bom

Wordt Rusland nu geleid door iemand die zonder enige zorg zou overwegen kernwapens te gebruiken ? Over Oekraïne heeft Vladimir Poetin enkele behoorlijk grote hints gegeven dat hij bereid is om die strategische Rubicon over te steken.

Slechts enkele dagen voor de invasie van Oekraïne waren Rusland en zijn bondgenoot Wit-Rusland bezig met nucleaire oefeningen . Toen hij de invasie zelf aankondigde , verwees Poetin nadrukkelijk naar de positie van Rusland als “een van de machtigste kernmachten ter wereld”. De Russische president leek de nucleaire optie te reserveren als reactie op een “directe aanval op ons land”.

Maar hij waarschuwde onheilspellend dat degenen die “ons proberen te hinderen” in Oekraïne, “grotere gevolgen kunnen hebben dan u ooit in de geschiedenis hebt meegemaakt”. Rusland, zo werd gevreesd, zou ook preventieve maatregelen kunnen nemen. In zijn uitzending aan het Russische volk op 21 februari suggereerde Poetin ook – ten onrechte – dat de Oekraïense leiding haar eigen kernwapens probeerde te krijgen.

Kort na de lancering van de Russische invasie werden de zorgen over de bedoelingen van Poetin verder aangewakkerd. De Russische nucleaire strijdkrachten, zo verklaarde Poetin op 27 februari, waren in de hoogste staat van paraatheid gebracht.

Dit, zo beweerde de Russische president, was een reactie op “agressieve verklaringen tegen ons land” van “hoge functionarissen van leidende NAVO-landen”. Bij die gelegenheid werd gespeculeerd over hoe het Russische leiderschap was geschrokken van de strengheid van de economische sancties en de trage voortgang op het slagveld.

Lees ook:  'Poetin heeft ons coronavirusvaccin gehackt' is het domste verhaal ooit

Was het bevel van Poetin een “afleiding”, zoals beschreven door Ben Wallace , de Britse minister van Defensie? Of was het, nog zorgwekkender , een indicatie van de acties waartoe Poetin zou kunnen overgaan als hij de nederlaag in het gezicht zou staren?

Russisch nucleair denken

Een deel van het antwoord op deze vragen ligt in de Russische militaire strategie. Bekende standpunten stellen ons in staat bepaalde veronderstellingen te maken over hoe Rusland kernwapens zou kunnen gebruiken. In dit licht is het nuttig onderscheid te maken tussen strategische en substrategische (tactisch-operationele) kernwapens.

Strategische kernwapens vervullen twee belangrijke rollen. Ten eerste fungeren ze als een afschrikmiddel, als de ultieme garantie om te overleven in het licht van een existentiële bedreiging voor de Russische staat, waaronder een onthoofde aanval door een andere kernmacht.

Ten tweede helpt deze categorie wapens Moskou om onder gunstige voorwaarden oorlog te voeren. Alleen al de dreiging van het gebruik van strategische nucleaire capaciteiten is een krachtig instrument om ongewenste partijen buiten een conflict te houden, zodat Rusland met andere middelen actieve militaire operaties kan uitvoeren.

Substrategische kernwapens hebben ondertussen een veranderende rol gespeeld in de Russische militaire doctrine. In de jaren negentig en het begin van de jaren 2000 stonden deze vermogens centraal in de Russische militaire houding toen Moskou probeerde de structurele tekortkomingen van zijn conventionele strijdkrachten te compenseren.

Sommige Russische strategen suggereerden dat beperkt gebruik van kernwapens een rationele propositie was. Het zou het tij keren in een oorlog waarin de conventionele overmacht van de NAVO het bondgenootschap anders de overwinning zou hebben bezorgd.

Het ingrijpende programma van defensiehervormingen dat in 2008 werd gelanceerd, herstelde de conventionele macht van Rusland en degradeerde de rol van tactisch-operationele kernwapens. Onlangs is er een debat ontstaan ​​rond de zogenaamde ” escalatie-naar-de-escalatie-doctrine” , volgens welke Rusland al vroeg in een conflict tactische kernwapens zou kunnen gebruiken om een ​​snelle overwinning te behalen.

Lees ook:  Presidenten zien er niet graag ziek uit. Trump heeft nooit zo sterk hoeven lijken.

Deze hypothese berust echter op wankele gronden . Russische verklaringen bieden geen definitief bewijs dat een dergelijke positie daadwerkelijk bestaat in zijn militaire doctrine. Het is ook gebaseerd op twee valse premissen: dat conventioneel geweld ontoereikend is (misschien ooit het geval, maar niet langer) en dat nucleaire vergelding onwaarschijnlijk is (dit kan nooit worden aangenomen in de harde wereld van nucleaire afschrikking).

Twee extra kenmerken van het Russische militaire denken zijn ook het vermelden waard. De eerste is de indeling van oorlog over vier niveaus. Dit zijn gewapende conflicten “van beperkte schaal” (voornamelijk van toepassing op burgeroorlogen), evenals lokale, regionale en grootschalige oorlogen, die elk verschillende configuraties van staten en hun bondgenoten aanzuigen. Alle hebben een hogere inzet en vragen om een ​​groeiende militaire inzet.

Ten tweede – en verwant – lijkt het Russische leger te handelen op basis van een nogal precieze, maar statische, escalatieladder . Nucleair gebruik komt vrij laat in een dergelijke ladder naar voren en is onlosmakelijk verbonden met het risico van armageddon. Dit is het enige scenario waar Rusland eigenlijk bang voor is. Beide observaties wijzen op nucleair gebruik als laatste redmiddel.

Gevolgen voor Oekraïne

Door te zinspelen op een onevenredige nucleaire escalatie wil Moskou de westerse inmenging in Oekraïne beperken (of zelfs terugdraaien) om de Russische oorlogsinspanning duurzamer te maken. Het krachtigste wapen van het Westen op dit moment zijn sancties in plaats van militaire interventie.

Dit brengt zijn eigen risico’s met zich mee. Als dergelijke maatregelen werkelijk de ” instorting van de Russische economie ” op korte termijn zouden veroorzaken en het voortbestaan ​​van de binnenlandse orde zouden bedreigen, zou de Russische elite die existentiële dreiging kunnen gaan inzien als een overwinning in Oekraïne, koste wat kost.

Lees ook:  Westerse elites van links en rechts werken om racisme te normaliseren tegen Chinezen

In deze omstandigheden zou een beperkte nucleaire aanval om vastberadenheid te tonen of om het Oekraïense verzet te breken niet ondenkbaar zijn. Het is daarom van cruciaal belang dat sancties gericht blijven op het beëindigen van de Russische oorlogsinspanningen en niet op het omverwerpen van het regime van Poetin.

Maar deze scenario’s blijven ver weg. Vanuit een puur militair perspectief ligt de huidige oorlog in Oekraïne tussen het lokale en het regionale niveau, volgens de Russische taxonomie. Geen van beide roept op tot het inzetten van tactisch-operationele kernwapens op Oekraïense doelen. In de nabije toekomst zal het voortdurende Oekraïense vermogen om weerstand te bieden aan de Russische invasie waarschijnlijker worden geconfronteerd met een toenemende toename van Russisch personeel en conventionele vuurkracht, gericht op civiele infrastructuur.

En verder, dat we niet moeten aannemen dat kernwapens de volgende zijn. Amerikaanse functionarissen hebben ook gewaarschuwd voor de bereidheid van Rusland om zijn toevlucht te nemen tot chemische en biologische oorlogsvoering. Het Russische leger heeft genoeg “ onfrisse middelen ” om de overwinning in Oekraïne na te streven.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord