Connect with us

EU

Westen raakt steeds meer verdeeld over Oekraïnecrisis

Published

on

Oekraïne

In het huidige conflict over de oostelijke uitbreiding van de NAVO naar Oekraïne gaat het Westen steeds meer in de verdediging. Maar er zijn ook tekenen van een verandering in de machtsverhoudingen op wereldschaal met de toegenomen samenwerking tussen Rusland, China en Iran. Zelfs nu de diplomatieke draaimolen steeds sneller draait wordt de opeenvolging van vergaderingen en telefoontjes steeds korter.

Ook al draait de internationale diplomatieke draaimolen steeds sneller, de opeenvolging van ontmoetingen en telefoontjes wordt steeds korter, de westerse successen blijven achter bij de strijdlustige retoriek en inzet. Het Westen heeft tevergeefs geprobeerd het fundamentele belangenconflict tussen de NAVO en Rusland terug te brengen tot een conflict rond Oekraïne.

Rusland laat zich door het grote aantal bijeenkomsten in de meest uiteenlopende formaten niet van de wijs brengen en weerhouden van zijn oorspronkelijke eisen. Het verzandt niet in individuele vragen. Het maakt keer op keer duidelijk waar het om gaat: het garanderen van de eigen veiligheid. Dat betekent: een hernieuwde uitbreiding van de NAVO naar het Oosten door de toelating van Oekraïne zal niet worden geaccepteerd. En Rusland heeft duidelijk gemaakt dat het geen oorlog wil.

Het is zelfs de vraag of het Oekraïne wel wil. Oekraïne vermijdt al jaren een faillissement. Vanwege de ongebreidelde corruptie en de macht van de oligarchen heeft het IMF herhaaldelijk voorwaarden gesteld aan financiële hulp. De niet-democratisch gekozen Europese Commissie is minder preuts – ze heeft zojuist weer meer dan een miljard euro toegezegd zonder duidelijke voorwaarden. Misschien kan het land, dat door de stoplichtregering in Berlijn het hof wordt gemaakt als een eldorado voor groene energie en waterstof, dan eindelijk eens zijn onbetaalde elektriciteitsrekening voldoen.

Sinds de gebeurtenissen op het Maidan-plein (de “volksopstand” werd geregisseerd door de VS, die daar $ 4 miljard voor over had) wordt Oekraïne gepresenteerd als een Europees en democratisch modelland. Maar daar kan geen sprake van zijn, zo blijkt uit een nieuwe studie. Onder president Zelensky bestaat het risico van een “ontwikkeling in de richting van populistisch autoritarisme”, lezen we. Zelfs de rechtsstaat bestaat alleen op papier, zoals blijkt uit het proces tegen ex-president Poroshenko. De ooit door de EU gekoesterde “partner” wordt beschuldigd van hoogverraad…

Ondertussen brokkelt de cohesie in de westerse alliantie af, en de laatste aankondigingen over verdere wapenleveringen, de levering van extra troepen en de vermeende nieuwe bedreigingen voor Oekraïne vanuit de richting van Minsk hebben daar niets aan veranderd. De daarmee gepaard gaande propaganda-wervelwind in de westerse mainstream media schrikt vooral de eigen bevolking af, die weinig invloed heeft op de beslissingen van Rusland en China. Integendeel: China kiest de kant van Rusland.

Na de ontmoeting tussen Poetin en Xi Jinping ter gelegenheid van de opening van de Olympische Spelen in Peking verklaarden het staatshoofd van het grootste land en de leider van het dichtstbevolkte land op aarde gezamenlijk dat “de wereldorde een nieuwe tijdperk” is ingegaan. Met niet-opgewonden helderheid, die aanzienlijk verschilt van de hype van westerse mainstream media, politici en andere opiniemakers, verwerpen ze zowel de oostelijke uitbreiding van de NAVO als de Indo-Pacific-strategie van de VS als een bedreiging voor het vreedzaam samenleven van volkeren.

Ze benadrukken ook dat het van cruciaal strategisch belang is dat beide landen hun samenwerking verdiepen en hun acties nog beter coördineren. Beiden beschouwen de nieuwe relatie tussen China en Rusland als superieur aan een politieke en militaire alliantie uit de Koude Oorlog.

Vergeleken met het politieke bewustzijn en de vooruitziende blik van deze twee staatslieden, lijkt de westerse handelswijze kansloos. Dat laatste lijkt niet gebaseerd op strategisch denken, laat staan ​​op politieke duidelijkheid. De eenheid van de NAVO-landen, waarmee aanvankelijk werd gepronkt en herhaaldelijk een beroep op werd gedaan, valt steeds meer uiteen in de afzonderlijke delen van bijzondere nationale en economische belangen.

Macron bezocht Poetin en legde tegenover de internationale pers uit dat er rekening moet worden gehouden met de veiligheidsbelangen van Rusland. De Hongaarse premier Orban onderhandelde vijf uur met Poetin en lijkt zich voor de tijd daarna te positioneren als een betrouwbaardere leverancier van Russisch aardgas. Erdogan bood zichzelf aan als bemiddelaar tussen Rusland en Oekraïne.

Tegelijkertijd nemen de wederzijdse verwijten tussen de NAVO-staten toe over het steeds duidelijker wordende mislukken van de uitbreidingsmissie naar het oosten. De Frankfurter Allgemeine schreef op 5 februari 2012 (“Alarm in Amerika”): “In Washington wordt Duitsland opnieuw gezien als een splitser in de westerse alliantie”. En dezelfde krant die het politieke bewustzijn van de Duitse intellectuele elite en leiders in het bijzonder vormt, beschuldigt Hongarije van wispelturigheid tussen Oost en West. Dit getuigt niet van eenheid en moedigt het ook niet aan.

De herhaaldelijk genoemde dreiging van een invasie door Rusland kan deze desintegratie van de westerse eenheid steeds minder goedmaken. Ondertussen wordt ook Wit-Rusland gepositioneerd als potentieel gevaar. Niettemin lijken sommige NAVO-landen en de verschillende onderhandelingsformaten nu hun eigen politieke agenda na te streven. Er ontstaan ​​zelfs twijfels over het gevaar van een door Rusland geleide invasie van Oekraïne, die westerse opiniemakers al maanden in steeds dreigendere scenario’s verbeelden. Terwijl de vermeende Russische invasieplannen voortdurend werden uitgesteld omdat Rusland geen voorbereidingen trof voor een aanval op Oekraïne, ontkent Washington nu zelfs dergelijke scenario’s te hebben verspreid.

Het resultaat is enerzijds dat de wereld Amerikaanse uitspraken steeds minder serieus neemt en twijfels over hun geloofwaardigheid toenemen. Aan de andere kant wordt de desoriëntatie en zwakte van de leidende westerse macht steeds duidelijker. Dit gaat zelfs zo ver dat de Amerikaanse regering nu blijkbaar in China steun probeert te vinden tegen Rusland.

Hoe ver moet het verlies aan realiteit in Washington zo ver zijn gegaan dat ze denken goedkope trucs te kunnen gebruiken om China aan hun kant te krijgen. Gelooft de VS serieus dat China net zo karakterloos is als de VS zelf en alleen vriend en vijand bepaalt op basis van de stemming van het moment en zijn eigen belangen? Denken zij nu echt dat China de Amerikaanse insinuaties over de Oeigoeren, de door de VS genoemde pogingen tot inmenging in Hong Kong en alle andere vijandelijkheden is vergeten? Daarnaast weten zij ook wel dat als Rusland eenmaal op de knieën is gedwongen, het land zèlf aan de beurt is.

Sinds de verklaring van de Oekraïense regering dat er geen aanwijzingen zijn voor een Russische invasie, is het Amerikaanse kaartenhuis met betrekking tot de vermeende Russische dreiging beginnen in te storten. De aanleiding was het verzoek van de VS aan het eigen ambassadepersoneel om de vertegenwoordiging in Kiev te verlaten. Wat de Verenigde Statendaartoe bewogen had is tot op de dag van vandaag onbegrijpelijk. Vermoedelijk geloven ze zelf de fantasieën die ze de wereld in bazuinen. Onbegrijpelijk dat ze een dergelijke maatregel hebben genomen, die Oekraïne noch Rusland ten goede kwam. Het kan alleen worden verklaard door het verlies aan realiteit dat alomtegenwoordig is in de VS en delen van het Westen. Men is verblind door de eigen ideeën en theorieën en is het slachtoffer geworden van de eigen waanideeën en propaganda.

De vlucht van het Amerikaanse ambassadepersoneel zou verteerbaar zijn geweest voor Oekraïne, dat eerder had geprofiteerd van de wijdverbreide dreigingssituatie door extra westerse financiële en militaire steun te ontvangen. Maar toen de evacuatie van de Amerikaanse ambassade ertoe leidde dat buitenlandse investeerders Oekraïense staatsobligaties van de hand deden en het land ontvluchtten (waarom zouden ze blijven als het personeel van de Amerikaanse ambassade hun koffers al heeft gepakt?), ontstond er grondvuur. Dit verhoogde de herfinancieringskosten van het qua financiën toch al krappe land.

Het was voor Oekraïne geen nieuws dat de Russen geen invasie van plan waren. Nieuw was echter dat oorlogshysterie ook nadelen heeft en het kapitalisme niet alleen positieve kanten. Binnen een paar dagen hadden Oekraïense staatsobligaties 30 procent van hun waarde verloren, met een overeenkomstige stijging van de rentetarieven. Het enige dat hielp bij deze dreiging was om naar voren te vluchten. De Oekraïense regering stelde investeerders gerust door te verduidelijken dat er geen Russische voorbereidingen voor oorlog waren. De koersen van staatsobligaties stegen weer, de rente daalde en de financiële situatie stabiliseerde zich weer.

Deze verklaring van de Oekraïense regering over het uitblijven van Russische invasie-intenties betekende echter ook het tijdelijke einde van de Amerikaanse plannen voor de uitbreiding van de NAVO naar het oosten. Wat is immers de basis voor het Amerikaanse optreden als zelfs Oekraïne, als de direct getroffen partij, de berichten over de op handen zijnde Russische invasie als irrelevant bestempelt?

Hoe kunnen mensen in het Westen worden overgehaald om Oekraïne te steunen als er geen oorlogsdreiging is? In ieder geval was het enthousiasme niet bijzonder groot onder degenen die moesten lijden onder stijgende energiekosten voor de spierballentaal van hun regeringen richting het “onbeminde” Rusland. Heroïsche machtsuitoefening vond vooral plaats in de intellectuele zeepbellen van de mainstream media en meningen-zendelingen.

Maar die bubbels lijken nu gebarsten. Het Westen staat er bij en kijkt er naar. Brussel kan geen manieren meer bedenken om zijn doel te bereiken, anders dan dat EU-regeringsleiders in een estafette het Kremlin bezoeken (afgezien van de enkele dwaas die denkt de oplossing in Kiev te vinden). Alleen Ruslands eisen voor veiligheidsgaranties voor zijn eigen grondgebied en ontwapeningsmaatregelen in het belang van alle staten in Centraal-Europa hangen nog in de lucht. Maar deze eisen zijn duidelijker en explicieter dan ooit nadat de westerse megafoonpolitiek en het gezeur zijn weggeëbd.

Het Westen weet niet wat te doen. Rusland heeft echter nog een paar troeven in petto, ook al is er nog niet het minste spoor van de eerder genoemde militair-technische maatregelen. Hoewel Poetin de Turkse bemiddeling in het Oekraïne-conflict voorlopig publiekelijk heeft afgewezen, wil hij Erdogan nog steeds ontmoeten. Wie weet of Rusland Oekraïne betere aanbiedingen kan doen dan het Westen, althans wat de energievoorziening betreft. Toenadering tussen Rusland en Oekraïne zou een bittere pil zijn voor het Westen, maar een heilzaam medicijn voor de twee staten en de internationale vrede.

Dit alles verhindert de drijvende krachten in de NAVO niet om de militaire confrontatie op te voeren, maar het brengt ook tegenstellingen en breuken in het westerse inzetbeleid aan het licht. Of is de westerse oorlogskreet niets meer dan mond-op-mondbeademing voor de comateuze NAVO, wiens hersendood lang geleden was uitgeroepen door de Franse persident Macron? De inspanningen van de NAVO om eenheid te tonen zijn duidelijk, tenminste als je de woorden wilt geloven van degenen die het bondgenootschap in leven willen houden en het willen presenteren als een garantie voor wereldvrede.

Maar wat wil het Westen? Ruslands voorstellen voor wederzijdse ontwapening, die het risico op oorlog in met name Europa zouden kunnen verkleinen, worden niet serieus genomen, laat staan ​​geaccepteerd. Als de veiligheid van de staten tegenover Rusland op het spel stond, wat zou dan redelijker zijn dan het Russische aanbod te accepteren? In plaats daarvan dringt de NAVO erop aan haar invloedssfeer uit te breiden tot aan de grenzen van Rusland. Hoe zouden de Verenigde Staten reageren als Russische troepen en militaire installaties steeds dichter bij hen zouden komen op het Amerikaanse continent? Stel je voor dat het tot nu toe neutrale Mexico militaire allianties zou aangaan met Rusland of China? De verontwaardiging in het Westen zou oorverdovend zijn. Denk maar aan de Cubacrisis van 1962.

Met de verklaarde intentie van de NAVO om verder naar het oosten uit te breiden, betreedt ze nog maar net het gevaar dat ze zogenaamd wil vermijden, een confrontatie met Rusland. Dan kom je direct voor die troepen achter de grens te staan. Beschermt men zichzelf tegen de Russische beer door aan zijn vacht te trekken?

Als men dit directe contact had willen voorkómen, zou een band van neutrale staten de beste bescherming zijn geweest. Maar het was de NAVO die het vernietigde door de tot 1999 neutrale staten Polen, Tsjechië en Hongarije en later de Baltische staten te absorberen. Verwacht ze nu dat Rusland haar troepen terugtrekt van de grenzen van haar eigen grondgebied om het risico te verkleinen van een conflict dat is ontstaan ​​naarmate de NAVO steeds dichter bij die grenzen komt? Ze eist dat Rusland zich terugtrekt uit de contactlijn, wat ze zelf niet wil doen.

Dit is het denken en de verbeelding van het Westen, dat sinds de ineenstorting van het socialistische kamp als succesvol lijkt te zijn bevestigd. Ze (en dan vooral de Amerikanen en haar tweede leger, de NAVO) kennen alleen de taal van geweld, uitgedrukt in economische druk, militaire dreigementen en het uitoefenen van militaire macht. Biden wil dat de EU afstand doet van de nieuwe gaspijplijn NordStream2, maar waarom afstand van NordStream2 als de Amerikaanse president Sleepy Joe Biden niet afstand neemt van de Russische olieleveringen aan de VS? Die zijn namelijk gestaag gestegen en waren vorig jaar goed voor 11% van de Amerikaanse olie-invoer. Rusland werd belangrijker dan Saoedi-Arabië! De Amerikaanse president Biden houdt hierover zijn kaken angstvallig op mekaar. Feitelijk zijn dit natuurlijk middelen waarmee het Westen sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft geprobeerd zijn belangen te verdedigen.

Ze vermoeden dat hun tegenstanders, China en Rusland, er net zo over denken. Daarom kunnen zij zich niet voorstellen dat Rusland, China en andere staten handelen volgens andere opvattingen, principes en inzichten. Het dominante principe van het Westen is concurrentie, iedereen tegen iedereen. China daarentegen benadrukt herhaaldelijk het principe van samenwerking en Rusland dat van respect voor verschillende belangen. Dit is vreemd aan het Westen, en daarom kan het alleen maar vermoedens hebben van bedrog en fraude achter dergelijke denkwijzen. Omdat het zelf zo handelt jegens degenen die het met zijn waarden en idealen in slaap probeert te sussen.

Maar wat wil het Westen bereiken met zijn oorlogsdansen voor de Russische grens en de Chinese kust? Wat is het doel van zijn groeiende agressiviteit sinds zijn nederlagen in de oorlog tegen het terrorisme in Afghanistan en de staten van de islamitische wereld? Wil het Westen echt oorlog? De Amerikanen zeker (maar dan wel zo ver mogelijk van huis), maar Europa? Werkelijk? Denkt Brussel echt dat de EU het op kan nemen tegen zulke zwaargewichten als Rusland en China na die schandelijke nederlagen tegen de legers en strijders van onderontwikkelde landen?

Lavrov getuigde van het verlies van realiteitszin van de NAVO-ijzervreter (en Amerikaanse marionet) Stoltenberg toen hij zijn reactie op de Russische voorstellen en eisen ontving. Misschien zijn ze in het Westen echt verblind door woede en wanhoop in het aangezicht van hun eigen mislukkingen en nederlagen. Ze hebben hun energie verspild aan nutteloze en onsuccesvolle oorlogen in de islamitische wereld en hebben niets anders bereikt dan zichzelf te verzwakken en de Russische en Iraanse invloed in de regio te vergroten.

En Rusland: het is economisch niet zo succesvol als China, wat te wijten is aan het gebrek aan de voortdurende westerse sancties. Maar Rusland is militair en politiek in het offensief gegaan. Zijn rakettechnologie en raketverdediging zijn nu superieur aan die van de Verenigde Staten. Zelfs NAVO-lid Turkije kocht het S 400-afweersysteem van Rusland. Ondertussen is China uitgegroeid tot de op één na grootste economie ter wereld en een aanjager van innovatie, en overtreft het het Westen op veel gebieden die het lang als zijn eigen soevereiniteit heeft beschouwd. Zonder China werkt niets in de wereld en ook niet in het Westen. Maar de Amerikanen zijn bang dat zij de dominante rol van hun dollar in de wereld gaan verliezen – wat slechts een kwestie van tijd is.

Met de hulp van Rusland is het Midden-Oosten gereorganiseerd. In de conflicten van de regio treedt zij op als bemiddelaar voor de verschillende belangen. Het kan opschieten met Israël en met Syrië, met de Saoedi’s en met Iran. In deze conflicten staat het Westen altijd aan de ene kant en is het vaak een verlies omdat het aan de kant van de verliezers staat. Zonder Rusland zal de situatie in Libië ook niet kalmeren.

Na de nederlaag van het Westen in Afghanistan, wordt het nu geconfronteerd met een Afrikaans debacle in Mali. Het land heeft van paard gewisseld om zijn interne conflicten die door de hele Sahel lopen op te lossen. Russische militaire adviseurs vervangen westerse. Overvliegrechten worden geweigerd aan westerse militaire transporteurs en Deense speciale troepen moesten het land verlaten op verzoek van de nieuwe Malinese leiding.

Het is niet duidelijk of het Westen Rusland en China de schuld heeft gegeven van al zijn mislukkingen. Maar kennelijk denkt men iets te moeten doen om ze te bestrijden. De sancties worden echter steeds scherper en vertegenwoordigers van het eigen bedrijfsleven komen steeds vaker in opstand. Bovendien heeft Rusland zich, na de sancties op de Krim, voorbereid op westerse financiële sancties en heeft het zijn banden met de dollar zo goed als verbroken. Misschien is militaire druk het enige levensvatbare instrument dat nog in de gereedschapskist van het Westen zit. Maar gezien de mislukkingen en de oorlogsmoeheid van de eigen bevolking, is het zeer twijfelachtig of het in staat is de grote oorlog te voeren waar velen nu over fantaseren.

Wie weet hoe ver het westerse verlies van de realiteit is gevorderd. Rusland wil geen oorlog – dat is duidelijk. Maar het is ook nog niet duidelijk wat het van plan is in plaats daarvan tegen het Westen te doen. In ieder geval wekt het Kremlin de indruk dat ze plannen hebben, in plaats van holle frasen, voor de periode nadat de onderhandelingen zijn mislukt. Deze soevereiniteit onderscheidt hen van de doelloze bedrijvigheid in het Westen.

De bitterste pil van de huidige crisis voor het Westen is ons inziens de toenemende strategische samenwerking tussen Rusland en China, waar nu ook Iran bij betrokken is. Bundelen de gesanctioneerde partijen hun krachten en lanceren ze een tegenaanval? Deze samenwerking heeft inmiddels het economische kader verlaten en uitgebreid tot het militaire niveau. Men voert gezamenlijke manoeuvres uit – en niet alleen voor hun eigen deuren. Van 3 tot 8 februari hebben Rusland, China en Iran marinemanoeuvres uitgevoerd in de Atlantische Oceaan, als het ware in de badkuip van de NAVO.

Als het Westen van mening is dat het de veiligheid van de zeeroutes in de Zuid-Chinese Zee moet garanderen door middel van eigen manoeuvres, waarom kunnen dan niet China, Rusland en Iran niet ook de veiligheid van de zeeroutes in de Noord-Atlantische Oceaan, dat wil zeggen de NAVO-bevoorradingsroute tussen de VS en Europa, garanderen? Misschien zullen de drie binnenkort de veiligheid van de zeeën in de Golf van Mexico verdedigen, voor de deur van de VS of voor de monding van het Panamakanaal?

En misschien kunnen deze manoeuvres ook qua aantal deelnemers niet worden uitgebreid? Er zijn nu genoeg gesanctioneerde mensen die nog een rekening met het Westen hebben te vereffenen. De woorden van Xi Jinping tijdens de ontmoeting met Poetin duiden op een uitbreiding van de strategische samenwerking. De samenwerking met de BRICS-landen en de landen van de Shanghai Cooperation Organization moet worden versterkt “om de veiligheid en de gemeenschappelijke belangen van de lidstaten beter te beschermen”. Naast Rusland en China zijn India, Brazilië en Zuid-Afrika ook lid van deze organisaties, die ruim de helft van de wereldbevolking vertegenwoordigen. Er zijn tekenen van een serieuze verschuiving in het mondiale machtsevenwicht. Wat denkt het Westen deze landen te kunnen bieden dat het de afgelopen drie decennia niet heeft gedaan?

De tijd werkt in het voordeel van Rusland en China. Maar eigenlijk is het niet de tijd die werkt voor die twee waar het om gaat, maar juist de behoeften van de meeste mensen in de wereld aan economische welvaart, vrede en een mooie toekomst voor hun kinderen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

Toename gewelddadige aanvallen op moskeeën en moslims in Duitsland

Published

on

moslims

Tussen januari 2014 en juni 2021 waren er in Duitsland in totaal 768 gewelddadige aanvallen op moskeeën en moslims. Vooral de jaren 2020 en 2021 vallen op met meer dan 140 aanslagen, al zal het aantal niet-gemelde daden van dit soort – waaronder vandalisme, aanzetten tot haat, brandstichtingen en lichamelijk letsel – waarschijnlijk beduidend hoger zijn.

moslims Er zijn dit jaar al talloze aanslagen geweest op moskeeën. In januari meldde de media dat vanuit een appartement op het Islamisches Kulturcenter Halle Saale eV is geschoten met een luchtbuks.

De cijfers zijn gepubliceerd door Brandeilig.org, het eerste landelijke meldpunt voor anti-moslim racisme. De onafhankelijke antidiscriminatievereniging Federatie tegen Onrecht en Racisme e. V. (FAIR), gevestigd in Keulen, lanceerde een initiatief om de samenleving te sensibiliseren voor anti-moslim racisme.

Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken wonen er tussen de 4,4 en 4,7 miljoen moslims in Duitsland, wat overeenkomt met iets meer dan 5 procent van de totale bevolking. De meesten van hen komen uit Turkije, en elke tweede moslim komt nu uit een ander land. Er zijn ook ongeveer 2.350 moskeeën in het hele land. Duitsland heeft na Frankrijk de grootste moslimbevolking in West-Europa.

Met jaarverslagen wil Brandeilig.org nu bestaande informatielacunes met betrekking tot moskee-aanvallen en geweld tegen moslims dichten. Het initiatief publiceerde afgelopen mei het eerste #Incendiary Report voor 2018, omdat er voor dit jaar voor het eerst een betrouwbare hoeveelheid informatie was; verdere verslagen volgen.

Er werd informatie vastgelegd over het aantal aanslagen, de deelstaten waarin ze plaatsvonden, de aanleiding voor de aanslag, het verloop en de soorten aanslagen.

Voor 2018 registreerde Brandeilig.org in totaal 120 gewelddadige aanvallen van angstaanjagende proporties. In totaal werd in 84 procent van de gevallen in wisselende mate geweld gebruikt en was er ook sprake van aanzienlijke materiële schade en persoonlijk letsel. In vier procent van de gevallen lieten de daders de ledematen van varkens achter op het moskeeterrein – een bijzonder weerzinwekkende praktijk omdat veel moslims om religieuze redenen geen varkensvlees eten.

In Beieren ging het bij 25 aanslagen, wat overeenkomt met 21 procent, meestal om het gebruik van geweld tegen moslims of moskeeën. Noordrijn-Westfalen volgt op de voet met 23 aanslagen (19 procent). Er waren 14 aanslagen in Nedersaksen en 12 in Baden-Württemberg, elk overeenkomend met ongeveer een tiende van het totale aantal.

Ook in tien andere deelstaten was er geweld tegen moslims en moesten mensen voor hun leven vrezen. Alleen in Brandenburg en Saarland werden in 2018 geen aanvallen op moslims of moskeeën geregistreerd door Brandeilig.org.

In totaal zijn 54 aanslagen en daarmee bijna de helft van alle incidenten toe te wijzen aan het extreemrechtse spectrum. In zeven gevallen werd de daad gekenmerkt door racistische woordenschat of racistische symboliek (bijvoorbeeld het bekladden van hakenkruizen op gevels).

Vijftien gevallen zijn terug te voeren op een buitenlandse ideologie (gedefinieerd als “alle buitenlandse niet-religieuze ideologieën”). Tekenen die verwijzen naar de Koerdische nationalistische Partiya Karkerên Kurdistanê (PKK) of duidelijke verantwoordelijkheidsclaims zijn volgens het rapport aanwijzingen hiervoor.

Er zijn 16 gevallen van tegenstrijdige omstandigheden in het buitenland (zonder voldoende aanwijzingen voor een ondubbelzinnige toewijzing aan een buitenlandse ideologie). Het aantal incidenten dat aan geen enkele politieke motivatie kan worden toegeschreven, is 28.

Het meest voorkomende type aanval, met 44 procent, is vandalisme in verschillende mate. Denk aan graffiti, het achterlaten van een kadaver of kapotte ruiten, waarbij de gebeurtenissen van het misdrijf aan een breed spectrum onderhevig zijn. Er zijn ook negen brandstichtingen geweest, b.v. B. door zelfgemaakte molotovcocktails te gebruiken tegen moskeeën. Twee mensen raakten gewond.

Andere soorten geregistreerde aanvallen zijn haatzaaiende uitlatingen (21), belediging (7) of bedreiging (7). Twee mensen raakten gewond door het gebruik van luchtgeweren. Ook ruimtes die verbonden zijn met een moskee – zoals bibliotheken, evenementenruimtes of wooneenheden – werden aangevallen.

In Beieren vond een bijzonder weerzinwekkende daad plaats, die volgens het rapport niet in een categorie kan worden ingedeeld maar kennelijk een extreemrechtse achtergrond heeft. Op de bouwplaats van een moskee in Regensburg werden kruisen geplaatst met daarop de namen van de slachtoffers van de terroristische aanslagen van 2016 in Brussel. Destijds had de “Beierse Identitaire Beweging” het feit erkend. Ook al wordt het niet in het rapport uiteengezet, het doel hiervan is om de oorzaak van dergelijke gewelddaden toe te schrijven aan leden van de religieuze moslimgemeenschap en hen te stigmatiseren.

Met een aanvullend onderzoek onder 68 van de 120 getroffen gemeenschappen kon het Brandeilig-initiatief ook een gedetailleerder beeld schetsen van de enorme omvang van het geweld tegen moslims.

77 procent van de ondervraagden gaf aan de schade zelf te hebben gerepareerd omdat de verzekering de kosten niet wilde dekken. Door middel van donaties werd ongeveer 211.230 euro opgehaald. Hoewel het rapport de financiële omvang van de materiële schade niet beschrijft, geven de fondsen die zijn opgehaald om het op te ruimen op zijn minst een vaag idee van de omvang van de schade. In één geval heeft de verzekeringsmaatschappij het contract voor de betreffende gemeente opgezegd nadat de kosten waren gedekt.

Het is ook verontrustend dat ongeveer de helft van de ondervraagden “ja” antwoordde op de vraag of er eerder aanslagen waren geweest. Bovendien werd de politie in sommige gevallen pas ingeschakeld als de aanvallen frequenter werden. Dit onderstreept de veronderstelling dat er in werkelijkheid veel meer vijandelijkheden waren dan gedocumenteerd door Brandeilig.org.

Terwijl het #Brandeilig-Rapport de aanslagen op moskeeën en moslims in Duitsland tot in detail beschrijft en daarmee een belangrijke bijdrage levert aan het onderzoek, is de oorzaak van deze geweldsgolf slechts oppervlakkig aangegeven en grotendeels verhuld.

Wel stellen de auteurs van het rapport dat de “rechts-populistische vleugel in het partijpolitieke landschap in Duitsland aan het versterken is en dat ook buitenparlementaire rechts-extremistische en islamofobe groeperingen” zorgen baren. Het rapport stelt echter ook dat er nauwelijks sprake is van “maatschappelijk besef van de ernst van de situatie”.

De belangrijkste verantwoordelijkheid voor het toenemende geweld tegen moslims ligt bij de heersende klasse, die de laatste jaren steeds verder naar rechts opschuift. Het creëerde het ideologische klimaat en de politieke structuren waarin geweld tegen moslims en andere minderheden nu plaatsvindt.

Vooraanstaande vertegenwoordigers van alle reguliere partijen en de media hebben deelgenomen aan de anti-moslim lastercampagne. Tegelijkertijd namen de federale en deelstaatregeringen de facto het vluchtelingenbeleid van de AfD over. Sinds de toetreding tot de Bondsdag in 2017 is de extreemrechtse partij door alle daar vertegenwoordigde partijen betrokken bij het parlementaire werk in de Bondsdag.

Extreemrechtse krachten en terroristische structuren – vaak met nauwe banden met het staatsapparaat – voelen zich hierdoor aangemoedigd en nemen steeds vaker hun toevlucht tot dodelijk geweld. De afgelopen jaren waren het bloedbad in Hanau, de aanslag op de synagoge in Halle en de moord op CDU-politicus Walter Lübcke drie van de ergste rechts-extremistische terroristische aanslagen in Duitsland sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het rechtse geweld kan alleen worden gestopt door de onafhankelijke tussenkomst van de arbeidersklasse, die rechts-extremisme, militarisme en oorlog fel afwijst.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Digitale privacy

EU-landen overwegen een historisch unieke overeenkomst inzake biometrie met de VS

Published

on

eu

In een brief aan verschillende EU-lidstaten en de Commissie dreigt de Amerikaanse regering met een nieuwe voorwaarde voor visumvrije toegang. In Brussel heerst verwarring over een reactie. Het Parlement was als laatste op de hoogte van het initiatief.

Sinds de aanslagen van 11 september 2001 hebben de Amerikaanse regering en de Europese Unie verschillende overeenkomsten voor het delen van gegevens gesloten. Met de TFTP-overeenkomst krijgen de Amerikaanse autoriteiten bijvoorbeeld informatie over wereldwijde financiële transacties via het Belgische bedrijf SWIFT. De PNR-overeenkomst dwingt de overdracht van passagiersgegevens vóór elke vlucht af. Beide contracten waren controversieel onder gegevensbeschermingsactivisten en vochten om in het EU-parlement.

Een nieuw, veel verdergaand veiligheidsakkoord staat nu op de agenda. Het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid vereist directe toegang tot biometrische politiedatabanken in de EU. De vingerafdrukken en gezichtsopnamen die daar zijn opgeslagen, zijn bedoeld om de identificatie van personen in het kader van de Amerikaanse immigratiecontroles te vergemakkelijken.

Eerst vrijwillig, daarna verplicht vanaf 2027

Het initiatief staat bekend als het Enhanced Border Security Partnership (EBSP). Deelname is in eerste instantie vrijwillig. Vanaf 2027 wordt het echter een vereiste in het Amerikaanse Visa Waiver Program (VWP), waarmee maximaal 90 dagen visumvrij naar de Verenigde Staten kan worden gereisd.

De regering in Washington heeft de regels in het visumvrijstellingsprogramma meermaals aangescherpt. Sinds 2006 zijn reizigers verplicht om biometrische paspoorten bij zich te hebben. In 2008 volgde de verplichting tot preregistratie van binnenkomst in het ESTA-reistoestemmingssysteem.

Tot slot moesten alle VWP-deelnemers bilaterale overeenkomsten ter voorkoming en bestrijding van zware criminaliteit (PCSC) hebben. In individuele gevallen is het wederzijds mogelijk om vingerafdrukken en DNA-profielen op te vragen.

Commissie heeft ook een brief ontvangen van de Amerikaanse ambassadeur

Dus als de Europese regeringen weigeren hun databases te openen als onderdeel van het EBSP-initiatief, bestaat het risico om uit het VWP te worden gegooid. Verschillende EU-lidstaten hebben in februari via de Amerikaanse ambassades een brief van Washington ontvangen, waaronder Frankrijk, Duitsland en Zwitserland. De exacte inhoud is geheim, verzoeken om vrijheid van informatie bij het Bondsministerie van Binnenlandse Zaken en de Kanselarij liepen op niets uit.

Op EU-niveau zorgen de plannen voor de EBSP nu voor verwarring. Want ook de EU-commissie heeft een brief ontvangen van de Amerikaanse ambassadeur bij de EU. Daarin wordt de Unie uitgenodigd voor een “technische dialoog” over de implementatie van de nieuwe verordening in de lidstaten.

Verdere details van de brief blijven geheim . Openbaarmaking heeft een “negatief effect op het klimaat van vertrouwen” tussen de bevoegde autoriteiten aan EU- en VS-zijde, schrijft de Commissie op verzoek.

In ruil daarvoor geen gegevens over Amerikaanse burgers

In Brussel wordt betwist of de Commissie überhaupt verantwoordelijk is voor het onderhandelen over dergelijke overeenkomsten. Omdat de EBSP bilaterale overeenkomsten tussen regeringen zou zijn. Al in 2008 had de Commissie op verzoek van de Raad echter onderhandeld over overeenkomsten in het kader van het VWP in een “tweesporenbenadering” .

Ondanks de juridische onduidelijkheid heeft het Franse voorzitterschap het initiatief uit Washington opmerkelijk snel afgehandeld. Slechts een maand later stelde de regering in Parijs een gezamenlijke reactie op de Amerikaanse brieven op . Daarin wordt de Amerikaanse autoriteiten gevraagd om de gevraagde opening van biometrische databanken te specificeren.

Zo is het onduidelijk welke van de miljoenen Europese biometrische gegevens interessant zijn voor de Europese politiediensten en welke Amerikaanse systemen in ruil daarvoor toegankelijk moeten worden gemaakt voor Europese grensautoriteiten. Zo onderhoudt het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid de IDENT-database , waarin vingerafdrukken en gezichtsopnamen van ongeveer 270 miljoen mensen worden opgeslagen . Dit zijn echter uitsluitend mensen die de Verenigde Staten zijn binnengekomen of geprobeerd hebben binnen te komen. Biometrische systemen voor Amerikaanse burgers bestaan ​​niet op federaal niveau.

eu

Bij de grenscontroles in de VS worden vingerafdrukken en gezichtsopnamen uitgelezen en opgeslagen, en die zijn nu te vergelijken met EU-systemen. – Amerikaanse grensagentschap

De facto kopie van EU-informatiesystemen

Verschillende formaties van de Raad, waar de regeringen van de lidstaten samenkomen en van gedachten wisselen, hebben het EBSP-initiatief al behandeld. Zo vond er overleg plaats in de Raadswerkgroepen “Informatie-uitwisseling in het JI-gebied” en “Visa”.

Het ging ook in op de vrees dat de toegang van de VS tot biometrische gegevens in afzonderlijke lidstaten ook achterdeurtoegang tot EU-databanken mogelijk zou maken.

Toegegeven, deze toegang zou niet direct zijn. EU-leden zijn nu echter verplicht om ook nationale vingerafdrukken en gezichtsopnamen in Europese databases te spiegelen. Als het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid bilaterale overeenkomsten zou hebben met alle EU-landen, zou het een de facto kopie zijn van de EU-informatiesystemen.

EU-parlement blijft inactief

Pas na de afzonderlijke lidstaten en de Commissie heeft de Amerikaanse regering ook de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken (LIBE) van het Europees Parlement geïnformeerd over de geplande toegang tot biometrische gegevens in de EU. Tot nu toe hebben de Kamerleden echter geen actie ondernomen, voor zover bekend.

Gezien de omvang van het Amerikaanse initiatief is dit verrassend. Ook urgentie is geboden, want de Raad creëert met zijn gezamenlijke reactie namens de lidstaten feiten en voert sinds eind maart zelfs gesprekken met de Amerikaanse regering. Vorige week heeft het Franse voorzitterschap samen met de Commissie het EBSP-initiatief besproken tijdens een vergadering over het visumvrijstellingsprogramma in Washington. De resultaten hiervan zijn niet openbaar gemaakt.

 

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU graantekorten en een dreigende hongercrisis

Published

on

eu

De EU belemmert inspanningen van de Verenigde Naties (VN) om wereldwijde hongersnood als gevolg van oorlog en sancties af te wenden. Het plan voorziet in de doorvoer van de enorme graanvoorraden van Oekraïne over Wit-Rusland (Belarus) voor verscheping via havens aan de Oostzee. Het plan, dat wordt gesteund door VN-secretaris-generaal António Guterres, wordt beschouwd als het enige haalbare alternatief voor het onlangs geblokkeerde graantransport via de Zwarte Zee.

De EU is evenwel niet bereid haar sancties tegen de uitvoer van meststoffen uit Belarus op te heffen, een voorwaarde voor een succesvolle uitvoering van het plan. Guterres is wel voorstander van deze opheffing, om zo de wereldwijde aanvoer van meststoffen veilig te stellen.

Het is veelbetekenend dat Brussel op 3 juni de sancties tegen de Wit-Russische kunstmestproducenten nog aanscherpte. Anderzijds winnen de pogingen van de VN om de export van Oekraïens graan via de Zwarte Zee op gang te brengen, aan kracht. Rusland en Turkije maken de weg vrij voor de eerste leveringen vanuit Odessa.

De tweeledige aanpak van de VN

Vorige week hebben de Verenigde Naties tastbare vooruitgang geboekt in hun pogingen om de dreiging van een wereldwijde hongercrisis ten gevolge van de oorlog in Oekraïne en westerse sancties af te wenden. VN-secretaris-generaal António Guterres verklaarde dat het zijn bedoeling is “de voedselproductie van Oekraïne en die van Rusland en Wit-Rusland, en ook de kunstmest van deze laatsten, in de wereldmarkt te reïntegreren”.[1]

In feite zijn beide pistes, de Oekraïense en de (Wit-)Russische,  nodig om de wereldwijde voedselvoorziening veilig te stellen. De laatste tijd leverde Oekraïne ongeveer 10 procent van de tarwe en gerst in de wereld, en ongeveer 16 procent van de maïs. Rusland op zijn beurt is de belangrijkste tarwe-exporteur, en Rusland en Wit-Rusland zijn samen goed voor ongeveer 40 procent van de export van kalizout (potas) in de wereld, nodig voor de productie van kunstmest. Zonder meststoffen zal de komende oogst niet genoeg voedsel opleveren om de wereld te voeden. Sinds het begin van de oorlog in Oekraïne streeft de VN ernaar de Russische en Wit-Russische export te hervatten, samen met die van Oekraïne.

Oplossing in zicht

Een oplossing voor de uitvoer van Oekraïense tarwe – waarvan 95% traditioneel via Zwarte Zeehavens wordt doorgevoerd – is momenteel in zicht. Deze uitvoer wordt evenwel door verschillende obstakels belemmerd. Enerzijds zijn de Oekraïense havens bezet door Rusland of worden ze geblokkeerd door de Russische marine. Anderzijds heeft de Oekraïense marine de kustwateren ondermijnd om Russische aanvallen vanuit zee te voorkomen.

In eerste instantie hebben Rebeca Grynspan, secretaris van de UNCTAD (VN-ontwikkelingsorganisatie), en Martin Griffiths, coördinator voor noodhulp van de VN, hun besprekingen in Moskou vorige week als ‘constructief’ omschreven en gezegd dat zij hoopten op een oplossing. Het is bekend dat de Russische president Vladimir Poetin in principe heeft ingestemd met de beëindiging van de havenblokkade. In dat geval zou Turkije op zijn beurt de Oekraïense zeemijnen verwijderen en de graanschepen veilig door de Zwarte Zee begeleiden.[2]

Na intensieve bilaterale onderhandelingen eind mei hebben waarnemers hoop op een doorbraak in de besprekingen tussen de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Mevlüt Çavuşoğlu en zijn Russische ambtgenoot Sergej Lavrov, gepland voor 8 juni in Ankara. Volgens berichten in de Russische en Turkse media is een succesvolle uitkomst nabij.

Sancties werken als een hagelschot

Het is echter nog steeds niet duidelijk hoe het tweede aspect van de aanpak van de VN – het mogelijk maken van de uitvoer van Russisch en Wit-Russisch graan en meststoffen – moet worden gewaarborgd. Zowel de EU als de VS kunnen zich tot dusver verschuilen achter hun bewering dat geen van deze producten onder hun sancties tegen Rusland vallen. Dit is waar, maar het verhult het feit dat enerzijds de transatlantische sancties tegen kalizouten uit Wit-Rusland nog steeds van kracht zijn, en dat anderzijds de Russische export enorm wordt gehinderd door strafmaatregelen tegen de transportsector en de financiële sector.

De vrees voor een verdere uitbreiding van de embargo-maatregelen van het Westen is een bijkomende belemmering met een negatief effect op de handel. Dit afschrikkend effect van sancties is bekend uit vroegere ervaringen. Niet zelden hebben sancties zelfs humanitaire hulp geblokkeerd. [3] Er zijn meldingen dat Washington bereid is het ‘hagelschoteffect’ [cfr. de zwerm loodjes van een jachtgeweer, waarvan er misschien maar één doel treft] van de sancties op de Russische export van graan en kalizouten tegen te gaan. Linda Thomas-Greenfield, de Amerikaanse ambassadeur bij de VN, wordt geciteerd zeggende dat geïnteresseerde bedrijven inklaringscertificaten zouden kunnen krijgen.[4]

Guterres’ Wit-Rusland-Baltisch plan

De inspanningen van de Verenigde Naties worden momenteel vooral gesaboteerd door de EU, met name door haar plannen om de Oekraïense graanvoorraden niet alleen via de Zwarte Zee, maar ook over land uit te voeren. Met name Duitsland werkt momenteel aan de organisatie van de graanexport van Oekraïne per trein via Polen en Duitsland. De uitvoer is gepland vanuit Duitse of Italiaanse havens. [5]

Er doen zich echter aanzienlijke problemen voor doordat de lading aan de Oekraïens-Poolse grens op andere treinen moet worden overgeladen, als gevolg van het verschil in spoorbreedte. Dat is zo tijdrovend dat deskundigen vrezen dat slechts een klein gedeelte van de Oekraïense voorraden op tijd zal kunnen worden weggevoerd. Een haalbaar alternatief zou het graantransport via Wit-Rusland naar een van de Baltische havens zijn, met name het Litouwse Klaipėda. Via deze route kan bijna tweederde van iets meer dan 20 miljoen ton graan, die momenteel in Oekraïne ligt opgeslagen, beschikbaar worden gemaakt. VN-secretaris Guterres heeft deze route goedgekeurd.

“Categoriek uitgesloten”

EU-sancties tegen Wit-Rusland blokkeren dit project. Minsk [Wit-Russische hoofdstad] is bereid het vervoer van het graan over zijn grondgebied te organiseren, maar eist als tegenprestatie dat de huidige sancties op sommige van zijn exporten via havens, zoals die van Klaipėda, worden opgeheven. Dit zou gedeeltelijk samenvallen met het plan van de VN om de uitvoer van kalizouten ook uit Wit-Rusland te hervatten, teneinde de voedselvoorziening in de wereld opnieuw veilig te stellen.

De EU weigert echter. Vorige week werd gemeld dat ‘de lidstaten en de Commissie’ van oordeel zijn dat “opheffing of versoepeling van de sancties tegen Wit-Rusland categoriek uitgesloten zijn.”[6] De afgelopen drie maanden heeft Brussel geprobeerd Minsk met financiële aanbiedingen weg te lokken van Rusland. Het is echter opvallend dat de EU na de sancties van 9 maart alleen aan Rusland nieuwe sancties heeft opgelegd, en niet aan Wit-Rusland. De Wit-Russische regering heeft niet gereageerd op de avances van de EU. Zij maakte duidelijk dat pogingen om een wig te drijven tussen haarzelf en Rusland tot mislukken gedoemd waren.

De prioriteiten van de EU

Op 3 juni legde de EU dus nieuwe sancties op aan Wit-Rusland. Deze sanctieronde is gericht tegen bedrijven als Belaruskali, de belangrijkste potasproducent van het land, tegen het hoofd van het bedrijf, Ivan Golovati, en tegen de exporttak, Belarusian Potash Co.[7] Het opleggen van strafmaatregelen tegen bedrijven, wier producten VN-secretaris-generaal Guterres weer beschikbaar wil stellen om een wereldwijde hongercrisis af te wenden, is een opvallend rechtstreekse belediging aan het adres van de Verenigde Naties. Het geeft aan dat de EU een hogere prioriteit geeft aan het verzwakken van vijandige staten dan aan het voorkomen van een hongercrisis.

(*) German-Foreign-Policy.com wordt gerealiseerd door een groep onafhankelijke journalisten en sociale wetenschappers die “permanent de hernieuwde pogingen van Duitsland opvolgen om terug een hoge machtsstatus te verwerven op economisch, militair en politiek vlak.” De meeste artikels zijn zowel in het Duits als het Engels beschikbaar.

[1] Sharon Marris: World hunger at ‘new high’, UN warns, with enough grain to feed millions stuck in Ukrainesky.com 19.05.2022.

[2] William Mauldin, Jared Malsin, Evan Gershkovich: Black Sea Grain Talks Gain Steam as Russia, Turkey Eye Cooperation. wsj.com 01.06.2022.

[3] Zie ook  Iran’s Shift to the East en  Hunger wird gemacht (II).

[4] William Mauldin, Jared Malsin, Evan Gershkovich: Black Sea Grain Talks Gain Steam as Russia, Turkey Eye Cooperation. wsj.com 01.06.2022.

[5] Zie ook  Die Hungerkrise.

[6] Thomas Gutschker, Friedrich Schmidt, Reinhard Veser: Buhlen um Lukaschenko. Frankfurter Allgemeine Zeitung 03.06.2022.

[7] Belarus: EU keurt nieuwe sancties goedconsilium.europa.eu 03.06.2022.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Duits ” gas noodplan”: nu wordt zelfs Brussel nerveus

Het Duitse energiebeleid zorgt er nu zelfs voor dat de EU-autoriteiten (ernstige) twijfels hebben over het verloop van de grootste Europese economie: uiterlijk nadat minister van Economische Zaken Robert Habeck… [...]

MAGA-Congreslid Miller noemt einde abortusrecht ‘historische zege voor witte levens’

Volgens het Republikeinse Congreslid Mary Miller is het om zeep helpen van het abortusrecht door het Hooggerechtshof ‘een historische zege voor witte levens’. Miller deed die uitspraak op een bijeenkomst… [...]

Poetin De oude wereld is voorbij

De Russische leider Poetin heeft de oude wereldorde begraven en zijn visie op de toekomst van Rusland en de wereld uiteengezet in een sleuteltoespraak. Poetin Er zijn nieuwe machtscentra ontstaan,… [...]

Deze financiële staatsgreep, ook bekend als Great Reset , is een planetaire takedown door financiële “insiders”

Great Reset Catherine Austin Fitts (CAF), uitgever van  The Solari Report  en voormalig Assistant Secretary of Housing (Bush 41 Admin.), stelt dat de zogenaamde “reset” er zo uitziet. Hoge voedsel- en brandstofprijzen… [...]

Duitsland is het middelpunt van een proxy-oorlog tussen de VS en Rusland

Het publiek in Duitsland is zich nog niet bewust van de omvang van de Duitse betrokkenheid bij de Amerikaanse proxy-oorlog in Oekraïne tegen Rusland. In een artikel van zaterdag gaf de… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN