Connect with us

Politiek

Weekendessay – De mythe van de Chinese suprematie

Published

on

china

Strategische incompetentie heeft Peking altijd geplaagd.

Toen ik in 1976 voor het eerst in China aankwam, waren er vier jaar verstreken sinds Nixon en Kissinger naar Peking waren gegaan om Mao te ontmoeten, het begin van wat Nixon zou bestempelen als ‘de week die de wereld veranderde’. Maar dat interval was niet lang genoeg om de dikke mist van verkeerde voorstellingen en regelrechte leugens te verdrijven tijdens dat bezoek van zowel de Amerikanen als de Chinezen – hoewel geen van die verhalen ging over wat er echt toe deed: de geopolitieke overwinning die uit die reis kwam.

Destijds, precies 50 jaar geleden, waren de VS diep verdeeld door de oorlog in Vietnam. Het Congres weigerde zowel die steeds impopulaire oorlog te financieren als ook de brede opbouw die nodig was om de enorme militaire opleving van de Sovjet-Unie te evenaren. Het zou de Sovjet-economie een decennium later ruïneren, maar in de tussentijd werden de VS overtroffen – totdat Nixon naar China ging en een diplomatieke revolutie veiligstelde die een ’tweede front’ voor de USSR zou openen. Naast andere omleidingen van Sovjet-energie, werden in 1976 ten minste 45 Sovjet-tank- en motorgeweerdivisies ingezet in de richting van Peking, duizenden mijlen van het NAVO-front in Duitsland.

Wat er ook nog meer tegen Nixon of Kissinger wordt gezegd, hun besluit om zich open te stellen voor communistisch China op zijn slechtst – in 1972 was de moorddadige culturele revolutie nog in volle gang – was een slim idee dat velen misschien hadden bedacht om het alleen maar te negeren van de hand. Het enige wat president Nixon hoefde te doen, was de onwelriekende Mao omhelzen (zijn dokter zou onthullen dat hij nooit zijn tanden poetste of zich baadde, tenzij hij in vrolijk gezelschap was).

Maar voor Nixon, de politicus, was het offer veel groter, hoewel hij het niet wist totdat het Watergate-schandaal hem op 9 augustus 1974 uit zijn ambt dreef, twee jaar nadat hij triomfantelijk in Peking was geland. Het verband was duidelijk: de centrumrechtse kern van de Republic Party viel samen met de ‘Taiwan Lobby’, die op haar beurt het anticommunistische blok omvatte en die vanaf het begin van zijn politieke carrière de harde kern van Nixons aanhangers vormde. Toen Nixon de zaak verraadde door de allerergste communist ter wereld te omarmen – in totaal extremer dan de Sovjets als het ging om het afschaffen van privébezit – en toen hij Taiwan de rug toekeerde, deed Republikeins rechts hetzelfde met hem waar hij voor pleitte helpen om de Watergate-aanvallen af ​​te weren.

In veel opzichten een vreemde man – wie anders zou zichzelf als een absolute underdog beschouwen terwijl hij in het Oval Office van het Witte Huis zit? — Nixon was ook een echte patriot: in 1942, toen hij werd toegewezen aan de veiligste marine-knuppels in Iowa, deed hij er alles aan om zichzelf in een gevechtsgebied te manoeuvreren. Maar als hij had geweten dat zijn inval in Peking hem onbeschermd zou achterlaten voor zijn vijanden en hem het Witte Huis zou kosten, had hij misschien ver uit de buurt van Mao gebleven.

Noch de Amerikaanse noch de Chinese media gaven een verkeerde voorstelling van die gewichtige strategische ontmoeting, maar ze sloegen de handen ineen om de realiteit van China zelf volledig te verbergen. Bijvoorbeeld, geen van de bewonderende beschrijvingen van Peking en zijn keizerlijke monumenten in de New York Times bereidde me voor op de maag-omdraaiende stank die de stad doordrong, en bereikte binnenshuis als men probeerde te eten in de eetzaal van het Beijing Hotel. Door de hele stad werd menselijk afval niet weggespoeld, maar zorgvuldig verzameld als kostbare ‘nachtaarde’-mest en vervolgens in handkarren geschept die langzaam door de stad naar de omliggende groentevelden werden getrokken.

Ook heb ik in 1972 niet gelezen hoe de mensenmassa’s in de straten van Peking van de ene naar de andere plaats sjokten in verschillende toestanden van klinische depressie, begrijpelijk genoeg gezien de diepe ellende waarin ze leefden – vanuit hun één-kamer-per-familie, binnenplaatshuizen met geen warm water voor ieders sjofele Mao-pakken en grijze gezichten die wezen op ondervoeding. Dit alles viel nog meer op door de alomtegenwoordige posters waarop extatisch blije enthousiastelingen met roze wangen voor Mao applaudisseren.

Evenmin wilde iemand in 1972 vermelden dat de ambtenaren die ze tegenkwamen – zoals ik vier jaar later deed – allemaal leden aan intense slaapgebrek: ze moesten kort na zonsopgang hun kantoor bereiken voor lange pre-work “strijdsessies”, met de conciërges en junior medewerkers die het Revolutionaire Comité van hun ministerie leiden, spelen Rode Garde om hen te verwijten. De grillige rituelen van de Culturele Revolutie gingen door tot Mao stierf.

In plaats van enige kritiek prees de Amerikaanse pers alles, inclusief de gezondheidsbevorderende eigenschappen van fietsen van en naar het werk, ook al was de zomerlucht in Peking vol fecaal stof, met koolmonoxide toegevoegd in de ijskoude winters van de met kolen verwarmde stad.

Een destijds grote journalist, James Reston, had al verteld over zijn eigen geweldige ervaring van Peking toen hij daar in juli 1971 plotseling een spoedoperatie moest ondergaan. Zijn acute blindedarmontsteking had hem kunnen doden, maar het dichtstbijzijnde ziekenhuis bleek volledig uitgerust en de operatie is goed verlopen. Pas vele jaren later, toen Mao’s arts overliep en zijn memoires schreef, bleek dat Reston naar het ziekenhuis was gebracht dat gereserveerd was voor de hoogste partijleiders – de enige in Peking die volledig was toegerust om hem te behandelen, of iemand die een operatie nodig had.

De geur verdween in latere jaren toen kunstmest arriveerde, maar veel van de verkeerde voorstellingen van die reis uit 1972 blijven tot op de dag van vandaag hangen – waarvan verreweg de belangrijkste de legende is van China’s strategische staatsmanschap, superieur vanwege zijn zeer lange bereik perspectief, vervolgens gepersonifieerd door Zhou Enlai. Omdat Kissinger in de eerste plaats met Zhou onderhandelde, verhief hij die slaafse padie – die nooit geprobeerd heeft levenslange collega’s te redden van Mao’s moorddadige intriges – tot een staatsman van transcendentale wijsheid, volledig begiftigd met de afdeling long-view.

Dit werd geïllustreerd door Zhou’s antwoord op Kissinger’s kruiperige verzoek om zijn retrospectieve kijk op de Franse Revolutie. Inderdaad, Kissinger werd het antwoord van de Grote Man nooit moe: “Te vroeg om te zeggen”. Zie je, zie je, zou Kissinger eraan toevoegen, China’s grootste geesten kijken 200 jaar vooruit. Tegenwoordig gebruiken auteurs en uitgevers nog steeds “het lange spel spelen” in de ondertitels van boeken over China.

Zij moeten niet. Chas W. Freeman, de tolk, vertelde Kissinger onmiddellijk dat Zhou doelde op de studentenopstand van 1968 die De Gaulle ten val bracht, waarvan de uiteindelijke uitkomst in 1972 inderdaad nog onduidelijk was. Maar Kissinger weigerde zijn twee eeuwen op te geven voor slechts vier jaar, en bleef het verhaal herhalen bij het sieren van de eettafels van de extreem rijken in de daaropvolgende decennia. Het was een van de eenvoudigere Kissinger-mystificaties: door Zhou in een groot staatsman te veranderen, kwalificeerde hij zichzelf als een – onnodig, zou later blijken, omdat hij zo weinig concurrentie had totdat Reagan arriveerde om de ballon van de Sovjetmacht te laten leeglopen.

Kissingers leugen over Zhou was slechts de staart van een veel grotere rat: de historische vervalsing die China’s verbazingwekkende staat van dienst van strategische incompetentie door de eeuwen heen negeert, om diepgaande strategische wijsheid aan de Han toe te schrijven – een wijsheid die ook belichaamd is in China’s klassieke strategische handleidingen, met Sun Tzu’s de meest bekende.

Om die legende te geloven, moest het meest fundamentele feit over de Chinese geschiedenis worden genegeerd: keer op keer, na de ondergang van de Tang – conventioneel gedateerd 618 tot 907 – werden de Han verslagen, veroverd en lang geregeerd door veel minder geavanceerde indringers die ze waren enorm in de minderheid. Je kunt je voorstellen hoe het ging: een paar steppekrijgers in lompen en bont zouden aankomen, de Chinese generaals in zijde en glanzend pantser tegenover hen zouden o zo slimme Sun Tzu-citaten uitwisselen, hun leger zou worden overspoeld, het land veroverd, en regeerde toen decennia of eeuwen.

Gedurende de duizend jaar tot aan de val van het Jurchen-sprekende Manchus in 1912, waren de Chinezen pas tijdens de Ming-dynastie 1368-1644 dat de Chinezen werden geregeerd door Chinezen – zeer waarschijnlijk omdat de oprichter Zhu Yuanzhang begon als een kloosterdienaar en kon geen Sun Tzu of enige andere misleidende handleidingen hebben gelezen die oorlogvoering reduceren tot slimme trucs. Hun nutteloosheid werd bewezen tot in de 20e eeuw, toen de Japanners de laatste van de zwaar in de minderheid zijnde buitenlandse veroveraars werden die Peking, Nanjing, Shanghai, Kanton en zoveel van China’s grondgebied veroverden als ze wilden, met zowel communistische als Kuomintang-troepen die even niet in staat waren om ze met succes te bestrijden.

Op dit moment bedreigen geen steppestrijders Peking, maar de strategische incompetentie van zijn heersers blijft bestaan. Precies in een tijd waarin de diep verdeelde Verenigde Staten bondgenoten nodig hebben om China in bedwang te houden, hebben de grillige agressie van Peking sinds 2009 de neutralistische voorkeur van India (aangevallen in Ladakh en uitgelokt boven de staat Arunachal), de neutralistische verleidingen van Japan (gedurende de driejarige overwicht van de Democratische Partij van Japan die nu is uitgestorven), de neutralistische ambities van Indonesië en de pro-Chinese tendens in de Filippijnen ( net toen velen in de Filippijnen geneigd waren in de sfeer van Peking te glijden, reageerden de Chinezen door eilandjes en scholen te stelen) .

Gezamenlijk voegen Amerika’s nieuwe bondgenoten genoeg massa toe aan Vietnam en Australië – het eerste land dat in 2009 de Chinese ziekte begreep – om de Chinezen in aantal te overtreffen, hun economische prestaties te overtreffen en hun minder dan geweldige technologische verworvenheden volledig in te halen. (Pentagon-hyping van hypersonische FOBS-raketten is schaamteloos budgetpompen: ze hebben geen waarneembaar doel bij gebrek aan ballistische raketverdediging om te ondervliegen .)

Wat kwantumcomputing en kunstmatige intelligentie betreft, denken alleen de ernstig slecht geïnformeerden dat de Chinezen voorop lopen. Nog in 2020 werd de opschepperij van Huawei over zijn zogenaamd superieure Kirin 980-microprocessors algemeen aangenomen; ze hebben zelfs de arme Xi Jinping bedrogen. Ja, ze waren inderdaad best goed, maar de technologie was niet van Huawei – het behoorde toe aan het VK en de VS, wat betekende dat de Nationale Veiligheidsraad van Trump de Kirin-productie en veel van Huawei als geheel kon en deed afsluiten met een paar telefoontjes.

Maar Kissinger, die nog steeds sterk is, beoordeelde Chinees staatsmanschap zeer hoog toen hij zijn China- boek in 2012 publiceerde. Hij geloofde, terecht, dat de Chinezen hard zouden blijven werken, hun economie zouden uitbreiden en de trage Amerikaanse groei zouden inhalen. Hij dacht ook, ten onrechte, dat Chinese leiders hun zero-sum-mentaliteit zouden overstijgen, waardoor Washington en Peking de zaken van een ‘G-2’-wereld zouden kunnen regelen, waarin – zoals hij schreef – landen als India en Japan zouden moeten hun plaatsen vinden.

Altijd onwaarschijnlijk, G-2 werd onmogelijk toen Xi Jinping arriveerde. Voor hem is alleen G-1 goed genoeg. Niet omdat hij een megalomaan is, maar juist het tegenovergestelde: hij denkt, juist, dat, tenzij de partij een onbetwiste hegemonie vestigt, waarin haar heerschappij superieur wordt geacht aan democratisch bestuur, communistisch China zal instorten, net zoals de Sovjetregering deed. Hij heeft gelijk.

Op 9 september 1976, tijdens een bezoek aan een militaire eenheid in de buurt van Peking – ik was de nummer twee in de delegatie van JR Schlesinger, de zojuist ontslagen minister van Defensie – kwam alles plotseling tot stilstand. Mao was net overleden. Wat volgde was een reeks bizarre gebeurtenissen die China voor altijd zouden veranderen.

Ten eerste was er de staatsligging, in de armoedige onmetelijkheid van de Grote Hal van het Volk voor het keizerlijk paleiscomplex. De diplomaten die al in Peking waren, vormden een lange rij die de trappen op ging – niet in volgorde van prioriteit, zoals de gewoonte is, maar in volgorde van voorkeur: Roemenië was toen nummer één omdat de Chinezen ruzie hadden gemaakt met Albanië terwijl de “revisionistische” Sovjet-Unie zat helemaal achterin.

Toen we de hal binnengingen waar een heel groene Mao dood lag, zagen we dat we alleen waren met China’s absolute heersers, “The Gang of Four”, daar stonden: Jiang Qing Mao’s half gestoorde, superextremistische, laatste vrouw; (hij had lang de voorkeur gegeven aan seks met zijn zeer jonge “verpleegsters”), Zhang Chunqiao en  Yao Wenyuan ( twee armoedige partijbureaucraten), en Wang Hongwen (Shanghai’s lange, knappe absolute baas, die zelfs tanks van de grens had overgeplaatst om zijn eigen enorme arbeidersmilitie).

Hij was de enige die ons met een knikje begroette, terwijl de anderen… geterroriseerd leken. Ze wisten, net als wij niet, dat ze heel snel zouden worden opgesloten. Vervolgens, nadat ik er vrij zeker van was dat Mao dood was, werden we naar een andere kamer geleid om te rouwen met de geselecteerde ‘beste vrienden’ van China: de Noord-Vietnamese en Noord-Koreaanse ambassadeurs, met wie we niet konden spreken gezien de afwezigheid van diplomatieke betrekkingen, twee afgezanten van de Rode Khmer die eruitzagen als   moordzuchtige dwergen, en de Roemeense ambassadeur die rondliep en zei wat een heel, heel trieste dag het was, verwoed proberend een minimum aan beleefdheid te genereren tussen mensen die vastbesloten waren elkaar te negeren.

Ik was ook niet van enige hulp: geboren in het Roemeense Arad, antwoordde ik nu sunt sigur (“ik weet het niet zeker”) op zijn “droevige dag”-bezwering. Volkomen geschrokken toen hij me in zijn taal hoorde spreken, en totaal in verlegenheid gebracht door mijn opmerking, ging naar Schlesinger om zich ervan te vergewissen dat we niet allemaal Roemenen waren die eropuit waren gestuurd om hem te pakken te krijgen.

Ik had Peking verlaten toen de Bende van Vier werd gearresteerd, maar was weer terug toen Deng Xiaoping aankondigde dat het allemaal voorbij was: de Culturele Revolutie, de sluiting van China, het maoïsme. Daarna verliep alles soepel tot de financiële crisis van 2009 toen de partijbazen dachten dat het allemaal voorbij was voor het democratisch kapitalisme. Hun reactie was perfect voorspelbaar: sinds 2010 gedroeg de VRC zich alsof het een goedkope opwindbare speelgoedauto was, die recht vooruit rolde om in aanvaring te komen met zijn buren, steeds meer vijandige reacties uitlokte en toch volhardde.

Eén voorbeeld is genoeg voor iedereen: net op het moment dat de Japanse regering in neutralisme afglijdde, veranderde het leiderschap van de VRC een banale, dronken vissersbootschipper-aflevering vlak bij de Senkakus (absurd opgeëist door China) in een totale aanval op alles wat Japans is , van ambassades en consulaten die werden belegerd door vijandige menigten tot aanvallen op Japanse bedrijfskantoren, autodealers en zelfs tegen individuele Japanners – allemaal uitgelokt door onophoudelijke roep om wraak van hysterische functionarissen. Het uiteindelijke resultaat was de verkiezing van de LDP van Abe Shinzo, die China regelrecht als tegenstander op zich nam.

Ondertussen was de Amerikaanse elite, zowel met Nixon aan het begin als na de opening van de Chinese economie door Deng Xiaoping, meer dan tevreden met het voorzitten van de de-industrialisering van de Verenigde Staten, onverschillig voor de uiteindelijke politieke gevolgen van het vervangen van vele miljoenen van $ 30 fabrieksbanen per uur met $ 10 per uur “service economie” banen, met de inkomende stroom van goedkope consumptiegoederen die zogenaamd de verarming zou verlichten.

Nu oefent China natuurlijk tegen al zijn buurlanden, en schenkt de Verenigde Staten nieuwe allianties, sommige openlijk en officieel, andere openlijk maar zonder een formeel verdrag, en andere komen in opkomst – een proces dat zal doorgaan tot Xi Jinping, die met zijn praten over “oorlogsgereedheid”, zich nu in zijn Mussolini-fase bevindt, veroorzaakt een gewapende strijd die ernstig genoeg is om de aankomst van tankers en bulkcarriers in Chinese havens te stoppen.

Als dat gebeurt, zal ondervoeding niet ver achterblijven, vanwege de kritieke afhankelijkheid van China van geïmporteerd diervoeder. In 1976 waren rijst, sorghum, kool en zeldzame stukjes kip voldoende. Niet vandaag. Als Xi Jinping valt, kunnen de varkensvleesprijzen de oorzaak zijn.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

EU vernieuwt digitale Covid-certificaat ondanks 99% negatieve publieke feedback

Published

on

Covid-certificaat

Op voorstel van de Europese Commissie heeft het Europees Parlement, zoals verwacht, gestemd om het EU Digital Covid-certificaat met nog een jaar te verlengen. De stemming was 453 voor, 119 tegen en 19 onthoudingen.

De Covid-certificaat regeling zou op 30 juni aflopen. Eerder deze maand had een delegatie van het parlement al een “politiek akkoord” bereikt met de Commissie over de verlenging van het certificaat, waardoor de stemming van gisteren vrijwel een uitgemaakte zaak was.

De certificaatverordening werd oorspronkelijk in juni vorig jaar aangenomen, zogenaamd om “veilig reizen” tussen EU-lidstaten te vergemakkelijken. Maar het digitale EU-certificaat evolueerde snel tot het model en soms de infrastructuur voor de binnenlandse “gezondheids”- of Covid-passen die het volgende jaar de toegang tot vele andere gebieden van het sociale leven zouden beperken.

De EU heeft ervoor gekozen om het covid-certificaat te verlengen ondanks de overweldigend negatieve resultaten van een openbare raadpleging over het onderwerp die door de Europese Commissie is gelanceerd onder de noemer “Geef uw mening” en die van 3 februari tot 8 april voor het publiek toegankelijk was De raadpleging lokte meer dan 385.000 reacties uit – die bijna allemaal tegen vernieuwing lijken te zijn!

In een brief aan de Europese Ombudsman die het Franse parlementslid Virginie Joron op haar Twitter-feed plaatste, schrijft Joron:

Ik lees willekeurig honderden reacties met mijn team. Ik vond geen voorstander van verlenging van de QR-code [dus het digitale certificaat]. Op basis van dit grote onderzoek lijkt het duidelijk dat vrijwel alle reacties negatief waren.

De overwegend negatieve tendens van de reacties was inderdaad vanaf het begin duidelijk. De eerste volledige pagina met reacties, allemaal van 4 februari, is hier beschikbaar . Ze zijn natuurlijk in verschillende talen van de Europese Unie: Frans, Duits, Italiaans en ook één in het Engels.

Om de lezers een idee te geven van de teneur, hier is een vertaling van alleen de eerste regel of twee van de eerste paar reacties (beginnend vanaf de onderkant van de pagina):

Ik ben volledig tegen de vaststelling van dit certificaat, gezien wat er momenteel gebeurt met de rampzalige behandeling van Covid door de EU …

Ik wil dat deze cst [waarschijnlijk een verwijzing naar het Belgische “Covid Safe Ticket”] of vaccinpaspoort eenvoudigweg wordt geëlimineerd …

In het conceptdocument worden beweringen gedaan die niet wetenschappelijk onderbouwd zijn. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat het Covid-certificaat een effectieve bescherming biedt tegen de verspreiding van het virus – welke gegevens kunnen deze bewering ondersteunen?…

Hallo, ik ben geschokt en walg van de vrijheidsdodende beslissingen die in de EU zijn genomen … met betrekking tot dit “Europese certificaat” …

Het covid-certificaat of de groene pas MOET onmiddellijk worden afgeschaft als discriminerend en ongrondwettelijk en mag niet worden ondersteund door wetenschappelijke gegevens, omdat het uitsluitend is gebaseerd op BEPAALDE maatregelen voor burgers…

Ik ben tegen de verlenging van de groene pas, die geen ander doel dient dan het creëren van discriminatie…

Ik wil nooit meer onderworpen worden aan een discriminerend certificaat…

En tot slot de Engelstalige vermelding:

Het digitale Covid-certificaat zou per direct moeten eindigen. Er zijn zoveel gegevens die het feit ondersteunen dat digitale paspoorten nul positieve invloed hebben op transmissiesnelheden en in feite zijn er in de meest gevaccineerde en sterk gereguleerde landen [sic.] covid-percentages krankzinnig …

En zo verder, enzovoort, tot 385.191 reacties.

De vernieuwing van het Digitaal Covid Certificaat betekent niet dat het direct wordt toegepast, maar dat de infrastructuur op zijn plaats blijft en dat het kan worden toegepast als en wanneer lidstaten dat nodig achten.

De huidige regels voor het bezit van een geldig digitaal EU-Covid-certificaat discrimineren niet alleen, onnodig te zeggen, tegen niet-gevaccineerde, maar ook tegen natuurlijke immuniteit, die als vluchtiger wordt behandeld dan door vaccins veroorzaakte immuniteit.

Bewijs van voltooide basisvaccinatie maakt een certificaat 270 dagen geldig; het bewijs van het ontvangen van een boosterdosis geeft voorlopig onbeperkte geldigheid. Aan de andere kant geeft een bewijs van “herstel” – waarbij een positieve PCR-test het enige geaccepteerde bewijs is – slechts 180 dagen geldigheid.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU Een nieuwe westerse religie krijgt vorm

Published

on

eu

EU Leiders in het Westen zijn de afgelopen 12 maanden erg druk geweest met het opzetten van internationale instellingen, regelgeving en technologieën die de bevoegdheden die ze tijdens de lockdown hebben gekregen legitimeren, formaliseren en verankeren. 

EU Ze hebben hun centrale banken die protocollen ontwikkelen voor het implementeren van nieuwe digitale valuta die het toezicht op de financiële transacties van hun bevolking vereenvoudigen; op vaccins gebaseerde identificatiesystemen (zoals het digitale Covid-certificaat van de EU , de gezondheidscode van Hong Kong en de digitale passagiersverklaring van Australië ) die het volgen van personen binnen en tussen landen gemakkelijker maken; en CO2-budgetten en sociale kredietsystemen die kunnen worden gebruikt om te beoordelen wie het waard is om te reizen en een redelijke levensstandaard, en wie niet.

Westerse politici gingen tijdens de covid-periode op de vuist met het opschorten van normale vrijheden en het beheersen van het dagelijkse leven van mensen. Hun autoritarisme was zo extreem dat, achteraf bezien, de legitimiteit ervan in westerse ogen moest worden gecementeerd via een permanente reeks internationaal gecoördineerde command-and-control-structuren.

 Deze zouden een bolwerk vormen tegen uitdagingen in en buiten de rechtbank, de achterkant van politici uit het covid-tijdperk beschermen en ook hun carrière bevorderen: hun herverkiezingsvooruitzichten zullen verbeteren omdat kiezers eerder geneigd zijn het ideologische verkooppraatje te blijven slikken als het wordt gezien als ondersteund door een wereldwijde consensus.

De nieuwe mondiale instellingen, hopen politici, zullen ervoor zorgen dat de kudde diep gehoorzaam blijft aan hun leiders, in beslag wordt genomen door zelfhaat en op hun hoede blijft voor elke medemens met wie ze verzet zouden hebben georganiseerd.

Deze nieuwe westerse orde die door onze leiders wordt opgericht, is verwant aan een religieuze orde die de neo-feodale ideologie behoudt die tijdens covid tot stand kwam, terwijl de massa’s verdeeld en in een staat van zelfhaat worden gehouden. 

De drie-eenheid van inputs

Om een ​​nieuwe religie op te richten, heb je eerst een aansprekend ideologisch verhaal nodig. Dan heb je een priesterschap nodig. Ten derde heb je een geschikt hoofdkwartier nodig voor het pausdom. De eerste twee waren gemakkelijk, maar de derde blijkt een knelpunt te zijn.

Laten we eens kijken waar we staan ​​met elk van deze drie.

In de middeleeuwen was de heersende ideologie dat iedereen zondig was en dat de duivel in ons allemaal op de loer lag, een verhaal dat leidde tot constante zelfhaat en een verdeelde boerenstand. Verenigd hadden ze stand kunnen houden, maar verdeeld waren ze een gemakkelijke prooi voor de rijken. De elites van de 21e eeuw zijn op zoek naar een modern equivalent van de zondeverhalen uit de Middeleeuwen.

Het blijkt dat ze een bijna beschamend groot aantal zondeverhalen hebben om uit te kiezen, aangezien legioenen fanatici geschikte oorzaken aandragen. Mogelijke op zonde gebaseerde ideologieën omvatten wakkerheid, waarin iedereen het gevaar loopt door iedereen te worden getriggerd; eeuwige noodsituaties in het klimaat, waarin ieders activiteiten een gevaar vormen voor iedereen; en eeuwige gezondheidscrises, waarin iedereen een potentiële microbiële verspreider is voor iedereen.

De elites kunnen hun favoriete nieuwe ideologie kiezen, hoewel ze er wel een moeten kiezen. Menigten zijn gemakkelijk te leiden, maar ze zijn ook wispelturig en kunnen gemakkelijk hun lijnen vergeten. De religie die de elites kiezen om hun bevolking mee te binden, moet goed ingebed zijn om nuttig te zijn. 

Op het gebied van het priesterschap is er geen gebrek aan groepen om tot priester te reconstrueren. De beste kandidaten om de vacatures in het priesterschap in te vullen, zijn de bullshitters die al in de meeste moderne organisaties zijn ingebed: degenen die worden geassocieerd met woorden als ‘duurzaam’, ‘ethisch’, ‘veilige ruimte’, ‘diversiteit’, ‘gezondheidsbewust’, ‘inclusief’, en andere anodyne, deugd-signalerende gemeenplaatsen die een marketeer identificeren die een pestkop is geworden. 

Ze verkopen al het idee dat huidige werknemers een bedreiging voor anderen zijn en regelmatige interventies nodig hebben, zoals onbewuste vooringenomenheidstraining en andere vormen van zelfkastijding. De laag bullshitters die in bijna elke grote westerse organisatie wordt aangetroffen, staat te trappelen om de handhavers te worden van welke ideologie dan ook die hun banen zal versterken.

Dus de ideologie en het priesterschap zijn in principe op elkaar afgestemd. De bottleneck in de opbouw van een nieuwe westerse religieuze orde is het pausdom. Wat nodig is, is niet een kopie van het moderne pausdom in Rome dat relatief weinig echte macht heeft over de vele rooms-katholieken in de wereld van vandaag, maar een kopie van het pausdom dat een echte macht was om rekening mee te houden in de Middeleeuwen in Europa: een ideologische krachtpatser met enorme belastinginkomsten die de markten voor onderwijs, gezondheidszorg en spirituele diensten domineerden. 

Het leidde en stuurde priesters, hield toezicht op de leercentra, organiseerde lezen en schrijven, hield een groot systeem van hospices in stand, organiseerde verschillende oorlogen (inclusief de kruistochten), enzovoort. Het deed veel dingen die we nu als slecht zouden beschouwen, maar ook dingen die de meesten als goed zouden beschouwen, zoals het verzorgen van zieken en het levend houden van de kennis van eerdere beschavingen in kloosters en bibliotheken. Dat is het soort machtig pausdom dat nodig is om een ​​nieuwe westerse religie te verstevigen.

Waar de Heilige Stoel?

Lokale priesters hebben een pausdom nodig om redenen van coördinatie en cohesie, om te voorkomen dat ze van het ideologische voorbehoud aflopen. Stel je voor dat een plaatselijke priester zijn plaats vergeet en serieus begint te worden over ethiek of duurzaamheid (of de echte betekenis van een ander recent gekaapt en ontdaan woord) en begint te twijfelen aan bijvoorbeeld de belastingontduiking en het frequente reizen van degenen aan de top. Dat kan een mens niet hebben!

En aangezien er van tijd tot tijd nieuwe informatie opduikt, kan men er niet van uitgaan dat deze automatisch gunstig in de ideologie zal worden verwerkt, tenzij er een pausdom is om deze te interpreteren en richtlijnen te geven. Waar dergelijke begeleiding niet beschikbaar of voldoende duidelijk is, zouden mensen naar een gebied van ‘gemakkelijke priesters’ kunnen trekken, wat de hele religie zou ondermijnen. Dat kan men ook niet hebben!

Waar kunnen de elites dan een religieus hoofdkwartier vestigen van waaruit ze echt gezag kunnen uitoefenen als middel om de plaatselijke priesters in het gareel te houden? 

Hun gedachten gingen tot dusver uit naar de Wereldgezondheidsorganisatie , in de hoop dat deze keuze drie vliegen in één klap zou slaan. Het zou het misbruik van noodgezondheidsbevoegdheden tijdens lockdowns normaliseren en afkeuren; het zou automatisch een bepaald verhaal kiezen als de nieuwe ideologie; en het zou een nieuwe, op gezondheid gebaseerde internationale bureaucratie versterken die macht zou kunnen krijgen over lokale gezondheidsbureaucraten en over iedereen die onder de vlag van ‘gezondheid’ reist. 

Alles wat ‘duurzaam’, ‘ethisch’ of ‘veilig’ is, zou onder de algemene noemer ‘gezondheid’ kunnen worden geplaatst. Het pausdom zou kunnen worden gestapeld met een paar vertrouwde handen (Anthony Fauci en dergelijke) die toezicht zouden houden op de benoeming van ideologische details die door de politieke elites worden vereist, zoals passende vrijstellingen voor zichzelf en hun vrienden. 

Ze zouden ook de verantwoordelijkheid nemen voor het organiseren van inquisities om ideologische tegenstanders te neutraliseren en te elimineren. Het script voor hoe de WHO een nieuw soort middeleeuwse rooms-katholieke kerk zou worden, schrijft zichzelf bijna.

De recente poging om de nationale soevereiniteit via de WHO te ondermijnen, is het belangrijkste bewijs van coördinatie langs deze lijnen tussen de elites. Deze poging kan en moet uit elkaar worden gehaald om erachter te komen wie de poging financierde, wie de voorgestelde wetgeving schreef, welke nationale regeringen het steunden, wie binnen die regeringen het steunden, enzovoort. Dit is de eerste concrete manifestatie van de opkomst van een globalistische elite, die onderzoekers een reële kans biedt om te zien wie ‘ze’ zijn en hoe ‘ze’ zich organiseren en coördineren.

Onze Verlossers

Toch heeft de WHO een fatale fout als het gaat om het hoofdkwartier van een nieuw westers pausdom: het bestrijkt de hele wereld en wordt dus medegefinancierd door veel regeringen, waarvan sommige geen interesse hebben in wakkerheid en andere westerse ideologieën die verdeeldheid zaaien. Westerse bevolkingsgroepen. Deze regeringen vertegenwoordigen bevolkingsgroepen die genoeg ervaring hebben met kolonialisme om de ‘vernieuwing’ waar het Westen naar toe gaat, te erkennen en af ​​te wijzen. 

Dit is de belangrijkste reden waarom het voorstel aan de WHO om zich de ideologische leiding en controle over het gezondheidsbeleid over de hele wereld toe te eigenen, op zijn kop werd gezet: het werd door Afrikaanse landen in de maling genomen. Hoewel het Westen het later opnieuw kan proberen, betekent de structuur van de WHO dat elke succesvolle beslissing ook later kan worden teruggedraaid, wat geen recept is voor een goed functionerend pausdom.

De westerse elites hebben dus alternatieve kandidaten voor de Stoel nodig, voor het geval de WHO niet tot actie kan worden gedwongen. Ze hoeven de priesterschappen in Afrika of in een groot deel van Azië niet te controleren: het is hun eigen bevolking die in het gareel moet worden gehouden, in plaats van de hele wereld. In die zin was het WHO-gambiet een beetje overdreven, waarbij de behoefte aan controle over het hele Westen werd gecombineerd met een terugkeer naar het kolonialisme. 

Wat beter zou passen als een nieuw ideologisch hoofdkwartier, althans in eerste instantie, is een organisatie die voornamelijk de westerse kernbevolking bereikt en al een commando- en controlestructuur heeft. Bij voorkeur zou het iets zijn dat al verplicht is voor westerse politici die, net als kardinalen, de toekomstige pausen zouden kunnen kiezen.

De komende opstanding?

Iets als de NAVO zou heel mooi passen. 

De NAVO heeft de afgelopen 30 jaar grotendeels met haar duimen gedraaid en was wanhopig op zoek naar een nieuwe missie. De crisis in Oekraïne heeft het een tijdelijk nieuw leven ingeblazen en heeft ertoe geleid dat voorheen onafhankelijke Europese landen (zoals die vervelende eerdere uitschieters in Scandinavië, Zweden en Finland) als aspirant nieuwe leden binnenkwamen. De geografische dekking is nu bijna perfect afgestemd op die van het gewenste nieuwe pausdom. 

Het enige dat nodig is, is om te gaan van een organisatie die erop uit is ‘ons te beschermen tegen oorlog’ naar een organisatie die erop is gericht ‘ons overal voor te beschermen’. 

Een kleine stap voor de NAVO, een grote sprong voor de westerse politieke elites.

De NAVO, of een organisatie die qua reikwijdte en leiderschap erg op de NAVO lijkt, zou spoedig de mantel van een nieuw ideologisch pausdom kunnen dragen en enige directe controle kunnen krijgen over de vele kleine priesterschappen in westerse landen, waaronder op zijn minst de bullshit-industrieën en de kleinere gezondheidsbureaucratieën. 

Dit nieuwe internationale ideologische systeem zou een ongemakkelijke alliantie vormen met de toppolitici in westerse landen, die aanvankelijk door hen werd opgericht, maar in de loop van de tijd onvermijdelijk meer rivaliserend met hen zou worden. Net als in de Middeleeuwen zouden kerk en heersers ideologisch bondgenoten zijn met een gemeenschappelijke reeks slachtoffers (de overgrote meerderheid van de mensen), maar rivalen als het ging om middelen en de ultieme loyaliteit van die slachtoffers.

Wat mogen we van zo’n systeem verwachten? Een overkoepelende gezondheidsstructuur die een stroom van verdeeldheid zaaiend en ontwrichtend bijgeloof zou afkondigen, zou in de eerste plaats de productiviteit van lokale zorgverleners aanzienlijk verminderen. We hebben al een vermindering van de levensverwachting gezien in landen die lockdowns oplegden, en een vergelijkbare verslechtering van de volksgezondheid mag worden verwacht in het kielzog van toekomstig bijgeloof dat wordt aangewend voor de gezondheid. 

Op dezelfde manier zou achteruitgang worden verwacht op het gebied van de geestelijke gezondheid en de economische productiviteit van particuliere bedrijven, aangezien het toezicht op en het gekleineerd worden door een nieuw priesterschap een grote belemmering is voor de productiviteit en het concurrentievermogen. 

Achteruitgang in de gezondheid en efficiëntie van de bevolking zal niet veel uitmaken voor de politici die de ideologische invloed van een nieuw pausdom nodig hebben om hun posities te verstevigen, maar op de langere termijn zal het er toe doen voor de kracht van hun landen. Terwijl de elites profiteren van zo’n nieuw pausdom, is de prijs een verzwakking van zowel de bevolking als het land.

genaden redden

Welke krachten zijn in staat deze destructieve nieuwe ideologie te doorbreken? De twee belangrijkste kandidaten zijn concurrentie en nationalisme.

De wereld evolueert langzaam naar militaire en economische machtsblokken, met een blok bestaande uit China en Rusland en een ander blok uit het Westen. Zelfs binnen het Westblok zullen die landen en regio’s die erin slagen het nieuwe pausdom te weigeren, gedijen in vergelijking met de anderen, en de dynamische, energieke, vrijheidzoekende elementen van de bevolking aantrekken. De jaloezie die hierdoor ontstaat, zal een echte uitdaging zijn voor de nieuwe ideologieën.

Wat kan de nieuwe verlichtingsbeweging aan dit scenario doen? In veel westerse landen, waaronder de grote EU-landen, is het antwoord “op korte termijn niet veel”. De belangen die ijveren voor de consolidering van de noodbevoegdheden zijn enorm, met inbegrip van de reguliere media en de belangrijkste politieke partijen. 

Maar in andere Europese landen, zoals Zwitserland, is het antwoord “dit scenario zal waarschijnlijk helemaal worden vermeden”. Dit komt omdat dergelijke landen de realiteit van de huidige situatie al hebben begrepen en bewust buiten de westerse superstructuren blijven, waaronder zowel de NAVO als de EU. 

Het belangrijkste slagveld op korte termijn zal waarschijnlijk de VS zijn. De federalistische structuren van de Amerikanen zullen de komst van een nieuw seculier pausdom weerstaan. Maar als de NAVO gebruikt gaat worden als zetel van nieuwe pausen, zal het Amerikaanse veiligheidsinstituut sterk in de verleiding komen om zich aan te sluiten bij de andere machtige Amerikaanse belangen – Big Tech, Big Pharma, de globalisten en de wakkere beweging – die hard aandringen op ideologische zege.

De ogen van de dapperen en de vrijen in het Westen zijn op de VS gericht.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

Het Melilla-hek: zuidelijke flank en dood zonder rechten

Published

on

Melilla

Nog steeds geschokt door het bloedbad van Nador, naast de grens tussen Spanje en de Europese Unie in Melilla, is het complex om een ​​analyse te maken waarbij de pijn die door deze sterfgevallen wordt veroorzaakt, wordt genegeerd. Terwijl ik deze regels schrijf, is er nog steeds geen officieel dodental, maar ze liggen dichter bij de 50 die zijn aangekondigd door organisaties ter verdediging van de mensenrechten dan bij de 23 die door de Marokkaanse regering zijn erkend.

Wat de Spaanse regering nu het meest zorgen zou moeten baren, zou zijn te eisen dat Marokko de slachtoffers niet begraaft zonder een proces van identificatie en opheldering van de oorzaken van deze sterfgevallen. Lijken mogen niet ondergronds worden verborgen zonder te voldoen aan de minimumnormen voor legaliteit met respect voor de rechten die elk slachtoffer zou moeten hebben. In dit verband moeten we de verdragen aanhalen die zijn ondertekend ter bescherming van slachtoffers van schendingen van het internationaal strafrecht .

Het is duidelijk dat we deze strafrechtelijke kwalificatie nog steeds niet procedureel kunnen bepalen, maar de beschikbare gegevens wijzen in deze richting. En natuurlijk, als de begrafenis van de slachtoffers wordt uitgevoerd zonder de minste forensische procedure, dan moeten we concluderen dat het in strijd is met deze internationale normen.

Dit zou kunnen leiden tot de activering van de bevoegdheid van het Internationaal Strafhof om een ​​mogelijke verantwoordelijkheid voor het nalaten van Spanje dat het Verdrag van Rome heeft ondertekend, op te helderen. Marokko heeft echter alleen de status van waarnemer in genoemd verdrag , hoewel artikel 23 van de Marokkaanse grondwet van 2011 bepaalt dat genocide en andere misdaden tegen de menselijkheid en mensenrechtenschendingen strafbaar zijn.

In ieder geval moet de Spaanse regering een evenwicht vinden, en dat is de grote paradox, tussen een naadloze verdediging van de mensenrechten en de echte politiek van een zeer complexe diplomatieke relatie met het Koninkrijk Marokko, dat het met bloedige en betreurenswaardig deze nieuwe aanval op onze grenzen.

Wat er is gebeurd?

Er zijn veel onbeantwoorde vragen. De eerste vraag is om te bevestigen dat Marokko zich niet echt bewust was van deze benadering van de grens van talloze mensen die oprukten met het duidelijke doel om het hek aan te vallen. Had Marokko niet de capaciteit om ze te onderscheppen voordat het het kritieke punt van de grens bereikte? Het lijkt moeilijk te geloven.

Het is duidelijk dat als Marokko had ingegrepen voordat ze het grensgebied hadden bereikt, waarschijnlijk niemand van die interventie had gehoord en dat de gevolgen niet zo dramatisch zouden zijn geweest. Wilde Marokko dan weer meer publieke repercussies – die inmiddels uit de hand lopen – door zo’n grote groep migranten de grens te laten naderen? Wilde hij onze grenzen weer onder druk zetten met hybride destabilisatiesystemen? En de grote vraag, als het vorige antwoord bevestigend is, wat zou Marokko nu kunnen nastreven met deze nieuwe migratiedruk?

Je zou kunnen zeggen dat hun politiediensten hebben opgetreden om de aanval op het hek te voorkomen, maar ik sta erop: waarom lieten ze hen toe het kritieke punt te naderen en hen vervolgens af te slachten?

Deze bewegingen worden in de meeste gevallen georganiseerd door maffia’s die handel drijven in de wanhopige wensen van mensen in rampzalige economische, politieke en sociale omstandigheden. Deze zijn het resultaat van een kolonialisme dat in de 20e eeuw zijn hulpbronnen heeft uitgebuit en een hele reeks mislukte politieke regimes heeft opgebouwd.

Het is echter, en juist om deze reden, moeilijk te geloven dat, aangezien deze groepen zijn grondgebied binnenkwamen, Marokko zich niet bewust was van hun bewegingen in zijn eigen land totdat ze Nador bereikten, waar ze zelfs in menigten door de straten liepen. Natuurlijk was wachten tot ze het hek bereikten een riskante beslissing die leidde tot de opsluiting van deze mensen en een repressie ontketende die even gewelddadig was als de onbegrijpelijke dood van deze weerloze mensen gewelddadig was.

Gelijktijdig met de NAVO-top

Toevalligheden gebeuren, maar het is te toevallig dat dit slechts vier dagen voor de start van de NAVO-top in Madrid gebeurde. Om deze reden is het ook noodzakelijk om deze afgeleide in overweging te nemen vanwege het tijdelijke samenvallen van de feiten.

De bijeenkomst in Madrid wordt deze week gehouden met als meest urgente uitdaging de oorlog van Poetin in Oekraïne. Zonder natuurlijk de uitdaging te vergeten die de Indo-Pacific-regio en de rol van China de komende jaren zullen vormen. Het belangrijkste is bovendien dat de NAVO haar rol als organisatie voor de collectieve verdediging van haar leden in de Euro-Atlantische ruimte gaat opgeven om een ​​mondiale veiligheidsorganisatie te worden .

Hier blijkt de interesse van Spanje en andere mediterrane landen om ook een Bondgenootschappelijk veiligheidsbeleid te voeren op de zogenaamde “zuidelijke flank”, gezien het gevaar dat ontstaat door de hybride dynamiek van destabilisatie die uit de Maghreb en de Sahel komt. Het is op dit punt dat het tijdelijke samenvallen van deze buitensporige actie van de Marokkaanse veiligheidstroepen verrassend is. Vermoedelijk zijn de verklaringen van de Spaanse president, Pedro Sánchez , die de actie als effectief beschreef, gedaan zonder de omvang van de catastrofe in detail te kennen.

In ieder geval staat de agenda van de bijeenkomst in Madrid nu heel dicht bij enkele gebeurtenissen die de discussie verdienen over een veiligheidsbeleid dat de maffia demobiliseert die met mensenlevens spelen en die landen die door actie of nalatigheid gebruik hebben gemaakt van de wanhoop van migranten als instrument van zijn beleid ter verdediging van zijn eigen geostrategische belangen.

Als de actie van Marokko een andere bedoeling had, zal het in plaats daarvan een nieuw argument vormen voor het zogenaamde Strategische Concept van Madrid , dat de verdediging van “de soevereiniteit en territoriale integriteit” van alle leden van het Bondgenootschap omvat. Dit zal uiteindelijk eindigen met de uitsluiting van Melilla en Ceuta van het actieterrein van de NAVO, wat nu zal blijven binnen wat Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van het Bondgenootschap, de verbintenis noemt om “elke centimeter” van het grondgebied van de lidstaten te verdedigen. Dit versterkt exponentieel de zuidelijke flank, waarin Spanje de eerste belanghebbende partij is, aangezien historisch gezien de grootste externe bedreigingen voor zijn veiligheid uit de Noord-Afrikaanse regio komen.

Maar we kunnen niet zomaar vergeten wat er is gebeurd. Het is onmiddellijk noodzakelijk om een ​​internationaal onderzoek te eisen naar deze aanvallen op de mensenrechten waarin, als Spanje geen directe verantwoordelijkheid heeft, het op zijn minst een verantwoordelijkheid heeft als burgerwacht door een gemeenschappelijke controle van de grens met Marokko in te stellen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

NAVO-top op 29 juni: een “verplicht geschenk” aan Turkije!

Turkije – Zweden en Finland hadden zich al lang bereid verklaard om lid te worden van de NAVO. Maar een dergelijke daad moet unaniem worden goedgekeurd door alle Bondgenoten. En… [...]

EU: Uiterlijk in 2035 komt benzine alleen nog maar uit het stopcontact!

“Na de EU-commissie en het EU-parlement heeft de Raad gisteravond ook gestemd om de verbrandingsmotor op fossiele brandstoffen in 2035 te beëindigen. Dit is historisch! Europa is het eerste continent ter wereld… [...]

Ongelooflijke wreedheden door Spaanse grenswachten – De schande van Melilla!

Melilla! We raden zwakke lezers aan om de onderstaande video niet te bekijken. Wij hebben het ook als onze plicht om deze afbeeldingen beschikbaar te stellen. Zo behandel je mensen… [...]

De VN rouwt altijd meer om vermoorde moslims dan om gewelddadige christenen!

De Verenigde Naties hebben onlangs 15 maart uitgeroepen tot “Internationale dag ter bestrijding van islamofobie” . Deze datum is gekozen omdat op die dag een van de ergste terroristische aanslagen op moslims plaatsvond:… [...]

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset

Willen we een dictatuur of liever een Great Reset We hebben een college van B & W met een gemeenteraad. We hebben een college van Gedeputeerde Staten dat de provincie… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN