biden

Tijdens zijn recente vierdaagse Europese tournee haalde de Amerikaanse president Joe Biden de krantenkoppen toen  hij tijdens een ontmoeting met de Poolse president Andrzej Duda de Russische president Vladimir Poetin beschreef  als “een man die ik eerlijk gezegd een oorlogsmisdadiger vind”, en hij voegde eraan toe: denk dat het ook aan de wettelijke definitie daarvan zal voldoen.”

De woordvoerder van Poetin, Dmitry Peskov, veroordeelde de opmerking van Biden als “onaanvaardbare en onvergeeflijke retoriek van het staatshoofd wiens bommen honderdduizenden mensen over de hele wereld hebben gedood”.

Biden maakte zijn opmerkingen naar aanleiding van  een verklaring  van staatssecretaris Antony Blinken  waarin Blinken aankondigde dat het ministerie van Buitenlandse Zaken formeel had vastgesteld dat het Russische leger oorlogsmisdaden had gepleegd in Oekraïne. “Op basis van de momenteel beschikbare informatie,” zei Blinken, “oordeelt de Amerikaanse regering dat leden van de Russische strijdkrachten oorlogsmisdaden hebben gepleegd in Oekraïne. “Onze beoordeling,” voegde Blinken eraan toe, “is gebaseerd op een zorgvuldige beoordeling van beschikbare informatie uit openbare en inlichtingenbronnen.”

Volgens Blinken hebben “Russische troepen flatgebouwen, scholen, ziekenhuizen, kritieke infrastructuur, civiele voertuigen, winkelcentra en ambulances vernietigd, waarbij duizenden onschuldige burgers zijn gedood of gewond zijn geraakt. Veel van de sites die de Russische troepen hebben getroffen, zijn duidelijk herkenbaar als in gebruik door burgers.” Blinken verklaarde dat deze categorie zowel “het kraamkliniek Mariupol omvat” als “een staking die een Mariupol-theater trof, duidelijk gemarkeerd met het woord ‘????’ — Russisch voor ‘kinderen’ — in grote letters zichtbaar vanuit de lucht.”

De beschuldigingen van Blinken sluiten aan bij die van  de Oekraïense regering  en organisaties zoals  Amnesty International . Karim Khan, de hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof,  heeft aangekondigd  dat zijn kantoor zal beginnen met het onderzoeken van beschuldigingen van Russische oorlogsmisdaden die zijn gepleegd tijdens de lopende militaire operatie in Oekraïne.

Het verhaal dat Rusland en het Russische leger afschildert als daders van oorlogsmisdaden, druist echter in tegen het feitelijke internationale humanitaire recht en het oorlogsrecht. De kwestie van  ju in bello  (de wet die het gedrag tijdens het gebruik van geweld regelt) schetste een raamwerk van juridische concepten die, indien gekoppeld aan specifieke acties, helpen bepalen of er daadwerkelijk een schending van het oorlogsrecht heeft plaatsgevonden.

Jus in bello  is afgeleid van  verdragen, overeenkomsten en internationaal gewoonterecht. Twee reeksen internationale overeenkomsten, de Haagse Conventies van 1899 en 1907, en de vier Conventies van Genève van 1949, dienen als de basis voor het moderne begrip van  jus in bello , waarbij respectievelijk wordt geregeld wat is toegestaan ​​bij de uitvoering van oorlog, en de bescherming die wordt geboden aan niet-strijders, met inbegrip van burgers en krijgsgevangenen. “Ernstige inbreuken” op  jus in bello  kunnen als oorlogsmisdaden worden vervolgd in rechtbanken van relevante jurisdictie.

Uitgaande van de stelling dat oorlog niet veel meer is dan georganiseerde moord, is de vraag hoe te definiëren wat moord voldoende is om te worden aangemerkt als een wezen van criminele aard, veel moeilijker dan men zou denken. Michael Herr gaf uitdrukking aan deze realiteit in zijn boek,  Dispatches , over Amerika’s oorlog in Vietnam,  toen hij opmerkte  : “Een man aanklagen voor moord op deze plaats was als het uitdelen van snelheidsboetes bij de Indy 500.”

Lees ook:  Twitter-gebruikers Roast Trump's 46 minuten durende verkiezingsfraude Tirade

Onderscheid, intentie, noodzaak

oorlog

Israëlische lucht- en artillerie-aanvallen op flatgebouw, Beiroet 2006. (Hamed Talebi/Mehr News Agency/Wikimedia Commons)

Een van de belangrijkste overwegingen die een legitieme oorlogsdaad en een oorlogsmisdaad onderscheidt, is het begrip ‘militaire noodzaak’. Volgens de voorschriften die zijn uiteengezet in het oorlogsrecht , staat militaire noodzaak “maatregelen toe die werkelijk noodzakelijk zijn om een ​​legitiem militair doel te bereiken en die anderszins niet verboden zijn door het internationaal humanitair recht. In het geval van een gewapend conflict is het enige legitieme militaire doel het verzwakken van de militaire capaciteit van de andere partijen bij het conflict.”

Hand in hand werken met het concept van militaire noodzaak is de kwestie van ” menselijkheid “, namelijk dat een militaire operatie geen lijden, verwonding of vernietiging kan veroorzaken die niet nodig is om een ​​legitiem militair doel te bereiken. Hoewel ‘menselijkheid’ moeilijk te definiëren is (is er ooit een humane manier om een ​​mensenleven te nemen tijdens oorlog?), Heeft het wel betrekking op een ander principe van het internationaal humanitair recht, ‘ proportionaliteit ‘.

Proportionaliteit in oorlogstijd moet nog strikt worden gecodificeerd,  maar in fundamentele termen  draait het om “het idee dat militaire middelen in verhouding moeten staan ​​tot hun verwachte doeleinden.”

Kortom, als er zich een vijandelijke sluipschutter in een kamer op de derde verdieping van een flatgebouw bevindt, zou aan de evenredigheid worden voldaan als de kracht zou worden gebruikt die nodig is om de sluipschutter in de betreffende kamer uit te schakelen; als er op dat moment burgers in de kamer waren, zou dit geen schending van het oorlogsrecht zijn, aangezien de burgers helaas (en tragisch genoeg) onder het begrip “collateral damage” zouden vallen.

Als er echter geweld wordt toegepast dat resulteert in de vernietiging van het hele appartementencomplex, waarbij tientallen, zo niet honderden burgers omkomen, dan zou kunnen worden beweerd dat het gebruik van geweld niet in verhouding stond tot het verwachte militaire resultaat en als zodanig een oorlogsmisdaad.

Het laatste principe dat van belang is, is dat van ” onderscheid “, dat inhoudt dat partijen bij een gewapend conflict “te allen tijde onderscheid moeten maken tussen de burgerbevolking en strijders en tussen burgerobjecten en militaire doelen en dienovereenkomstig hun operaties alleen tegen militaire doelen zullen richten. ” Onderscheid verbiedt “willekeurige aanvallen en het gebruik van willekeurige middelen en methoden van oorlogvoering”, zoals tapijtbombardementen of een artilleriebombardement zonder een specifiek militair doel.

Op basis van deze basisregels en -beginselen heeft de internationale gemeenschap specifieke handelingen gecodificeerd die oorlogsmisdaden vormen in de vorm van het  Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof, in het bijzonder artikel 8 (Oorlogsmisdaden) . Hier vinden we verschillende acties opgesomd die aanleiding geven tot de meeste, zo niet alle, beschuldigingen van Biden en Blinken bij het uiten van hun beschuldigingen van oorlogsmisdaden tegen Poetin en het Russische leger:

  • het opzettelijk  richten van aanvallen tegen de burgerbevolking als zodanig of tegen individuele burgers die niet rechtstreeks deelnemen aan de vijandelijkheden;
  • het opzettelijk  richten van aanvallen op civiele objecten, dat wil zeggen objecten die geen militaire doelen zijn;
  • Het opzettelijk  richten van aanvallen op personeel, installaties, materieel, eenheden of voertuigen die betrokken zijn bij een humanitaire hulp- of vredesmissie in overeenstemming met het Handvest van de Verenigde Naties, zolang zij recht hebben op de bescherming die wordt gegeven aan burgers of burgerobjecten krachtens de internationale recht van gewapende conflicten; en
  • Opzettelijk  een aanval lanceren in de wetenschap dat een dergelijke aanval incidenteel verlies aan mensenlevens of letsel aan burgers of schade aan burgerobjecten zal veroorzaken.
Lees ook:  Nee, dit is niet de griep

De elementen

atoombom

Extreem voorbeeld van gebrek aan evenredigheid met opzet: Het bombardement op Nagasaki, gezien vanaf de stad Koyagi, ongeveer 13 km naar het zuiden, genomen 15 minuten nadat de bom ontplofte. Op de voorgrond ging het leven schijnbaar onaangetast door. (Hiromichi Matsuda/Wikimedia Commons)

Elk van de hierboven genoemde misdrijven bestaat uit twee elementen,  die elk juridisch moeten worden bewezen , voordat de beschuldiging van een oorlogsmisdaad kan worden vastgesteld. Dit zijn het fysieke element, of  actus reaus , namelijk de handeling zelf, en het mentale element, of  mens rea , dat de specifieke intentie vormt, of  dolus specialis , om de handeling in kwestie te plegen.

Zelfs als u het fysieke element van een vermeende misdaad kunt bewijzen, zoals het bombarderen van een ziekenhuis of appartementencomplex, tenzij men de werkelijke bedoeling achter de aanval kan bewijzen (dwz niet alleen het richten van aanvallen op een burgerbevolking, maar eerder  het opzettelijk  leiden van deze aanvallen), is er geen misdaad begaan.

Een van de belangrijkste verzachtende omstandigheden tegen de meeste vermeende oorlogsmisdaden is het principe van ‘militaire noodzaak’. Neem bijvoorbeeld het bombarderen van een ziekenhuis. Als een bom een ​​ziekenhuis raakt, heeft men de facto  actus reas vastgesteld . Laten we zeggen dat er een schriftelijk bevel bestaat van een commandant aan een piloot die de piloot beveelt om het ziekenhuis in kwestie te bombarderen – dolus specialis  is nu vastgesteld en er is een oorlogsmisdaad gepleegd.

Niet zo snel.

Terwijl het oorlogsrecht directe aanvallen op burgerdoelen verbiedt, zoals woningen, scholen en ziekenhuizen, zoals  het Internationale Comité van het Rode Kruis duidelijk maakt , “kan een ziekenhuis of school een legitiem militair doelwit worden als het bijdraagt ​​aan specifieke militaire operaties. van de vijand en als de vernietiging ervan een duidelijk militair voordeel biedt voor de aanvallende kant’, of als het ‘wordt gebruikt als een basis van waaruit een aanval kan worden gestart, als wapendepot of om gezonde soldaten/jagers te verbergen’.

Lees ook:  Door de NAVO gesteund regime van Kiev neemt toevlucht tot nucleair terrorisme

Hierin ligt de kneep. “Steeds”,   merkte een recent artikel  in  The Washiпgton Post op ,   worden Oekraïners geconfronteerd met een ongemakkelijke waarheid: de begrijpelijke impuls van het leger om zich te verdedigen tegen Russische aanvallen kan ertoe leiden dat burgers in het vizier worden gezet. Vrijwel elke wijk in de meeste steden is gemilitariseerd, sommige meer dan andere, waardoor ze potentiële doelen zijn voor Russische troepen die de Oekraïense verdediging proberen uit te schakelen.”

Bovendien “kan de Oekraïense strategie om zwaar militair materieel en andere versterkingen in burgerzones te plaatsen de westerse en Oekraïense inspanningen om Rusland juridisch schuldig te houden aan mogelijke oorlogsmisdaden verzwakken.”

Wie is schuldig?

Waar het op neerkomt, is dat als Rusland informatie heeft dat Oekraïne een anderszins beschermd civiel doelwit voor militaire doeleinden gebruikt, en als een besluit wordt genomen om het doelwit aan te vallen met geweld dat evenredig wordt geacht aan de dreiging, er geen oorlogsmisdaad is gepleegd.

Inderdaad, gezien wat  The Washington Post  heeft gedocumenteerd, lijkt het erop dat Oekraïne, en niet Rusland, oorlogsmisdaden pleegt. Volgens Richard Weir, een onderzoeker bij de crisis- en conflictafdeling van Human Rights Watch, geciteerd in het  Post  – artikel, heeft het Oekraïense leger “een verantwoordelijkheid volgens het internationaal recht” om ofwel hun troepen en uitrusting uit burgergebieden te verwijderen, ofwel de burgerbevolking van de gebieden waar militair personeel en materieel wordt opgeslagen.

‘Als ze dat niet doen,’ zei Weir, ‘is dat een schending van het oorlogsrecht. Want wat ze doen is dat ze burgers in gevaar brengen. Omdat al dat militaire materieel legitieme doelen zijn.”

Het komt erop neer dat hoewel de Oekraïense regering, Amerikaanse politici en mensenrechtenorganisaties beschuldigingen van oorlogsmisdaden door Rusland in Oekraïne kunnen uiten, het bewijzen van deze beschuldigingen een veel moeilijkere taak is.

Bovendien lijkt het erop dat bij nader onderzoek de aanklager (althans als het gaat om de Oekraïense regering) de beschuldigde zou kunnen worden als er een grondig onderzoek naar de vermeende gebeurtenissen zou plaatsvinden.

Als de Oekraïense regering stelt dat specifieke door Rusland getroffen locaties in een beschermde categorie vallen en dat Rusland door deze aan te vallen een oorlogsmisdaad heeft begaan, dan moet worden aangenomen dat elke toezegging van Oekraïne om militair personeel en materieel in de buurt van deze locaties te plaatsen doelen vormt “een opzettelijke co-locatie van militaire doelen en burgers of personen  buiten gevecht  met de specifieke bedoeling om te proberen het doelwit van die militaire doelen te voorkomen.”

Dat is de wettelijke definitie van een  menselijk schild , wat op zich al een schending van het oorlogsrecht is.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord