Connect with us

Digitale privacy

Open source-intelligentie kan niet door de mist van oorlog kijken

Published

on

osint

OSINT voert een slechte oorlog

De invasie van Oekraïne is aangekondigd als een renaissance voor OSINT, waarin amateur-enthousiastelingen zich verdiepen in online bewijsmateriaal om GPS-coördinaten te extraheren of deze te matchen met Google Street View-beelden. Het tijdschrift New York prees de “Jack Ryans van OSINT”, die “feestten met het Oekraïense conflict”. In het artikel klinkt Lukas Andriukaitis van de Atlantic Council enthousiast en legt uit: “je hoeft niet te vertrouwen op een enorm netwerk van spionnen, want raad eens? Het is daar gratis.” Matt Freear van RUSI kondigt OSINT aan als een tegenhanger van grove en vaak onbeholpen desinformatie van de Russische staat – maar OSINT voert geen goede oorlog.

Neem bijvoorbeeld de berichten over Russische troepen in Oekraïne die hun toevlucht hadden genomen tot het gebruik van analoge telefoons. Blijkbaar was dit omdat ze de 4G-masten hadden vernietigd die ze nodig hadden. Het was dat, of het ultramoderne Russische 4G Era-systeem was geleverd, maar werkte niet. Een van de twee. Of misschien geen van beide: ze hebben misschien helemaal geen analoge radio’s gebruikt. Een deadline naderde en het bevestigen van een van deze drie mogelijke verklaringen was een vruchteloze tijdverspilling.

Twee van deze suggesties kregen vleugels van Christo Grozev , een Bulgaarse zakenman en mediamanager met uitgebreide ervaring in de Nederlandse radio en reclame. Sinds januari is Grozev Executive Director (of soms is het CEO) van het Bellingcat – blog, de site die wordt gecrediteerd voor het populariseren van open source-intelligentie, of zoals de voorstanders ervan worden gestileerd, OSINT. Bijna tien jaar geleden gelanceerd vanuit een woonkamer in Leicester, is de oprichter van Bellingcat, Eliot Higgins, nu de creative director van de site, een titel die vaker wordt geassocieerd met een filmstudio of reclamebureau.

In de begindagen van de invasie retweette Grozev foto’s van plastic tags waarvan hij suggereerde dat het “RU tactische geheimen… target tagging door geavanceerde SSG-teams of lokale activa” waren. Het waren de tags van een Oekraïense civiele landmeter. Grozev rapporteert regelmatig roddels die zogenaamd uit het diepste van het Kremlin komen – promoties, degradaties en andere rechtszaken – wat suggereert dat hij toegang heeft tot inlichtingen die even krachtig zijn als die van de NSA. En misschien doet hij dat; bijna 400.000 Twitter-gebruikers volgen hem.

OSINT-operaties zouden zich graag koesteren in de autoriteit en branie van professionele inlichtingendiensten. Het zelfbelangrijke OSINT-label roept een vergelijking op met MILINT (militaire intelligentie) of SIGINT (signal intelligence). Maar in werkelijkheid veranderen OSINT-enthousiastelingen geruchten in een gigantisch online spel. We verdrinken in niet-verifieerbare dingen die onder de OSINT-vlag vliegen, en het onthult gebreken in de propositie.

Er is maar zoveel dat Google Street View u kan vertellen. De jacht op een verklikker serienummer of GPS-coördinaat maakt de grotere eb en vloed van de strijd ondoorzichtig. Bevestiging zou het kenmerk moeten zijn van betrouwbare informatie, maar de OSINT-feeds staan ​​bol van online ruzies over oude foto’s en trivia op het slagveld. Zo werd een foto van rook die opstijgt uit de Russische ambassade in Warschau, deze week door een OSINT-feed uitgeroepen tot een opmaat voor een invasie van Polen door Rusland (Russische diplomatieke medewerkers hebben blijkbaar geen elektrische papierversnipperaars ontdekt).

Aan de basis van het enthousiasme voor OSINT ligt een nieuwe media-mythe die bijna zo oud is als het internet zelf. De mythe plaatst OSINT in de lijn van wijze menigten , Smart Mobs of burgerjournalistiek. Telkens creëert een amateurleger met collectieve intelligentie een nieuw soort kennis. Deze mythen hebben tegenwoordig een quasi-religieuze status verworven. Als we echter naar OSINT kijken voor harde feiten, leek de oorlogsmist nooit dikker.

OSINT Wat is het, waar dient het voor en wat zijn de voordelen van het gebruik van dit data-onderzoeksysteem?

Op dit moment is het waarschijnlijk dat u het acroniem “OSINT” op internet meer dan eens bent tegengekomen en u zult zich natuurlijk afvragen wat het is. Dat is in feite een onderzoeksterm en wordt veel gebruikt door militaire groepen, inlichtingendiensten van de overheid en wetshandhavers.

In die zin bestaat het uit een zeer nuttig systeem om gegevens te verkrijgen of een soort onderzoek uit te voeren . Daarom vergemakkelijkt het het verzamelen en analyseren van informatie die publiekelijk op het netwerk wordt weergegeven , om een ​​specifiek onderzoek uit te voeren dat verband houdt met bruikbare informatie.

Dus om meer te weten te komen over dit innovatieve intelligente onderzoekssysteem en waar het voor dient, nodigen we je uit om dit bericht te lezen. Waarbij we bovendien de voor- en nadelen, alle fasen, de belangrijkste toepassingen en de beste OSINT-tools die er zijn, zullen benadrukken .

Wat is OSINT en waar dient dit intelligente onderzoekssysteem voor?

Hoewel het waar is, verwijst de OSINT naar het acroniem voor “Open Source Intelligence” , wat in het Spaans “Open Source Intelligence” betekent en wordt gedefinieerd als een methodologie die erin bestaat te profiteren van de grote hoeveelheid informatie die voor iedereen beschikbaar is met het doel om het om te zetten in bruikbare intelligentie . Daarom is het een diepgaand onderzoekssysteem dat is ontwikkeld door de belangrijkste veiligheids- en inlichtingendiensten wereldwijd .

Daarom is het een term die wordt geassocieerd met kennis die is verzameld via openbare bronnen . Op deze manier komt het naar voren als een oplossing die de mogelijkheid biedt om het besluitvormingsproces te optimaliseren door het efficiënt benutten van tal van informatiebronnen. Daarom, terwijl de kwaliteit van de informatie toeneemt, zullen de beslissingen nauwkeuriger zijn en betere resultaten opleveren .

Aan de andere kant worden de open bronnen die via de OSINT worden aangegeven, gedefinieerd als elke manier waarop het mogelijk is om informatie te verkrijgen die openbaar en toegankelijk is, dat wil zeggen in het publieke domein en niet versleuteld, ongeacht of het gratis is of iets kost. Voor wat ze kunnen zijn: databases, openbare bibliotheken op internet, traditionele zoekmachines, sociale netwerken, blogs, forums, kranten, tijdschriften, enz.

Die worden gebruikt voor het volgende:

  • Leer over een bepaald onderwerp.
  • Versnel het proces van een onderzoek.
  • Krijg antwoorden met behulp van een zoekmachine zoals Google of Yahoo bijvoorbeeld.
  • Optimaliseer cybersecurity in het algemeen.
  • Zoek een specifiek persoon.
  • Volg de activiteiten van een bedrijf.

Op deze manier is het mogelijk om, als de juiste informatie wordt gespecificeerd, een beter onderzoek uit te voeren en nauwkeurigere conclusies te trekken die de besluitvorming zullen beïnvloeden . Welnu, het OSINT- systeem zal het mogelijk maken om te profiteren van de enorme stroom aan informatie die beschikbaar is in open bronnen, om die van het grootste belang te selecteren en deze dus te verwerken of te analyseren om echt nauwkeurige conclusies te verkrijgen .

Wat is open of gratis bron?

Een open source is de stroom van informatie die beschikbaar is en toegang heeft tot alle mensen. Dat wil zeggen, OSINT werkt op basis van online publicaties, chats, blogs, sociale netwerken en streamingplatforms . Maar dit is niet alles, open source intelligence houdt ook rekening met gedrukte media zoals tijdschriften, kranten, professionele onderzoekspapers, bedrijfsgegevens, telefoongidsen en andere rapporten die nuttig kunnen zijn bij het extraheren van gegevens over personen of onderwerpen die van belang zijn.

Wat zijn de voor- en nadelen van onderzoek op internet met dit systeem?

Door de optimale werking van dit systeem is het duidelijk dat het verschillende voordelen biedt voor zijn gebruikers . Naast de voordelen vertoont dit onderzoekssysteem echter ook bepaalde nadelen waarmee rekening moet worden gehouden bij het gebruik van deze methodologie.

In die zin gaan we allereerst verder met het specificeren van de meest interessante voordelen of voordelen tot nu toe:

  • Het is een zeer nuttig systeem voor elk type onderzoek , omdat het het onderzoeksproces aanzienlijk kan versnellen, ongeacht het doel ervan.
  • Het onthult een opmerkelijk comfort en gemakkelijke toegang , aangezien de informatie afkomstig is van open bronnen die overal kunnen worden verzameld.
  • Het wordt gekenmerkt door een zeer winstgevende methode , aangezien het in de overgrote meerderheid van de gevallen mogelijk is om dergelijke informatie gratis te verkrijgen. Wat een effectieve kostenbesparing betekent.
  • Zolang gebruikers ervoor kiezen om dit onderzoekssysteem te gebruiken, kunnen ze vertrouwen op voortdurend bijgewerkte gegevens of informatie . Op deze manier zullen uw conclusies nauwkeuriger zijn.
  • Het is een systeem dat minder risico’s met zich meebrengt , omdat u geen veldwerk hoeft te doen of naar een andere plaats hoeft te reizen. Welnu, het is mogelijk om alle gegevens van thuis, op kantoor of op kantoor te verzamelen.
  • Het helpt beveiligingsprofessionals, met name . Zo kunnen ze anticiperen op conflicten en gebeurtenissen om een ​​efficiënt actieplan op te stellen.

Echter, net zoals het voordelen van groot belang garandeert, vertoont de OSINT of “Open Source Intelligence” ook enkele nadelen of nadelen die niet over het hoofd mogen worden gezien.

Vervolgens noemen we de meest substantiële van allemaal:

  • Omdat de hoeveelheid informatie op internet overweldigend is, kan het selectie- en filterproces aanzienlijk worden vertraagd . Wat ook voor ongemakken zorgt bij het rangschikken van de gegevens.
  • Het feit om op grote schaal informatie te verzamelen en deze efficiënt te kunnen analyseren of visualiseren , kan het gebruik van softwarelicenties of abonnementen vereisen die zich vertalen in een hoger budget . Daarom zal de OSINT in veel gevallen niet helemaal gratis zijn.
  • Omdat het een methodiek is die gebaseerd is op open bronnen, zou dit twijfel kunnen doen rijzen over de betrouwbaarheid van de informatie die eruit wordt verzameld . Omdat het bronnen zijn die een grote hoeveelheid onware informatie verzamelen, is het dus van cruciaal belang om te leren onderscheid te maken tussen wat waar is en wat niet waar is , en om te weten hoe de juiste bronnen te lokaliseren.

Fasen van het OSINT-onderzoeksproces Hoe werkt dit open systeem?

OSINT verwijst immers naar een onderzoeksmethodologie die gebaseerd is op het zoeken naar informatie in open bronnen, die doorgaans op internet worden gehost . Maar hoewel wordt aangenomen dat alle mensen weten hoe ze het netwerk moeten onderzoeken, is de waarheid dat maar weinig internetgebruikers erin slagen om het professioneel te doen . Om aan dit open onderzoekssysteem te voldoen, is het daarom niet voldoende om een ​​onderzoeksprocedure uit te voeren.

Omdat het daarnaast essentieel is om te voldoen aan een reeks stappen, fasen of fasen die het proces vereenvoudigen en kwaliteitsresultaten opleveren . Om deze reden is het verloop van het OSINT-onderzoek gestructureerd door middel van een heldere en beknopte procedure die is gebaseerd op in totaal zes fasen en zal, zodra elk van deze correct is toegepast, het onderzoekswerk aanzienlijk worden versneld.

Vervolgens zullen we elk van deze fasen uitleggen:

Stel doelen en stel eisen

Het is de eerste fase van het onderzoeksproces, dat is gebaseerd op het definiëren van alle vereisten waaraan tijdens de verkenning moet worden voldaan . Daarom moet u elk van de voorwaarden vaststellen waaraan moet worden voldaan om het doel te bereiken of het probleem in kwestie op te lossen, en ook specificeren waarvoor de te zoeken informatie zal worden gebruikt en welk type het zal zijn .

Identificeer de belangrijkste informatiebronnen

Vervolgens zul je een onderzoek moeten doen op basis van alle open informatiebronnen die meer data of informatie voor je onderzoek kunnen opleveren . Op deze manier moet u de bronnen van interesse specificeren die zullen worden verzameld, aan de hand van de vereisten die aan het begin zijn vastgesteld. Dit zal het inkoopproces helpen vereenvoudigen en stroomlijnen .

Verwerving van de informatie om te studeren

Dit is de derde fase van het OSINT-onderzoeksproces , waarin de informatie wordt verzameld via de aangegeven bronnen. Daarom wordt het gedefinieerd als een van de belangrijkste pijlers van de hele procedure, aangezien u die webpagina’s, kranten, tijdschriften, boeken of documenten die zich tijdens de tweede fase bevinden, moet verzamelen en bestuderen .

Verwerking van verzamelde gegevens

Zodra alle onbewerkte informatie is verzameld, is het tijd om de vierde fase van de procedure te starten, die is gebaseerd op het verwerken van elk van de verzamelde gegevens. Dit bestaat in feite uit het formatteren van de verzamelde informatie, zodat deze later de analyseperiode kan ingaan .

Analyse van verwerkte informatie

Na het verwerken van alle verzamelde gegevens, is het tijd om de vijfde fase van het proces te starten. Dat is degene waarin intelligentie wordt gegenereerd door de verzamelde en verwerkte informatie . Het belangrijkste doel is dus om informatie uit verschillende bronnen te relateren of te koppelen om patronen te zoeken die het mogelijk maken om tot een relevante conclusie te komen. Hiermee biedt deze analyse de mogelijkheid om de belangrijkheidsniveaus van de verkregen informatie te rangschikken .

intelligentie presentatie

Ten slotte is het aangewezen om de presentatiefase te starten, die erin bestaat de verzamelde informatie op een potentieel bruikbare en begrijpelijke manier aan te leren, zodat deze op de meest optimale manier kan worden benut. Dit betekent dat het doorslaggevend is om de onderzochte informatie een formaat te geven zodat het interpreteerbaar en praktisch is om het onderzoek af te ronden en tijdig conclusies te trekken.

Gebruik van OSINT Welke toepassingen kunnen aan deze technologie worden gegeven?

Het is voor niemand een geheim dat de nieuwe OSINT- technologie ideaal is om elk onderzoek op een efficiëntere, snellere en beknoptere manier uit te voeren . Maar toch is het nog steeds niet helemaal duidelijk welke toepassingen deze methodiek op dit moment kunnen geven en daarom verduidelijken we dat het verwijst naar een systeem dat een geweldige relatie heeft met meerdere sectoren, zoals: veiligheid, marketing en journalistiek , voornamelijk .

Om echter specifieker te wijzen op de toepassingen, noemen we hieronder de belangrijkste toepassingen van “Open Source Intelligence”:

  • Identificeer, bestudeer en voorkom mogelijke bedreigingen die bestaan ​​op militair gebied of met betrekking tot de nationale veiligheid van een land.
  • Voer een zoekopdracht of follow- up uit van een bepaalde persoon die verantwoordelijk is voor bepaalde onregelmatige acties.
  • Evalueer het niveau van privacy en veiligheid van een bedrijf of organisatie, aangezien het audits in deze omgevingen mogelijk maakt.
  • Voer een analyse uit voordat u een marketingcampagne start.
  • Bestudeer markttrends op het gebied van marketing of handel.
  • Ken de online reputatie van een bedrijf, merk of gebruiker.
  • Maak een passende journalistieke documentatie .
  • Uitvoeren van psychologische, sociologische en taalkundige studies.
  • Negatief , het wordt ook gebruikt om APT- en phishing – aanvallen door cybercriminelen te lanceren.

Lijst met de beste OSINT-onderzoekstools die u moet kennen

Aangezien de informatiestroom die tijdens het OSINT-onderzoeksproces wordt verkregen extreem groot kan zijn, is het noodzakelijk dat gebruikers van deze methodologie ervoor kiezen om te vertrouwen op bepaalde tools of diensten die nuttig zijn bij het implementeren van een dergelijk systeem . Anders zal de moeilijkheid om het uit te voeren en af ​​te ronden veel groter zijn.

Daarom, om u veel meer bruikbaarheid te bieden en u uitstekende oplossingen te bieden om een ​​OSINT-onderzoek op professioneel niveau uit te voeren, zijn hier enkele van de beste tools die worden aanbevolen om tijdens genoemde processen te implementeren:

Bestudeer trefwoorden met “Krantenkaart”

Een zeer nuttig doel om informatie over een specifiek onderzoek te verzamelen , is het gebruik van bepaalde trefwoorden . Maar hiervoor is het noodzakelijk om de taal en specifiek lunfardo te kennen , omdat veel woorden afhankelijk van de regio veranderen.

In die zin wordt het aanbevolen om een ​​website te gebruiken met de naam “Krantenkaart”Newspapermap.com  , die bestaat uit een pagina waarop de lokale kranten van verschillende steden en/of regio’s over de hele wereld worden gehost. Dat kan best handig zijn om trefwoorden te definiëren via nieuws in lokale kranten .

Hoewel het waar is, is het raadzaam om bij het uitvoeren van een grondig onderzoek een valse identiteit te gebruiken om toekomstige problemen (van welke aard dan ook) te voorkomen en natuurlijk om uw echte naam te beschermen. Maar hiervoor is het niet nodig om de echte gegevens van een andere persoon te gebruiken, omdat dit zou worden aangemerkt als een misdrijf van identiteitsdiefstal.

In deze zin, om uw identiteit te beschermen zonder de naam van een andere persoon te beschadigen en toch een uitgebreid onderzoek uit te voeren, is het raadzaam om een ​​online applicatie zoals “Fake Name Generator”es.fakenamegenerator.com te gebruiken  waarmee u de gegevens van een valse persoon kunt creëren, gratis en gemakkelijk . Om ook een foto te gebruiken van iemand die niet bestaat, raden we aan om de applicatie “Deze persoon bestaat niet” te gebruiken die werkt met kunstmatige intelligentie.

Zoek berichten op locatie met “Geo Social Footprint”

Als u uw onderzoek moet richten op sociale netwerken, of specifiek op Twitter , raden we u aan deze tool te gebruiken. Dat staat bekend als “Geo Social Footprint” en vergemakkelijkt het zoeken naar nieuws of berichten op Twitter vanaf een bepaalde locatie . Op deze manier is het een zeer handige tool die gelukkig gratis en betrouwbaar is . Rekening houdend met het feit dat het de locatie ondersteunt van al die berichten of opmerkingen die naar internet worden geüpload en die standaard worden  gegeorefereerd .

Gebruik extra zoekmachines zoals “Shodan”

Het is voor niemand een geheim dat een van de belangrijkste open informatiebronnen verwijst naar internetzoekmachines . Omdat deze systemen door hun aard alle informatie bevatten die op het netwerk wordt verwerkt en zo het zoeken naar verschillende gegevens vergemakkelijken.

Maar naast de erkende internetzoekmachines, zoals de Google- , Yahoo- of Bing-zoekmachine, zijn er nog andere interessante oplossingen. In dit geval is het “Shodan”shodan.io  dat is gecatalogiseerd als een ideaal hulpmiddel om te zoeken naar poorten of services die op internet zijn gepubliceerd, inclusief die met geolocatie .

Gebruik virtuele machines met eigen OSINT-tools zoals “Intel Techniques”

Tegenwoordig zijn er verschillende oplossingen die verschillende tools hebben om eenvoudig OSINT- achtige onderzoeksprocessen uit te voeren en zo hoogwaardige en betrouwbare conclusies te verkrijgen om echt optimale besluitvorming te maken. Een van de meest bekende machines van dit type is Kali Linux .

Er zijn echter andere virtuele machines die verschillende OSINT- tools hosten en een van de beste die er bestaat, staat bekend als “Intel Techniques” inteltechniques.com  , die wordt gedefinieerd als een vooraf geconfigureerde en gevirtualiseerde Linux die meer dan 25 ideale tools bevat om zoekopdrachten en intelligentie uit te voeren in open bronnen , maar ook om algemeen onderzoek te doen.

Specificeer identiteitsdocumenten of arbeidsgegevens op overheidswebsites

Ondanks het feit dat veel mensen tot nu toe geen bankrekeningen, creditcards of profielen op de verschillende sociale portals hebben, is de waarheid dat sommige relevante informatie over hen op andere manieren kan worden gevonden . In die zin wordt het aanbevolen om webpagina’s van de overheid te openen waar ze gemakkelijk kunnen worden gevonden .

Op deze manier kunt u, afhankelijk van het land of de regio waar het onderzoek wordt uitgevoerd, ervoor kiezen om toegang te krijgen tot een dergelijk platform om bepaalde personen te lokaliseren via hun identiteitsbewijs, sociale zekerheid, energierekeningen, belastingregistraties of zelfs verkeersovertredingen .

Juridisch kader Kunnen we OSINT gebruiken om met justitie te werken?

U moet er rekening mee houden dat OSINT anders is dan het bewijs dat u in de rechtbank kunt overleggen . Aangezien inlichtingen niet als een soort bewijs kunnen worden aangeboden, omdat het niet als bewijs wordt beschouwd in het proceswetboek.

Om in aanmerking te komen voor OSINT , moet het daarom aan forensische normen voldoen om toegelaten te worden, wat niet vaak voorkomt. Maar dit betekent niet dat je OSINT niet kunt gebruiken om met het rechtssysteem samen te werken en dus in staat bent om bewijs te verkrijgen dat een handeling bewijst die later aan technische expertise zal worden onderworpen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

coronavirus

Biontech : De farmaceutische industrie maakt geen geheim van haar intentie om mensen te chippen

Published

on

Biontech

De farmaceutische Biontech industrie maakt geen geheim van haar intentie om mensen te chippen – toch wordt dit in de reguliere media fel afgedaan als onzin.

Dit is al verleden tijd:

“Een korte prik. Een beetje pijn. Afgerond. Het duurt minder dan tien minuten voordat een datachip ter grootte van een rijstkorrel onder de huid wordt geïmplanteerd – en het leven verandert ingrijpend. Vervelende alledaagse situaties zoals vergeten sleutels, achtergelaten portemonnees of verlopen paspoorten behoren dan tot het verleden. De chip, meestal geïmplanteerd in de vingertop, verzendt alle benodigde gegevens en ontlast u van de last van het onthouden” (1).

Nou, het zal waarschijnlijk geen chip ter grootte van een rijstkorrel zijn die in een spuit past waarmee men zogenaamd, maar nooit bewezen heeft, “immunisatie tegen corona”. Maar de digitale wereld gedijt op miniaturisering en de verbinding tussen technologie en het menselijk organisme is een van de natte dromen van transhumanistische ‘wereldleiders’ . Het draait allemaal om chips in het nanobereik en er wordt al lang geëxperimenteerd met dergelijke chips voor het monitoren en controleren van biologische organismen (2).

Los van het feit dat het er niet om gaat hoe nanochips in het menselijk organisme komen, maar dat het überhaupt zou moeten gebeuren. Of misschien al gebeurt? De “feitencheckers” in de “waarheidsmedia” zijn geobsedeerd met het wegwuiven van elke verdenking die in deze richting gaat:

“Avontuurlijke complottheorieën doen niet alleen de ronde op sociale netwerken. Staat Bill Gates uiteindelijk achter Corona omdat hij ons zijn vaccin wil opdringen en een chip wil implanteren?” (3).

Ja, ja, steeds weer Bill Gates. Personalisatie is een zeer krachtig hulpmiddel om elke ongewenste context te vervagen. Door vaardige woordkeuze komt de “samenzweringstheorie” – wij noemen de hele zaak beter, want waarheidsgetrouwer, een gegronde verdenking – eindelijk belachelijk. Zo wordt pseudo-journalistiek beleefd, in bovenstaand voorbeeld dat van ZDF.

‘S Werelds best verkochte “vaccin tegen corona” is dat van de Pfizer-groep, bijna uit de hoed getoverd door het Duitse bedrijf Biontech, dat al jaren afhankelijk is van de geldinfuus van verschillende geïnteresseerden. In november 2020 schonk de Bill & Melinda Gates Foundation (BMG) 4,9 miljoen dollar aan dit bedrijf, dat in het verleden altijd financieel vast zat, ruim op tijd voor de start van de wereldwijde “coronavaccinatiecampagne” (4).

“Grappig genoeg” is BMG ook een investeerder in Biontech – en daarmee de primeur voor de verkoop van het genetisch gemanipuleerde serum. Overigens vond de intrede als belegger plaats in september 2019, net op tijd voor het “uitbreken van de pandemie” (5). Nu weet de lezer hoe een stichting die zich altijd presenteert als een vereniging van filantropen rijker en rijker kan worden.

Kan Oliver Klein van ZDF (zie citaat hierboven) zulke complexe verbanden herkennen, zelfs begrijpen? Omdat het op de een of andere manier zijn vaccin is, dat van Bill Gates, dat hier wordt gespoten. En dat het opgelegd zal worden, het “vaccin”, zou nu langzaam bij iedereen door moeten dringen.

We beleven een gigantische, wereldwijde verkoopcampagne, geflankeerd door willekeurige, niet-democratische staatsmaatregelen. Dus wat ZDF ons als verlichting wil verkopen, wordt uiteindelijk een teken van incompetentie, desinformatie en propaganda.

