dresden

Vandaag 77 jaar geleden werd de barokke stad Dresden, overvol met vluchtelingen uit het Oosten, overspoeld door een vuurstorm. De slachtoffers van de Anglo-Amerikaanse bomterreur zijn sinds de hereniging systematisch bespot. We gedenken hen – en komen op voor de waarheid.

In de nacht van 13 op 14 februari 1945 werden minstens 500.000, maar waarschijnlijk wel een miljoen, onschuldige, nietsvermoedende en weerloze Duitse burgers – oud, ziek, vrouwen, kinderen, baby’s – levend verbrand in Dresden in een tragedie die werd opgevoerd door de Britten en Amerikanen ontsteken de hel. Sindsdien probeert het BRD-regime het verhaal van een “maximaal” van 35.000 doden te verspreiden – natuurlijk ook slachtoffers van Hitler en niet van Anglo-Amerikaanse oorlogsmisdadigers. Citaat van de Britse premier Winston Churchill – voor de aanval op Dresden – aan de piloten:

“Ik ben niet geïnteresseerd in militaire doelen rond Dresden – ik ben geïnteresseerd in hoe we de vluchtelingen uit Wroclaw in Dresden kunnen bakken.”

In de kranten van na 1965 werd de beroemde DDR-versie “35.000 doden” overgenomen, maar het is vreemd dat het politiek incorrecte aantal slachtoffers zo kort na 1945 in de gelicentieerde media werd genoemd. Hier enkele krantenberichten:

  • Kieler Nachrichten van 12 februari 1955 “…Uit de documenten van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken blijkt dat ongeveer 250.000 mensen zijn omgekomen bij de aanslagen…”
  • Ruhr News van 13 februari 1965 “…In deze 40 minuten en tijdens de twee volgende aanslagen worden minstens 200-250.000 mensen gedood…”
  • Freie Presse (Bielefeld) van 12 februari 1955 “… Schattingen variëren tussen 80.000 en 500.000 doden…”
  • Wiener Zeitung van 13 februari 1965 “…informatie over het aantal doden varieert tussen 250.000 en 400.000…”
  • Telegraaf West-Berlijn van 14 februari 1965 “….135.000 doden…”
  • Volk im Bild van 12 februari 1955 (een bijlage van de KPD-krant “Volksstimme”-Keulen) “…De slachtoffers worden geschat op meer dan 350.000 en overtroffen zelfs die van Hiroshima…”

Kort voor het einde van de oorlog, praktisch nadat de verslagen Duitse Wehrmacht was gestopt met vechten, transformeerden de Anglo-Amerikaanse luchtmachten de stad Dresden in vier verraderlijke aanvallen in een vurige hel die niet onderdoen voor Hiroshima en Nagasaki. Minstens 500.000 burgers, gewonden, ontheemden en vluchtelingen uit het oosten van het Duitse Rijk, die na lange trektochten hun toevlucht zochten in het Duitse “Florence aan de Elbe”, werden gedood in een regen van brisant-, fosfor- en brandbommen, die orkaanachtige vuurstormen veroorzaakten met temperaturen van 1.600 º Celsius, werden in vreselijke doodsangst levend geroosterd en gecremeerd. Nadat de massa van deze nietsvermoedende en weerloze mensen ’s nachts in levende fakkels was aangestoken, verstikt door giftige rook en verbrand tot lijken ter grootte van een hond, werden de volgende ochtend tienduizenden overlevenden in de Grote Tuin en op de Elbe-weiden neergeschoten en neergemaaid door laagvliegende vliegtuigen. In Dresden, een van de mooiste en cultureel belangrijkste steden van Duitsland, Europa en de wereld, hadden zich naast de ongeveer 600.000 inwoners ongeveer evenveel ontheemden en vluchtelingen verzameld en verbleven. De metropool, die tot op de dag van vandaag grotendeels gespaard was gebleven en tot “hospitaalstad” was uitgeroepen, had geen luchtafweergeschut of verdedigingsmiddelen; Militairen waren niet gestationeerd. Op de ochtend van de volgende dag werden tienduizenden overlevenden in de Grote Tuin en op de Elbe-weiden neergeschoten en neergemaaid door laagvliegende vliegtuigen. In Dresden, een van de mooiste en cultureel belangrijkste steden van Duitsland, Europa en de wereld, hadden zich naast de ongeveer 600.000 inwoners ongeveer evenveel ontheemden en vluchtelingen verzameld en verbleven. De metropool, die tot op de dag van vandaag grotendeels gespaard was gebleven en tot “hospitaalstad” was uitgeroepen, had geen luchtafweergeschut of verdedigingsmiddelen; Militairen waren niet gestationeerd. Op de ochtend van de volgende dag werden tienduizenden overlevenden in de Grote Tuin en op de Elbe-weiden neergeschoten en neergemaaid door laagvliegende vliegtuigen. In Dresden, een van de mooiste en cultureel belangrijkste steden van Duitsland, Europa en de wereld, hadden zich naast de ongeveer 600.000 inwoners ongeveer evenveel ontheemden en vluchtelingen verzameld en verbleven. De metropool, die tot op de dag van vandaag grotendeels gespaard was gebleven en tot “hospitaalstad” was uitgeroepen, had geen luchtafweergeschut of verdedigingsmiddelen; Militairen waren niet gestationeerd. De metropool, die tot op de dag van vandaag grotendeels gespaard was gebleven en tot “hospitaalstad” was uitgeroepen, had geen luchtafweergeschut of verdedigingsmiddelen; Militairen waren niet gestationeerd. De metropool, die tot op de dag van vandaag grotendeels gespaard was gebleven en tot “hospitaalstad” was uitgeroepen, had geen luchtafweergeschut of verdedigingsmiddelen; Militairen waren niet gestationeerd.

Lees ook:  Maak kennis met de vegetarische anti-vaxxers die de pokkeninoculatie in Victoriaans Groot-Brittannië leidden

Dit was ook bekend bij de geallieerden; de daken waren ook gemarkeerd met het Rode Kruis. Ook was Dresden geen militair doelwit. Op 13 februari 1990 citeerde de Britse historicus David Irving de oorlogsstoker en oorlogsmisdadiger Winston LS Churchill ter gelegenheid van de herdenking van de slachtoffers op de 45ste verjaardag van deze oorlogsmisdaad door de geallieerden in het Dresden Kulturpalast: kan vernietigen in het gebied rond Dresden; Ik wil suggesties horen over hoe we 600.000 vluchtelingen uit Breslau in Dresden kunnen roosteren.” (naar maarschalk Sir Wilfrid Freeman; 26 januari 1945) Van 22:09 uur tot 22:35 uur op 13 februari, de eerste “Donderslag” (“Blikseminslag”), zoals de geallieerde bommenwerperformaties hun terreuraanval cynisch en macaber noemden. De bommenwerpers van de Britse Royal Air Force (Royal Air Force) gooiden eerst 3000 brisante bommen op het stadscentrum. Onmiddellijk daarna werden ongeveer 170.000 brandbommen en 4.500 straalbommen op de stad gedropt. Tot op dat moment hadden veel mensen zich in veiligheid weten te brengen in de kelders van de geallieerde bombardementen. Nadat de luchtaanval leek te zijn geëindigd, verlieten ze de oververhitte kelders van de brandende, vernietigde huizen en gingen naar buiten de straat op.

Maar de Britse bommenwerpers keerden ongeveer twee uur na het einde van de eerste aanval zonder waarschuwing terug: van 01:22 tot 01:54 uur op 14 februari kwam de tweede, nog verschrikkelijker golf van aanvallen binnen. Eerst kwamen 4.500 brisantbommen boven het stadscentrum tot ontploffing, waarbij talloze huizen werden neergehaald en duizenden mensen levend onder hun puin werden begraven; 570.000 brandbommen volgden, die de stad in een vlammende hel veranderden. Tegen die tijd hadden de Britten al een oorlogsmisdaad begaan, aangezien ze het stadscentrum, dat het dichtst bevolkt was door burgers, opzettelijk en opzettelijk hadden gebombardeerd en volledig verwoest. Het belangrijkste militaire doelwit, het centraal station, lag op ongeveer 1,5 kilometer afstand. Tienduizenden van degenen die waren gebombardeerd waren daarheen gevlucht. De sporen, die grotendeels onbeschadigd waren gebleven, waren verstopt met honderden overvolle treinwagons, zodat een enorme menigte zich had verzameld in een kleine ruimte. En het was precies op deze onbeschermde menigte dat de Britse bommenwerpers tonnen brandbommen, vloeistof- en fosforbommen lieten regenen. Het brandende fosfor plakte aan de huid van de mensen die schreeuwden van angst en pijn en kon niet worden gedoofd.

Veel mensen sprongen in paniek de Elbe in, maar ook onder water brandt fosfor. Sommigen probeerden zich wanhopig met aarde te bedekken of zich te begraven, maar zodra een deel van hun lichaam in contact kwam met de zuurstof in de lucht, zou het fosfor onmiddellijk weer ontbranden. De sporen, de perrons en de omgeving van het station waren bezaaid met duizenden brandende, stervende en dode mensen. In deze helse inferno van de nacht van 13 op 14 februari 1945 werden minstens 330.000 onschuldige, nietsvermoedende en weerloze Duitse burgers binnen 15 uur levend verbrand en tot as verbrand of verbrand tot de grootte van een hond. (Internationaal Rode Kruis, Verslag van de Joint Relief 1941-1946, Verslag van het bombardement van de Tweede Wereldoorlog).

Lees ook:  Gewist Geschiedenis: Lessen uit Mao Zedong's 'Grote Proletarische Culturele Revolutie'

Een totaal van 7.500 ton (zevenduizend vijfhonderd ton) bommen, waaronder meer dan 700.000 brandbommen, werden op Dresden gedropt! Er was dus meer dan één brandbom voor elke twee bewoners! DIE WELT op 3 maart 1995 op pagina 8:

“Toen de steden crematoria werden. (…) Professor Dietmar Hosser van het Instituut voor Bouwmaterialen, Betonconstructies en Brandbeveiliging acht het aannemelijk dat de temperatuur boven de grond 1600 graden bereikte. (…) In uitgegraven kelders drie meter onder straatniveau aan de Altmarkt van Dresden vonden ze verkleuring van de zandsteen van witbeige naar rood.De steen is gedeeltelijk geglazuurd. (…)

De Berlijnse archeoloog Uwe Müller: Hieruit kunnen we opmaken dat er temperaturen van 1300 tot 1400 graden en een gebrek aan zuurstof heersten… dat er zelfs hogere temperaturen tot 1600 graden boven de grond heersten… dat er alleen as overbleef van de mensen. “

Het totaal verwoeste gebied van de stad was 7 bij 4 kilometer. De vlammende hel woedde vier dagen en vier nachten en spaarde geen enkel huis in dit gebied. In de binnenstad brandde het asfalt van de straten en spoot bubbels op. De hitte was zo groot dat de piloten in hun jachtbommenwerpers het zelfs op 1000 meter (een kilometer) hoogte voelden. De vuurstorm was de volgende dag en de volgende dag nog zo sterk dat men op de afgelegen Elbe-bruggen over de grond moest kruipen om niet door de aantrekkingskracht van de hittevortex te worden meegesleept en in de vlammen te worden gescheurd. (DIE WELT, 3 maart 1995, p. 8) Tienduizenden Dresdeners die op wonderbaarlijke wijze de nacht overleefden, vluchtten naar de Grote Tuin en de Elbe-weiden. Ze dachten dat ze daar veilig waren – een tragische misvatting. Want bij een derde aanval van 12:15 tot 12: Op 25 oktober lieten meer dan 760 machines van de 8th US Air Force 1.500 brisante bommen en meer dan 50.000 brandbommen vallen op deze weerloze, meestal gewonde oude mensen, vrouwen en kinderen. Toen gingen ongeveer 200 jachtbommenwerpers over naar de laagvliegende aanval en maaiden alle levende mensen neer met machinegeweren aan boord. Sommige machines vlogen zo laag dat er een in het wrak van een vrachtwagen crashte en explodeerde.

De vierde aanslag vond plaats op 15 februari van 12:10 tot 12:50 uur met ongeveer 900 brisante bommen en ongeveer 50.000 brandbommen. Daarna hield de historische stad Dresden op te bestaan: “Dresden? Dat bestaat niet meer.” (Arthur T. Harris, opperbevelhebber van de Britse bommenwerperformaties voor Dresden; geciteerd uit WELT AM SONNTAG, 5 februari 1995, p. 23) Erhard Mundra, lid van de raad van bestuur van de “Bautzen- commissie e. V.”, verklaarde in een artikel voor de krant DIE WELT (pagina 8) op 12 februari 1995: “Volgens een verklaring van de voormalige generale stafofficier voor het verdedigingsgebied van Dresden, a. D. Eberhard Matthes, toen administratief directeur van de stad Dresden, identificeerde 35.000 doden, 50.000 doden gedeeltelijk en 168.000 doden niet geïdentificeerd.”4)

Maar ongeveer hetzelfde aantal doden kon helemaal niet worden geregistreerd, omdat er niet meer dan een klein hoopje as van over was. (Het aantal is het resultaat van het aantal inwoners minus het aantal geregistreerde doden en het aantal overlevenden) Ex-kanselier Dr. Konrad Adenauer bevestigde deze cijfers: “De aanval op de stad Dresden, die overstroomde met vluchtelingen, kostte alleen al op 13 februari 1945 minstens 250.000 levens.” ) De stad Dresden bracht in 1992 een voorzichtig officieel rapport uit: “Volgens betrouwbare informatie van de Ordungs-Polizei in Dresden, 202.040 doden, voornamelijk vrouwen en kinderen, werden op 20 maart 1945 teruggevonden. Hiervan kon slechts ongeveer 30% worden geïdentificeerd. Met inbegrip van de vermisten, zal het aantal waarschijnlijk 250 zijn.

Onvervangbare cultuurschatten werden ook vernietigd en vernietigd met deze viervoudige terroristische aanslag door de geallieerden, die in strijd was met het internationaal recht (zie Haags Verdrag inzake oorlogvoering te land): de “Dresdner Zwinger”, de Frauenkirche, de Sophienkirche, het kasteel, de Semperoper, de “Groene Kluis”, het “Italiaanse dorp”, het Palais Cosel, Paleis Bellevue, Paleis Belvedere, enz. Het “Japanse Paleis”, de grootste en meest waardevolle bibliotheek van heel Saksen, brandde volledig uit. Van het historische stadhuis bleef alleen een verkoold skelet over.7) Deze etnische zuivering, schaamteloos genoemd door de geallieerden, was geen uitzondering, maar de methodische implementatie van een van Churchills Duitse adviseurs voor luchtoorlogvoering, Frederick A.

Lees ook:  Ingezonden: Stop het terreur in de Gaza

Als onderdeel van de industrieel geplande en uitgevoerde vernietigingsoorlog tegen het gehate Duitse volk, wilde de Brit Churchill letterlijk elk huis in elke Duitse stad vernietigen: “Als het moet, hopen we bijna elk huis te kunnen vernietigen in elke Duitse stad.” (DIE WELT, 11 februari 2005, p. 27) De geallieerden gingen schematisch-chirurgisch te werk, b.v. B. toont de verwoesting van Stettin in augustus 1944 met gerichte treffers op woonwijken en historische gebouwen. Luchtmijnen en brisantbommen werden altijd eerst gedropt, gevolgd door fosforbussen en brandbommen. De dodelijke tactieken hebben nooit hun moorddadige effect gehad: om zichzelf te redden klommen mensen uit de verbrijzelde kelders van de instortende huizen,

dresden
Geallieerde genocideslachtoffers: 7.500 ton brisant-, fosfor- en brandbommen vielen over Dresden

In dit verband de bombardementen en vernietiging van de Duitse steden Kiel, Neumünster, Stralsund, Bremerhaven, Wilhelmshaven, Hamburg, Neubrandenburg, Bremen, Hannover, Osnabrück, Hildesheim, Braunschweig, Magdeburg, Berlijn, Potsdam, Leipzig, Chemnitz, Frankfurt / Oder , Munster, Krefeld, Mönchengladbach, Oberhausen, Duisburg, Gelsenkirchen, Düsseldorf, Wuppertal, Aken, Düren, Bonn, Keulen, Siegen, Koblenz, Trier, Aschaffenburg, Bingen, Bad Kreuznach, Mainz, Worms, Kaiserslautern, Pirmasens, Karlsruhe, P Stuttgart, Freiburg i. Br., Friedrichshafen, Ulm, München, Augsburg, Heilbronn, Neurenberg, Ingolstadt, Bayreuth, Mannheim, Ludwigshafen, Darmstadt, Offenbach, Frankfurt / Main (Noot van de redactie.

De Oostenrijkse historicus en luchtoorlogsexpert Maximilian Czesany somde alleen de ergste oorlogsmisdaden op die door de Britten en Amerikanen zijn begaan met deze duivelse terreuraanslagen: “Met hun luchtoorlog hebben de VS en Groot-Brittannië alle bepalingen en normen van de staat van beleg overtreden die ze hadden pas tientallen jaren eerder geratificeerd.

De poging tot genocide op het Duitse volk vernietigde “80 procent van alle Duitse steden met elk een bevolking van meer dan 100.000.” De geallieerde oorlogsmisdadigers (Britse en Amerikaanse) laadden “40.000 ton bommen in 1942, 120.000 ton bommen in 1943, 650.000 ton bommen per jaar 1944 en in de laatste vier maanden van de oorlog in 1945 nog eens 500.000 ton bommen” op de weerloze burgerbevolking in de Duitse steden die zichzelf niet kunnen verdedigen. (DIE WELT, 11 februari 1995, p. G 1) De Amerikaanse krijgsgevangene Kurt Vonnegut beschreef de hel als ooggetuige in zijn anti-oorlogsboek Slaughterhouse Five (“Slaughterhouse 5”), dat in de VS:

‘Ja, Dresden is door jullie, Engelsen, verwoest. Je brandde de stad af, je veranderde “Florence aan de Elbe” in een enkele vlammenkolom. In die vuurstorm, in die gigantische vuurzee, stierven meer mensen dan in Hiroshima en Nagasaki samen.” (The Independent, Londen, 20 december 2001, p. 19)

Om de waarheid te weten te komen over de misdaden die door buitenlanders tegen Duitsers zijn begaan in het heropgevoede, “politiek correcte” naoorlogse Duitsland, moet men buitenlandse media lezen, b.v. Bijvoorbeeld de Engelse editie van een Spaans dagblad: “Dresden is zonder twijfel de grootste catastrofe en tragedie in de Europese geschiedenis, met honderdduizenden vrouwen en kinderen gedood en ook structuren van onschatbare culturele waarde vernietigd.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord