28 oktober 2021

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

Waarom verzet radicaal rechts zich tegen Europese integratie?

eu

Door de jaren heen kwam radicaal-rechts met allerlei argumenten om het idee van Europese integratie te ondermijnen.

Rechts verzet tegen de Europese Unie, geworteld in de perceptie dat integratie en alle vormen van internationale samenwerking een bedreiging vormen voor de natiestaat en zijn soevereiniteit, is evident en spreekt voor zich. Overmatige bescherming van nationale belangen vormt de kern van de extreemrechtse ideologie. Als gevolg hiervan wordt het aanscherpen van de samenwerking met supranationale actoren in politieke, economische of sociale aangelegenheden door extreemrechts gezien als een manier om nationale vrijheden in te perken.

Uit verschillende onderzoeken blijkt dat extreemrechtse partijen verschillen in kracht en reikwijdte van hun afwijzing van de EU. De meesten van hen zijn van mening dat andere, lossere vormen van samenwerking, zoals ‘een Europa van naties’, staten meer flexibiliteit zouden bieden bij het vervullen van hun ‘rechtmatige’ missie. Dit postulaat kan worden teruggebracht tot de slogan die verscheen in een blog gepubliceerd door de Nationale Democratische Partij van Duitsland (NPD): “Wie voor Europa is, kan niet voor de EU zijn.”

Door de jaren heen kwam radicaal rechts met een breed scala aan argumenten die het idee van Europese integratie ondermijnden die slechts plaatsvervangend verband hielden met de natiestaat versus de as van het conflict met de ‘slechte buitenlandse mogendheden’. In de ogen van extreemrechts groeide de Europese Unie uit tot een alomtegenwoordige en verreikende constructie die de schuld zou kunnen krijgen van bijna alles wat er misgaat, en die nooit lof verdient.

Perceptie van mensenrechten

Een van de terreinen waarop Europa, zoals radicaal-rechts het ziet, veel te ver is gegaan, is humanitaire hulp, vooral voor migranten en asielzoekers. De Duitse Identitaire Beweging is een voorbeeld van een groep die dit argument op een zeer interessante manier instrumentaliseert. Met opzet vermijdende retoriek die direct anti-immigrant van aard zou zijn, beweren Identitariërs dat zowel Europeanen als immigranten uit andere landen slechts ‘schaakstukken in de speeltuin van de globalisten’ zijn.

Door beide groepen in één mand te plaatsen, krijgen radicalen de kans om kritiek te leveren op vertegenwoordigers van de “multikulti-linkse samenleving, die alle grenzen, naties en verschillen wil oplossen” en die hen naar hun mening onderdrukt. Als alternatief spreken identitairen zich uit voor het concept van een Europa van naties en culturen in de geest van etnopluralisme.

In een reactie op de enorme bedragen die de Duitse regering heeft uitgegeven aan humanitaire hulp aan Syrië, beweerde de NPD dat het verstandig zou zijn als de Syrische vluchtelingen die momenteel in Europa wonen, zelf zouden bijdragen aan de wederopbouw van hun thuisland, idealiter na hun snelle terugkeer naar de Midden-Oosten.

De NPD verwelkomde ook het idee van de zogenaamde push-backs – het terugsturen van boten met asielzoekers die erin slaagden de Europese kust van de Middellandse Zee te bereiken, terug naar hun land van herkomst. Nota bene, deze praktijk werd zwaar bekritiseerd door internationale organisaties als illegaal en, uiteraard, onhumanitair.

De eigenaardigheid van het begrip van extreemrechts van mensenrechten komt ook naar voren in materiaal dat is gepubliceerd door Poolse organisaties. Een passend voorbeeld zijn de beweringen van de Nationale Beweging ter ondersteuning van de doodstraf . De partij ondergraaft de argumenten van degenen die de doodstraf afwijzen: het Europese juridische denken wordt op dit punt “te liberaal” genoemd, terwijl internationale organisaties, waaronder de EU, “verwijzen naar verkeerd begrepen mensenrechten”. Volgens de Nationale Beweging zou het herstel van de doodstraf de soevereiniteit versterken door buitenlandse invloed op de strafwetboeken van staten weg te nemen.

In linkse handen

De vermeende ideologische onderbouwing van de Europese integratie, ver verwijderd van de basisconcepten van christelijke en traditionele waarden, is nog een andere dimensie van het conflict tussen de EU en extreemrechtse groeperingen.

Zonder veel ruimte voor interpretatie te laten, gelooft de Poolse Nationale Beweging in het volgende: “De Europese Unie is niet alleen een politiek en economisch project. De overgrote meerderheid van de West-Europese elites die verantwoordelijk zijn voor het vormgeven ervan, zijn kinderen van de liberaal-linkse revolutie van de jaren ’60 en ’70. Daarom is de EU vanaf het allereerste begin een ondubbelzinnig ideologisch project. De ideologische kern ervan blijft geworteld in het culturele marxisme en andere fenomenen die daarvan zijn afgeleid.”

Bovendien zijn leden van de Identitaire Beweging ook geen vreemden om vorige generaties de schuld te geven van de huidige “overdreven liberale” richting van de Europese integratie. In hun manifest beweren Identitarians de slachtoffers van de ’68-generatie te vertegenwoordigen, degenen die tradities verwierpen en hun plicht om ze te observeren en te bewaren verwaarloosden. De Duitse tak van Identitarians heeft geschreven over “links-liberale hegemonie” en “links-liberaal establishment” die het publieke debat domineerden en te lang definities hebben gevormd.

Wederzijds uitsluitende waarden – de waarden die worden gepostuleerd door Brussel en de waarden die extreemrechts verklaart te beschermen – sijpelen door naar verschillende beleidsterreinen, zoals gezinsbeleid, rechten van minderheden en milieukwesties, die allemaal nieuwe strijdperken zijn geworden.

Aangezien de EU wordt gezien als een entiteit die vatbaar is voor linkse indoctrinatie, worden de politici die de respectieve lidstaten in de Europese instellingen vertegenwoordigen, ook gezien als kwetsbaar voor de gevaren van het liberalisme. Radicaal-rechtse groepen beschouwen hen vaak als verraders. In Cas Muddes classificatie van vijanden van extreemrechts zijn er vijanden binnen of buiten de staat, zowel binnen als buiten de natie. Volgens deze indeling worden politici die naar Europese instellingen worden gestuurd, vanwege hun functie vijanden buiten de staat, maar binnen de natie.

Een goede weergave van deze manier van denken is de volgende passage uit Confederation Liberty en Independence partij van Polen aarding stellingen : “De Poolse politieke klasse gedelegeerd aan het Europees Parlement, in lijn met eurocratische trends, ondergaat systemische vervorming.” De partij heeft sindsdien gesuggereerd dat om deze tendens te beteugelen, leden van het Europees Parlement terecht moeten staan ​​in geval van “een duidelijke schending van het nationaal belang”.

De Duitse NPD beweert dat de politici “vluchten” naar Europese instellingen, die niet gebonden zijn aan enige democratische legitimiteit. “Dit EU-Europa van technocraten en grote bedrijven is een oorlogsverklaring aan een Europa van naties”, stelt het partijmanifest.

Een niet-hervormbare constructie

Tal van andere extreemrechtse beschuldigingen tegen de Europese integratie zouden gemakkelijk aan de lijst kunnen worden toegevoegd. Hoewel radicaal-rechtse groepen verschillen in hun economische vooruitzichten, is een van de argumenten die hen verenigen, dat de Europese integratie de nationale binnenlandse economieën niet heeft beschermd. Na de invoering van een nieuwe eenheidsmunt werden de lidstaten beroofd van hun fiscale en monetaire soevereiniteit.

De vakbond verstoorde de rechtsorde en verraadde boeren. Het veroorzaakte grote schade aan de staatscontrole over de grenzen en stond terroristen toe Europa binnen te vallen. Het is verblind door politieke correctheid en doet alsof er geen alternatieven zijn voor de huidige oplossingen. Er zijn genoeg klachten om uit te kiezen.

Dergelijke beschuldigingen leiden de meeste extreemrechtse groepen tot de overtuiging dat de EU een niet-hervormbare constructie is. Ze hebben geen illusies dat het grote Europese project binnen afzienbare tijd tot een einde komt. Alternatieven die door extreemrechts worden gesuggereerd, verschillen qua reikwijdte en specificiteit, meestal rond het idee van lossere samenwerking binnen een Europa van naties. Leden van radicale groeperingen zijn er absoluut zeker van dat hun retoriek voldoende zal zijn om de respectieve samenlevingen weg te leiden van de EU.

Hun plannen zijn een ambitieuze, grootschalige onderneming. Ze hebben echter mogelijk niet genoeg ondersteuning. In de Global Attitudes Survey van 2019 werden Duitsland en Polen genoemd als twee landen met het hoogste aandeel respondenten dat het lidmaatschap van hun land als een goede zaak beschouwt, met respectievelijk 74% en 67%. Volgens de Eurobarometer 2020 bedraagt ​​de steun voor de EU ongeveer 50%, wat aangeeft dat het vertrouwen in de Europese instellingen in feite de steun voor veel nationale regeringen overtreft.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.