twee jaar op rij zijn Oekraïne en de Verenigde Staten de enige landen die tegen resoluties stemmen “die de verheerlijking van het nazisme, neonazisme en andere praktijken die bijdragen aan het aanwakkeren van hedendaagse vormen van racisme bestrijden”. De Amerikaanse regering noemt de resoluties “Russische desinformatie”.

De drie bestudeerde kranten losten het probleem van de verontrustende fascistische banden in Oekraïne op door ze simpelweg niet te vermelden – zelfs niet in artikelen waarin verslaggevers leken te zijn ingebed in het Oekraïense leger, een broeinest van extreemrechtse organisatie. Slechts in één artikel in de steekproef van 91 – een kalme en bedachtzame Washington Post opiniestuk van alternatieve-mediajournalist Branko Marcetic – werd het überhaupt genoemd. En te oordelen naar de commentaren eronder, werden zijn gedachten met weinig woede ontvangen door het lezerspubliek van de Post .

Boot, een beruchte, havikachtige columnist, heeft misschien zijdelings naar deze vervelende feiten verwezen toen hij schreef dat “naar [Poetin] veelzeggende, snode buitenlandse mogendheden, ‘radicalen’ en ‘neo-nazi’s’ die een ‘anti-Rusland project’ nastreven hebben geprobeerd te lokken Oekraïners van hun rechtmatige plaats onder de vleugels van Moskou’, maar veegden dit onmiddellijk af als ‘onophoudelijke regimepropaganda’. Verder was er geen sprake van extreemrechts. Integendeel, de Oekraïense regering werd grotendeels afgeschilderd als een prijzenswaardige, jonge democratie die vecht om te overleven.

Dit wil niet zeggen dat er geen sprake was van nazi’s. Sterker nog, de pers staat er vol mee. Meer dan 10% van de bestudeerde artikelen vergeleek Vladimir Poetin direct of indirect met Hitler. De redactie van The Washington Post begon bijvoorbeeld op 8 januari hun hoofdartikel over Oekraïne als volgt:

Een wrede dictator, die een aanspraak op macht heeft gemaakt op basis van complottheorieën en beloften van keizerlijk herstel, bouwt zijn leger opnieuw op. Hij dreigt het grondgebied van zijn buren in te nemen, geeft democratieën de schuld van de crisis en eist dat ze, om deze op te lossen, de regels van de internationale politiek moeten herschrijven – en de kaart opnieuw moeten tekenen – om bij hem te passen. De democratieën stemmen in met vredesbesprekingen, in de hoop, zoals ze moeten, oorlog vermijden zonder agressie onnodig te belonen.

Wat daarna in München in 1938 gebeurde, is een kwestie van geschiedenis: Groot-Brittannië en Frankrijk ruilden een stuk Tsjecho-Slowakije met het Duitsland van Adolf Hitler in ruil voor zijn valse belofte om geen oorlog te voeren.

Het bleef de hele tijd het idee hameren dat Poetin = Hitler. Hoofdartikelen worden verondersteld de collectieve wijsheid van het senior personeel te vertegenwoordigen en de toon te zetten voor de rest van het rapportageteam en in het bredere medialandschap. Zo maakte de redactie haar gevoelens over wat voor soort berichtgeving nodig was heel duidelijk.

De New York Times en The Wall Street Journal waarschuwden beide regelmatig voor de ‘appeasement’ van Poetin – een term die gewoonlijk wordt gebruikt voor de periode van westerse zachte samenwerking met het regime van Hitler voordat ze van koers veranderden en zich ertegen verzetten. Eerder deze week beweerde de Times dat de wereld “haar adem inhield terwijl ze wachtte tot Vladimir Poetin een stukje Oekraïne afbijt zoals een andere revanchistische Europese dictator ooit een stukje Tsjechoslowakije nam” – nog een verwijzing naar Hitler. De boodschap die werd overgebracht was eenvoudig: dit is een herhaling van de Tweede Wereldoorlog.

Terwijl Vladimir Poetin redelijkerwijs veel dingen zou kunnen worden genoemd, strekt de vleesgeworden Hitler zich uit tot goedgelovigheid. De leunstoelgeneraals die oorlog eisten, konden echter geen relevante context introduceren die van deze lijn zou afwijken, maar gingen de Russische leider psychoanalyseren en gooiden allerlei beledigingen op zijn pad. Alleen al in deze steekproef van drie weken werd Poetin uitgeroepen tot een ‘ slechte dictator ‘, een ‘ misdadiger ‘, een ‘ KGB-sociopaat ‘ en een ‘ zielige erfenis ‘. Longtime Times -columnist Thomas Friedman beschreef hem in zijn unieke stijl als “Amerika’s ex-vriendje uit de hel”, en vervolgt:

Poetin is een eenmanspsychodrama, met een gigantisch minderwaardigheidscomplex jegens Amerika waardoor hij altijd de wereld rondsluipt met een chip op zijn schouder die zo groot is dat het verbazingwekkend is dat hij door elke deur past.

Maar ondanks alle psychoanalyse waren het westerse experts die in hun eigen hoofd leken te zitten en geobsedeerd waren door de veronderstelde noodzaak om er stoer uit te zien voor Poetin. Onder verwijzing naar congreslid Joe Wilson (R-SC) uit South Carolina, verklaarde de Post dat “zwakte provocerend is”. “Vladimir Poetin denkt niet zoals wij”, waarschuwde Michael McFaul, de agressieve voormalige Amerikaanse ambassadeur in Rusland, en beweerde dat Poetin de vernietiging van Amerika en de wereldorde als zijn “heilige bestemming” zag.

De bewering van Poetin dat Oekraïne werd voorbereid om zich bij een vijandige militaire alliantie aan te sluiten, werd in de westerse media met minachting en hoon ontvangen. “Geen van de angsten van het propagandaspel (sic) van het Kremlin heeft enige basis in werkelijkheid… Niemand overwoog serieus het NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne of Georgië. Plannen voor Amerikaanse raketten in Oost-Oekraïne, gericht op Rusland, zijn pure fantasie’, vertelde een opiniestuk van Post vorige week aan zijn lezers, en de redactie voegde er vervolgens aan toe :

Deze hele crisis is veroorzaakt door de heer Poetin als onderdeel van zijn langdurige inspanning om de democratische ontwikkeling en groeiende westerse oriëntatie van Oekraïne te dwarsbomen en de Russische hegemonie over het voormalige Sovjet-imperium te herstellen. Het heeft niets te maken met uitbreiding door de NAVO, wiens oprichtingsverdrag alleen defensieve militaire actie toestaat.

Lezers in Joegoslavië, Afghanistan, Somalië of Libië kunnen verschillende ideeën hebben over de vraag of de NAVO puur defensief is gebruikt.

Maar terwijl ze categorisch ontkenden dat Oekraïne lid zou worden van de NAVO, verwierpen de bestudeerde artikelen het belangrijkste verzoek van Poetin om het bondgenootschap dat simpelweg op te schrijven als ” dom “, ” extravagant “, ” onrealistisch ” en een ” niet-stater ” – iets dat moeilijk te begrijpen of dit alles was wat nodig was om de Derde Wereldoorlog af te wenden. In werkelijkheid probeert de NAVO inderdaad zowel Oekraïne als Georgië toe te laten, nadat ze beide landen hebben beloofd dat ze dit al in 2008 zouden doen.

Pijpleidingpolitiek en scheuren in de NAVO-alliantie

navo

NAVO-secretaris-generaal Jen Stoltenberg, in het midden, maakt openingstoespraak tijdens de bijeenkomst van de Noord-Atlantische Raad in sessie 1 van de ministers van Buitenlandse Zaken op het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken in Washington, donderdag 4 april 2019. Pablo Martinez Monsivais | AP

Vorige week verklaarde de columnist van de Washington Post , Daniel Drezner , dat “Poetin erin is geslaagd zijn slechtste strategische resultaat te creëren: eenwording van de NAVO.” Toch lijkt dit wishfull thinking. Duitsland en Frankrijk, de machtigste naties in West-Europa, hebben beide openlijk hun onwil geuit om de situatie te laten escaleren. De Duitse regering stond Britse gevechtsvliegtuigen die wapens naar Oekraïne vervoerden niet toe over het luchtruim te vliegen en blokkeerde de verzending van in Duitsland gemaakte wapens van de Baltische staten naar Oekraïne. Nog belangrijker is dat Kay-Achim Schönbach, vice-admiraal van de Duitse marine, publiekelijk veroordeeldewat hij zag als een roekeloze opbouw van spanningen. Schönbach verklaarde dat het Westen weigerde Poetin ook maar een greintje respect te schenken en dat we de annexatie van de Krim als een voldongen feit moeten accepteren . Voor deze uitbarsting werd hij gedwongen af ​​te treden.

Over de grens in Frankrijk is president Emmanuel Macron zo gealarmeerd door de druk van de VS en het VK om de spanningen te laten escaleren dat hij de EU heeft opgeroepen om haar eigen onderhandelingen met Rusland te beginnen – onderhandelingen die de VS en het VK uitsluiten Duitsland en Frankrijk werden afgeschreven als “appeasers” van een dictator door The Washington Post , en als marionetten van Poetin en van de Chinese premier Xi Jinping door The Wall Street Journal .

Een groot deel van de onwil van de EU om achter een door Amerika geleide oorlog tegen Rusland te staan, is toe te schrijven aan hun energieafhankelijkheid van Moskou. Momenteel levert Rusland bijna de helft van het gas van de EU en ongeveer een kwart van zijn olie. Dit zal waarschijnlijk alleen maar toenemen met de op handen zijnde voltooiing van de Nord Stream 2-pijpleiding, die onderzees loopt van de Russische Baltische kust rechtstreeks naar Noord-Duitsland. De Verenigde Staten hebben Europa herhaaldelijk geëist dit project te annuleren en erop aan te dringen dat Europa in zijn energiebehoeften voorziet van dictaturen in het Midden-Oosten onder controle van de VS of rechtstreeks van de VS, tegen ongeveer vier keer de prijs van Russisch gas. De VS overwegen momenteel sancties op te leggen aan Duitse bedrijven die betrokken zijn bij Nord Stream 2.

“Als Biden niet opgewassen is tegen Duitsland, hoe kan hij dan opstaan ​​tegen Poetin?”, vroeg een columnist van de Washington Post vorige week, in hetzelfde artikel waarin werd geëist dat Duitsland zou worden “gestraft” met de verwijdering van Amerikaanse troepen uit zijn grondgebied. “Waarom zou Duitsland… verder moeten worden beloond met het economische voordeel van Amerikaanse bases?” vroeg de schrijver, terwijl hij de Amerikaanse bezetting in een licht plaatste dat sommige lezers misschien niet delen.

Ondertussen maakte de klimaatsceptische raad van The Wall Street Journal van de gelegenheid gebruik om te beweren dat Rusland was geïnfiltreerd in de Europese milieubeweging, en overtuigde de beweging om domme standpunten in te nemen, zoals tegen fracking of kolencentrales. Dit was, beweerden ze, allemaal onderdeel van een succesvolle poging om Europa afhankelijk te houden van Russisch gas.

De checklist van de oorlogsmachine

Als Russische troepenbewegingen meestal gewoon zijn en niet verschillen van de bewegingen die sinds 2014 bijna elk jaar hebben plaatsgevonden, wat verklaart dan het mediacircus?

Om deze vraag te beantwoorden, moeten we een beleidsrapport bestuderenvoorbereid voor Biden in maart door NAVO-denktank The Atlantic Council. Met de titel “Biden en Oekraïne: een strategie voor de nieuwe regering”, beschrijft het een reeks doelen die de nieuwe president moet bereiken; onder de kop “belangrijkste aanbevelingen” schetst het een aantal acties die de regering van Biden zou moeten ondernemen. Onder hen zijn: “Samenwerken met het Congres om de militaire hulp aan Oekraïne te verhogen tot $ 500 miljoen per jaar;” “De integratie van Oekraïne met de NAVO verdiepen” door mogelijk “een permanente Amerikaanse militaire aanwezigheid te vestigen” in het land; en “het lanceren van een NAVO-lidmaatschapsactieplan (MAP) voor Oekraïne”, als Rusland “onbuigzaam” blijft. “Blijf op koers met Nord Stream 2” en een “Strategische benadering van sancties” staan ​​ook op de lijst met belangrijke punten, evenals het ondersteunen van een groot aantal privatiseringsacties op de vrije markt in Oekraïne.

De aanbevelingen van het rapport, samengesteld door voormalige Amerikaanse ambassadeurs in Oekraïne, Polen en Rusland, evenals de ex-plaatsvervangend secretaris-generaal van de NAVO, dienen bijna als een checklist van alles wat de VS momenteel proberen door te drukken. Vorige week begon het Congres een noodwet van 500 miljoen dollar door te voeren, waardoor Oekraïne de op twee na hoogste ontvanger van Amerikaanse wapens zou worden, alleen geëvenaard door Egypte en Israël. De VS sturen duizenden troepen naar Oost-Europa; de tegenstand van Nord Stream 2 blijft zo luid als altijd; terwijl de Oekraïense regering onder president Volodymyr Zelensky inderdaad op weg is naar het soort economische schoktherapie dat de Atlantische Raad wilzien. Dit alles zou een cynicus ertoe kunnen brengen om de huidige crisis te zien als niet meer dan een excuus om de lang gekoesterde doelstellingen van het Amerikaanse establishment door te drukken.

“We hebben deze paniek niet nodig”

Niets van dit alles helpt de gewone mensen die in het land wonen, de perssecretaris van het Witte Huis, Jen Psaki, die ‘onze oostflank’ heeft genoemd. Oekraïners maken zich zorgen over de erbarmelijke economische situatie, die meer dan de helft van het land in armoede heeft gestort – het hoogste percentage overal in Europa. Inflatie en de stijgende kosten van verwarming en elektriciteit zijn volgens een peiling de grootste zorgen onder burgersuitgevoerd door het door de Amerikaanse overheid gesponsorde International Republican Institute. Uit dezelfde peiling bleek dat het land verdeeld was over waar het politiek naar toe wilde, met 54% die lid wilde worden van de NAVO en 58% van de Europese Unie, maar significante minderheden gaven de voorkeur aan meer integratie met Rusland. Oekraïners zien zowel Rusland (63% van de bevolking) als de Verenigde Staten (51%) als een bedreiging, volgens een recent rapport van een aan de NAVO verbonden denktank.

Ondertussen is er in de Verenigde Staten, ondanks het sabelgekletter van de media, een beperkte publieke belangstelling voor een conflict met Rusland. Vorige week bleek uit een peiling van Rasmussen dat slechts 31% van de Amerikanen vindt dat Amerikaanse troepen naar Oekraïne moeten worden gestuurd, zelfs als Rusland een invasie lanceert. President Biden heeft zelfs geprobeerd koud water op de vlammen van de oorlog te gieten, bewerend dat de VS niet zouden reageren op een “kleine inval” door Rusland – een verklaring die haviken in Washington woedend maakte.

Oorlogsprofiteurs verwachten duidelijk meer orders. Vorige week zei Greg Hayes, CEO van Raytheon, vol vertrouwen : “Ik verwacht volledig dat we enig voordeel zullen halen uit [de crisis in Oekraïne].” De aandelen van Raytheon en Northrop Grumman naderen momenteel het hoogste niveau ooit. Door de wapenindustrie gefinancierde media zoals Politico publiceren inhoud die zich afvraagt ​​of de VS “Poetins kooi moet rammelen”, en journalisten op persconferenties van het Witte Huis blijven de regering tot een agressievere houding aanzetten.

President Zelensky zelf heeft de westerse pers getuchtigd voor hun hyperbolische berichtgeving over de situatie. “Het beeld dat de massamedia creëert, is dat we troepen op de weg hebben, we hebben mobilisatie, mensen vertrekken naar plaatsen. Dat is niet het geval. We hebben deze paniek niet nodig’, zei hij . Het bestuderen van de opiniepagina’s van Amerika’s drie meest prestigieuze media suggereert dat Zelensky gelijk heeft: niemand wil oorlog, behalve haviksgezinde elementen in de nationale veiligheidsstaat en onder de pers die steeds meer haar bevelen geeft.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Wat is een ‘Denktank’?

Published

on

denktank

De beste typering voor een denktank is dat het een soort ‘Herenclub’ is voor intellectuele paupers. De ‘Herenclub’ was voorheen een ontmoetingsplaats voor mannen met ‘Aanzien’. Ze betaalden voor het ‘Lidmaatschap’, en ze werden als regel pas toegelaten na een ‘ballotageproces’.

De denktank club was een plek die ‘Discretie’ hoog in het vaandel had staan, om de intellectuele vrijheid te garanderen. Iets wat in kringen van ‘Complot Theoretici’ al snel wordt begrepen als een ‘Samenzwering’. Leden van dergelijke exclusieve instellingen stelden daar tegenover dat de ‘Discretie’ juist bevorderlijk was voor het niveau van de dialoog, omdat men niet bevreesd hoefde te zijn voor repercussies als men de plank een keer finaal missloeg, of zijn hart luchtte met politiek incorrecte opmerkingen. Het gistingsproces binnen dergelijke ‘Clubs’, zo was het idee, bracht bruikbare oplossingen naar boven, en het attendeerde de elite op leden die potentieel hadden als ‘beleidsmaker’.

Onder de ‘Werkers’ bestonden dergelijke afgesloten ontmoetingsplaatsen ook binnen de ‘Vakbonden’ en politieke partijen die opkwamen voor de belangen van de ‘Werkers’. Die ‘Verzuilde’ structuur bestaat in die vorm niet meer, vooral omdat de ‘Werkers’ zich begonnen in te beelden dat ze geen ‘Werkers’ meer waren, maar ‘gesprekspartners’ van de elite binnen een publiek proces.

Een proces dat zich toespitste op discussies in het parlement en in de media. Hun formele vertegenwoordigers werden gaandeweg ingekapseld binnen ‘Overlegorganen’. Een ‘Overlegorgaan’ is geen ‘Denktank’. Een ‘Overlegorgaan’ is meer een ‘Massagesalon’ waar net zo lang wordt gekneed tot de ‘Werkers’ akkoord zijn met wat in de verschillende ‘Denktanks’ reeds is bekokstoofd.

Waar de leden van de ‘Herenclub’ moesten betalen om lid te mogen zijn, worden de leden van de ‘Denktank’ betaald. Ze zijn uitgezocht door schimmige bedrijven, danwel puissant rijke particulieren, of types die het recht hebben om naar hartelust een greep te doen in de pot met belastinggelden ten behoeve van subsidies, die ‘Belangen’ hebben die indruisen tegen het collectieve belang.

Veel, héél veel van die ‘Denktanks’ houden zich bezig met het bedenken van manieren om oorlogen te verkopen, namens hun sponsoren in het ‘MiciMatt‘-complex, zonder dat het volk door heeft dat het weer een nieuwe peperdure oorlog wordt binnengeloodst. Ook ‘Denktanks’ die niet tot taak hebben redenen te bedenken waarom we geld uit moeten geven om oorlog te voeren zijn een integraal onderdeel van het ‘Financieel Kapitalisme’, en de institutionele vijand van het ‘Industrieel Kapitalisme’.

De leden van die ‘Denktanks’ produceren zelf niks, behalve ‘geniale’ manieren om de burger een poot uit te draaien, maar ook de bedrijven en puissant rijke sponsoren produceren niks wat zichzelf verkoopt, omdat iedereen het hebben wil, anders hadden ze die ‘Denktank’ niet nodig.

De ‘Denktank’ verlaagt zich niet tot het aanprijzen van specifieke producten, maar ze bedenken drogredenen voor ‘beleidsmakers’ om grof geld uit te trekken voor beleid dat ‘Bittere Pillen’ verkoopt. Oorlogen, vluchtelingenstromen, experimentele medicijnen en pandemieën, en de noodzaak om afstand te doen van iets dat prima functioneert, in ruil voor iets wat schreeuwend duur is, onhandig, en niet voldoet.

De kracht van het concept is het ‘Sluimerende Bestaan’. De lange periodes waarin er geen beroep op de ‘Denktank’ wordt gedaan, waardoor je het idee hebt dat het een verzameling ’Studiebollen’ betreft, die volkomen terecht het predicaat ‘Expert’ opgeplakt krijgen, omdat ze in de rustige tijd studeren op het onderwerp, terwijl het eigenlijk luie, verwende, overbetaalde ‘PR’-medewerkers zijn die achter de hand worden gehouden voor de ‘Beslissende Momenten‘. Naast de ‘Vaste Medewerkers’ zijn er altijd ook types die ‘Verbonden’ zijn aan de ’Denktank’, en die erbij worden gehaald als het druk wordt.

Omroepen, kranten en tijdschriften kunnen een ‘Beroep’ doen op de ‘Denktank’, die dan een ‘Pratend Hoofd’ leveren om de discussie in een bepaalde richting bij te sturen. Er is daarnaast een wisselwerking met de ‘Consensus Wetenschap’, en ‘Denktanks’ bieden ’Schnabbels’ aan voor ‘Wetenschappers’ uit de ‘Consensus’ hoek, waarbij ze functioneren als ‘ballotagecommissie’. Functioneel maken ze deel uit van wat het ‘Lobby-circuit’ wordt genoemd.

Ze zijn uitermate geschikt voor het promoten van onsympathieke, gevaarlijke praktijken waar niemand bij zijn volle verstand ‘ja’ tegen zou zeggen. In de tijd dat het roken van tabak nog de normaalste zaak van de wereld was, had de industrie geen behoefte aan een ‘Denktank’ die ‘beleidsmakers’ en het publiek diende te bespelen. Een reclamebureau volstond. Maar naarmate er meer bekend werd over de risico’s, en ‘beleidsmakers’ zich gedwongen zagen ‘iets’ te doen om tenminste de indruk te wekken dat ze het probleem serieus namen, kwamen de ‘Denktanks’ in beeld.

De ‘Herenclubs’ van weleer bestaan alleen nog als visitekaartje voor mensen met teveel geld, en zijn in die vorm een museumstuk. Hetzelfde kan je zeggen van het gros van de ‘Loges’ van ‘Vrijmetselaars’ en ‘Rozenkruisers’. En over de ‘Vakbonden’ en politieke partijen zullen we het maar niet hebben. Discretie is hoe dan ook iets dat mensen niet meer begrijpen als concept, en dat het niet strijdig is met het verlangen naar transparantie, zolang de uiteindelijke keuze, en de logica waarop die keuze gestoeld is, maar zonder terughoudendheid wordt gedeeld met het volk, vóórdat het beleid wordt ingevuld. En dat beleid ook geen ‘Open Einden’ kent.

Het is in onze tijd verworden tot op schrift vastgelegde geheimhoudingsplicht, of de rotzooi ligt op straat voordat je buiten bent. Al die traditionele organisaties waren ‘breed’ georiënteerd, in tegenstelling tot de ‘Denktank’, waarbij ’Tank’ verwijst naar een soort aquarium.

Een watertank voor vissen die sullig dobberen en vreten wat hen wordt voorgezet, en laat dat ‘Denken’ maar weg. Pure inteelt waarbij ‘discussie’ wordt opgevoerd als een uithangbord om de claim waar te kunnen maken dat het in ‘Rapporten‘ op schrift gestelde, of uitgedragen standpunt het resultaat is van een ‘proces’, terwijl het omgekeerde waar is. Het resultaat staat vast. Die oorlog moet er komen, maar welke argumenten kunnen we erbij verzinnen, of met welke leugens komen we nog weg om het aan de man te brengen, zonder dat men ons ophangt.

Als je ‘beleidsmakers’ vraagt naar de wisselwerking tussen hen, en de ‘Denktanks’ die ze toelaten tot hun werkkamer, dan zul je horen dat die ‘Denktanks’ een mooie aanvulling zijn op hun eigen werk, omdat ze gedetailleerder kunnen ‘kijken’ naar een specifiek probleem, iets waar de ‘beleidsmaker’ geen tijd voor heeft. In de praktijk heeft die ‘Denktank’ helemaal nergens over nagedacht, laat staan gedetailleerd, en slepen ze die ‘beleidsmaker’, en de ‘pers‘ als een dood gewicht achter zich aan naar het standpunt dat ze kregen aangereikt van hun sponsor, de verenigde wapenproducenten, farmaceuten, tabaksindustrie of enig ander vaag collectief met diepe zakken.

Het gevolg is, dat de ‘beleidsmaker’ geen flauw idee heeft waarom hij geacht wordt bepaald beleid uit te venten, maar omdat een ‘Denktank’ het hem of haar zo heeft voorgekauwd, heeft hij of zij de illusie dat erover is nagedacht. Inhoudelijk in discussie gaan met een ‘beleidsmaker’ of ‘woordvoerder’ die zijn of haar standpunt krijgt aangereikt door de ‘Denktanks’, is zonde van de tijd. Ze hebben geen benul, en elke verbale confrontatie met tegenstanders van wéér een oorlog, of wéér nieuwe vluchtelingenstromen, of wéér een pandemie, of wéér een commissie voor het een of het ander, loopt stuk op de dooddoener dat ‘Experts’ het erover eens zijn dat het moet.

Maar ook die ‘Experts’ uit de ‘Denktanks’ moet je niet proberen te verleiden tot een inhoudelijke discussie met feiten en argumenten die haaks staan op wat de sponsor van die ‘Experts’ wil, want dan trek je de ‘Wetenschap’ in twijfel, en solliciteer je naar de status van paria, of een tijdje in de gevangenis wegens het verspreiden van ‘desinformatie‘.

Het instituut van de ‘Herenclub’ was verre van optimaal, en ook de ‘Vakbonden’ hadden hun tekortkomingen. Maar hoe het mogelijk is dat we collectief als een blok gevallen zijn voor het concept van de ‘Denktank’, dat is mij een eeuwigdurend raadsel. Waarmee ik niet wil stellen dat er geen ‘Denktanks’ zijn die over een bepaald onderwerp verstandige dingen zeggen.

Maar dat is dan omdat hun sponsor iets wil wat toevallig samenvalt met het belang van de samenleving op dat moment. Daar kunnen ze echter beter geen gewoonte van maken, want dan zijn ze niet meer nodig. Bij de ‘Herenclub’ of de ‘Vakbond’ was dat niet bezwaarlijk, want de leden betaalden de rekeningen zelf. Maar bij een ‘Denktank’ is dat dodelijk.

Betaald worden om te denken is eigenlijk hoe dan ook geen gezond concept, als je er even over nadenkt. Het dient een uitdaging te zijn om je intellect in dienst te stellen van de gemeenschap, via de dialoog met je medemens. De beloning is het werkbare resultaat en de erkenning dat jouw gedachten over de materie de voorkeur verdienden boven die van anderen. Dat vergt volledige intellectuele vrijheid, en geen goudvissenkom.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Stand van zaken na dodelijke schietpartij winkelcentrum Kopenhagen: ‘Wrede aanval’

Bij een schietpartij in een winkelcentrum in de Deense hoofdstad Kopenhagen zijn gisteren drie doden gevallen. Op de fatale actie is met afschuw gereageerd. Dit is de stand van zaken.… [...]

OM: man die instructies gaf voor moord Peter R. de Vries aangehouden

De man die via versleutelde berichten aanstuurde op de moordaanslag op Peter R. de Vries, is door justitie geïdentificeerd. Het zou gaan om de 27-jarige Krystian M. uit Polen. Vandaag… [...]

Gaat junta Rutte het leger inzetten tegen de boeren

De boeren voeren acties en steeds meer lijken ze voort te komen uit radeloosheid getuige de steeds vaker voorkomende ‘wilde acties’. Na de tijdige afschaffing van het referendum om ‘gedoe’… [...]

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN