Connect with us

Geschiedenis

Teeven, Opstelten, Demmink, Rutte en het koningshuis de meest goorste doofpot in Nederland ooit

Published

on

demmink

Teeven, Opstelten & Demmink – drugshandel, kindermisbruik, chantage en het koningshuis – de puzzelstukjes beginnen samen te vallen.

Het aftreden van Opstelten (je weet wel degene die Wilders aan de hoogste boom wil hangen) en Teeven in de afgelopen jaren maakte een boel los. In de nieuwe media begint door het verdwijnen van deze twee – zullen we het maar gewoon eerlijk houden – ordinaire criminelen in de top van de samenleving de Demmink beerput weer flink te borrelen en ook de harddrugshandel van het ministerie van justitie komt na bijna 20 jaar weer uit de doofpot.

Er zijn de afgelopen dagen een paar prachtige overzichtsartikelen verschenen die de tijdlijnen, namen & rugnummers en de fijnere details met goede bronvermelding prachtig uiteenzetten.  Hieruit wordt duidelijk dat zowel Opstelten als Teeven al enkele decennia betrokken is bij zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. En dat de beerput veel breder en dieper gaat dan deze twee personen. Door het opstappen van deze twee politici en alle informatie die daarbij nu boven komt drijven is het de vraag of de politiek en mainstream media de boel weer succesvol bij en aan elkaar kunnen liegen. Het gaat geen gemakkelijke opgave worden. 😀

Als eerste de verbondenheid van Ivo Opstelten en zijn voorgangers met Joris Demmink. 
Website – De Demmink Doofpot – schreef op 14 maart 2015 een heel helder artikel met de titel: “Wie wordt de nieuwe Minister van Beerputten en Doofpotten?” Lees het artikel vooral goed en in zijn geheel door, verdiep je onder meer in de vele gelinkte documenten etc.  en dan wordt volkomen duidelijk dat Nederland al meerdere decennia een totaal verrot, corrupt en chanteerbaar justitieel apparaat heeft.

Eerder werd op 13 maart 2015 door de site “Het Haagse Complot” de drugshandel van het ministerie van justitie, de reden dat Fred Teeven nu uiteindelijk moest aftreden, vanaf 1974 tot nu zeer helder weergegeven in het artikel: “De IRT-Affaire en de Teeven-deals.” Ook bij dit artikel het advies het rustig en goed door te lezen, volg de vele gegeven bronnen en dan wordt duidelijk dat de harddrugshandel al decennia vanuit de onderwereld zeer goede connecties heeft tot de bovenwereld, waaronder tot voor kort geleden nog de heer Fred Teeven, en ook komt er weer eens een directe link met het Nederlandse koningshuis voorbij …

Dean Henderson schreef een prachtig boek met de titel: “Big Oil & Their Bankers In The Persian Gulf: Four Horsemen, Eight Families & Their Global Intelligence, Narcotics & Terror Network“. In dit boek wordt zeer uitgebreid en in detail met vele controleerbare bronnen een verhaal verteld hoe de wereld volgens Henderson in elkaar zit vanuit al het onderzoek dat hij heeft gedaan. Henderson laat zien dat er een wereldwijd crimineel kartel actief is, een clubje – tot voor kort geleden – zo goed als onschendbare psychopaten, die de controle hebben over het private bankenkartel en daarmee grotendeels over de overheden die van die geldsystemen gebruik maken. En dat ze daarnaast het monopolie/kartel hebben in de handel in olie, wapens en, jawel, de internationale drugshandel. Volgens Henderson werken de geheime diensten in landen niet voor de mensen van dat land maar zijn de geheime diensten niets meer dan een inlichtingen- en executie-arm van dit kartel. Deze 54 gedocumenteerde valse vlaggen, voornamelijk uitgevoerd door geheime diensten, lijken dat idee te bevestigen.

Lees de beide artikelen rustig en goed door en bekijk het boek van Dean Henderson en dan komt (helaas?) een vrij helder plaatje naar voren dat wat er nu in Nederland via het aftreden van deze twee politici is losgebarsten, slechts het topje van de ijsberg is. Een ijsberg waarop, naast het Nederlandse ministerie van justitie, ook ons Nederlandse koningshuis een telkens meer zichtbare positie begint te krijgen. Alle puzzelstukjes van Teeven, Opstelten, Demmink, drugshandel, kindermisbruik, chantage en het Nederlandse koningshuis beginnen in elkaar te vallen tot een zeer onplezierig edoch compleet plaatje.

Beste bezoekers, fijn dat je hier bent. Wij hebben op dit moment een financieel probleem en moeten voor 16-10-2021 200 euro bij elkaar schrapen en vragen je om hulp via een donatie. Wij willen ongecensureerd nieuws blijven brengen maar onze huidige sponsor is er niet mee eens en draait de geldkraan dicht. Toch willen wij doorgaan en dat kan met jullie hulp! wij zullen hier erg dankbaar voor zijn.

De politiek en de zelfbenoemde “mainstream media” staan voor een hele taak om deze ellende nu weer in de beerput/doofpot te krijgen en de boel weer recht te liegen. Zeker in de tijden van het vrije internet wens ik ze daar veel succes bij.

Aan de positieve zijde is dit wellicht de eerste opening in de Nederlandse maatschappij die ons in staat stelt Nederland te gaan ontdoen van dit globale criminele kartel van psychopaten. En kunnen we ons daarbij gaan richten op het bouwen van een wereld in vrede en voorspoed.

CLAUSGATE vs DEMMINK PEDOZAAK

Even voor de duidelijkheid: De zaak Demmink en ‘Clausgate’ hebben niets met de zaak Koos H. te maken. De enige link was dat het Algemeen Dagblad een artikel op 8 oktober 2012 publiceerde met de getuige Nico van Empel, dezelfde man waar Peter R de Vries ook gebruik van maakte in zijn drieluik over Koos H.

In het boek De Demmink Doofpot, (blz. 48-49 en productie 14 blz. 207-208) is er een paragraaf gewijd aan de relatie tussen de oud-secretaris generaal van Veiligheid en Justitie Demmink en het Koninklijk Huis. Het stuk is geschreven door oud-journalist Micha Kat. Het gaat dan specifiek om de oud-advocaat van het Koninklijk Huis, F. Salomonson en Prins Claus. Deze F. Salomonson zou op zijn beurt contacten hebben onderhouden met de oud-secretaris generaal. Twee buurmannen van Salomonson en een  getuige beweerden dat Salomonson een martelkamer had (van Koos H. werd ook gezegd dat hij een martelkamer had!) in zijn toenmalige pand aan de Keizersgracht te Amsterdam. De martelkamer bevond zich in de kelder van het huis waar kinderen seksueel door Demmink, Salomonson en prins Claus werden misbruikt, althans dat beweert deze getuige. Deze getuige werd onlangs nog verhoord in het kader van het voorlopige getuigenverhoor i.o. van de Stichting de Roestige Spijker om onderzoek (geen strafrechtelijk onderzoek) te doen naar de beschuldigingen tegen de oud-secretaris generaal van Veiligheid en Justitie. Zie hier de conclusies van de Stichting de Roestige Spijker n.a.v. de getuigenverhoren.

Maar wat was de aanleiding voor de beschuldigingen, wat ging er allemaal aan vooraf? Belangrijk is ook wat en wanneer (en door wie!) werd gepubliceerd en wat speelde er toen? Wat is de oorsprong van de berichtgeving en de context waarin het plaatsvond? Allemaal zaken die belangrijk zijn om te kunnen bepalen of de aantijgingen geloofwaardig zijn en waarheid kunnen bevatten.

In 1983 verspreidde journaliste Josje Hagers van de Telegraaf dat prins Claus homo was omdat hij, samen met de advocaat van het Koninklijk Huis, F. Salomonson in New York in homobars zou zijn gesignaleerd. Daarvan zouden heimelijke camerabeelden van zijn gemaakt ofschoon er nimmer bewijs hiervan ooit werd geleverd. Eén van de journalisten waar Josje Hagers haar verhaal aan vertelde was Willem Oltmans. Dit was niet toevallig want Willem Oltmans was in een conflict betrokken waar prins Claus een hoofdrol in speelde. Eind februari 1981 maakte Prins Claus, in zijn functie als bijzonder adviseur van de minister van Ontwikkelingssamenwerking,  deel uit van een Nederlandse delegatie naar India. Willem Oltmans wilde net als andere journalisten verslag doen van deze reis maar werd het werken onmogelijk gemaakt om een journalistieke reportage hiervan te maken. Zo werd hij door Nederlandse diplomaten genegeerd en werd hij niet van het reisprogramma op de hoogte gesteld. Hij had zich al diverse malen daarover geklaagd bij de RVD (Rijksvoorlichtingsdienst), waar hij geen gehoor kreeg en had daarom uiteindelijk een rechtzaak aangespannen en Prins Claus als getuige opgeroepen. Hij eiste een schadevergoeding van 10.000 gulden van de Nederlandse Staat die in april 1982 werd afgewezen door de Haagse rechtbankpresident mr. Wijnholt.

Josje Hagers van de Telegraaf schreef naar aanleiding hiervan een kort verslag die de feiten verdraaide door expliciet te vermelden dat Prins Claus hem niet te woord wilde verstaan (wat niet waar was en waar het Oltmans ook niet om te doen was geweest). Ook suggereerde het stuk van Josje Hagers dat de Staat schadevergoeding moest betalen vanwege ‘het gedrag van de Prins’. Alsof het allemaal de schuld was van Claus, het lag veel genuanceerder en breder want de Nederlandse Staat zat Oltmans al sinds 1956  -door o.a. op gezette tijden geheim agenten op hem af te sturen maar ook werden journalisten (ingeschakeld door de inlichtingendienst BVD) die hem door slijk moesten halen in artikelen of columns-   Allemaal zaken die Oltmans het werken als journalist onmogelijk maakten, zo bleek uiteindelijk later in het jaar 2000 toen Oltmans een schadevergoeding kreeg van 7,5 miljoen gulden.

Maar we gaan even terug om de chronologische weergave van de gebeurtenissen nog eens op een rij te zetten.

In september 1982 werd Claus opgenomen vanwege depressieve klachten in het Radboudziekenhuis in Nijmegen (later in de psychiatrische kliniek in Basel). Kort daarvoor deden in juni 1982 bezochten de toenmalige Koningin Beatrix en Prins Claus de VS aan voor een staatsbezoek…(Waar het gerucht van Josje Hagers op gebaseerd was)

Ondertussen was Oltmans in hoger beroep gegaan maar in november 1982 verloor hij zijn zaak opnieuw.

Zo’n half jaar later (tegen de zomer van 1983) kwam de geruchtenstroom pas goed op gang aangezwengeld door Josje Hagers over de vermeende homofilie van Prins Claus en zijn bezoek samen met de toenmalige advocaat van het Koninklijk Huis, Frits Salomonson in New Yorkse homobars. Volgens haar zou een nieuwe Greet Hofmans affaire in het verschiet liggen. Begin augustus 1983 werd Oltmans door een West-Duitse journalist gebeld met de vraag of hij kon bevestigen dat Prins Claus een homofiel was. Oltmans probeerde de journalist te overtuigen dat dit niet het geval was en het verhaal complete onzin was. Een paar weken later, op 22 augustus 1983, publiceerden de ochtendbladen het bericht dat de Nederlandse ambassade in Bonn zich zorgen maakte over een aankomende publicatie met o.a. over Claus in Der Spiegel. Willem Oltmans besloot snel te handelen voordat het te laat was en organiseerde een persconferentie op 24 augustus in perscentrum Nieuwspoort. Met de persconferentie probeerde Oltmans de beschuldigingen te ontkrachten en druk uit te oefenen op Josje Haagers en de Telegraaf door haar beschuldigingen te onderbouwen met bewijzen. Een dag van tevoren had premier Ruud Lubbers zelfs nog vragen van Kamerlid Janmaat beantwoord omtrent de kwestie en gezegd dat er geen incident rond Claus in de VS had plaatsgevonden. De woordvoerder van de RVD, van der Vloet, zei tegen journalist Lex Runderkamp van Vrij Nederland na de persconferentie: “Dat de roddel rond de Koninklijke familie door de persconferentie van Oltmans is gezuiverd”.  Lex Runderkamp zal later in dit verhaal weer opduiken met de zogenaamde Runderkamp-papers terwijl hij donders goed weet hoe het zat met de roddels over Salomonson…

Dit is echter nog niet alles: Frits Salomonson (advocaat van de Koninklijke familie) kwam met een verklaring via het ANP dat hij kon aantonen werkzaam te zijn geweest op de rechtbank te Amsterdam. Hij was dus niet meegereisd met Koningin Beatrix en Claus naar de VS zoals Josje Hagers van de Telegraaf had beweerd.

Het uiteindelijke resultaat was van Oltmans’ actie dat het bewuste artikel in Der Spiegel werd niet gepubliceerd (met de oorspronkelijke inhoud) maar kwam met een afgeslankte versie. En dat de Telegraaf niet kwam met bewijzen die de geruchten over Prins Claus konden staven.

De jaren ’90: Burenruzie

Zo’n 10 jaar na deze ‘affaire’ begon dus in feite een zekere herhaling van wat in de jaren 80 had plaatsgevonden, het begon als een burenruzie waarvan  Salomonson niet eens de hoofdoorzaak was. Over de burenruzie werd in het Stan Huygens (pseudoniem voor Thomas Lepeltak) journaal, de society rubriek van de Telegraaf voor het eerst op  7 november 1992 bericht. Het ging over een aangelegde luchtpijp die uitmondde in de gevel op de binnenplaats aan de Keizersgracht 499. Het pand werd gehuurd door o.a. 4 personen: Salomonson, mevr. Bosman (hoofd algemene administratie gemeente Amsterdam, dhr. Hosman, P. Houben, en zijn vriend J. Sietsma. De heren gebruikten hun woning als pied-à-terre. Mevrouw Bosman had last van de stankoverlast die de afvoerpijp zou veroorzaken en begon een procedure die inmiddels al zo’n 50.000 gulden had gekost. Het pijpje was zonder toestemming van de vereniging van eigenaren aangelegd en mevr. Bosman kreeg het voor elkaar dat de gemeentelijke Bouw en Woningtoezicht zich ermee ging bemoeien. Deze legde een dwangsom op als de afvoerpijp niet werd verwijderd. Meneer Sietsema ging zich zelfs beklagen bij burgemeester van Thijn over de handelwijze van mevrouw Bosman die dus tevens bij de gemeente werkte. De zaak escaleerden als maar verder, zo b.v. procedeerden Sietsma en Houben tegen bovenbuurman Hosman. Maar dit niet alleen: de beiden heren Sietsma en Houben hadden ook last van advocaat Salomonson. De klacht was dat Salomonson dag en nacht bezoek ontving met soms gebruikmakend van het trappenhuis. Ze lieten zelfs een beveiligingscamera installeren om te zien wie de bezoekers waren. Hierop voelden mevrouw Bosman en Salomonson zich in hun privacy aangetast. Wat weer tot gevolg had dat er een procedure werd gestart tegen Sietsma en Houben. Op 5 januari 1993 haalt de ‘burenruzie op niveau’ weer het Stan Huygens journaal. De rechter was persoonlijk  al polshoogte komen nemen en dhr Sietsema had zelfs een venijnig sinterklaasgedicht gehad waarvan hij vermoedde dat mevrouw Bosman de kwade genius was van het gedicht en pakketje. Verder werd in het bericht gemeld dat Sietsma zijn zaak zou verliezen en dat de afvoerpijp en camera zou moeten verwijderen. Maar daarvan wilde hij niets weten en wilde doorprocederen desnoods tot aan de Hoge Raad.

Lang bleef het stil maar de heren Sietsema en Houben bleven doorgaan en dan met name tegen de inmiddels oud-advocaat van de Koningin, Frits Salomonson. Zij hadden meermalen in het openbaar verklaard (ongeveer vanaf 1997) dat Salomonson een ruimte in zijn huis als `seksmartelkamertje’ had gebruikt. Zij suggereerden tevens dat er Dutroux-achtige (affaire die begon in 1996) praktijken hadden plaatsgevonden aan de Keizersgracht, want zij hadden ooit schoten in de tuin gehoord en er zouden zelfs beenderen gevonden zijn.

Ondanks dat er jaren eerder een beveiligingscamera had gehangen en geen enkel bewijs was voor deze beweringen lijken deze vooral geïnspireerd te zijn onder de massale aandacht die destijds de zaak Dutroux kreeg in zowel België als in ons land.

Direct daarop spande Salomonson een kort geding aan tegen de twee heren die hij succesvol won. Maar daarmee was het niet gedaan: Hij startte ook een strafzaak. De twee heren kwamen met getuigen die hun beweringen zouden moeten ondersteunen. Het was de hoofdredacteur Willem Smitt van het weekblad Privé, de zijtak van de Telegraaf, met zogenaamd pikante informatie. Hem waren in 1987 10 foto’s aangeboden waarop te zien zou zijn hoe Salomonson zich liet verwennen (SM) door 3 a 4 jongens die hooguit 16 jaar waren. Hij had geen aangifte gedaan omdat hij de advocaat van de Koningin was zo vertelde hij de rechter en officier van justitie op 14 juli 1999. De jongensprostituee was als getuige ook aanwezig en bevestigde het verhaal van de hoofdredacteur. Na het gesprek dat hij had met de hoofdredacteur in 1987 had hij de foto’s zelf verbrand. Nogmaals: geen concreet bewijs werd geleverd. En: wat heeft hebben deze getuigenissen te maken met het zogenaamde ‘seksmartelkamertje’ aan de Keizersgracht?

De juridische strijd van de heren Houben en Sietsma ging verder. In de tussentijd was dhr. Sietsma overleden en dhr. Houben had een hersenbloeding gehad. Inmiddels had de advocaat mr. Anker hun hoger beroep zaak (smaad) voortgezet. De journalist (een vurig anti-monarchist)  Ton Biesemaat schreef op 5 oktober 2005 hierover een stuk in het Must magazine (inmiddels ter ziele) met als suggestieve titel Over  schandknapen, het hof en de dingen die maar niet voorbij gaan…

Het eerste gedeelte van zijn artikel bevat informatie die al in het NRC artikel (15 juli 1999) “Veel Bloed” stond. Het blijkt uit het artikel van Ton Biesemaat dat de rechter destijds een door notaris opgemaakte beëdigde verklaring van een echtpaar genegeerd zou hebben, aldus een getuige BvW. Deze getuige zou in maart 2014 voor de Stichting de Roestige Spijker weer van doen spreken tegen Demmink (hoewel hij dus toen niets heeft verklaard over Demmink!) Dit echtpaar zou hebben verklaard dat ze Prins Claus in een bordeel hadden gezien in een ‘compromitterende’ houding met een 12- tot 13-jarige jongen. Volgens het artikel van Biesemaat heeft het Parool van 30 november 1999 het echter over: “Een getuige a decharge die alleen door de rechter-commissaris of achter gesloten deuren wilde worden gehoord en die zou hebben gezien dat klager seksuele gemeenschap met een kind van tien tot dertien jaar had, werd door de rechtbank niet toegelaten.“

Ton Biesemaat sprak dus met deze getuige BvW, een letterlijk citaat uit het artikel: ” BvW bevestigt in enkele telefoongesprekken tegenover Must dat JtB ( de jongensprostituee die Willem Smitt van weekblad Privé met foto’s zou hebben benaderd) de waarheid verteld heeft. BvW: “Niemand gelooft mij omdat ik een verleden heb van prostitutie en ook wel eens wat crimineels heb gedaan.” Maar Ton Biesemaat vraagt bijvoorbeeld niet aan BvW wat zijn relatie was met het echtpaar (wat was hun relatie met de twee buurmannen?) en of hij zelf ooggetuige was geweest van de vermeende pedofiele activiteiten van Prins Claus al dan niet met Salomonson of alleen hemzelf.

Oude Telegraaf-roddel revisited

Dan haalt Biesemaat de oude roddel van Josje Hagers uit 1982-1983 weer op. Alsof dit verhaal nog steeds een kern van waarheid zou bevatten. We hebben reeds eerder kunnen zien dat dit verhaal gewoon niet klopt. Ook wordt het niet gepubliceerde artikel van Der Spiegel aangehaald. Biesemaat ziet als uiteindelijke boosdoener, van het niet verschijnen van het artikel, het zogenaamde verbond dat Willem Oltmans en de RVD (Rijksvoorlichtingsdienst) zou hebben gesloten (wat helemaal niet waar is, lees de passages maar in de dagboeken van Oltmans) om het zogenaamde incident in New York te ontkennen en te neutraliseren. De kwalijke rol van Josje Hagers met op de achtergrond de adjunct-hoofdredacteuren Johan Olde Kalter (die Heitink in toen opvolgde) en adjunct-hoofdredacteur Jan Heitink van de Telegraaf laat journalist Ton Biesemaat echter buiten beschouwing…Niet verbazingwekkend want met Jan Heitink (die in de jaren ’70 werkte voor de Franse inlichtingendienst) onderhield Biesemaat een goede band zo bleek later uit zijn boek Bernhardgate dat in 2007 uitkwam. En hoogstwaarschijnlijk is het Heitink geweest die het stuk geschreven heeft voor Der Spiegel (werd niet door een Duitse journalist geschreven!) dat nog geredigeerd moest worden. Hiermee is er een overduidelijke samenwerking aangetoond tussen de Telegraaf en Der Spiegel. De bedoeling was net zoals in de Greet Hoffmans-affaire, eerst e.e.a. te laten verschijnen in Der Spiegel en dan vervolgens in De Telegraaf. Ton Biesemaat laat dus de informatie weg wat Willem Oltmans heeft genoteerd in zijn dagboeken en andere latere werk. Ook het commentaar van een columnist, die bepaald geen vriend was van Oltmans, is ook veelzeggend:

claus

Column van Marcel Chalon in Het Vrije Volk van 26 augustus 1983

krol

 

Kortom: Ton Biesemaat doet alsof er nog steeds een kern van waarheid in de roddel zit van Josje Hagers want via de website van journalist Stan de Jong werd het niet verschenen artikel “Linksgestrickt” openbaar gemaakt alsof het artikel iets van waarde zou bevatten.

De ‘Runderkamp-papers’

In de Runderkamp-papers, eigenlijk een lange brief van journalist Lex Runderkamp aan de Raad voor de Journalistiek -naar aanleiding van een klacht van de advocaat van Demmink- noemt Lex Runderkamp Salomonson als een van de namen die voor zou komen in het zogenaamde Rolodex onderzoek. Opsporingsambtenaren zouden hem dat verteld hebben. Maar in het voorjaar van dit jaar tijdens de hoorzittingen van de Roestige Spijker blijkt geen enkele rechercheur of een andere getuige hem nog noemen. Probleem is natuurlijk dat de onderzoeken waarvan de bekendste het Rolodex onderzoek is, nooit openbaar zijn gemaakt en dus zijn we helaas aangewezen op alleen maar verklaringen. De ‘Runderkamp-papers zijn geschreven in 2004 en op 23 augustus 2007 besloot Runderkamp de brief openbaar te maken via een posting op Klokkenluideronline, de site van Micha Kat (2 maanden daarvoor publiceerde als eerste krant De Telegraaf een artikel over het pedo-netwerk. Een opmerkelijke actie van Lex Runderkamp want die wist natuurlijk dat Micha Kat zich nogal bezig hield met de zaak Demmink. Bovendien kende hij de ‘affaire’ Salomonson-Claus erg goed, toen had hij er verslag van gedaan in Vrij Nederland (zie begin van dit artikel). Hoopte hij er op dat Micha er flink op los zou gaan fantaseren?

Op 13 juni 2008 publiceert Stan de Jong op zijn site (die inmiddels niet meer bestaat) het artikel ‘Linksgestrickt’, het artikel dat uiteindelijk niet verscheen in 1983 in Der Spiegel. Dit via een posting van de al eerder genoemde journalist Ton Biesemaat. En zodoende deed dus de oude Telegraaf roddel van Josje Hagers opnieuw zijn intrede om het pedo-netwerk uit te breiden met namen als Salomonson (oud-advocaat van het Koninklijk Huis, Claus en Demmink natuurlijk. Maar zoals eerder is vermeld deze roddel stoelt niet op de waarheid; er is geen enkel vorm van bewijs dat er grond is voor deze beschuldigingen aan het adres van Claus en Salomonson. Een paar jaar later (vlak na het ski-ongeluk van Prins Friso) beweert Micha Kat dat Willem Oltmans, vlak voor zijn dood, een brief zou hebben geschreven aan Prins Friso. De brief moet o.a. suggereren dat Wilem Oltmans wist van het bestaan van de pedo-netwerken (waar o.a. Claus en Salomonson deel van zouden uitmaken). De waakhond van zijn archieven zou Arendo Joustra zijn van het tijdschrift Elsevier. Echter hoe hij eraan is gekomen en de originele brief toont hij echter niet. Hoogstwaarschijnlijk heeft Micha Kat gewoon deze zogenaamde brief zelf verzonnen zoals hij wel vaker in telefoongesprekken  mensen immiteert in telefoongesprekken. En deze man moet Nederland de waarheid vertellen over pedo-netwerken? En de integriteit van het OM, justitie, rechterlijke macht en politie aan de kaak stellen? Micha Kat verdraait net zo de waarheid als misdaadjournalist Peter R de Vries die zijn leugens dan nog op een intelligentere manier weet te verbergen.

Maar wat blijkt voor een deel het (hysterische) gedrag van Micha Kat te verklaren maar ook wat betreft de Stichting de Roestige Spijker? Dat blijkt uit het artikel van het NRC-weekend van 8 november 2014. Daarin publiceerde het NRC een onthullend artikel over Chipshol, wat in handen is van de familie Poot: “Chipshol heeft gegokt en verloren” Daaruit blijken de onmiskenbare connecties tussen de voorzitter van de Roestige Spijker, Robert Rubinstein en Chipshol. In september 2007 blijkt Rubinstein te zijn ingeschakeld om onderzoek te doen naar mogelijkheden om een schikking te treffen tussen de 3 partijen over de geleden schade door Chipshol. Ook blijkt dat Micha Kat voor lange tijd betaald is geweest door de familie Poot om heel wat ongefundeerde verhalen rond te strooien over het pedo-netwerk waarvan Demmink deel van zou uitmaken. Het jaar 2007 blijkt een keerpunt te zijn want ook de zaak Baybasin komt  ook in de openbaarheid, dit gebeurt in het actualiteitenprogramma Zembla van maart 2007. De advocaat van Bayasin, Adèle van der Plas, doet in april 2007 aangifte tegen Demmink (met als onderzoeker (IRT-affaire) Klaas Langendoen. Vandaar dus de publiciteit in de zomer van 2007 over pedo-netwerken in de Telegraaf.

Wat we de afgelopen 2 jaar hebben kunnen zien is dat het Algemeen Dagblad (AD) samenwerkt met de Stichting de Roestige Spijker; het uitwisselen van getuigen of bijvoorbeeld het helpen van een getuige door een notariële verklaring te laten opmaken. Bovendien lijkt de hele handelswijze (de verhoren in het voorjaar van 2014) op een soort van schikking uit te lopen tussen Demmink (die 100.000 Euro smartengeld heeft geëist van het AD, namens advocaat Knijff). Want hoe geloofwaardig zijn getuigen van het AD die beweren dat Demmink openlijk seks te bedreef op de motorkap? Een ander voorbeeld is; is dat Demmink zijn secretaresse zou hebben ingeschakeld om jongetjes te ‘ronselen’. Zou je als secretaris-generaal van Veiligheid en Justitie op deze wijze een pedo-netwerk runnen, of op zo’n wijze heimelijke, illegale zaken bekendmaken zodat ontdekking van het pedo-netwerk wel heel erg groot wordt? Of als stichting zijnde, met getuigen te komen die tegen Demmink verklaren en tegelijkertijd getuigen oproepen die juist het tegenovergestelde beweren.

Nee, het geheel lijkt een herhaling van zetten te zijn zoals met de Gaykrant (Henk Krol) en de Panorama (Fred de Brouwer) in 2003. Op een manier dat beide partijen zo min mogelijk gezichtverlies lijden.

By the way, misschien was Henk Krol wel de meest interessante persoon die is ondervraagd tijdens de verhoren van de Roestige Spijker. En daaruit blijkt (zie fragmenten twitter) dat Demmink misschien zelf wel een behoorlijk rookgordijn van getuigen heeft aangelegd, met als doel deze verklaringen te laten weerleggen en zodoende ook opzettelijk alle onderzoekers, journalisten op een dwaalspoor en in verwarring te brengen.

krol

Fragmenten van het verhoor van Henk Krol i.h.k.v. getuigenverhoren door Stichting de Roestige Spijker

In ieder geval lijkt deze werkwijze van Demmink een zeer intelligente –maar ook risicovolle- handelwijze te zijn al had hij er natuurlijk niet opgerekend dat Chipshol (familie Poot) ook nog een appeltje te schillen had met de Staat en daarom weer alles opgerakeld zou worden samen met de rancuneuze oud journalist Micha Kat (daarbij geholpen door andere journalisten) die veel desinformatie opnieuw ging verspreiden vanaf zijn site Klokkenluideronline vanaf het jaar 2007.

Maar als Demmink zelf bewust getuigen op Henk Krol afstuurde (en bij mogelijk meer journalisten) om desinformatie te verspreiden dan moet er wel iets aan de hand zijn geweest wat niet door de beugel kon.

Rutte en De Jonge zitten niet te wachten op vragen over Demmink: ‘Kun je die gast even weghalen?’

Ondernemer Erik de Vlieger onthulde begin oktober in podcast The GYGS dat premier Rutte had bepaald dat Tweede Kamerlid Pieter Omtzigt geen Kamervragen meer mocht stellen over Joris Demmink. Omtzigt beet zich jarenlang vast in het dossier over de van pedofilie verdachte oud-topambtenaar.

“Ik ben gestopt toen Sybrand Buma bij mij woest in de werkkamer kwam, want hij had van Rutte de opdracht gekregen dat ik moest stoppen met Kamervragen over Demmink,” zou Omtzigt gezegd hebben.

De Vlieger lichtte toe: “Wat ik eigenlijk zeg, is dat Rutte bij Buma de kamer is ingegaan, en Pieter Omtzigt in het partijbelang, het coalitiebelang of wat voor belang dan ook gesommeerd heeft om geen Kamervragen meer te stellen over Demmink.”

Het dossier Demmink moest in de doofpot

Afgelopen week publiceerde journalist Eric van de Beek een artikel hierover, getiteld ‘Seksschandaal Nederland: parlementariër de mond gesnoerd’. Hij schrijft onder meer dat Omtzigt in 2014 in gesprek was getreden met oud-justitiedirecteuren. “Bij ons laatste bezoek in één van de spreekkamers van het gebouw van de Tweede Kamer dook hij, tijdens ons gesprek, plotseling met stoel en al weg achter een pilaar in die kamer, weg uit het zicht van de gang,” zei oud-gevangenisdirecteur Jos Poelmann. “Daar liep Buma. Omtzigt legde uit dat hij niet meer met ons gezien wilde worden omdat hij dan ‘enorm gesodemieter’ – zijn woorden – zou krijgen met Buma, die niet wilde dat hij zich met de zaak Demmink zou inlaten. Volgens Omtzigt kwam deze ‘missive van boven’.”

“Het dossier Demmink moest in de doofpot,” aldus Poelmann. “Omdat de politieke en ambtelijke elite geen zin had in gedonder. Demmink genoot veel bescherming.”

Daar kan ik niks over zeggen

Ook JDTV zag dit verhaal voor de tweede keer opduiken en besloot minister Hugo de Jonge (CDA) en premier Rutte aan de tand te voelen. Op de vraag of Pieter Omtzigt door Rutte is gedwongen het Demmink-onderzoek te staken, gaf De Jonge geen antwoord. Wel richtte hij zich tot één van zijn bodyguards: “Kun je die gast even weghalen?” De interviewer vroeg vervolgens: “Pardon, moet ik weg?” Waarop De Jonge hem toebeet: “Ja.”

JDTV trok ook premier Rutte even aan zijn jasje. “Liegt meneer Omtzigt als hij zegt dat hij gedwongen is zijn Demmink-onderzoek te staken?” Het antwoord van Rutte kwam niet bepaald als een donderslag bij heldere hemel: “Daar weet ik niks van, sorry. Daar kan ik niks over zeggen. Zegt me helemaal niks.”

Beste bezoekers, fijn dat je hier bent. Wij hebben op dit moment een financieel probleem en moeten voor 16-10-2021 200 euro bij elkaar schrapen en vragen je om hulp via een donatie. Wij willen ongecensureerd nieuws blijven brengen maar onze huidige sponsor is er niet mee eens en draait de geldkraan dicht. Toch willen wij doorgaan en dat kan met jullie hulp! wij zullen hier erg dankbaar voor zijn.

Bronnen:

…Is eenoog Koning. Willem Oltmans (2003)

Persona Non Grata. Willem Oltmans (1996)

Memoires 1980-1981. Willem Oltmans (2012)

Memoires 1982. Willem Oltmans (2013)

Memoires 1982-1983 Willem Oltmans (2014)

Memoires 1983-A Willem Oltmans (2014)

Krantenartikelen

Oltmans. column van Marcel Chalon 26 augustus 1983 Het Vrije Volk

“Burenruzie op niveau” 7 november 1992 De Telegraaf

“Burenruzie op televisie” 5 januari 1993 De Telegraaf

“Burenruzie”  15 juli 1993 De Telegraaf

“Veel bloed” 15 juli 1999 NRC

“Chipshol heeft gegokt en verloren” 8 november 2014

“Over  schandknapen, het hof en de dingen die maar niet voorbij gaan…
Voormalig adviseur en huisvriend van Beatrix verliest juridische strijd” oktober 2005 Must Magazine

www.demminkdoofpot.nl/downloads/files/DeDemminkDoofpot-webversie.pdf

www.klokkenluideronline.is/2012/02/arendo-joustra-in-friso-homo-cover-up/ 

Clausgate geschreven door Micha Kat

Internetarchief:

www.standejong.nl/2008/06/13/claus-het-artikel-dat-niet-mocht-verschijnen/

Link is niet meer te lezen wel een stuk hierover hier:

www.overvonne.org/viewtopic.php?t=1215

Met daarin stond het artikel Linksgestrickt

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Geschiedenis

Gewist Geschiedenis: Lessen uit Mao Zedong’s ‘Grote Proletarische Culturele Revolutie’

Published

on

china

De Culturele Revolutie ging over het zuiveren van niet-communisten.

“Aan het begin van de Culturele Revolutie in 1966 gingen de jonge Rode Gardes van huis tot huis om alle sporen uit te wissen van wat zij ‘de vier ‘ouden’ ‘ noemden: oude ideeën, oude gebruiken, oude cultuur en oude gewoonten. Niets was een beter voorbeeld van de vierjarigen dan boeken.” – Jim Mann van de Los Angeles Times , 1985

Er zijn onmiskenbare parallellen tussen Mao Zedongs ‘Grote Proletarische Culturele Revolutie’ en de huidige marxistische bewegingen in het Westen. De Culturele Revolutie begon met het verbranden van boeken en veranderde al snel in het afbreken van standbeelden en het veranderen van de namen van plaatsen en ‘ vooral straatnamen ‘. Vervolgens zouden de Rode Garde ‘vijanden’ uit hun huizen slepen en hen publiekelijk te schande maken tijdens ‘strijdsessies’. Ten slotte zouden de Rode Gardes van huis tot huis gaan, eigendommen in beslag nemen en soms de mensen martelen en doden die zij als tegen de communistische revolutie beschouwden.

De Culturele Revolutie ging over het zuiveren van niet-communisten. De inspanning kwam nadat gedwongen collectivisatie tijdens de “Grote Sprong Voorwaarts” van 1958 – 1962 leidde tot een massale hongersnood “die meer dan 40 miljoen levens kostte”. In de nasleep van de gruwelijke Grote Sprong Voorwaarts moest Mao Zedong degenen vernietigen die begonnen af ​​te wijken van het communistische denken. Op 8 augustus 1966 verklaarde het Centraal Comité van de Chinese Communistische Partij (CCP  ) :

“Hoewel de bourgeoisie omver is geworpen, probeert ze nog steeds de oude ideeën, cultuur, gebruiken en gewoonten van de uitbuitende klassen te gebruiken om de massa’s te corrumperen, hun geest te veroveren en een comeback te maken.”

Om aan de macht te blijven, legde de CCP uit dat hun doel:

“…is om te strijden tegen en te verpletteren die gezagsdragers die de kapitalistische weg inslaan, om de reactionaire burgerlijke academische ‘autoriteiten’ en de ideologie van de bourgeoisie en alle andere uitbuitende klassen te bekritiseren en te verwerpen en om onderwijs, literatuur en kunst te transformeren en alle andere delen van de bovenbouw die niet overeenkomen met de socialistische economische basis, om de consolidatie en ontwikkeling van het socialistische systeem te vergemakkelijken.”

Mao moest de oppositie onderdrukken, zoals alle communisten moeten doen om de macht te behouden nadat duidelijk is gemaakt dat hun rampzalige beleid de burgers verwoest. Mao’s Culturele Revolutie eiste het leven van 7,73 miljoen onschuldige mensen en duurde van 16 mei 1966 tot de dood van Mao Zedong op 9 september 1976. Mao “ ontketende de [Culturele Revolutie] beweging door jonge mensen aan te sporen in opstand te komen tegen hun ouders en leraren ”.

De gevreesde Rode Garde, die toezicht hield op de enorme vernietiging tijdens die kwade periode in China, bestond uit militante middelbare scholieren en universiteitsstudenten die de taak hadden om “alle overblijfselen van de oude cultuur in China te verwijderen” en partijleiders die als “onvoldoende revolutionair werden beschouwd” te “zuiveren”. .” De Rode Garde waren gewoon zwaar geïndoctrineerde tieners die door Mao werden gebruikt “om het communisme af te dwingen door kapitalistische, traditionele en culturele elementen uit de samenleving te verwijderen” en doen denken aan Hitler’s bruine hemden in Duitsland en Antifa in Amerika en in het Westen van vandaag.

Burgers mochten alleen lezen uit “The Little Red Book”, of “Citaten van voorzitter Mao Zedong” en andere beperkte communistische propaganda. Volgens de BBC , “was het [T]he Ministerie van Cultuur gericht op het verspreiden van een exemplaar onder elke Chinese burger en werden honderden nieuwe drukkerijen gebouwd om dit te bereiken.”

Onderstaande afbeeldingen onthullen het militante karakter van de Culturele Revolutie; met rode gardisten die boeddhabeelden afbreken, het rode boekje lezen en verboden boeken verbranden.

Tijdens dat schrikbewind was niemand veilig voor de Rode Garde, die, zonder waarschuwing of bewijs, iemand als vijand van Mao als doelwit kon nemen en je naar een “strijdsessie” kon slepen, waar je zou worden vernederd en zelfs gemarteld en gedood urenlang voor publiek dat het spektakel kwam aanschouwen en verrukt was van de woede van het gepeupel. Of ze kunnen gewoon mensen in hun huizen martelen.

Er is heel weinig over die periode gedocumenteerd en de huidige Chinese Communistische Partij werkt strategisch om de burgers ervan te overtuigen dat de tijden veel beter zijn geworden sinds de tijd van de Rode Garde. Net als communisten hebben ze geprobeerd het wrede tijdperk uit de geschiedenis te wissen en strikte controles te houden op eventuele herinneringen aan die periode of aan de grote hongersnood.

Veel van de overgebleven foto’s van de Culturele Revolutie zijn gemaakt door de CCP-goedgekeurde fotograaf Li Zhensheng , die nauwgezet een geheime voorraad negatieven bijhield, zorgvuldig gedocumenteerd met de tijd, namen en locaties en bewaard onder de vloerplanken van zijn huis totdat hij ze kon smokkelen naar de Verenigde Staten. Li Zhensheng stierf vorige maand op 79-jarige leeftijd. Zijn foto’s zijn essentieel om de wreedheid van de Culturele Revolutie te begrijpen.

De onderstaande afbeeldingen tonen mensen die om wat voor reden dan ook werden gezien als mensen die de communistische lijn niet volgden. Ze zouden uren achtereen worden vernederd terwijl grote menigten hen uitschelden, vaak gedwongen om voorovergebogen te gaan staan ​​met borden om hun nek of domkoppen die hun schuld als ‘rechtsen’ of ‘kapitalisten’ verkondigden.

Fan Shen, die in 1966 12 jaar oud was, beschrijft zijn ervaring als jonge communist in het fascinerende boek ” Gang of One: Memoirs of a Red Guard “. Hij beschrijft zijn jeugdige opwinding bij het deelnemen aan de revolutie in de voetsporen van zijn communistische ouders, en zijn langzame desillusie toen hij werd gedwongen de wreedheid van zijn acties en die van zijn kameraden onder ogen te zien. Shens boek is vooral belangrijk omdat zijn verslag overeenkomt met de weinige afbeeldingen die in grafische details zijn bewaard.

Bekijk hier hoe Fan Shen zijn ervaring bespreekt:

Tijdens de Culturele Revolutie waren overal propagandaposters, en soms beeldden ze goede burgers af die “The Four Olds” kapot sloegen:

china
Vernietig de Oude Wereld; Vestig de Nieuwe Wereld
(Dasui jiu shijie, chuangli xin shijie)
 , 1967, Peking

Zoals beschreven aan de Columbia University :

Deze propagandaposter is een klassiek voorbeeld van de Rode Garde-kunst uit de vroege Culturele Revolutie en illustreert de anti-traditionele, anti-imperialistische beeldenstorm die tot in de jaren zestig voortduurde. Merk op dat de arbeider een kruisbeeld kapot maakt, evenals een boeddhistisch beeld en klassieke Chinese teksten.

De posters beeldden Mao Zedong af als een van een lange rij legendarische en moorddadige communisten, wat hij inderdaad was.

Opgemerkt moet worden dat literatuur over de Culturele Revolutie vaak wordt geschreven vanuit een revisionistisch perspectief in een poging het communistische element van die periode te bagatelliseren en het als een anomalie voor te stellen.

Wetende dat links de meedogenloze geschiedenis van de Culturele Revolutie, die meer dan twintig jaar na de wreedheden van nazi-Duitsland het leven kostte, niet geleidelijk kan doorschrobben, doen velen mentale gymnastiek om Mao’s heerschappij te scheiden van de tirannieke tendensen van het hedendaagse communisme.

In feite is de Culturele Revolutie de essentie van het communisme.

Ik kan hier alleen maar aan toevoegen dat in de rode boekjes de auteurs worden vervangen door tech. Twitter heeft een hoofd van China aangesteld (maar zijn daar zelf verbannen), Google en FB, ze zijn allemaal medeplichtig aan het toestaan ​​​​van hun platforms om nu een gecensureerde omgeving te zijn zonder consistentie. Elke echte liberaal weet dat censuur in welke vorm dan ook verschrikkelijk is. Het leidt naar slechts één plaats en slechts één plaats. De enige manier waarop duisternis kan worden overwonnen, is in het licht. Hoe snel vergeten deze idioten dat het joodse denken als gewelddadig werd beschouwd, hun boeken, winkels en uiteindelijk werden ze zelf voor miljoenen verbrand door ooit ‘goede mensen’. We zien dat deze platforms miljoenen nepaccounts toestaan, in de meeste gevallen opgezet door door buitenlandse ondersteunde bots die zijn gemaakt met als enig doel Helter Skelter te ontketenen. Twintig mensen zijn tegenwoordig verwend en geïndoctrineerd opgegroeid. Ze zullen snel weten hoe echte tirannie (niet een door de media gefabriceerde tirannie) eruitziet en aanvoelt. Aan de andere kant, misschien zullen zij degenen zijn die de klappen uitdelen. 

Ik heb naar meer dan 30 landen gereisd en honderden uren doorgebracht in gesprekken met degenen die dit en andere soortgelijke dingen ontvluchtten. Niemand voelde dat het kon gebeuren. Ik sprak met een vrouw in Toronto die om 7 uur haar ouders aangaf, zonder het te weten. Toen ze uit school thuiskwam, waren haar ouders weg en haar grootmoeder sprak geen woord tegen haar en keek haar zelfs niet in de ogen. Een oom en tante kwamen om 2 uur ’s nachts opdagen en ze smokkelden haar China uit, uiteindelijk in Zuid-Korea en uiteindelijk naar Canada. Pas jaren later zou ze met afgrijzen beseffen dat zij het was die haar ouders had vermoord. Een klant van een bank liet zijn moeder hem slechts een paar jaar geleden onthullen dat de leraar, als tiener in haar klas met haar geliefde leraar, Mao bekritiseerde … verschillende tieners vielen haar aan en sloegen haar dood. Zijn moeder vluchtte, voor altijd met het schuldgevoel dat ze hulpeloos was geweest om het te stoppen… Poolse wetenschappers die als studenten uit Polen vluchtten, opgejaagd door de communistische bewakers. Tot op de dag van vandaag, na meer dan 40 jaar in Canada te hebben gewoond, dringt de vader aan op een familieplan voor evacuatie. Zo gelooft hij dat geen enkel systeem ooit veilig is. En het meest recent zat ik afgelopen zomer in een vliegtuig met een ouder echtpaar, op de vlucht voor Venezuela… hun 400 hectare grote boerderij en hun hele leven achterlatend dankzij de ineenstorting veroorzaakt door het ongebreidelde socialisme en nu totalitaire aanvallen. 5 van hun oudere kinderen en hun families vluchtten naar Duitsland, Frankrijk en Canada. 

Ze hebben hun hele leven gewerkt om die boerderij te bouwen. Ze waren kapot. Het irriteert me wat er gebeurt. Het zou iedereen met een greintje historisch besef moeten walgen. Gelukkig voor deze klootzakken hebben de meesten het niet…. en tech is meer dan blij om een ​​handje te helpen.. niet slim genoeg om te zien wat Xi heeft gedaan met 1,5 miljoen regeringsmedewerkers, en recentelijk met Jack Ma. Misschien als ze alles in beslag hebben genomen en ons als kapitalistische varkens worden vastgehouden… zal hun onwetendheid verdwijnen… en zal het tot hen doordringen welke rol ze hebben gespeeld om het te laten gebeuren. en onlangs naar Jack Ma. Misschien als ze alles in beslag hebben genomen en ons als kapitalistische varkens worden vastgehouden… zal hun onwetendheid verdwijnen… en zal het tot hen doordringen welke rol ze hebben gespeeld om het te laten gebeuren. en onlangs naar Jack Ma. Misschien als ze alles in beslag hebben genomen en ons als kapitalistische varkens worden vastgehouden… zal hun onwetendheid verdwijnen… en zal het tot hen doordringen welke rol ze hebben gespeeld om het te laten gebeuren.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Geschiedenis

Neurenberg, 1947

Published

on

Neurenberg

In de jaren dertig werden de Duitse geneeskunde en Duitse zorginstellingen algemeen beschouwd als de meest geavanceerde ter wereld. Decennia voordat Hitler aan de macht kwam, waren er echter subtiele maar enorm ingrijpende verschuivingen aan de gang, te beginnen met de opkomst van de eugenetica-beweging aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw.

In 1922 publiceerden Alfred Hoche en Karl Binding, een psychiater en een advocaat, een invloedrijk boek,  De vernietiging van het leven toestaan ​​dat het leven onwaardig is . Een metafoor uit deze en andere invloedrijke werken sprak tot de verbeelding van het Duitse medische establishment en ondermijnde de traditionele ethiek van Hippocrates die de geneeskunde sinds de oudheid beheerste.

In plaats van de gezondheid van de individuele patiënt die voor behandeling kwam te dienen, werden Duitse artsen aangemoedigd om verantwoordelijk te zijn voor de “gezondheid” van het “sociale organisme” – het  volk – als geheel.

In plaats van getroffen individuen als zieken te beschouwen en medische zorg nodig te hebben, werden Duitse artsen agenten van een sociaal-politiek programma,  gedreven door een koude en berekenende utilitaire ethos. Als het sociale organisme als gezond of ziek werd beschouwd, werden sommige individuen (bijvoorbeeld mensen met cognitieve of fysieke handicaps) op het  volk gekarakteriseerd als ‘kankers’ . En wat doen artsen met kanker, maar elimineren ze? 

De eerste mensen die door de nazi’s werden vergast, waren geen joden in concentratiekampen (die later kwamen), maar gehandicapte patiënten in psychiatrische ziekenhuizen, vermoord onder het ‘T4 Euthanasieprogramma’ van het Derde Rijk. Elk van deze doodvonnissen werd ondertekend door een Duitse arts. Zelfs nadat het dodelijke regime zijn aandacht op joden en andere etnische minderheden had gericht, bleven ze quasi-rechtvaardigingen op het gebied van de volksgezondheid inzetten: bedenk dat de joden routinematig door de nazi’s werden gedemoniseerd als ‘verspreiders van ziekten’. Als artsen niet de behoeften van zieke en kwetsbare patiënten dienen, maar agenten zijn van een sociaal programma, laat het Duitse voorbeeld ons zien wat er gebeurt als dat sociale programma verkeerd wordt gestuurd door een corrupt regime.

Toen de wreedheden van de nazi-dokters tijdens de naoorlogse processen van Neurenberg aan het licht kwamen, veroordeelde de wereld terecht Duitse artsen en wetenschappers die eraan deelnamen. Dat hun acties onder het naziregime legaal waren, was geen adequate verdediging; deze artsen werden in Neurenberg veroordeeld voor misdaden tegen de menselijkheid. Om dergelijke rampen in de toekomst te voorkomen, werd het centrale principe van onderzoeksethiek en medische ethiek – namelijk de  vrije en geïnformeerde toestemming  van de proefpersoon of patiënt – vervolgens duidelijk verwoord in de  Code van Neurenberg . Hier is de eerste van de 10 punten die in de code worden verwoord:

De vrijwillige toestemming van de menselijke proefpersoon is absoluut essentieel. Dit betekent dat de betrokkene rechtsbevoegd moet zijn om toestemming te geven; moet zo zijn gesitueerd dat het vrije keuzevrijheid kan uitoefenen, zonder tussenkomst van enig element van geweld, bedrog, bedrog, dwang, te ver gaan of een andere bijbedoeling van dwang of dwang; en moet voldoende kennis en begrip hebben van de elementen van het betrokken onderwerp om hem in staat te stellen een begrijpende en weloverwogen beslissing te nemen. Dit laatste element vereist dat vóór de aanvaarding van een bevestigende beslissing door de proefpersoon hem de aard, de duur en het doel van het experiment bekend worden gemaakt; de methode en middelen waarmee het moet worden uitgevoerd; alle redelijkerwijs te verwachten ongemakken en gevaren;

Dit principe werd verder ontwikkeld in de Helsinki-verklaring van de World Medical Association, het Belmont-rapport in opdracht van de Amerikaanse federale regering in de jaren zeventig, en vervolgens gecodificeerd onder de Amerikaanse Code of Federal Regulations in de “Common Rule”, de wet die de mens regelt. onderwerpen onderzoek in de Verenigde Staten.

Snel vooruit naar 2020. In het licht van het nieuwe coronavirus en de angsten die worden veroorzaakt door mediapropaganda, werd het principe van vrije en geïnformeerde toestemming opnieuw losgelaten. Het meest flagrante, maar zeker niet het enige voorbeeld waren vaccinmandaten die werden uitgevaardigd terwijl de vaccins nog onder de toelating voor gebruik in noodgevallen vielen, en dus volgens de eigen definitie van onze federale overheid, ‘experimenteel’.

Hoe en waarom werd het bolwerk van de 20e-eeuwse medische ethiek zo snel verlaten, en met zo weinig tegenstand van het medische en wetenschappelijke establishment? Wat waren de onmiddellijke effecten? Wat zullen de langetermijngevolgen zijn van de verschuiving terug naar een grove utilitaire ethiek die wetenschap, geneeskunde en volksgezondheid beheerst tijdens een pandemie?

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Geschiedenis

De reconquista van de geschiedenis: extreemrechts in Spanje en de herinnering aan het keizerlijke Spanje

Published

on

vox

Nationale identiteiten putten uit de geschiedenis: uit de door elkaar gegooide verhalen uit het verleden probeert de politiek een samenhangend verhaal te creëren, een ‘ nationale mythe ‘. Maar de confrontatie met de nationale mythe kan gevaarlijk zijn en tot weerstand leiden, ontdekte paus Franciscus, die per ongeluk Spaanse reactionairen uitdaagde met zijn brief aan aartsbisschop Rogelio Cabrera Lopez van Monterrey, Mexico.

Om de 200ste verjaardag van Mexico’s onafhankelijkheid van het Spaanse rijk op 27 september 2021 te vieren, riep de paus het Mexicaanse volk op om “het verleden opnieuw te lezen, rekening houdend met zowel de lichten als de schaduwen die de geschiedenis van het land.” Paus Franciscus erkende de rol van de kerk in het westerse kolonialisme in Amerika en vroeg om vergeving van ernstige zonden die door individuen en instellingen in naam van het katholicisme zijn begaan. De brief leidde tot verontwaardiging, niet in Mexico, maar in Spanje, onder conservatieve en extreemrechtse kringen die hun nationale mythologie onder vuur zagen liggen.

Het verzet tegen de boetedoening van paus Franciscus werd geleid door Partido Popular (De Volkspartij). De partij, opgericht door functionarissen van het Franco-regime, is een soort extreemrechtse erfgenaam van de nog niet zo lang geleden fascistische dictatuur, maar die nu probeert afstand te nemen van het verleden door vast te houden aan de christendemocratische ideologie. Isabel Diaz Ayuso, lid van de Volkspartij en voorzitter van de Gemeenschap van Madrid, was bijzonder uitgesproken over de brief van de paus. Ze verklaarde:dat ze “verbaasd was dat een katholiek die Spaans spreekt op die manier zou praten over een erfenis als de onze, die het Spaans, het katholicisme, en dus beschaving en vrijheid, naar het Amerikaanse continent heeft gebracht.” Ayuso beschuldigde de paus van het verspreiden van het idee van een ‘vermeende erfzonde’, dat van kolonialisme, een instrument van linkse politici. Ze beweerde dat de erfenis van Spanje in Amerika “een van de grootste mijlpalen in de geschiedenis” was en dat de president van Mexico, Andrés Manuel López Obrador, en oppositieleiders “een inheemsheid promootten dat het nieuwe communisme is”.

De berisping van het kolonialisme als een van de ‘erfzonden’ van het Westen wordt gedeeld door andere nationalistische en extreemrechtse politieke bewegingen in de westerse wereld. Binnen de Verenigde Staten heeft radicaal rechts de term ‘blanke schuld’ bedacht voor soortgelijke doeleinden. Alt-Right dringt erop aan dat bewegingen, zoals Black Lives Matter, de geschiedenis herinterpreteren om nieuwe ideologieën te legitimeren die blanke Amerikanen sociaal en politiek onderdrukken.

Evenzo beweerde extreemrechts Spaans dat Franciscus’ boetedoening “deel uitmaakt van het annuleren van de cultuur, van het vernietigen van de geschiedenis van de naties waar we zo trots op zijn.” Ayuso’s onbeschaamde houding probeert de grenzen van wat politiek aanvaardbaar is te verleggen door de voorstanders van het Spaanse kolonialisme te positioneren als slachtoffers van deze nieuwe linkse overheersing die hen het zwijgen probeert op te leggen. Deze verschuiving moedigt vervolgens anderen aan om soortgelijke opvattingen te uiten. Voormalig premier José María Aznar verdedigde bijvoorbeeld de Spaanse Conquista en zei: “Ik ben geneigd er erg trots op te zijn, ik vraag niet om vergiffenis”.

Het standpunt van de Volkspartij over de herinnering aan de kolonisatie van Amerika heeft meer radicale overtuigingen genormaliseerd. Vox, de Spaanse extreemrechtse partij, opgericht door leden die zich in 2013 afscheidden van de Volkspartij , heeft zich bijvoorbeeld  diep in de nationalistische taboes van Spanje genesteld en heeft soms Franco verdedigd”. De partij heeft zich gelukkig aangesloten bij de zware kritiek op de brief van Francis.

Pogingen van Ayuso en Vox om de brief van de paus van september te herinterpreteren als een linkse politieke stunt, aangewakkerd door moderne censuur, houden geen rekening met de geschiedenis. Paus Johannes Paulus II stimuleerde deze praktijk al in 1985 toen hij zich verontschuldigde voor een andere kolonialisme-gerelateerde horror, de trans-Atlantische slavenhandel. Sinds hij tot paus is gekozen, strijdt Francis al jaren voor de erkenning van de rol van het katholicisme in het westerse kolonialisme. Zo had hij in 2015 in Bolivia om vergiffenis gesmeektvoor de acties van de katholieke kerk in de Conquista, opmerkend dat “veel ernstige zonden [tegen] de inheemse bevolking van Amerika zijn begaan in de naam van God” en “nederig vergiffenis vragen, niet alleen voor de overtreding van de kerk zelf, maar ook voor misdaden begaan tegen de inheemse volkeren tijdens de zogenaamde verovering van Amerika.” Destijds riepen deze uitspraken niet zo’n sterke weerstand op, aangezien ‘cultuur opheffen’ toen nog geen bestaand begrip was.

De nationaal-populistische en extreemrechtse reactie op de brief van paus Franciscus illustreert hoe rechts zichzelf probeert te versterken door een nieuwe linkse censuur aan de kaak te stellen. Het heeft deze beschuldiging, die vaak wordt gebruikt onder het aan de kaak stellen van een zogenaamd ‘cultureel marxisme’, in verband gebracht met verhalen over blanke slachtofferschap en dun verhulde racistische opmerkingen onder het mom van ‘beschaving’, wat heeft bijgedragen aan het versterken van, in dit geval, ouderwetse Spaanse nationalisme.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Probleem immigratie tot op het mes: migrantencriminaliteit explodeert

Duitse politie-autoriteiten registreerden vorig jaar ongeveer 20.000 mesaanvallen. Dat zijn bijna 60 aanvallen per dag. Buitenlanders zijn onevenredig vertegenwoordigd onder de daders. Het lokale publiek weet zo goed als niets over de achtergrond… [...]

Worden de Provinciale Statenverkiezingen het Waterloo van de VVD?

Het zal een beetje nieuwsvolger niet zijn ontgaan dat het nogal onrustig is in het land. Van opstandige boeren tot midden- en lage inkomens die gebukt gaan onder de torenhoge… [...]

Essen: wrede burgeroorlog met 400 gewapende Arabieren – de achtergrond is ongelooflijk

Eind juni braken er burgeroorlogachtige schermutselingen uit in Essen. Zo’n 400 zwaarbewapende Arabische clanleden slaan elkaar onder meer met messen en honkbalknuppels in elkaar. Een klein verzoek van de AfD-parlementaire fractie aan… [...]

Viktor Orbán krijgt het Avondland op de kast met het onderwerp ras

Viktor Orbán, de president van Hongarije, heeft kennelijk iets gezegd over ras dat iedereen boos maakt. Nu heb ik van Hongaren begrepen dat de Hongaarse taal geen open speelveld is… [...]

Hoe krankzinnig wil je het hebben

Onder de oppervlakte woekert een abces dat door ontelbare zwaar verwaarloosde polderlandse kwalen wordt gevoed. De pus zoekt al heel lang een uitweg en heeft die nu gevonden met het… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN