Connect with us

Politiek

Was het hacken van Ottawa Trucker Convoy Donors een Amerikaans-Canadese inlichtingenoperatie?

Published

on

blueleaks

Aubrey Cottle, de hacker die de eer opeist voor het stelen van informatie over konvooidonoren, heeft opgeschept over zijn samenwerking met de FBI en de Canadese wetshandhavers. De gegevens zijn gepubliceerd door DDoSecrets, een non-profitorganisatie tegen Wikileaks die zich in het vizier van de Amerikaanse inlichtingendiensten heeft gericht op staten.

Door Kit KLARENBERG

Op 13 februari verschenen de namen en persoonlijke gegevens van bijna 100.000 personen die via de crowdfundingsite GiveSendGo geld hebben gedoneerd om het protest van Canadese vrachtwagenchauffeurs tegen vaccinmandaten te steunen  , online  via Distributed Denial of Secrets (DDoSecrets), een online archief dat journalisten gemakkelijk met elkaar in contact wil brengen. en onderzoekers met gelekte informatie.

De reguliere media gebruikten de schat om het konvooi te bestempelen als in  wezen door het buitenland gefinancierde , en  kleine donoren  met een gemiddelde achtergrond lastig te vallen. Talloze fascinerende goudklompjes, zoals het schenken van $ 215.000 door een donateur wiens identiteit, e-mailadres, IP-adres en postcode niet werden geregistreerd door de website, in tegenstelling tot elke andere gever, werden daarbij genegeerd.

De hack-and-leak vertegenwoordigde slechts de laatste aanval tegen de konvooiactivisten. Uren later activeerde de Canadese premier Justin Trudeau voor de allereerste keer in de Canadese geschiedenis de Emergencies Act, een ongekende zet die de burgerrechten van de demonstranten effectief opschortte en de federale wetshandhavers de bevoegdheid gaf om hun bankrekeningen zonder gerechtelijk bevel in beslag te nemen.

Een  vermeende oprichter  van hacktivistencollectief Anonymous, de Canadese Aubrey Cottle, nam de eer op zich voor het hacken van de informatie van de konvooidonoren in de vorm van een  online ‘manifest’  en een begeleidende video over een clip uit de Disney-musical Frozen. In navolging van liberale Canadese politici beschuldigde Cottle het konvooi ervan Ottawa “wekenlang te hebben gegijzeld terwijl het de vreedzame burgers die daar wonen terroriseerde”.

De hacker beweerde ongegrond dat de donaties werden gebruikt “om een ​​opstand te financieren”, en dat personen die hadden bijgedragen ook de rellen van 6 januari 2021 in het US Capitol hadden gefinancierd.

Vervolgens waarschuwde Cottle zonder bewijs dat de wereldwijde ‘konvooibeweging’ een dekmantel zou kunnen zijn voor een soort aanval van Trojaanse paarden waarbij extremisten en milities in grote aantallen met wapens arriveren, aangezien ‘grote konvooien vrachtwagens die in hoofdsteden rijden, eruit zullen zien’. normaal gezien het thema van deze wereldwijde protesten.”

Het was een typisch vluchtige uitbarsting van de excentrieke hacker, die in de reguliere media werd geprezen omdat hij het opnam tegen extreemrechts, ondanks zijn  geschiedenis  van openlijk antisemitisch commentaar.

hack

De productieve cyberstrijder is al vele jaren op klaarlichte dag actief en heeft op de een of andere manier vrij kunnen functioneren zonder enige juridische gevolgen.

De straffeloosheid van Cottle kan deels voortkomen uit zijn ogenschijnlijk intieme relatie met verschillende inlichtingendiensten. In 2007 werd  Cottle naar verluidt  thuis bezocht door een vertegenwoordiger van de Canadese veiligheidsinlichtingendienst, het nationale equivalent van de CIA, die zijn hacking-nos wilde uitbuiten om ‘al-Qaeda en terroristische groeperingen’ te bestrijden. Hij zou het aanbod na enige overweging hebben afgewezen.

Desalniettemin  beweert Cottle  “vaak … te maken te hebben gehad met FBI” zoals de FBI en de Royal Canadian Mountain Police. Zijn activiteiten omvatten het uitvoeren van ‘ honeypot -operaties voor kinderporno   ‘ waarbij meerdere sites betrokken zijn die hem ‘nog steeds nachtmerries bezorgen’.

“Ik heb eerder voor de fbi gewerkt en het kan me niets schelen”, schreef Cottle op 20 januari 2017 op Twitter.

Zoals de rechtse outlet American Greatness  opmerkte , heeft Cottle opgeschept dat hij “geluk” genoeg heeft gehad om “de zegen van alfabetische instanties” – jargon voor inlichtingendiensten – te krijgen om “Anoniem te bewapenen” voor “antiterrorisme” -doeleinden.

Verdere aanwijzingen van Cottles banden met wetshandhaving kwamen in juli 2021 toen journalist Barrett Brown  documenten vrijgaf die  onthulden hoe de hacker had samengewerkt met de  beruchte neonazistische  cyberactivist ‘weev’ om grote hacks uit te voeren die aan Antifa kunnen worden toegeschreven. Brown suggereert dat dit “net is gebeurd” via GiveSendGo.

https://twitter.com/BarrettB/status/1494150548307816459?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1494150548307816459%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.strategic-culture.org%2Fnews%2F2022%2F02%2F19%2Fwas-hacking-of-ottawa-trucker-convoy-donors-us-canadian-intelligence-operation%2F

Cottle is onlangs naar Twitter gegaan om de Canadese regering te prijzen voor het activeren van de noodwet. De hacker verklaarde dat “ZE F *** ROND EN VINDEN.” Hoewel zijn Twitter-account sindsdien is vergrendeld, is hij in een  reeks  bizarre  video’s blijven opscheppen over zijn GiveSendGo-hack .

In een andere mogelijke hint van betrokkenheid van de nationale veiligheidsstaat heeft een non-profit zelfbenoemde klokkenluiderssite genaamd Distributed Denial of Secrets, of DDoSecrets, bezit genomen van de informatie die zogenaamd door Cottle is verkregen en is begonnen deze te verspreiden onder de reguliere media.

Naast het richten op rechtse websites, is DDoSecrets eerder betrokken geweest bij hackoperaties tegen de Russische overheid. De oprichter, Emma Best, is een venijnige tegenstander van Julian Assange en heeft zich tot het uiterste ingespannen om hem af te schilderen als een aanwinst van het Kremlin.

Emma Best of DDoSecrets

Oprichter van DDoSecrets besmeurt Assange en beschuldigt Wikileaks

Voordat DDoSecrets een rol speelde in het publiceren van de GiveSendGo-donateurslijst, publiceerde DDoSecrets lijsten van GiveSendGo-donoren voor doelen  zoals  de  zwaar door de FBI gepenetreerde  Proud Boys,  Kyle Rittenhouse , en een poging om  “kiezerfraude” te bestrijden  bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2020.

Duidelijk in lijn met de doelstellingen van de liberale en Democratische Partij, is DDoSecrets ook een belangrijke host geweest voor terabytes aan gehackte gegevens over privé en openbare communicatie tussen leden van milities, neonazi’s en extreemrechtse groepen die zijn gehackt vanaf sociale netwerken  Gab  en Parler, die Cottle beweert zichzelf te hebben verkregen. Gegevens die uit Parler waren geschraapt, waaronder video van de rellen van 6 januari,  werden vervolgens gebruikt  in het tweede proces van beschuldiging tegen Donald Trump in februari 20201.

DDoSecrets is een grotendeels ondoorzichtige outfit. De oprichter, Emma Best, wordt beheerd door  een bijna volledig anoniem of pseudoniem team dat over de hele wereld woont en is het enige publieksgerichte lid van de groep.  Best’s dissidente bonafides, een voormalige WikiLeaks-medewerker en  productieve vrijheid van informatie-aanvrager, lijken op het eerste gezicht buiten twijfel te staan.

In 2016, na de FBI te hebben belaagd met schijnbaar eindeloze FOI-eisen,  lijkt het Bureau te hebben overwogen  om Best te vervolgen voor “vervelende” activiteiten. Vijf jaar later  verbood het Best  om dergelijke verzoeken in te dienen, maar de beslissing werd later teruggedraaid. Best speelde ook een cruciale rol bij  het dwingen van de CIA  om haar 13 miljoen man sterke gederubriceerde documentenarchief online te publiceren in 2017.

Evenzo heeft DDoSecrets’ juni 2020-release van 269 gigabyte aan gevoelige gegevens van het Amerikaanse wetshandhavingsfusiecentrum – genaamd “BlueLeaks” – allerlei vormen van misbruik, corruptie, criminaliteit en excessen van de kant van de Amerikaanse politie aan het licht gebracht, wat heeft geleid tot  officiële onderzoeken en de  inbeslagname van servers  die de informatie in Duitsland hosten door lokale autoriteiten.

Dus waarom hebben de reguliere media DDoSecrets enthousiast omarmd terwijl ze de kruistocht van de westerse veiligheidsstaat tegen WikiLeaks bevorderen?

De laatstgenoemde organisatie heeft te maken gehad met veroordeling, afkeuring en aanwijzing door de CIA als een “niet-statelijke vijandige inlichtingendienst”, wat ertoe heeft geleid dat het Agentschap complotten smeedde om zijn oprichter, Julian Assange, te ontvoeren of zelfs te vermoorden, terwijl zijn medewerkers werden onderworpen aan intensief toezicht en Intimidatie.

Daarentegen,  in 2019 , hetzelfde jaar waarin Julian Assange werd gearresteerd in de Ecuadoraanse ambassade in Londen en naar de Belmarsh-gevangenis werd vervoerd om te worden uitgeleverd aan de VS, erkende de door de federale overheid gefinancierde Congressional Research Service de organisatie van Best als een legitiem “transparantiecollectief” – en niet lang nadat de IRS  het de  501 (c) (3) non-profitstatus had verleend.

Het  herhaaldelijk begroeten  door de reguliere en Amerikaanse regeringsbronnen van DDoSecrets als een opvolger van WikiLeaks – of zelfs de vervanger ervan – is des te perverser aangezien Best  herhaaldelijk  privé Twitter-berichten tussen de WikiLeaks-medewerkers heeft gepubliceerd.

De inhoud van deze privédiscussies werd  uitgedeeld aan  bedrijfsnieuwskanalen zoals Buzzfeed, die ze presenteerden als bewijs dat Assange opzettelijk de verkiezing van Donald Trump probeerde veilig te stellen, en welbewust samenwerkte met de Russische inlichtingendienst om dit te doen.

Talloze interviews  die Best in de loop der jaren heeft gehouden  , hebben de frauduleuze verhalen versterkt  die werden gebruikt om Assange als een Russische aanwinst te bestempelen. In de ogen van velen hebben ze een rol gespeeld bij het rechtvaardigen of minimaliseren van zijn  levensbedreigende opsluiting  in het Britse Gitmo op verzonnen, valse beschuldigingen.

Een handvol onafhankelijke journalisten is als gevolg daarvan fel kritisch geweest over Best en vroegen zich af hoe het algemeen belang werd gediend door het publiceren van privéberichten waarin Wikileaks betrokken was bij een intrige van een veiligheidsstaat. De oprichter van DDoSecrets heeft  consequent geprobeerd om  kritiek te pareren door te beweren dat hun acties geen poging waren om Assange aan te vallen of te ondermijnen,  en dat  ze “op basis van relevantie” waren samengesteld.

Best cureerde echter overweldigend  opmerkingen en interacties en  schilderde Assange en WikiLeaks in het slechtst mogelijke licht, wat onvermijdelijk uiterst aantrekkelijk bleek voor vijandige media. Elke ontlastende inhoud in de lekken werd summier en niet verwonderlijk genegeerd.

Bovendien is de eigen stijgende minachting van de oprichter van DDoSecrets voor Assange ondubbelzinnig. In de loop der jaren heeft Best  Assange  bestempeld als een “laffe, transfobe, antisemitische vuilnisman gemaakt van lauwe mayonaise en een gebleekte pruik.”

Hack-and-dump-operaties van de CIA tegen Iran en Rusland wekken verdere verdenkingen op

In november 2021 heeft Yahoo! News meldde dat de regering van de Amerikaanse president Donald Trump de CIA toestemming heeft gegeven om “op hol te slaan” met geheime acties in een poging om Iran te destabiliseren. In 2018 bekrachtigde Trump het Agentschap om “veel agressievere” offensieve cyberactiviteiten uit te voeren, wat ertoe leidde dat de CIA “geheime hack-and-dump-operaties” lanceerde tegen Iran en Rusland en “cyberaanvallen op de Iraanse infrastructuur” met “minder toezicht van het Witte Huis” dan voorheen.

Aangezien DDoSecrets in december van datzelfde jaar werd gelanceerd, was de timing van de inspanning opvallend. De eerste grote coup van DDosSecrets kwam weken later toen het   175 gigabyte aan “berichten en bestanden van Russische politici, journalisten, oligarchen, religieuze figuren en nationalisten/terroristen in Oekraïne” publiceerde De collectie kreeg de naam ‘The Dark Side of the Kremlin’ en was naar verluidt afkomstig van een ‘hacking spree’ die werd uitgevoerd tegen Russische doelen.

Best beweerde tegen  The New York Times  dat de tranche niet “expliciet als terugverdientijd” was gepubliceerd voor de vermeende vrijgave van de DNC-e-mails in 2016 door Rusland, terwijl hij opmerkte dat “het wel enige merkbare ironie toevoegt.” Ze maakte ook van de gelegenheid gebruik om opnieuw te mikken op Assange en WikiLeaks en verklaarde dat ze “teleurgesteld” was over hun “oneerlijke en egoïstische gedrag”.

Best stond erop dat haar organisatie ook materiaal had gepost dat gunstig was voor Assange “gelekt uit de Ecuadoraanse ambassade in Londen”. Dit verwijst naar interne bestanden van het National Intelligence Secretariat (SENAIN), een inmiddels ter ziele gegane Ecuadoraanse inlichtingendienst die belast is met het beschermen van de WikiLeaks-chef en het in veiligheid brengen van hem. The Guardian  rapporteerde  in 2018 over deze documenten en deed veel moeite om SENAIN als schurken in het proces te presenteren.

Vreemd genoeg zijn die bestanden  sindsdien verwijderd  uit het DDoSecrets-archief.

In november van dat jaar publiceerden  The Intercept  en  New York Times  een  aantal artikelen  met de titel ‘The Iran Cables’, gebaseerd op een ‘ongekend lek’ van 700 pagina’s met rapporten die zogenaamd waren samengesteld door het Ministerie van Inlichtingen en Veiligheid van Teheran. De serie probeerde de omvang van de Iraanse “invloed” in Irak bloot te leggen, terwijl ze “de verrassende manieren onthulde waarop de Iraanse en Amerikaanse belangen vaak op één lijn kwamen” in de jaren na de illegale oorlog.

Het vrijgeven van de gelekte bestanden heeft mogelijk een rol gespeeld in het escalerende conflict tussen de VS en Iran. Een   verhaal uit de  New York Times , gebaseerd op het materiaal, was sterk gericht  op de vermeende rol van de Iraanse generaal Qasem Suleimani als de schimmige poppenspeler van de Iraakse regering, en beweerde dat hij “meer dan wie dan ook” “de duistere kunsten van spionage en geheime militaire actie had gebruikt” om ervoor te zorgen dat de sjiitische macht in opkomst blijft.” Twee maanden later werd Soleimani verbrand in een illegale Amerikaanse drone-aanval die werd gelanceerd toen hij de internationale luchthaven van Bagdad verliet voor een vredesconferentie.

Een  Intercept  – artikel  dat beweerde het ware “verhaal achter” de release van de kabels te vertellen, weefde een dramatisch verhaal rechtstreeks uit een Le Carré-roman, en dat misschien net zo fictief was, en beweerde dat een naamloze Irakees de publicatie benaderde met het materiaal om “Laat de wereld weten wat Iran in mijn land doet.”

Zelfs als het verhaal van de outlet correct was en de Russische en Iraanse documenten niet waren verkregen via de “hack-and-dump-operaties” van de CIA die onder Trump waren gesanctioneerd, zou het een buitengewoon, zo niet onverklaarbaar toeval zijn dat de inhoud die precies aan die beschrijving voldeed werd het volgende jaar vrijgelaten.

Hack-and-leak-operaties van de CIA zijn een steeds vaker voorkomende tactiek voor informatieoorlogvoering. In  juni 2021  erkende een Amerikaanse regeringsfunctionaris bijvoorbeeld dat Washington in het geheim “onderzoeksjournalisten en onderzoeks-ngo’s” financierde en “componenten van de inlichtingengemeenschap”, waaronder het Agentschap, in dienst had om corruptie door openbare functionarissen in het buitenland aan de kaak te stellen, na het opzetten van het Organised Crime and Corruption Project (OCCRP) om als trechter voor dit materiaal te dienen.

OCCRP wordt  gefinancierd door  een mengelmoes van Amerikaanse inlichtingendiensten, waaronder het Amerikaanse Agentschap voor Internationale Ontwikkeling (USAID) en de National Endowment for Democracy.

In oktober 2021 bracht de OCCRP de Pandora Papers uit,  wat voor de hand liggende vragen opriep  over de vraag of de onderliggende informatie was verkregen via een Amerikaanse inlichtingengerelateerde hack.

In december 2019 werkte DDoSecrets  samen met  de OCCRP om documenten en gegevens te publiceren met betrekking tot de activiteiten van Formations House, dat bedrijven registreerde en exploiteerde voor georganiseerde misdaadsyndicaten, dubieuze staatsbedrijven en frauduleuze banken.

Of DDoSecrets en zijn oprichter bewuste of onwetende pionnen van de CIA zijn, is een betwistbaar punt. Haar toewijding om zoveel mogelijk gelekt materiaal te publiceren en te hosten, maakt de organisatie een buitengewoon aantrekkelijk kanaal voor onrechtmatig verkregen gevoelige documenten, en de oorsprong van dit materiaal wordt nooit in twijfel getrokken door nieuwsuitzendingen die erover rapporteren. Het imprimatur van DDoSecrets verleent de releases immers geloofwaardigheid en legitimiteit.

DDoSecrets is nauwgezet in het toewijzen van bronnen in bepaalde gevallen. De  DDoSecrets-vermelding  in de DNC-e-mails die door WikiLeaks zijn vrijgegeven, beweert bijvoorbeeld krachtig dat de documenten “gehackt zijn door Russische inlichtingendiensten”. Deze bewering werd echter ondermijnd door de bekentenis van de CEO van CrowdStrike – het cyberbeveiligingsbedrijf dat de toeschrijvingen heeft gedaan –  die onder ede toegaf dat  er geen “concreet bewijs” is dat de e-mails “werkelijk door iemand zijn geëxfiltreerd”.

Ondertussen  letten andere inzendingen erop dat het  samenstellende   materiaal is vrijgegeven door personen die verband houden met de Russische inlichtingendienst,  en mogelijk  “vervalste” documenten bevat.

De enige vergelijkbare disclaimer die kan worden gevonden met betrekking tot enige westerse inlichtingendienst ergens anders op de DDoSecrets-website heeft betrekking op  e- mails van de Syrische regering  die oorspronkelijk door WikiLeaks zijn gedumpt. De e-mails bevatten nu een begeleidende flaptekst waarin staat dat “de hack zelf  niet  [nadruk in het origineel] rechtstreeks werd gesponsord of uitgevoerd” door Washington, hoewel de daaropvolgende vrijgave “werd uitgevoerd onder direct toezicht van de VS via FBI-informant Hector ‘Sabu’ Monsegur .”

Sinds de oprichting heeft DDoSecrets een betrouwbaar archief geleverd voor compromitterende informatie en datatranches die zijn gestolen van de servers van buitenlandse staten die toevallig in het vizier van de Amerikaanse regering staan.

Na de oproep van Biden aan Trudeau, waarin hij snelle actie eiste tegen het konvooi van vrachtwagenchauffeurs dat het centrum van Ottawa vult en de Amerikaans-Canadese grensovergangen blokkeert als protest tegen vaccinmandaten, dook DDoSecrets opnieuw op als een promotieplatform voor gehackte gegevens over konvooidonoren.

En terwijl Assange wegkwijnt in de gevangenis, winkelt DDoSecrets opnieuw zijn gegevens naar de reguliere media en bevordert het de kritieke belangen van door crisis geteisterde westerse regeringen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Voor digitaal euro & sociaal kredietsysteem: België verplicht alle winkels om met kaart te betalen

Published

on

belgie

Deze week is in België een wet van kracht geworden die elke winkel verplicht om kaartbetalingen te accepteren. Een puur contante betaling is niet meer mogelijk. De verantwoordelijken stellen dat er op middellange termijn geen contant geldverbod is gepland. 

Critici in België vertrouwen deze rust niet en maken zich ook zorgen over een mogelijke poging om consumptie- en bewegingsprofielen te creëren. Het is waarschijnlijk ook de volgende stap voor de landelijke invoering van de digitale euro – en daarmee totale controle over de burgers

Belgische winkels moeten contante alternatieven aanbieden

Corona als springplank voor een gedigitaliseerde wereldtransformatie: nauwelijks op enig ander gebied was dit aan het begin van de “pandemie” zo duidelijk als bij contant geld. Uit angst voor een zogenaamd “killer-virus” werden mensen het geld als vies verkocht . In sommige gevallen droegen winkels hun klanten op om met de kaart te betalen als anticiperende gehoorzaamheid. Het te betalen bedrag zonder code in te voeren is in Oostenrijk verdubbeld tot 50 euro. De waarschuwingen bleken vals te zijn, maar in veel landen is de sluipende verschuiving van contant geld nu de rigueur.

Eigenlijk zijn de Belgen van mening: alleen contant geld is waar. Driekwart van hen wijst een geldverbod streng af. Maar de overheid doet de dingen niet voor de helft. Zogenaamd om fraude te voorkomen, moet elke winkel op de hoek en frituur nu een alternatief voor giraal betalen aanbieden. Vooral in de hoofdstad Brussel zijn er tal van winkels die sowieso alleen kaartbetalingen accepteren. Maar een ander wetsontwerp, dat ook het accepteren van contant geld wil verplichten, staat in de ijskast – waarschijnlijk buiten de berekening om.

Over tactisch afstand nemen van het geldverbod

Het argument met de strijd tegen fraude en witwassen is altijd hetzelfde. Zo beperkte Italië bijvoorbeeld al de bovengrens voor contante betalingen tot 1.000 euro. Een paar jaar geleden was er in Griekenland zelfs sprake van een drempel van 70 euro – in tijden van torenhoge inflatie zou voortzetting van dergelijke plannen een nog dreigender gebaar zijn. Officieel wil niemand een verbod op contant geld – maar niemand wilde een muur bouwen in Berlijn of verplichte vaccinaties invoeren in Oostenrijk (wat uiteindelijk jammerlijk mislukte).

Zogenaamde pre-teaching: het is een psychologische truc die de communicatie-expert Dr. Braun legde in een AUF1-interview uit : “Ik zal het scenario dat ik later wil implementeren naar voren brengen, maar ik neem er nog steeds afstand van.” Zo betreedt een concept de gedachten- en gevoelswereld van mensen die qua uitvoering geen nieuw terrein meer is . Als je mensen bijvoorbeeld zou vertellen dat ze zich nu niet een roze olifant moeten voorstellen die door een groene woestijn loopt, is dat precies wat ze zich zouden voorstellen.

Sociaal kredietsysteem via digitale rekening van de centrale bank

De situatie is vergelijkbaar met de digitale euro, die de Europese Centrale Bank (ECB) promoot. Haar baas Christine Lagarde is ook bestuurslid van het World Economic Forum (WEF) rond “Great Reset”-architect Klaus Schwab. Op de top in mei was het geplande digitale geld van de centrale bank een groot onderwerp. De mantra is altijd hetzelfde: de digitale euro zou alleen contant geld moeten aanvullen. Maar een blik op Zweden is voldoende om te zien dat het verbod ook kan door middel van bewustmaking van de klant. Contant geld is daar een zeldzaam gezicht. Volgend jaar wordt het helemaal afgeschaft.

Als dergelijke plannen werden uitgevoerd, zou het volk plotseling onder de totale controle van de machtigen komen. Je kon niet eens een saucijzenbroodje kopen zonder een digitale geldrekening. Het is goed mogelijk dat de dreiging van een accountverbod wordt ingezet als gericht middel tegen dissidenten. Een combinatie met een sociaal kredietsysteem met beloning voor “goed gedrag” en straf voor koppigheid is ook denkbaar. En dat is niet eens het enige controlemechanisme dat de elites dan te bieden hebben.

Consumptieprofielen voor onteigening en einde van de democratie

Want inmiddels heeft zelfs de staatsradio er al op gewezen dat dataprotectors waarschuwen voor de mogelijkheid dat op deze manier bewegings- en consumptieprofielen kunnen ontstaan. Al tijdens de eerste lockdown gebruikten overheden deze tool via gsm-operators om te begrijpen of burgers zich beleefd hielden aan de totalitaire voorschriften van de Corona-dictatuur. In de hyperverbonden slimme stad waar de heersers de voorkeur aan geven, zou het beheersen van onderwerpen als onderdanen echter veel angstaanjagender eigenschappen kunnen aannemen.

Een voormalige Deense minister van Milieu droomde bijvoorbeeld van een leven waarin je geen auto, geen huis, geen apparaten en geen kleding had. Een wereld waar je “niets kunt bereiken zonder geregistreerd te zijn”. De lezing van een Finse activist haalde in 2017 het “Smart City Charter” van het Duitse Ministerie van Milieu. Hij sprak over een toekomst waarin gegevens “geld als valuta zouden kunnen aanvullen of vervangen”. In de laatste fase zullen zelfs vrije verkiezingen verdwijnen: “ Behavioural data can Replace democratie as the social feedback system.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Wat is een ‘Denktank’?

Published

on

denktank

De beste typering voor een denktank is dat het een soort ‘Herenclub’ is voor intellectuele paupers. De ‘Herenclub’ was voorheen een ontmoetingsplaats voor mannen met ‘Aanzien’. Ze betaalden voor het ‘Lidmaatschap’, en ze werden als regel pas toegelaten na een ‘ballotageproces’.

De denktank club was een plek die ‘Discretie’ hoog in het vaandel had staan, om de intellectuele vrijheid te garanderen. Iets wat in kringen van ‘Complot Theoretici’ al snel wordt begrepen als een ‘Samenzwering’. Leden van dergelijke exclusieve instellingen stelden daar tegenover dat de ‘Discretie’ juist bevorderlijk was voor het niveau van de dialoog, omdat men niet bevreesd hoefde te zijn voor repercussies als men de plank een keer finaal missloeg, of zijn hart luchtte met politiek incorrecte opmerkingen. Het gistingsproces binnen dergelijke ‘Clubs’, zo was het idee, bracht bruikbare oplossingen naar boven, en het attendeerde de elite op leden die potentieel hadden als ‘beleidsmaker’.

Onder de ‘Werkers’ bestonden dergelijke afgesloten ontmoetingsplaatsen ook binnen de ‘Vakbonden’ en politieke partijen die opkwamen voor de belangen van de ‘Werkers’. Die ‘Verzuilde’ structuur bestaat in die vorm niet meer, vooral omdat de ‘Werkers’ zich begonnen in te beelden dat ze geen ‘Werkers’ meer waren, maar ‘gesprekspartners’ van de elite binnen een publiek proces.

Een proces dat zich toespitste op discussies in het parlement en in de media. Hun formele vertegenwoordigers werden gaandeweg ingekapseld binnen ‘Overlegorganen’. Een ‘Overlegorgaan’ is geen ‘Denktank’. Een ‘Overlegorgaan’ is meer een ‘Massagesalon’ waar net zo lang wordt gekneed tot de ‘Werkers’ akkoord zijn met wat in de verschillende ‘Denktanks’ reeds is bekokstoofd.

Waar de leden van de ‘Herenclub’ moesten betalen om lid te mogen zijn, worden de leden van de ‘Denktank’ betaald. Ze zijn uitgezocht door schimmige bedrijven, danwel puissant rijke particulieren, of types die het recht hebben om naar hartelust een greep te doen in de pot met belastinggelden ten behoeve van subsidies, die ‘Belangen’ hebben die indruisen tegen het collectieve belang.

Veel, héél veel van die ‘Denktanks’ houden zich bezig met het bedenken van manieren om oorlogen te verkopen, namens hun sponsoren in het ‘MiciMatt‘-complex, zonder dat het volk door heeft dat het weer een nieuwe peperdure oorlog wordt binnengeloodst. Ook ‘Denktanks’ die niet tot taak hebben redenen te bedenken waarom we geld uit moeten geven om oorlog te voeren zijn een integraal onderdeel van het ‘Financieel Kapitalisme’, en de institutionele vijand van het ‘Industrieel Kapitalisme’.

De leden van die ‘Denktanks’ produceren zelf niks, behalve ‘geniale’ manieren om de burger een poot uit te draaien, maar ook de bedrijven en puissant rijke sponsoren produceren niks wat zichzelf verkoopt, omdat iedereen het hebben wil, anders hadden ze die ‘Denktank’ niet nodig.

De ‘Denktank’ verlaagt zich niet tot het aanprijzen van specifieke producten, maar ze bedenken drogredenen voor ‘beleidsmakers’ om grof geld uit te trekken voor beleid dat ‘Bittere Pillen’ verkoopt. Oorlogen, vluchtelingenstromen, experimentele medicijnen en pandemieën, en de noodzaak om afstand te doen van iets dat prima functioneert, in ruil voor iets wat schreeuwend duur is, onhandig, en niet voldoet.

De kracht van het concept is het ‘Sluimerende Bestaan’. De lange periodes waarin er geen beroep op de ‘Denktank’ wordt gedaan, waardoor je het idee hebt dat het een verzameling ’Studiebollen’ betreft, die volkomen terecht het predicaat ‘Expert’ opgeplakt krijgen, omdat ze in de rustige tijd studeren op het onderwerp, terwijl het eigenlijk luie, verwende, overbetaalde ‘PR’-medewerkers zijn die achter de hand worden gehouden voor de ‘Beslissende Momenten‘. Naast de ‘Vaste Medewerkers’ zijn er altijd ook types die ‘Verbonden’ zijn aan de ’Denktank’, en die erbij worden gehaald als het druk wordt.

Omroepen, kranten en tijdschriften kunnen een ‘Beroep’ doen op de ‘Denktank’, die dan een ‘Pratend Hoofd’ leveren om de discussie in een bepaalde richting bij te sturen. Er is daarnaast een wisselwerking met de ‘Consensus Wetenschap’, en ‘Denktanks’ bieden ’Schnabbels’ aan voor ‘Wetenschappers’ uit de ‘Consensus’ hoek, waarbij ze functioneren als ‘ballotagecommissie’. Functioneel maken ze deel uit van wat het ‘Lobby-circuit’ wordt genoemd.

Ze zijn uitermate geschikt voor het promoten van onsympathieke, gevaarlijke praktijken waar niemand bij zijn volle verstand ‘ja’ tegen zou zeggen. In de tijd dat het roken van tabak nog de normaalste zaak van de wereld was, had de industrie geen behoefte aan een ‘Denktank’ die ‘beleidsmakers’ en het publiek diende te bespelen. Een reclamebureau volstond. Maar naarmate er meer bekend werd over de risico’s, en ‘beleidsmakers’ zich gedwongen zagen ‘iets’ te doen om tenminste de indruk te wekken dat ze het probleem serieus namen, kwamen de ‘Denktanks’ in beeld.

De ‘Herenclubs’ van weleer bestaan alleen nog als visitekaartje voor mensen met teveel geld, en zijn in die vorm een museumstuk. Hetzelfde kan je zeggen van het gros van de ‘Loges’ van ‘Vrijmetselaars’ en ‘Rozenkruisers’. En over de ‘Vakbonden’ en politieke partijen zullen we het maar niet hebben. Discretie is hoe dan ook iets dat mensen niet meer begrijpen als concept, en dat het niet strijdig is met het verlangen naar transparantie, zolang de uiteindelijke keuze, en de logica waarop die keuze gestoeld is, maar zonder terughoudendheid wordt gedeeld met het volk, vóórdat het beleid wordt ingevuld. En dat beleid ook geen ‘Open Einden’ kent.

Het is in onze tijd verworden tot op schrift vastgelegde geheimhoudingsplicht, of de rotzooi ligt op straat voordat je buiten bent. Al die traditionele organisaties waren ‘breed’ georiënteerd, in tegenstelling tot de ‘Denktank’, waarbij ’Tank’ verwijst naar een soort aquarium.

Een watertank voor vissen die sullig dobberen en vreten wat hen wordt voorgezet, en laat dat ‘Denken’ maar weg. Pure inteelt waarbij ‘discussie’ wordt opgevoerd als een uithangbord om de claim waar te kunnen maken dat het in ‘Rapporten‘ op schrift gestelde, of uitgedragen standpunt het resultaat is van een ‘proces’, terwijl het omgekeerde waar is. Het resultaat staat vast. Die oorlog moet er komen, maar welke argumenten kunnen we erbij verzinnen, of met welke leugens komen we nog weg om het aan de man te brengen, zonder dat men ons ophangt.

Als je ‘beleidsmakers’ vraagt naar de wisselwerking tussen hen, en de ‘Denktanks’ die ze toelaten tot hun werkkamer, dan zul je horen dat die ‘Denktanks’ een mooie aanvulling zijn op hun eigen werk, omdat ze gedetailleerder kunnen ‘kijken’ naar een specifiek probleem, iets waar de ‘beleidsmaker’ geen tijd voor heeft. In de praktijk heeft die ‘Denktank’ helemaal nergens over nagedacht, laat staan gedetailleerd, en slepen ze die ‘beleidsmaker’, en de ‘pers‘ als een dood gewicht achter zich aan naar het standpunt dat ze kregen aangereikt van hun sponsor, de verenigde wapenproducenten, farmaceuten, tabaksindustrie of enig ander vaag collectief met diepe zakken.

Het gevolg is, dat de ‘beleidsmaker’ geen flauw idee heeft waarom hij geacht wordt bepaald beleid uit te venten, maar omdat een ‘Denktank’ het hem of haar zo heeft voorgekauwd, heeft hij of zij de illusie dat erover is nagedacht. Inhoudelijk in discussie gaan met een ‘beleidsmaker’ of ‘woordvoerder’ die zijn of haar standpunt krijgt aangereikt door de ‘Denktanks’, is zonde van de tijd. Ze hebben geen benul, en elke verbale confrontatie met tegenstanders van wéér een oorlog, of wéér nieuwe vluchtelingenstromen, of wéér een pandemie, of wéér een commissie voor het een of het ander, loopt stuk op de dooddoener dat ‘Experts’ het erover eens zijn dat het moet.

Maar ook die ‘Experts’ uit de ‘Denktanks’ moet je niet proberen te verleiden tot een inhoudelijke discussie met feiten en argumenten die haaks staan op wat de sponsor van die ‘Experts’ wil, want dan trek je de ‘Wetenschap’ in twijfel, en solliciteer je naar de status van paria, of een tijdje in de gevangenis wegens het verspreiden van ‘desinformatie‘.

Het instituut van de ‘Herenclub’ was verre van optimaal, en ook de ‘Vakbonden’ hadden hun tekortkomingen. Maar hoe het mogelijk is dat we collectief als een blok gevallen zijn voor het concept van de ‘Denktank’, dat is mij een eeuwigdurend raadsel. Waarmee ik niet wil stellen dat er geen ‘Denktanks’ zijn die over een bepaald onderwerp verstandige dingen zeggen.

Maar dat is dan omdat hun sponsor iets wil wat toevallig samenvalt met het belang van de samenleving op dat moment. Daar kunnen ze echter beter geen gewoonte van maken, want dan zijn ze niet meer nodig. Bij de ‘Herenclub’ of de ‘Vakbond’ was dat niet bezwaarlijk, want de leden betaalden de rekeningen zelf. Maar bij een ‘Denktank’ is dat dodelijk.

Betaald worden om te denken is eigenlijk hoe dan ook geen gezond concept, als je er even over nadenkt. Het dient een uitdaging te zijn om je intellect in dienst te stellen van de gemeenschap, via de dialoog met je medemens. De beloning is het werkbare resultaat en de erkenning dat jouw gedachten over de materie de voorkeur verdienden boven die van anderen. Dat vergt volledige intellectuele vrijheid, en geen goudvissenkom.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Politiek

Schaf de CIA af

Published

on

cia

Zowat elke waardeloze escapade van het Amerikaanse buitenlands beleid van de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig gaat terug op de CIA. 

CIA Van de catastrofale staatsgreep van de Iraanse president Mohammad Mossadegh in 1954, de regimewisseling van de Guatemalteekse president Jacobo Arbenz omdat hij het aandurfde om United Fruit op de tenen te trappen, het fiasco van de Varkensbaai, de vele, sommige nogal belachelijke, pogingen om Fidel Castro, Zuid De ondergang van de Vietnamese leider Ngo Dinh Diem, een mogelijke rechtse Cubaanse link met de moord op JFK, de moord op de Chileense generaal Rene Schneider en de omverwerping van de Chileense president Salvador Allende, de Watergate-inbraak en nog veel, veel meer – de vingerafdrukken van de CIA waren al deze misdaden. 

Het werd zo erg dat twee hooggeplaatste, echt-centristische regeringsfunctionarissen opriepen tot het schrappen van de CIA: senator Patrick Moynihan in 1995 en president Harry Truman in 1963.

Een nieuw boek bewijst het. Jefferson Morley’s  Scorpion’s Dance, de president, de Spymaster en Watergate ,  beschrijven tientallen jaren van CIA-grappige zaken, en er waren er heel veel. Inderdaad, als je je ooit afvraagt ​​hoe de wereld zo’n puinhoop is geworden en wie daarvoor verantwoordelijk is, lees dan dit boek. En er is geen reden om aan te nemen dat de onzin is gestopt of dat de CIA, ondanks de Taliban, zich op de een of andere manier stilletjes met haar eigen zaken bemoeit en haar papavervelden in Afghanistan water geeft.

Nee. De CIA leidde terroristen op in het hele Midden-Oosten en nazi’s in Oekraïne. Ze zijn er nog steeds mee bezig, hoewel hun avonturen aan de Russische grens tot verreweg de meest dodelijke ramp leiden in een geschiedenis die doorzeefd is met hen, om de simpele reden dat de Russische caper op elk moment nucleair kan worden. Aan de manier waarop ze zich hebben gedragen, lijkt het alsof de CIA dat wil. Als Biden het agentschap kan controleren en een nucleaire winter en radioactieve wereldwijde massadood kan voorkomen, zal ik erg onder de indruk zijn.

Morley’s boek richt zich op de relatie tussen president Richard Nixon en CIA-directeur Richard Helms. Hun ietwat ongemakkelijke, edgy teamwerk leidde tot debacles in binnen- en buitenland. Met de goedkeuring van Nixon bespioneerde Helms illegaal de anti-oorlogsbeweging. Ondertussen hielp de CIA de moord op generaal Schneider – omdat hij een civiele machtsoverdracht steunde en Allendes legitieme presidentschap niet ongedaan zou maken, iets dat de kribbige trots van Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger diep beledigde – moedigde fascistische moordenaars aan om achter Allende aan te gaan. . Het gaf aan dat de VS hun excessen niet alleen niet zouden stoppen, maar ze ook zouden steunen.

En Chili bedreigde niet eens een vitaal Amerikaans belang. Het was van internationale betekenis voor Washington. Maar Morley merkt op: „Chili was belangrijk als theater in de Koude Oorlog.” En de VS stal de show. De anti-Allende-coup leverde een geweldige prestatie van hoe Nixon en Helms de CIA inzetten om vrijheid, eerlijkheid, democratie en fatsoen te vernietigen. Het luidde tientallen jaren van openlijk fascisme in onder Pinochet. Maar de Amerikaanse elites vonden dit de moeite waard. Het beheer van de publieke perceptie dat Washington de koude oorlog aan het winnen was, bleef van het grootste belang, en hoe opzichtiger de tentoonstelling, hoe beter.

Dit was en blijft typisch. Washington gelooft dat het moet worden gezien als winnend en zijn vijanden als volkomen verdorven. “Het staat buiten kijf dat het idee om een ​​spectaculaire misdaad te plegen,” schrijft Morley, “en Cuba de schuld te geven als een manier om Castro omver te werpen, medio 1963 in omloop was op de hoogste niveaus van het Pentagon en de CIA.” Klinkt bekend? Vervang Cuba door Rusland en Castro door Poetin en je zult zien dat er in 50 jaar weinig is veranderd. 

De CIA bezit een zeer mager draaiboek, bijna uitsluitend doorspekt met mislukte strategieën, maar dit falen lijkt het bureau er nooit van te weerhouden dezelfde idiotie te herhalen, in de hoop op een ander resultaat: Einsteins definitie van waanzin. En volgens die regel was Helms een van de gekste van allemaal. “Roems, zoals Nixon, waren voorstander van actie. Het communisme, meenden ze, moest overal worden weerstaan. Zelfs met het manifeste fiasco van Vietnam hebben Helms en Nixon de strategie nog steeds verdubbeld. Nu is het communisme in de eenentwintigste eeuw misschien op de terugtocht, maar het fanatieke, paranoïde gevoel van een bedreiging voor Amerika verzadigt de hogere regionen van Washington. Dat in combinatie met andere gouvernementele kwalen is giftig.

“Een van de belangrijkste erfenissen van Nixon en Helms was cynisme”, schrijft Morley, en later dat van het Amerikaanse volk: “Bij gebrek aan een geloofwaardige verklaring voor Kennedy’s dood, explodeerde het wantrouwen jegens de regering en werd samenzweringsdenken gelegitimeerd.” En wie zegt dat het niet legitiem was? De CIA, de maffia, de anti-Castro Cubanen hadden allemaal een hekel aan Kennedy, en hun sluwheid was allemaal met elkaar verweven. 

Robert Kennedy ging er inderdaad van uit dat een dergelijke dodelijke combinatie zijn broer had gedood, maar Morley merkt op dat hij er niet naar kon handelen totdat hij president werd. Heel handig deed hij dat niet. En de moord op JFK werd onder het tapijt geveegd. Zoals Morley over de Franse president Charles De Gaulle schrijft: “Niet lang na Dallas voorspelde hij dat de Amerikaanse overheid zou terugschrikken om de raadselachtige misdaad van Dallas te onderzoeken. ‘Ze willen het niet weten,’ zei De Gaulle. ‘Ze willen het niet weten. Ze zullen zichzelf niet toestaan ​​om erachter te komen.’”

Het onderzoek van de Frank Church-congrescommissie aan het eind van de jaren zeventig naar misbruik door de CIA en de FBI markeerde het hoogtepunt van de inspanningen van de regering om deze schimmige criminele ondernemingen aan het licht te brengen. Het is sindsdien steil bergafwaarts gegaan en een duik in de duisternis. Na 9/11 kwam de waanzinnige oorlog tegen het terrorisme, toen het veel erger werd. 

Met carte blanche van de regering van George “Mission Accomplished” Bush, martelde de CIA onschuldige mensen op zwarte locaties over de hele wereld. Deze zinloze en gruwelijke wreedheden werden nooit vervolgd. In feite, Barak “Ik ben goed in het doden van mensen”, veegde Obama ze opzettelijk onder het tapijt en de zaken verslechterden alleen maar tijdens zijn regeerperiode. Maar ze stortten naar een dieptepunt onder Joe “Russische regimeverandering” Biden: dankzij de CIA en de speciale troepen van de VS in Oekraïne kan de mensheid over de afgrond turen naar nucleaire vernietiging.

Volgens de New York Times op 25 juni “zijn sommige CIA-personeelsleden in het geheim blijven opereren in [Oekraïne], voornamelijk in de hoofdstad Kiev, en leiden ze veel van de enorme hoeveelheden inlichtingen die de Verenigde Staten delen met Oekraïense troepen.” Omdat de Russen dit natuurlijk weten, is het een recept voor een nucleair Armageddon. Als de CIA dat voor elkaar krijgt, zal dat zijn ergste gruweldaad tot nu toe zijn, veel, onvergelijkbaar erger dan zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord op Kennedy.

Biden zegt dat hij de Derde Wereldoorlog wil vermijden, maar zijn acties vertellen een ander verhaal. Dit is iets waarvoor hij zal boeten bij de peilingen in 2022 en 2024, maar dat is koude troost. We zouden tegen die tijd allemaal dood kunnen zijn vanwege zijn nucleaire vaardigheden. 

“Zoals gebruikelijk lijkt het erop dat de regering het van twee kanten wil hebben: het Amerikaanse volk verzekeren dat het wordt ‘in bedwang gehouden’ en dat we niet ‘in oorlog’ zijn met de Russen, maar alles doen behalve het planten van een Amerikaanse soldaat en vlag binnen Oekraïne”, schreef Kelley Vlahos in het Responsible Statecraft van 27 juni. “George Beebe … van het Quincy Institute … vraagt ​​zich af of Washington zelfs weet hoe ver het hier gaat.” Waarschijnlijk niet en speelt dus een onrechtvaardig arrogant spel met het lot van de mensheid. Wie gooit de dobbelstenen in dat spel? De CIA natuurlijk

Dit is het bureau dat Helms ons heeft nagelaten: gewelddadig, crimineel, geheimzinnig, wetteloos, het is een agglomeratie van moordenaars en folteraars die ongestraft over de hele wereld razen. Voormalig CIA-directeur Mike Pompeo pochte over het bureau: “We hebben gelogen, we hebben vals gespeeld, we hebben gestolen.” Dat zijn helaas slechts de overtredingen van het agentschap. Het zijn de misdrijven waar u zich zorgen over zou moeten maken. 

De CIA werkt niet alleen samen met nazi’s, ze traint ze ook. En het doet dat recht onder de neus van een land diep, tektonisch beledigd door het nazisme en, toevallig, gewapend met meer kernkoppen dan de VS. Dus momenteel flirt de CIA met de ultieme genocide, het uitsterven van de menselijke soort. Het is een instrument van het vleesgeworden kwaad. Los het op.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Stand van zaken na dodelijke schietpartij winkelcentrum Kopenhagen: ‘Wrede aanval’

Bij een schietpartij in een winkelcentrum in de Deense hoofdstad Kopenhagen zijn gisteren drie doden gevallen. Op de fatale actie is met afschuw gereageerd. Dit is de stand van zaken.… [...]

OM: man die instructies gaf voor moord Peter R. de Vries aangehouden

De man die via versleutelde berichten aanstuurde op de moordaanslag op Peter R. de Vries, is door justitie geïdentificeerd. Het zou gaan om de 27-jarige Krystian M. uit Polen. Vandaag… [...]

Gaat junta Rutte het leger inzetten tegen de boeren

De boeren voeren acties en steeds meer lijken ze voort te komen uit radeloosheid getuige de steeds vaker voorkomende ‘wilde acties’. Na de tijdige afschaffing van het referendum om ‘gedoe’… [...]

De bazen van het ‘Veiligheidsberaad’ zijn stiekem een nieuwe macht aan het worden

Tot ruim twee jaar geleden had nauwelijks iemand gehoord van ‘veiligheidsregio’s’, laat staan van ‘het Veiligheidsberaad’. Maar in coronatijd waren de burgemeesters van de veiligheidsregio’s en vooral hun voorzitter Hubert… [...]

Het bloedbad van Melilla

37 Afrikanen kwamen om bij een poging om over het hek van de Spaanse enclave Melilla in Marokko te springen. Ceuta en Melilla zijn twee steden die op het Afrikaanse… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN