23 oktober 2021

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

Turkije bereidt zich voor op ratificatie van de Overeenkomst van Parijs

turkije

Ratificatie alleen zal niet voldoende zijn om Turkije actief te betrekken bij de strijd tegen klimaatverandering.

Turkije heeft ecologisch gezien een verschrikkelijke zomer doorgemaakt. Het land heeft te maken gehad met ongekende bosbranden veroorzaakt door hittegolven en droogtes die bossen in het zuidwesten van Anatolië hebben verwoest, terwijl overstromingen het noorden en oosten hebben getroffen. De rampen hebben duidelijk ongekende economische en sociale gevolgen, die allemaal aanleiding geven tot bezorgdheid over de kwetsbaarheid van Turkije voor milieucrises en klimaatverandering en het vermogen van Ankara om daarmee om te gaan.

In 2011 realiseerden de Turkse autoriteiten zich in de nationale aanpassingsstrategie en het actieplan dat de ligging van Turkije in het Middellandse-Zeegebied het vatbaarder maakte voor droge omstandigheden en hittegolven als gevolg van klimaatverandering, daarbij verwijzend naar het vierde beoordelingsrapport van 2007 van het Intergouvernementeel Panel van de VN over Klimaatverandering (IPCC). In zijn zesde rapport, gepubliceerd in augustus van dit jaar, concludeert de IPPC dat klimaatverandering al zorgt voor veel extreme weersomstandigheden en klimaatgebeurtenissen in alle regio’s van de wereld en dat deze op een ongekende manier intensiveren.

Ondanks deze bittere observaties heeft Ankara lange tijd afgezien van de ratificatie van de Overeenkomst van Parijs uit 2015. Het juridisch bindende internationale verdrag werd ondertekend met als centrale doelstelling de opwarming van de aarde te beperken tot ruim onder de 2 graden Celsius en voortzetting van de inspanningen om deze te beperken tot 1,5 graden Celsius. Maar onlangs verklaarde president Recep Tayyip Erdogan het voornemen van het land om het akkoord van Parijs te ratificeren vóór de VN-conferentie van de partijen (COP26) over klimaatverandering, die op 31 oktober in Glasgow van start gaat.

De mentaliteit van de Turkse regering kan haar ontoereikende inspanningen om de klimaatcrisis aan te pakken helpen verklaren. Maar om dit verzet van de kant van Ankara te begrijpen, moet men kijken naar de problematische positie van Turkije in het mondiale klimaatveranderingsregime.

Gebrek aan binnenlandse betrokkenheid

Klimaatverandering is nooit een prioriteit geweest voor de regerende Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP). Het op groei gerichte economische en energiebeleid van de afgelopen 20 jaar heeft een ontwikkelingsmodel gevolgd dat prioriteit geeft aan economische voordelen en tegelijkertijd de gevolgen voor het milieu negeert. Reeds gerealiseerde projecten zoals Istanbul Airport of geplande initiatieven zoals het Istanbul Canal zijn slechts enkele voorbeelden van deze visie.

Een andere is de prioriteit die wordt gegeven aan het gebruik van steenkool. Het is nog steeds de op twee na grootste bron van primaire energie in Turkije, na olie en aardgas, en de uitstoot van kolen is de afgelopen tien jaar met bijna 32% gestegen . De totale uitstoot van broeikasgassen is tussen 1990 en 2018 met 137% gestegen en de overheid heeft momenteel geen streefjaar voor piekemissies of voor emissiereductie in absolute termen.

Bovendien beweert Turkije, net als veel andere minder ontwikkelde landen, dat het slechts een verwaarloosbare verantwoordelijkheid heeft voor de uitstoot van broeikasgassen – en daarom minder zou moeten doen dan volledig geïndustrialiseerde landen, die een enorme historische verantwoordelijkheid hebben voor antropogene klimaatverandering.

Speciale omstandigheden in Turkije

In 1992, toen het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) werd aangenomen, werd Turkije als lid van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling – en zonder enig bezwaar van Turkse functionarissen op dat moment – vermeld in zowel bijlage I als bijlage II van het UNFCCC. Deze landen, die over het algemeen rijker en meer ontwikkeld zijn, zullen naar verwachting het voortouw nemen in de strijd tegen klimaatverandering. Maar het belangrijkste is dat Annex II-landen ook financiële steun moeten verlenen aan ontwikkelingslanden die tot de niet-Annex I-groep behoren en minder verplichtingen hebben.

Turkije was daarom theoretisch verplicht om zijn uitstoot te verminderen en ontwikkelingslanden als Brazilië, Zuid-Korea en China te helpen. Als gevolg van de diplomatieke inspanningen van Turkije is het land in 2001 uiteindelijk uit bijlage II geschrapt, maar staat het nog wel in bijlage I, wat betekent dat Turkije niet verplicht is bij te dragen aan klimaatfinanciering, maar ook geen financiële steun kan krijgen.

Als gevolg daarvan zei Turkije tijdens de Conferentie van de Partijen (COP21) in Parijs in 2015 dat het de overeenkomst niet zou ondertekenen als er geen rekening werd gehouden met zijn vraag. Destijds moesten de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president Francois Hollande tussenbeide komen  om Erdogan te overtuigen de overeenkomst te ondertekenen. Maar voordat het de Overeenkomst van Parijs ratificeerde, wilde Ankara van de lijst van ontwikkelde landen van de UNFCCC worden geschrapt en financiële steun krijgen voor het tegengaan van klimaatverandering. Het is duidelijk dat het gedrag van Turkije kosten met zich meebrengt in de vorm van ecologische kosten voor het land en de omliggende regio, evenals negatieve effecten op de Turkse economie en de wereldwijde inspanningen tegen klimaatverandering.

Turkije aan boord krijgen

De effecten van klimaatverandering vereisen ingrijpende veranderingen in het geo-economisch beleid op Europees en mondiaal niveau. De Europese Unie integreert klimaatfactoren al geleidelijk in haar externe economische betrekkingen, wat de manier waarop zij handel drijft met haar partner zal veranderen.

De geplande CO2-grensbelasting van de EU, het zogenaamde Border Carbon Adjustment Mechanism, zou een belangrijk instrument zijn in deze strategie en de handelsbetrekkingen van Turkije met de EU beïnvloeden als Ankara er niet in slaagt zijn economie koolstofarm te maken. Turkije voert de helft van zijn handel met de EU. Decarbonisatie zou daarom ook een economische en strategische vereiste zijn voor Turkije in termen van zijn handels- en andere betrekkingen met de EU.

De ratificatie van de Overeenkomst van Parijs zal de eerste positieve stap zijn in de richting van toetreding tot de internationale coalitie ter bestrijding van klimaatverandering, en het moet ook worden gezien als onderdeel van Turkije’s charmeoffensief tegen het Westen. Deze inspanning zal niet compleet zijn als Ankara geen concrete mitigatietoezeggingen doet door een nieuwe en ambitieuzere versie van zijn nationaal vastgestelde bijdragen in te dienen.

Het lijkt erop dat Ankara gemotiveerd kan worden om dergelijke stappen te zetten en actief betrokken te zijn bij de strijd tegen klimaatverandering door middel van financiële hulp. De EU kan hier een belangrijke rol spelen. Het moet zijn financiële en diplomatieke bevoegdheden effectief gebruiken om deze resultaten veilig te stellen.

Het betrekken van Turkije in de wereldwijde strijd tegen klimaatverandering is immers ook in het belang van de EU, die een leidende rol heeft bij het bereiken van de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs. Dit zou niet alleen bijdragen aan wereldwijde mitigatie-inspanningen, maar ook de veerkracht en paraatheid van Turkije vergroten voor de ecologische crises die alleen maar zullen verergeren door de klimaatverandering.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.