Pfizer is niet Bill Gates, toch. Maar het is misschien niet helemaal irrelevant om te weten dat in februari 2020, net op tijd voor de ‘pandemie-uitbraak’, Susan Desmond-Hellmann werd gekozen in de raad van bestuur van Pfizer. Nu kan iedereen raden waar Desmond-Hellmann de afgelopen zes jaar aan het ravotten was. Een schot in de roos: ze was eigenlijk de CEO van de Gates Foundation. Het is natuurlijk volkomen duidelijk dat BMG geen financiële belangen heeft in Pfizer – of wel (6)?

Daarnaast schonk de Bill Gates Foundation in september 2016 ook de Pfizer Group het vrij aanzienlijke bedrag van 17,252 miljoen US dollar (7). Iedereen die nu concludeert dat de stichting winstgevende investeringen heeft gedaan, zoals bij Biontech (zie hierboven) en niet alleen vandaag, ook bij Pfizer, is spot on (8).

Dat brengt ons terug bij Albert Bourla. Zoals ik al zei, is hij een van de directeuren van Pfizer. In een paneldiscussie op het World Economic Forum in Davos (WEF) reageerde hij als volgt op een relevante vraag:

“Stel je een biologische chip voor in een pil die bij inslikken in de maag gaat en een signaal afgeeft. (…) Stel je de toepassingen voor, de mogelijkheid om mensen aan te sturen. (…) Wat er op dit gebied gebeurt, is fascinerend” (9).

Om eerlijk te zijn, ik was achterdochtig toen ik het citaat zag, dus ik heb de bron onderzocht. Hier eerst als audio stuk:

Albert Bourla, CEO van Pfizer, over elektronische trackingchips in pillen, goedgekeurd door de FDA

Ik kon het nog steeds niet echt geloven, maar uiteindelijk vond ik de originele bron (v2). Als kroon op het werk wil ik u vertellen dat deze uitspraak van Albert Bourla dateert van januari 2018. Zoals je kunt zien, was de Pfizer-baas enthousiast over zijn visioenen en wees alsjeblieft niet zo naïef om te geloven dat hij dit destijds, meer dan vier jaar geleden en voor het elite WEF-forum, uit pure grappen en gek doen.

En nu, als klap op de vuurpijl, is Albert Bourla ook deelnemer aan de Bilderbergconferentie, die een paar dagen geleden heel rustig en heimelijk werd gehouden in de hoofdstad van het afbrokkelende rijk (10).

Vraag in de Matrix: Wordt er aan nanochips gewerkt om mensen te controleren en te sturen? Neeeeee, nooit!!!

Mogen de blinden en doven hun ogen en oren blijven bedekken. De hele zaak stinkt naar de hemel.

Blijf a.u.b. alert, beste lezers.

Bronnen en opmerkingen:

(Algemeen) Dit artikel uit  Ped’s Views  is gelicentieerd onder een  Creative Commons -licentie  ( Naamsvermelding – NietCommercieel – GeenAfgeleideWerken 4.0 Internationaal ). Het kan worden gedistribueerd en gereproduceerd zolang de licentievoorwaarden worden nageleefd. Als je linkt naar andere artikelen uit de visie van Ped, vind je daar ook de externe bronnen die de stellingen in de huidige tekst ondersteunen. Laatst bewerkt: 7 juni 2022.

(1) 23-05-2022; dagelijkse spiegel; Datachips in het lichaam – horror of hoop?; https://www.tagesspiegel.de/politik/der-digitale-mensch-datenchips-im-koerper-horror-oder-hoffnung/19840472.html
(2) 07.10.2010; scinexx, Universiteit van Buffalo (VS); dieren op afstand bestuurd door nanodeeltjes; Onderzoekers gebruiken magnetische deeltjes om celfuncties specifiek te verstoren of te stimuleren; https://www.scinexx.de/news/technik/tiere-durch-nanoparticle-fernsteuerung/
(3) 30 december 2020; ZDF; Oliver Klein; De gekste complotmythes van 2020; https://www.zdf.de/nachrichten/panorama/corona-verschwoerungstheorien-2020-100.html
(4) BMG; Database met toegezegde subsidies; Toegezegde subsidies Biontech;https://www.gatesfoundation.org/about/committed-grants?q=Biontech#committed_grants ; opgehaald: 2022-06-01
(5) september 2019; BMG; Strategisch Investeringsfonds; Biontech; https://sif.gatesfoundation.org/investments/biontech/ ; opgehaald: 2022-06-01
(6) 2020-02-04; Pfizer; Susan Desmond-Hellman gekozen in de raad van bestuur van Pfizer; https://investors.pfizer.com/Investors/News/news-details/2020/Susan-Desmond-Hellmann-Elected-to-Pfizers-Board-of-Directors-04-02-2020/default.aspx
(7) 29-12-2012; Pfizer; Private en publieke partners verenigen zich om tegen 2020 10 verwaarloosde tropische ziekten te bestrijden;https://investors.pfizer.com/Investors/News/news-details/2012/Private-and-Public-Partners-Unite-to-Combat-10-Neglected-Tropical-Diseases-by-2020-01-29- 2012/default.aspx
(8) BMG; Database met toegezegde subsidies; Toegezegde subsidies Pfizer; https://www.gatesfoundation.org/about/committed-grants?q=pfizer ; Opgehaald: 2022-06-01
(9) 2022-01-18; WEF-bijeenkomst; Albert Bourla op het World Economic Forum 2018 is enthousiast over elektronische nalevingspillen; https://www.youtube.com/watch?v=1NR1b2NmD4A
(10) Deelnemerslijst van de Bilderberg Conferentie 2022; https://bilderbergmeetings-org.translate.goog/press/press-release/participants?_x_tr_sl=en&_x_tr_tl=de&_x_tr_hl=de&_x_tr_pto=wapp ; opgehaald: 07.06.0222
(v1) WEF, Martin Schwab, Albert Bourla, CEO van Pfizer, biologische chips; Bron: WEF; https://www.youtube.com/watch?v=1NR1b2NmD4A ; of hier:
(v2) 25/01/2018; WEF; Gezondheid transformeren in de vierde industriële revolutie; https://www.youtube.com/watch?v=Uio8X1h0H-E

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Digitale privacy

Big-Tech zijn van plan om je gedachten te lezen en je emoties onder controle te houden. Kunnen ze worden gestopt?

Published

on

big-tech

Auteur en professor in de rechten, Maurice Stucke, legt uit waarom de praktijken van Big-Tech Google, Amazon, Facebook en Apple zo gevaarlijk zijn en wat er echt nodig is om ze te beteugelen. Hint: de huidige voorstellen zullen waarschijnlijk niet werken.

Big-Tech Googlen. Amazone. Facebook. Appel. We leven in de digitale werelden die ze hebben gecreëerd, en er is steeds minder kans om te ontsnappen. Ze kennen onze persoonlijkheden. Ze registreren of we impulsief zijn of vatbaar voor angst. Ze begrijpen hoe we reageren op droevige verhalen en gewelddadige beelden. En ze gebruiken deze kracht, die voortkomt uit de meedogenloze ontginning van onze persoonlijke gegevens, de hele dag, elke dag, om ons te manipuleren en verslaafd te maken.

Maurice Stucke , hoogleraar rechten aan de Universiteit van Tennessee, maakt deel uit van een vooruitstrevende, anti-monopolie voorhoede van experts op het gebied van privacy, concurrentie en consumentenbescherming in de digitale economie. In zijn nieuwe boek Breaking Away: How to Regain Control Over Our Data, Privacy, and Autonomy legt hij uit hoe deze techreuzen zijn uitgezaaid tot ‘data-opolies’, die veel gevaarlijker zijn dan de monopolies van gisteren. Hun inbreuk op de privacy is anders dan alles wat de wereld ooit heeft gezien, maar, zoals Stucke stelt, hun potentieel om ons te manipuleren is nog enger.

Met de enorme en ongekende macht van deze vier bedrijven, welke tools hebben we om ze effectief uit te dagen? Stucke legt uit waarom de huidige voorstellen om ze op te splitsen, hun activiteiten te reguleren en concurrentie aan te moedigen niet voldoen aan wat nodig is om het hoofd te bieden aan de bedreiging die ze vormen, niet alleen voor onze individuele portemonnee en welzijn, maar voor de hele economie – en voor de democratie zelf.

Lynn Parramore: De grote bedrijven die gegevens verzamelen en verhandelen – ‘data-opolies’ noemt u ze – waarom vormen ze zo’n gevaar?

Maurice Stucke : Mensen zeiden altijd dat dominante bedrijven zoals Google goedaardig moeten zijn omdat hun producten en diensten gratis zijn (of laaggeprijsd, zoals Amazon) en ze veel investeren in R&D en innovatie helpen bevorderen. Rechtsgeleerde Robert Bork betoogde dat Google geen monopolie kan zijn omdat consumenten geen schade kunnen oplopen als ze niet hoeven te betalen.

Ik schreef een artikel voor Harvard Business Review waarin ik dat denken opnieuw bekeek en vroeg wat voor schade de data-opolies kunnen opleveren. Ik bedacht een taxonomie van hoe ze onze privacy kunnen schenden, innovatie kunnen belemmeren, indirect onze portemonnee kunnen beïnvloeden en zelfs de democratie kunnen ondermijnen. In 2018 sprak ik met de Canadese wetgever over deze mogelijke schade en ik verwachtte veel tegenwerking. Maar een van de wetgevers zei meteen: “Ok, dus wat gaan we eraan doen?”

In de afgelopen vijf of zes jaar hebben we een ommekeer gehad in de kijk op de data-opolies. Vroeger beweerden mensen dat privacy en concurrentie niets met elkaar te maken hadden. Nu bestaat de zorg dat deze gigantische technologiebedrijven niet alleen een groot risico vormen voor onze democratie, maar dat de huidige instrumenten om ze aan te pakken ook onvoldoende zijn.

Ik deed veel onderzoek en sprak voor veel mededingingsautoriteiten en hoorde voorstellen die ze in overweging namen. Ik realiseerde me dat er geen simpele oplossing was. Dit leidde tot het boek. Ik zag dat zelfs als alle voorstellen zouden worden aangenomen, er nog steeds enkele tekortkomingen zullen zijn.

LP: Wat maakt de data-opolies nog potentieel schadelijker dan traditionele monopolies?

MS: Ten eerste hebben ze wapens die eerdere monopolies niet hadden. Een vroeger monopolie kon niet noodzakelijk alle ontluikende concurrentiedreigingen identificeren. Maar data-opolies hebben wat we een ‘nowcasting-radar’ noemen.

Dit betekent dat ze door de stroom van gegevens kunnen zien hoe consumenten nieuwe producten gebruiken en hoe deze nieuwe producten aan schaal winnen en hoe ze uitbreiden. Facebook (FB) had bijvoorbeeld, ironisch genoeg, een privacy-app die een van de leidinggevenden ‘het geschenk dat bleef geven’ noemde. Door de gegevens die via de app werden verzameld, erkenden ze dat WhatsApp een bedreiging vormde voor FB als sociaal netwerk, omdat het begon te veranderen van gewoon een berichtenservice.

Een ander voordeel is dat hoewel de verschillende data-opolies enigszins verschillende bedrijfsmodellen hebben en verschillende aspecten van de digitale economie behandelen, ze allemaal vertrouwen op dezelfde concurrentiebeperkende toolkit – ik noem het “ACK – Acquire, Copy of Kill. ” Ze hebben betere mechanismen om potentiële bedreigingen te identificeren en te verwerven, of, als ze worden afgewezen, ze te kopiëren.

Oude monopolies zouden de producten kunnen kopiëren, maar de data-opolies kunnen het doen op een manier die de rivaal van schaal berooft, wat essentieel is. En ze hebben meer wapens om de ontluikende concurrentiedreigingen te doden.

Het andere grote verschil tussen de huidige data-opolies en de monopolies van weleer is de omvang van de concurrentiebeperkende effecten. Een monopolie uit het verleden (anders dan, laten we zeggen, een krantenbedrijf), zou gewoon minder innovatie en iets hogere prijzen kunnen brengen. General Motors kan u auto’s van mindere kwaliteit of minder innovatie geven en u kunt een hogere prijs betalen. In de staalindustrie krijg je misschien minder efficiënte fabrieken, hogere prijzen, enzovoort (en vergeet niet dat wij als samenleving betalen voor die monopolies). Maar met de data-opolies is de schade niet alleen aan onze portemonnee.

Je kunt het zien met FB. Ze halen niet alleen meer geld uit gedragsadvertenties; het is het effect dat hun algoritmen hebben op het sociale discours, de democratie en onze hele economie (de ” Facebook-bestanden ” van de Wall Street Journal brachten dat echt naar voren). Er zijn aanzienlijke schade aan ons welzijn.

LP: Waarin verschilt gedragsadvertenties van reguliere advertenties? Een advertentie voor een chocoladereep wil dat ik mijn gedrag verander om toch meer chocoladerepen te kopen. Wat betekent het voor een bedrijf als Facebook om de mogelijkheid te verkopen om het gedrag van een tienermeisje te wijzigen?

MS: Gedragsreclame wordt vaak gepresenteerd als een manier om ons relevantere advertenties aan te bieden. Er is een mening dat mensen deze vooropgezette eisen en wensen hebben en dat gedragsadvertenties hen alleen maar advertenties geven die relevanter en responsiever zijn. Maar de verschuiving met gedragsadvertenties is dat je niet langer alleen gedrag voorspelt, je manipuleert het.

Stel dat een tiener naar de universiteit gaat en een nieuwe laptop nodig heeft. FB kan haar targeten met relevante laptops die bij haar specifieke behoeften passen, waardoor haar zoekkosten worden verlaagd en haar daardoor beter af is. Dat zou prima zijn, maar dat is niet waar we zijn. Innovaties zijn gericht op het begrijpen en manipuleren van emoties. Een tienermeisje kan niet alleen worden getarget met advertenties, maar ook met inhoud die bedoeld is om haar aandacht te vergroten en vast te houden.

Ze zal overspoeld worden met beelden die haar geloof in haar minderwaardigheid doen toenemen en haar een minder veilig gevoel geven. Haar welzijn is verminderd. Ze wordt steeds vaker depressief. Voor sommige gebruikers van Instagram zijn er meer gedachten over zelfmoord.

En het zijn niet alleen de data-opolies. Gok-apps zijn gericht op het identificeren van mensen die vatbaar zijn voor verslaving en het manipuleren ervan om te gokken. Deze apps kunnen voorspellen hoeveel geld ze van deze personen kunnen verdienen en hoe ze ze terug kunnen lokken, zelfs als ze financiële problemen hebben. Zoals een advocaat het uitdrukte, zetten deze gok-apps verslaving om in code.

Dit is zeer zorgwekkend, en het zal nog erger worden. Data-opolies gaan van het aanpakken van vooropgezette eisen naar het sturen en creëren van eisen. Ze vragen, wat zal je aan het huilen maken? Waar word je verdrietig van? Microsoft heeft een innovatie waarbij je een camera hebt die bijhoudt welke bepaalde gebeurtenissen je bepaalde emoties veroorzaken, waardoor een aangepast beeld van prikkels voor bepaalde individuen wordt geboden.

Het is alsof ik je been hier raak, ik deze reflex kan krijgen. Er is een marketing gezegde: “Als je ze aan het huilen krijgt, laat je ze kopen.” Of, als je het type persoon bent dat reageert op gewelddadige beelden, word je afgeleverd op een marktplaats die gericht is op je psyche om het gedrag aan te zetten om te winkelen, laten we zeggen, voor een pistool.

Het enge hieraan is dat deze tools niet in quarantaine worden geplaatst voor gedragsadvertenties; politieke partijen gebruiken vergelijkbare instrumenten om kiezersgedrag te stimuleren. Met Cambridge Analytica krijg je daar een beetje inzicht in. Het ging er niet alleen om het individu te targeten met een op maat gemaakte boodschap om ze op een bepaalde kandidaat te laten stemmen; het ging over het richten op andere burgers die waarschijnlijk niet op uw kandidaat zouden stemmen om hen ervan te weerhouden te gaan stemmen.

We hebben al uit de FB-bestanden gezien dat de algoritmen die door de data-opolies zijn gemaakt, er ook voor zorgen dat politieke partijen berichten negatiever maken, omdat dat wordt beloond.

LP: Hoe ver denk je dat de manipulatie kan gaan?

MS: De volgende grens is eigenlijk het lezen van de gedachten van individuen. In een binnenkort te verschijnen boek met Arial Ezrachi, How Big Tech Barons Smash Innovation and How to Strike Back,we praten over een experiment uitgevoerd door de Universiteit van Californië, San Francisco, waar ze voor het eerst de gedachten van een persoon konden ontcijferen. Een persoon die aan spraakverlamming leed, probeerde een zin te zeggen, en toen het algoritme de signalen van de hersenen ontcijferde, konden de onderzoekers begrijpen wat de persoon probeerde te zeggen.

Toen de onderzoekers de persoon vroegen: “Hoe gaat het met je?” het algoritme kon zijn reactie ontcijferen uit zijn hersenactiviteit. Het algoritme kon ongeveer 18 woorden per minuut decoderen met een nauwkeurigheid van 93 procent. Ten eerste zal de technologie de woorden die we proberen te zeggen ontcijferen en aan de hand van onze subtiele hersenpatronen een lexicon van woorden en woordenschat identificeren. Naarmate de AI verbetert, zal het vervolgens onze gedachten decoderen. Blijkt dat FB een van de bijdragers was die het onderzoek financierde – en we vroegen ons af waarom.

Nou, dat komt omdat ze deze headsets voorbereiden op de metaverse die niet alleen waarschijnlijk al het geweld en de strijd van sociale media zal overbrengen, maar mogelijk ook de gedachten van een persoon kan decoderen en kan bepalen hoe ze willen worden waargenomen en zichzelf presenteren in de metavers. Je krijgt een heel ander domein van personalisatie.

We zitten echt in een wapenwedloop waarbij de bedrijven het zich niet eenzijdig kunnen veroorloven om te de-escaleren omdat ze dan een concurrentievoordeel verliezen. Het is een race om individuen beter uit te buiten. Zoals gezegd, er worden gegevens over ons verzameld, maar die zijn niet voor ons bestemd.

LP: Veel mensen denken dat meer concurrentie deze praktijken zal helpen inperken, maar uw onderzoek is nogal sceptisch dat meer concurrentie tussen de grote platformbedrijven veel van de problemen zal oplossen. Kunt u aangeven waarom u dit standpunt inneemt? Hoe is concurrentie zelf in dit geval giftig?

MS: De veronderstelling is dat als we de data-opolies gewoon in toom houden en ze misschien opbreken of hun gedrag reguleren, we beter af zullen zijn en onze privacy zal worden verbeterd. Er was tot op zekere hoogte meer bescherming van onze privacy toen deze data-opolies nog in de kinderschoenen stonden. Toen MySpace nog een belangrijke factor was, kon FB het zich niet veroorloven om zo roofzuchtig te zijn in het verzamelen van gegevens als nu.

Maar nu heb je deze hele waardeketen gebouwd op het extraheren van gegevens om gedrag te manipuleren; dus zelfs als dit concurrerender zou worden, is er geen zekerheid dat we hiervan zullen profiteren. In plaats van Meta te hebben, hebben we FB misschien gescheiden van Instagram en WhatsApp. Welnu, je hebt nog steeds bedrijven die afhankelijk zijn van inkomsten uit gedragsadvertenties die met elkaar concurreren om betere manieren te vinden om ons aan te trekken, ons te verslaafd te maken, en vervolgens gedrag te manipuleren. Je kunt zien hoe dit is gebeurd met TikTok. Het toevoegen van TikTok aan de mix heeft onze privacy niet verbeterd.

LP: Dus nog een speler voegt gewoon nog een aanval toe op je privacy en welzijn?

MS: Juist. Ariel en ik schreven een boek, Competition Overdose , waarin we situaties onderzochten waarin concurrentie giftig kon zijn. Mensen hebben de neiging om aan te nemen dat als het gedrag concurrentiebevorderend is, het goed is, en als het concurrentieverstorend is, slecht. Maar concurrentie kan op verschillende manieren giftig zijn, zoals wanneer het een race naar de bodem is. Soms kunnen bedrijven niet eenzijdig de-escaleren, en door gewoon meer bedrijven aan de mix toe te voegen, krijg je een snellere race naar de bodem.

LP: Sommige analisten hebben gesuggereerd dat het geven van bredere eigendomsrechten op hun gegevens aan mensen zou helpen om de big data-bedrijven te controleren, maar u bent sceptisch. Kunt u de bronnen van uw twijfels uitleggen?

MS: Een goed functionerende markt vereist bepaalde voorwaarden. Als het gaat om persoonlijke gegevens, ontbreken veel van die voorwaarden, zoals het boek onderzoekt.

Ten eerste is er de onbalans van kennis. Markten werken goed als de contractpartijen volledig geïnformeerd zijn. Wanneer je bijvoorbeeld een schroef in een bouwmarkt koopt, weet je de prijs voordat je hem koopt. Maar we weten niet wat de prijs is die we betalen als we onze gegevens overdragen, omdat we niet weten op welke manieren onze gegevens zullen worden gebruikt of de daarmee gepaard gaande schade voor ons die uit dat gebruik kan voortvloeien. Stel dat u een ogenschijnlijk gratis app downloadt, maar deze verzamelt onder andere uw geolocatie.

Geen enkele checklist zegt dat deze geolocatiegegevens mogelijk kunnen worden gebruikt door stalkers of door de overheid of om uw kinderen te manipuleren. We weten het gewoon niet. We gaan blind op deze transacties in. Wanneer u een doos schroeven koopt, kunt u snel de waarde inschatten. U vermenigvuldigt gewoon de prijs van één schroef. Maar dat kan niet met datapunten. Veel datapunten kunnen veel schadelijker zijn voor uw privacy dan alleen de som van elk datapunt.

Het is alsof je een schilderij van Georges Seurat probeert te beoordelen door elke stip te waarderen. Je moet het grote plaatje zien; maar als het gaat om persoonlijke gegevens, is de enige die een groter beeld heeft, het bedrijf dat die gegevens verzamelt, niet alleen op hun eigen websites, maar ook bij het verkrijgen van gegevens van derden.

We weten dus niet eens welke extra schade elk extra datapunt kan hebben voor onze privacy. We kunnen de waarde van onze gegevens niet inschatten en we weten niet wat het kost om die gegevens op te geven. We kunnen dan niet echt zeggen, oké, dit is het voordeel dat ik ontvang – ik mag FB gebruiken en ik begrijp de kosten voor mij.

Een ander probleem is dat een eigendomsrecht normaal gesproken iets omvat dat uitsluitbaar, definieerbaar en gemakkelijk toewijsbaar is, zoals het hebben van een eigendomsbelang in een stuk land. Je kunt er een hek omheen zetten en anderen uitsluiten van het gebruik ervan. Het is gemakkelijk om te identificeren wat van jou is. U kunt het dan aan anderen toewijzen. Maar met data is dat niet altijd het geval. Er is een idee dat ‘genetwerkte privacy’ wordt genoemd en de zorg is dat keuzes die anderen maken in termen van de gegevens die ze verkopen of opgeven, een negatief effect kunnen hebben op uw privacy.

Misschien besluit u bijvoorbeeld uw DNA-gegevens niet af te staan ​​aan 23andMe. Als een familielid zijn DNA opgeeft, gaat dat ten koste van je privacy. De politie kan naar een DNA-match kijken en zeggen, oké, het is waarschijnlijk iemand binnen een bepaalde familie. De keuze van de een kan de privacy van de ander aantasten. Of misschien plaatst iemand een foto van uw kind op FB die u niet wilde plaatsen. Of iemand stuurt je een persoonlijk bericht met Gmail of een andere service met weinig privacybescherming. Dus zelfs als u een eigendomsrecht op uw gegevens heeft, kunnen de keuzes van anderen uw privacy nadelig beïnvloeden.

Als we eigendomsrechten hebben op uw gegevens, hoe verandert dat dan? Toen Mark Zuckerberg voor het Congres getuigde na het Cambridge Analytica-schandaal, werd hem constant gevraagd van wie de gegevens waren. Hij bleef zeggen dat de gebruiker de eigenaar is. Het was moeilijk voor de senatoren om te doorgronden, omdat gebruikers er zeker niet mee instemden dat hun gegevens werden gedeeld met Cambridge Analytica om de presidentsverkiezingen te helpen beïnvloeden.

FB kan je vertellen dat jij de eigenaar bent van de gegevens, maar om met je vrienden te praten, moet je op hetzelfde netwerk zitten als je vrienden, en FB kan gemakkelijk tegen je zeggen: “Ok, je bezit misschien de gegevens, maar om FB te gebruiken je zult ons er ongeëvenaarde toegang toe moeten geven.” Welke keuze heb je?

Het digitale ecosysteem heeft meerdere netwerkeffecten waarbij de groten groter worden en het schakelen moeilijker wordt. Als mij wordt verteld dat ik de eigenaar ben van mijn gegevens, zal het nog steeds heel moeilijk voor me zijn om de data-opolies te vermijden. Om te zoeken ga ik nog steeds Google gebruiken, want als ik naar DuckDuckGo ga, krijg ik niet zo’n goed resultaat. Als ik een video wil zien, ga ik naar YouTube. Als ik foto’s van het schooltoneelstuk wil zien, staat dat waarschijnlijk op FB. Dus als de ongelijkheid in onderhandelingsmacht zo groot is, betekent het bezitten van de gegevens niet veel.

Deze data-opolies halen miljarden aan inkomsten uit onze data. Zelfs als u consumenten het eigendom van hun gegevens zou geven, zullen deze machtige bedrijven nog steeds een sterke prikkel hebben om die gegevens te blijven verkrijgen. Dus een ander punt van zorg onder beleidsmakers van tegenwoordig zijn ‘donkere patronen’. Dat is in feite gedragseconomie ten kwade gebruiken. Bedrijven manipuleren gedrag door de manier waarop ze keuzes maken, door allerlei procedurele hindernissen op te werpen die voorkomen dat u informatie krijgt over hoe uw gegevens worden gebruikt.

Ze kunnen het erg moeilijk maken om je af te melden voor bepaald gebruik. Ze zorgen ervoor dat het gewenste gedrag wrijvingsloos is en het ongewenste gedrag veel wrijving. Ze putten je uit.

LP: Je benadrukt de vele goede dingen die kunnen voortkomen uit het delen van gegevens die individuen niet bedreigen. U baseert uw zaak op wat economen het ‘niet-rivaliserende’ karakter van veel vormen van gegevens noemen – dat het gebruik van gegevens door één persoon niet noodzakelijkerwijs afbreuk doet aan ander goed gebruik van de gegevens door anderen. U ziet hoe big data-bedrijven er echter vaak naar streven hun gegevens privé te houden op een manier die de samenleving ervan weerhoudt om deze in ons collectief voordeel te gebruiken. Kunt u ons door uw betoog leiden?

MS: Dit kan op verschillende niveaus gebeuren. Stel je op één niveau alle inzichten voor in veel verschillende disciplines die uit FB-gegevens kunnen worden gehaald. Als de gegevens met meerdere universiteiten zouden worden gedeeld, zouden onderzoekers veel inzichten kunnen krijgen in de menselijke psychologie, politieke filosofie, gezondheid, enzovoort. Evenzo kunnen de gegevens van wearables ook een game-changer in de gezondheid zijn, waardoor we betere voorspellers van ziekte of betere identificaties van dingen die moeten worden vermeden. Stel je alle medische doorbraken voor als onderzoekers toegang hadden tot deze gegevens.

Op een ander niveau kan de overheid de tijd en kosten verlagen om toegang te krijgen tot deze gegevens. Denk aan alle gegevens die worden verzameld op overheidswebsites, zoals het Bureau of Labor Statistics. Het gaat terug op het inzicht van John Stuart Mill dat een van de functies van de overheid is om gegevens uit alle verschillende bronnen te verzamelen, deze te aggregeren en vervolgens de verspreiding ervan mogelijk te maken. Wat hij begreep, is de niet-rivaliserende aard van data, en hoe data kan helpen bij het informeren van innovatie, het informeren van democratie en het verschaffen van andere nuttige inzichten.

Dus wanneer een paar machtige bedrijven persoonlijke gegevens oppotten, vangen ze een deel van de waarde ervan. Maar veel potentiële waarde blijft onbenut. Dit is met name problematisch wanneer innovaties in deep learning voor AI grote datasets vereisen. Om deze deep learning-technologie te ontwikkelen, moet u toegang hebben tot de grondstoffen. Maar degenen die over deze grote datasets beschikken, geven ze selectief aan instellingen voor de onderzoeksdoeleinden die ze willen. Het leidt tot het creëren van ‘data haves’ en ‘have nots’. Een data-opoly kan ook het pad van innovatie beïnvloeden.

Zodra je de data-hoarding ziet, zie je dat er veel waarde voor de samenleving op tafel blijft liggen.

LP: Dus met data-opolies worden de sociaal nuttige dingen die kunnen voortkomen uit het verzamelen van persoonlijke gegevens geblokkeerd terwijl de sociaal schadelijke dingen worden nagestreefd?

MS: Ja. Maar het feit dat data niet-rivaliserend zijn, betekent niet noodzakelijk dat we de data dan moeten geven aan iedereen die er waarde uit kan halen. Zoals in het boek wordt besproken, kunnen velen waarde ontlenen aan uw geolocatiegegevens, waaronder stalkers en de overheid bij het surveilleren van haar mensen. Het feit dat ze waarde ontlenen, betekent niet dat de samenleving als geheel waarde ontleent aan dat gebruik.

Het Hooggerechtshof in Carpenter v Verenigde Statendat de regering een huiszoekingsbevel nodig heeft dat met een waarschijnlijke reden wordt ondersteund voordat het toegang kan krijgen tot onze geolocatiegegevens. Maar de regering-Trump zei, wacht, waarom hebben we een bevel nodig als we geolocatiegegevens kunnen kopen via commerciële databases die elke dag onze bewegingen via onze mobiele telefoons in kaart brengen? Dus kochten ze geolocatiegegevens om de mensen die illegaal in dit land waren te identificeren en te lokaliseren.

Zodra de overheid toegang heeft tot onze geolocatiegegevens via commerciële bronnen, kunnen ze deze voor verschillende doeleinden gebruiken. Bedenk hoe deze gegevens kunnen worden gebruikt in verband met abortusklinieken. Roe v. Wade is gebaseerd op het idee dat de grondwet de privacy beschermt, die voortkwam uit Griswald v. Connecticut , waar het Hof een recht op privacy formuleerde om gehuwde paren in staat te stellen geboortebeperking te gebruiken. Nu zijn sommige rechters van mening dat de Grondwet echt niets zegt over privacy en dat er geen fundamenteel, onvervreemdbaar recht op bestaat. Als dat het geval is, zijn de zorgen groot.

LP: Uw boek is kritisch over de recente Californische en Europese wetten inzake gegevensprivacy. Wat vind je er goed aan en wat vind je niet nuttig?

MS: De California Privacy Right Act van 2020 was absoluut een vooruitgang ten opzichte van het statuut van 2018, maar het brengt ons nog steeds niet helemaal daar.

Een probleem is dat de wet klanten toestaat om zich af te melden voor wat ‘cross-context gedragsadvertenties’ wordt genoemd. Je kunt zeggen: “Ik wil geen cookie hebben die me vervolgens volgt terwijl ik websites bezoek.” Maar het verhindert de data-opolies of welk platform dan ook niet om first-party data te verzamelen en te gebruiken voor gedragsadvertenties, tenzij het als gevoelige persoonlijke informatie wordt beschouwd. Zodat FB informatie over ons kan blijven verzamelen wanneer we op zijn sociale netwerk zijn.

En het zal het speelveld zelfs nog meer naar de data-opolies doen kantelen, omdat de kleinere spelers nu moeten vertrouwen op tracking over meerdere websites en gegevensmakelaars om informatie te verzamelen, omdat ze niet zoveel first-party data hebben ( gegevens die ze rechtstreeks verzamelen).

Laten we een voorbeeld nemen. De New York Times zal goede gegevens over zijn lezers hebben wanneer ze online een artikel lezen. Maar zonder trackers van derden hebben ze niet zoveel gegevens over wat de lezers doen nadat ze het hebben gelezen. Ze weten niet waar de lezers naartoe zijn gegaan – welke video ze hebben bekeken, naar welke andere websites ze zijn gegaan.

Naarmate we meer tijd doorbrengen in de ecosystemen van de data-opolies, zullen deze bedrijven meer informatie krijgen over ons gedrag. Paradoxaal genoeg zal het afmelden voor cross-context gedragsadvertenties gunstig zijn voor de machtigere spelers die meer first-party data verzamelen – en het zijn niet zomaar first-party data, het zijn de first-party data die hen kunnen helpen ons gedrag beter te manipuleren .

Dus de zaak voor het boek is dat als we echt dingen goed willen doen, als we onze privacy, onze autonomie en onze democratie willen aanpassen en herwinnen, we niet alleen kunnen vertrouwen op de bestaande instrumenten van het concurrentiebeleid. We kunnen niet alleen vertrouwen op veel van de voorstellen uit Europa of andere jurisdicties. Ze zijn nodig, maar niet voldoende. Om het schip recht te krijgen, moeten we het privacy-, concurrentie- en consumentenbeschermingsbeleid op elkaar afstemmen.

Er zullen tijden zijn dat privacy en concurrentie met elkaar in conflict komen. Het is onvermijdelijk, maar we kunnen dat potentiële conflict minimaliseren door eerst het beleid te harmoniseren. Een manier om dit te doen is ervoor te zorgen dat de concurrentie die we krijgen een gezonde vorm van concurrentie is die ons ten goede komt in plaats van ons uit te buiten. Om dat te doen, gaat het echt om gedragsreclame na te jagen. Als u dit probleem wilt oplossen, moet u het oplossen. Geen van de beleidsvoorstellen tot nu toe hebben echt gereageerd op gedragsreclame en de perverse prikkels die het creëert.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Digitale privacy

Julian Assange bidt niet tegen het ‘Empire of Lies’

Published

on

assnage

De mede-oprichter van Wikileaks Julian Assange is op weg naar een showproces door politici die wanhopig op zoek zijn naar stemmen

Na jaren op de vlucht voor verschillende regeringen, lijkt Wikileaks-redacteur Julian Assange nu op weg te zijn naar de Verenigde Staten, waar hij een verkiezingsjaarlijks showproces kan verwachten dat gebaseerd is op een berg van door de media ondersteunde leugens.

Deze week kondigde het Britse ministerie van Binnenlandse Zaken , met niet geringe mate van ironie, aan dat de uitlevering van Assange aan de Verenigde Staten, waar hij wordt gezocht voor zijn rol bij het lekken van duizenden gevoelige overheidsdocumenten, geen afbreuk zou doen aan zijn “recht op een eerlijk proces”. en … vrijheid van meningsuiting.”

Dat is fris, aangezien het precies de kwestie van ‘vrijheid van meningsuiting’ is die de in Australië geboren redacteur en activist de meest gezochte man ter wereld maakte. Het is moeilijk te berekenen welk effect de uitlevering van Assange, als die zou plaatsvinden, zal hebben op de persvrijheid over de hele wereld. Het woord ‘chilling’ komt in me op. 

Julian Assange’s grote inval op het wereldtoneel vond plaats in 2010, toen WikiLeaks bijna 750.000 geheime militaire en diplomatieke documenten publiceerde die waren verstrekt door de inlichtingenanalist van het Amerikaanse leger, Chelsea Manning.

Misschien wel de meest verwoestende batch was The Iraqi War Logs, dat het grootste militaire lek in de geschiedenis van de Verenigde Staten vertegenwoordigt. De gegevens leverden onweerlegbaar bewijs dat Amerikaanse en Britse functionarissen de wereld hadden misleid toen ze beweerden dat er geen officiële telling was van burgerdoden in de oorlog in Irak. In een gebruiksvriendelijk dashboard stelde Wikileaks miljoenen mensen in staat om 66.081 burgerdoden te lokaliseren op een totaal van 109.000 dodelijke slachtoffers in de periode van 1 januari 2004 tot 1 december 2009. Dit is het soort transparantie dat maar weinig militairen waarderen.

Hoewel de onthullingen over Iraakse burgerdoden schokkend waren, waren ze niet per se verrassend. Tegen die tijd had het Amerikaanse publiek immers al kennis gemaakt met lugubere plaatsen als Guantanamo Bay en Abu Ghraib, humanitaire no-go-zones waar de marteling en mishandeling van gevangenen het gordijn openden voor 

een zieke en verwrongen kant van de militaire geest die maar weinigen zich hadden kunnen voorstellen. Bovendien was het voor de Verenigde Staten onmogelijk om zich een weg te banen uit deze aantijgingen, die voor iedereen zwart op wit te zien waren.

Wat is het dan dat Julian Assange werkelijk tot Amerika’s meest gezochte man heeft gemaakt, die tot 175 jaar gevangenisstraf kan krijgen alleen voor het spelen van boodschapper? Laten we niet vergeten dat andere nieuwsmedia, waaronder The Guardian, New York Times en Der Spiegel, en vele anderen, ook de vernietigende informatie hebben gepubliceerd, maar het is Assange die wordt beschuldigd van spionage in de Verenigde Staten.

Wat is de echte reden dat Julian Assange in juni 2012 zijn toevlucht moest zoeken bij de Ecuadoraanse ambassade in Londen nadat Zweden een arrestatiebevel tegen hem had uitgevaardigd wegens beschuldigingen van seksueel wangedrag die sindsdien zijn ingetrokken ? Misschien heeft het meer te maken met zijn ontdekking van onwettige activiteiten binnen de Democratische Partij dan met buitensporige doden en wreedheden op de slagvelden van Irak en Afghanistan?

In de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2016 tussen Hillary Clinton en Donald Trump, bracht WikiLeaks een verwoestende schat aan e-mails uit die gehackt of gelekt waren uit Clintons campagne-e-mailaccount. Het Democratisch Nationaal Comité (DNC) probeerde de schade te verhullen door het verhaal te verspreiden dat ‘Russische hackers’ de computers van de organisatie hadden geïnfiltreerd. Ondertussen is de meer ‘samenzweerderige’ verklaring dat ze via een medewerker binnen de DNC bij WikiLeaks zijn afgeleverd. Daarover later meer.

Een gevolg van het lekkende sanitair, afgezien van het ernstig beschadigen van Clintons presidentiële bod, was dat het DNC-voorzitter Debbie Wasserman Schultz dwong af te treden. In een beschamende zelfbeschikking lieten de e-mails zien dat Democraten werkten om de campagne van Bernie Sanders, een mede-democratische kandidaat, te ondermijnen in een poging om Clinton een boost te geven.

Maar het verhaal, in ieder geval voor de Democraten, wordt erger.

Minder dan een week voor de verkiezingen bracht WikiLeaks nog een reeks DNC-e-mails uit, deze keer waaruit bleek dat interim-DNC-voorzitter Donna Brazile (een CNN-bijdrager die het stokje overnam van de in ongenade gevallen Wasserman Schultz) vragen had gesteld aan het Clinton-kamp die zouden worden gesteld tijdens een CNN-stadhuisdebat tegen Trump. Wat betreft ‘het in gevaar brengen van de Amerikaanse democratie’, daar hadden de Russen niets aan. Sterker nog, veel woedende kiezers eisten dat Clinton het presidentschap aan Trump verbeurde voordat er verkiezingen waren gehouden.

Een zware voetnoot bij dit verhaal is hoe Julian Assange en WikiLeaks de DNC-e-mails in de eerste plaats kregen. Aan de ene kant het verhaal dat ‘Russische hackers’ de DNC-computers hadden gekraakt; aan de andere kant, dat een interne bron binnen de DNC het materiaal heeft doorgegeven. Wat betreft de tweede mogelijkheid, slechts enkele dagen voordat het DNC-e-mailschandaal uitbrak, werd een DNC-manager met de naam Seth Rich neergeschoten in de straten van Washington, DC. Dit bracht complottheoretici ertoe te speculeren dat de jonge man de bron van het lek zou kunnen zijn. Rich werd op 10 juli vermoord, terwijl WikiLeaks op 22 juli het eerste DNC-materiaal uitgaf.

Hoewel Assange weigerde de bron van de DNC-e-mails te noemen, bleef het niet onopgemerkt dat WikiLeaks een beloning van $ 20.000 uitdeelde voor informatie die leidde tot de arrestatie van de moordenaar of moordenaars van de heer Rich.

Ten slotte is het zeker het grootste toeval dat Julian Assange in kettingen langs Pennsylvania Avenue wordt geparadeerd in het midden van een gespannen verkiezingsjaar, en in een tijd waarin de Democraten dringend een goede afleiding nodig hebben van het zich opstapelende slechte nieuws, vooral over de economische voorkant.

En zoals iedereen weet, en niemand beter dan Donald J. Trump, is niemand enthousiaster over het hosten van showprocessen dan de Democratische Partij. Mocht Assange’s beroepsprocedure mislukken en hij wordt uitgeleverd aan de VS, dan zou niemand verbaasd moeten zijn als de reguliere media, loyaal aan de Democratische Partij, vergeten dat de gevangene voor hen een collega-journalist is met de plicht om overheidsmisdrijven aan de kaak te stellen. als de persoon die Hillary Clinton in 2016 misschien de troon heeft gekost tegen de walgelijke Orange Man.

Julian Assange kan geen gerechtigheid verwachten in de VS, zelfs geen sympathie, en daarom had Londen nooit mogen instemmen met uitlevering aan het Empire of Lies.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

NAVO-top op 29 juni: een “verplicht geschenk” aan Turkije!

Turkije – Zweden en Finland hadden zich al lang bereid verklaard om lid te worden van de NAVO. Maar een dergelijke daad moet unaniem worden goedgekeurd door alle Bondgenoten. En… [...]

EU: Uiterlijk in 2035 komt benzine alleen nog maar uit het stopcontact!

“Na de EU-commissie en het EU-parlement heeft de Raad gisteravond ook gestemd om de verbrandingsmotor op fossiele brandstoffen in 2035 te beëindigen. Dit is historisch! Europa is het eerste continent ter wereld… [...]

Ongelooflijke wreedheden door Spaanse grenswachten – De schande van Melilla!

Melilla! We raden zwakke lezers aan om de onderstaande video niet te bekijken. Wij hebben het ook als onze plicht om deze afbeeldingen beschikbaar te stellen. Zo behandel je mensen… [...]

De VN rouwt altijd meer om vermoorde moslims dan om gewelddadige christenen!

De Verenigde Naties hebben onlangs 15 maart uitgeroepen tot “Internationale dag ter bestrijding van islamofobie” . Deze datum is gekozen omdat op die dag een van de ergste terroristische aanslagen op moslims plaatsvond:… [...]

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset We hebben een college van B & W met een gemeenteraad. We hebben een college van Gedeputeerde Staten dat de provincie… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN