Connect with us

Counter Extremism Project

Zaak Jürgen Conings harde klap voor politiek België

Published

on

Jürgen Conings

Als partijvoorzitter is Tom Van Grieken geslaagd. Van 5,9 % van de stemmen bij de verkiezingen op 25 mei 2014 onder voorzitterschap van Gerolf Annemans ging het voor het Vlaams Belang naar 18,5 % van de stemmen bij de verkiezingen op 26 mei 2019 onder voorzitterschap van Tom Van Grieken. De peilingen sindsdien geven telkens weer een nog hogere score, en het Vlaams Belang zelfs als grootste partij in Vlaanderen. Met de peiling van de VRT en De Standaard die gisteren bekend geraakte komt het Vlaams Belang al aan 24,7 % van de stemmen, tegen 21,5 % voor de N-VA en 12 % voor Vooruit als sterkste van de traditionele partijen. In de top-20 van populairste politici staat Tom Van Grieken derde (met 5,3 %, tegen 13,2 % voor Alexander De Croo en 11,8 % voor Bart De Wever). Op dat vlak is er nog ruimte voor verbetering, maar het voornaamste is natuurlijk het resultaat van zijn partij. Opmerkelijk is wel dat er in de top-20 drie PVDA’ers staan met Peter Mertens (8), Raoul Hedebouw (9) en Jos D’Haese (16). We kunnen ons niet herinneren dat ooit drie PVDA’ers in de top-20 stonden. Dat ze vóór Dries Van Langenhove (17) staan, zal steken bij de ‘eindbaas’ van Schild & Vrienden.

Als reclameman is Tom Van Grieken ook geslaagd. Hij deed er voor zijn studies communicatiemanagement aan de Plantijn Hogeschool in Antwerpen weliswaar vier jaar over in de plaats van drie jaar, maar dat had meer te maken met zijn praeses zijn van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV). Tom Van Grieken weet als reclameman perfect hoe de aandacht op iets te richten en/of af te leiden naar iets anders. Toen richting Vlaams Belang werd gekeken bij de zoektocht naar Jürgen Conings verwees de Vlaams Belang-voorzitter naar de “drugsoorlog met bommen en granaten” in Antwerpen, “gewelddadige migrantenprotesten” in Anderlecht, “totale chaos” in Brussel, gewelddadige migrantenprotesten” in Luik… met telkens een “gebrek aan politie om op te treden”, terwijl voor één militair die een afscheidsbrief schrijft (sic, alsof er niets meer aan de hand is) honderden politiemannen en soldaten gemobiliseerd worden, en versterking aan buurlanden gevraagd wordt. “Het kan dus toch?”, besluit Tom Van Grieken in een digitale affiche die 20.000 ‘likes’ en 2.900 commentaren kreeg, en 7.500 keer gedeeld werd.

Als psycholoog is Tom Van Grieken evenwel gebuisd. We weten niet of Tom Van Grieken een rechtstreekse lijn heeft met de voortvluchtige Jürgen Conings – we vermoeden van niet – maar alleen al op basis van de reeds bekende feiten is het duidelijk dat Tom Van Grieken verkeerd inschat waarom Jürgen Conings wapens stal in de kazerne van Leopoldsburg, dreigementen uitte naar Marc Van Ranst en anderen, en vervolgens op de vlucht sloeg. In De Afspraak op vrijdag voorbije vrijdag 21 mei 2021 (foto helemaal bovenaan, met toevoeging van een foto van Jürgen Conings © VRT NU en federale politie) zei Tom Van Grieken letterlijk: “Ik vind het jammer dat mijn partij in die discussie betrokken wordt, want hij is geradical…, hij heeft een psychologisch probleem gekregen door de corona. Hij heeft niet gezegd: ‘Ik ga massaal vreemdelingen afschieten’. Hij heeft gezegd: ‘Ik ga virologen aanpakken’. En beide is verwerpelijk, natuurlijk. Ik denk dat hier vooral corona een factor is, en niet de link die naar mijn partij wordt gelegd.”

Jürgen Conings
Antwoord van Tom Van Grieken na de vraag om voor Jürgen Conings een evenement op te zetten, en commentaar van het Hasseltse Vlaams Belang-gemeenteraadslid Dietrich Vandereyken in de Facebookgroep ‘Als 1 achter Jürgen’. Naast Vandereyken zijn onder andere Kim Brooks (voorzitster Vlaams Belang Mechelen), Ilse Annemans (voorzitster Vlaams Belang Dendermonde, met Barbara Pas als prominent lid), Joeri Van Olmen (Schild & Vrienden én voorzitter Vlaams Belang Sint-Niklaas) en Gilles Delcroix (N-VA-gemeenteraadslid in Kalmthout) eveneens lid van deze Facebookgroep als steun voor de gezochte terreurverdachte Jürgen Conings (foto’s © Twitter en Facebook).

Mocht Tom Van Grieken en/of zijn adviseurs ons artikel vorige woensdag bekeken hebben, dan hadden ze helemaal onderaan gezien dat Jürgen Conings op Twitter al in 2015-2016 bij herhaling uithaalde naar asielzoekers en andere ‘culturele verrijking’ (zijn eufemisme voor allochtonen). Vrijdag was ook al bekend dat Jürgen Conings en de veroordeelde leider van het neonazistische Bloed Bodem Eer Trouw (BBET) Tomas Boutens elkaar al van de winter 2003-2004 op missie in Afghanistan kennen, en Jürgen Conings in 2019 op de radar van de veiligheidsdiensten kwam omdat hij rondhing in extreemrechtse kringen. Die extreemrechtse kringen klagen tegenwoordig over de vrijheid berovende maatregelen omwille van het coronavirus, maar daarvóór hebben ze jarenlang steen en been geklaagd over niet-blanke asielzoekers en migranten én de hier geboren allochtonen.

Intussen weten we dat Jürgen Conings niet enkel Marc Van Ranst als doelwit van een terreurdaad had, maar ook de Tevhid-moskee in Eisden (Maasmechelen). In de afscheidsbrief voor zijn vriendin schreef Jürgen Conings: “Ik zou ook voor de rechter moeten komen voor slagen en verwondingen in Tongeren. Ik betaal geen rekeningen meer, geen boetes enz…” In Tongeren worden de “slagen en verwondingen” bevestigd, maar wordt niet gepreciseerd waarover het precies gaat. De kans is klein dat dit te maken heeft met corona. Wel is zeker dat in juni 2020 een vrouw met een donkere huidskleur een klacht heeft ingediend na een discussie op sociale media met Jürgen Conings.

Dat zoals Tom Van Grieken beweert “vooral corona een factor is”, is een uitleg die te kort schiet. Er is zeker meer – en dat “meer” verwijst naar een zware hekel aan asielzoekers (of zoals een vriend van Conings het verwoordde bij TV Limburg: “gans Afrika die naar hier komt, wordt integratie aangeboden”), moslims, iemand met een donkere huidskleur… “Meer” verwijst ook naar de contacten met Tomas Boutens bij wie één van de tien huiszoekingen in de nacht van vrijdag 21 op zaterdag 22 mei plaatsvond. Boutens klaagt: “Ze zochten J…. alsof die in mijn kast zit. Niet dus”. Als er één plek is waar Jürgen Conings zich niet zal verschuilen, is het natuurlijk in het appartement van Boutens. Boutens weet goed genoeg dat hij bij de veiligheidsdiensten bovenaan staat bij de in het oog te houden extreemrechtse tot neonazistische militanten. Boutens’ geklaag over de huiszoeking werd op Facebook op nog geen dag tijd door meer dan 1.000 mensen gedeeld, wat een al even veeg teken aan de wand is als de meer dan 34.000 leden van de Facebookgroep ‘Als 1 achter Jürgen’.

Men heeft Boutens’ laptops, een USB-stick en zijn gsm in beslag genomen om uit te zoeken in welke mate Tomas Boutens nog contact had met Jürgen Conings. Onvermijdelijk komt daarmee minstens een deel van het netwerk rond Boutens in beeld. Het is bekend dat Boutens enkel de telefoon opneemt wanneer hij weet welke vriend(in) belt. Dat vergemakkelijkt natuurlijk het onderzoek. Naar wij vernemen zouden er al eerste positieve resultaten zijn, maar uiteraard worden er nu geen details over vrijgegeven in het belang van het onderzoek.

Jürgen Conings
Tomas Boutens als eerste van rechts rechtstaande met een machinegeweer in de hand en andere beroepsmilitairen in de winter van 2003-2004 in Afghanistan (foto © Facebook).
Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Algemeen

Bandleider Jeroen Rietbergen stapt op vanwege ongepast gedrag bij The Voice

Published

on

Jeroen Rietbergen

RTL en producent ITV hebben besloten The Voice of Holland voorlopig niet uit te zenden. De zender meldt dat er ‘zeer schokkende’ aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik zijn binnengekomen. Jeroen Rietbergen heeft zijn functie als muzikaal leider bij het programma per direct neergelegd.

Rietbergen, de partner van Linda de Mol, zou een van de vermeende daders zijn. Hij heeft zaterdag een bekentenis en spijtbetuiging gestuurd naar het programma Boos, dat onderzoek deed naar de aantijgingen.

Het Openbaar Ministerie (OM) bevestigt na berichtgeving in De Telegraaf dat er eerder deze week aangifte is gedaan tegen een persoon die ‘gerelateerd is’ aan het tv-programma The Voice of Holland. Of het om Rietbergen gaat is niet bekendgemaakt. Wel zegt een woordvoerder dat het niet om Marco Borsato gaat. Tegen de zanger en voormalige coach bij The Voice of Holland werd afgelopen december aangifte gedaan wegens vermeende onzedelijke betastingen.

De beerput is open: ‘Misbruikzaak The Voice gaat ook over Ali B’

In een verklaring schrijft RTL: ‘Op woensdag 12 januari jl. heeft de redactie van het BNNVara-programma Boos een mail aan ons gestuurd met aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik rondom The Voice of Holland. De aantijgingen zijn zeer ernstig en schokkend en waren niet bekend bij RTL.’

De zender heeft in gezamenlijk overleg met de producent van het zangprogramma besloten om The Voice of Holland voorlopig stil te leggen. ‘Op basis van deze aantijgingen is contact opgenomen met producent ITV en is er in overleg besloten dat ITV, onmiddellijk een zorgvuldig, onafhankelijk onderzoek zal initiëren. We nemen dit uitermate serieus. Deelnemers, medewerkers, iedereen moet in alle veiligheid kunnen werken. Daarin is geen ruimte voor interpretatie. Prioriteit is nu om de feiten op tafel te krijgen.’

Tim Hofman, presentator van Boos, meldt op Twitter ‘ontzettend lang en zorgvuldig’ te hebben gewerkt aan het onderzoek. ‘Aankomende donderdag zenden we onze aflevering over The Voice Of Holland uit.’ In een aanvullende post benadrukt de presentator dat de aantijgingen niet alleen zijn gericht tegen Jeroen Rietbergen, maar tegen ‘meerdere personen binnen het programma.’

‘Onderste steen moet boven’

The Voice of Holland-presentatrice Chantal Janzen is geschrokken van de berichten over ongepast gedrag achter de schermen van het RTL-programma The Voice of Holland. Ze wenst alle betrokkenen via Instagram veel sterkte.

‘Geschokt over de berichten omtrent The Voice,’ schrijft Janzen op Instagram. “Schande voor de hardwerkende mensen aan en in dit programma die hier niets van weten en niets mee te maken hebben. Onderste steen moet boven.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Counter Extremism Project

Extreemrechts een steeds dieper probleem in Nederland

Published

on

extreemrechts

Rechtsextremisme blijft in Nederland gevoed worden en wordt steeds gevaarlijker. Dat maakt Nieuwsuur duidelijk in een reportage waarin rechtsextremisten zelf aan het woord komen. Zo vertelt een van hen hoe hij zijn 7-jarige dochter racistisch opvoedt. Geweld wordt gezien als oplossing.

Een gederadicaliseerde rechtsextremist bekent tegenover journalist Rudy Bouma dat hij heeft aangezet tot geweld tegen linkse mensen in het buitenland. Toen dat vervolgens ook daadwerkelijk werd uitgevoerd en het bewijs per video werd aangeleverd, schrok hij pas van zijn eigen gedrag.

Wetenschapper Nikki Sterkenburg, werkzaam bij de terrorismebestrijder NCTV, stelt dat extreemrechts succes heeft omdat hun ideeën steeds vaker worden overgenomen door politieke partijen, ook als die zelf niets van extreemrechts moeten hebben. Ze constateert dat er amper aandacht is voor de toenemende radicalisering onder rechtse Nederlanders die geweld niet schuwen. Volgens haar is dat een schril contrast met de alerte en massale reactie van de overheid op radicalisering onder moslims.

Het was op een zaterdag in 2014 toen Nikki Sterkenburg – toen nog journalist voor Elsevier Weekblad – een demonstratie van extreemlinkse activisten in Den Haag bijwoonde. De gemoedelijke sfeer sloeg om toen drie mannen het plein naderden. “Neonazi’s”, gromde een van de antifascisten. Sterkenburg kon haar ogen niet geloven. Zijn dat neonazi’s? Ze leken eerder op hipsters.

De politie stuurde het drietal weg, maar de nieuwsgierigheid van Sterkenburg was gewekt. Ze liet de demonstratie voor wat het was en ging achter de mannen aan. Een gesprek volgde. De jaren erna zou Sterkenburg tientallen radicaal- en extreemrechtse activisten ontmoeten, van harde schreeuwers tot heimelijke internettrollen. Ze wilde weten wat deze mensen beweegt. Haar zoektocht leidde tot een wetenschappelijk proefschrift over extreemrechts in Nederland, dat ze vandaag verdedigt aan de Universiteit Leiden, en het publieksboek Maar dat mag je niet zeggen dat morgen verschijnt bij uitgeverij Das Mag.

Sterkenburg is journalist en wetenschapper. Twee zielen in een lichaam. Als journalist met een interesse in radicalisering stapt ze recht op haar doel af en schrijft ze vlijmscherpe stukken. Als wetenschapper weet ze dat ze haar onderzoeksgroep moet beschermen. Die dubbelrol leidde tot spanningen. Hoe ging Sterkenburg daarmee om, en blijft ze actief in de wetenschap? We spreken erover via Zoom. Sterkenburg zit buiten op een bankje in Amsterdam. Ze verontschuldigt zich dat ze te laat is. De fotograaf voor Het Parool heeft haar net uitgebreid gefotografeerd. “Het wordt een foto voor een zwarte muur. We hebben er een aantal paardenbloemen in geprikt om het nog een beetje leuk te laten lijken.”

Je onderzocht motieven van radicaal- en extreemrechtse activisten in Nederland. Aanvankelijk als journalist, later als promovendus aan de Universiteit Leiden. Vanwaar de overstap naar de wetenschap?

“Als journalist had ik me er al een paar keer over verbaasd dat sommige wetenschappelijke artikelen over radicaal- en extreemrechts volledig gebaseerd waren op mediaberichtgeving. Er was nauwelijks onderzoek waarin mensen zelf aan het woord kwamen. Ik wilde die lacune dichten. Als ik dat dan toch jarenlang ging doen, wilde ik ook wel iets van erkenning in de vorm van een academische titel.”

Dus je klopte gewoon aan bij een universiteit?

“Ik heb mijn promotor geregeld aan de bar van Pauw. Ik kende hem al als journalist. Kijk, ik ben helemaal geen ‘cum laude’-type. Op de universiteit zei niemand tegen mij: ‘Jij bent zo goed, jij moet echt gaan promoveren.’ Dus ik moest een promotor hebben die het veldonderzoek dat ik wilde doen zou begrijpen. Iemand die snapt dat ik hier nu induik en niet eerst een jarenlange literatuurstudie ga doen. Toen ik zag dat hoogleraar en terrorismedeskundige Edwin Bakker bij Pauw zat, heb ik mezelf naar binnen geouwehoerd in de studio. Die avond aan de bar heb ik hem voorgesteld dat ik wel bij hem wilde promoveren en dat we het later nog wel over het onderwerp konden hebben.”

De uitverkorenen

In haar promotietraject onderzoekt Sterkenburg waarom mensen zich aansluiten bij radicaal- en extreemrechts, waarom ze actief blijven en hoe dat zich verhoudt tot de wetenschappelijke literatuur. Ze sprak met neonazi’s, straatactivisten en internettrollen. Allemaal geloven ze dat de eigen groep wordt bedreigd. Dat kan een economische dreiging zijn (mensen pikken onze banen in), een sociale dreiging (ik voel me niet meer thuis in deze maatschappij), een culturele dreiging (Nederland is aan het islamiseren), of een etnische dreiging (we worden minderheid in eigen land). Radicaal- en extreemrechts definieert Sterkenburg als het streven naar een homogene culturele of etnische staat, door middel van het inperken van de burgerlijke vrijheden en grondrechten van religieuze en etnische minderheden, al dan niet met geweld.

Waarom worden mensen actief binnen een radicaal- en extreemrechtse groepering?

“In mijn onderzoek onderscheid ik vijf wegen van toetreding. De spanningszoekers willen vooral provoceren, vaak waren ze al jong lid van een racistische jeugdsubcultuur. De politieke zoekers zijn teleurgesteld in politieke oplossingen en zoeken bredere steun bij radicaal- en extreemrechts. De rechtvaardigheidszoekers zijn boos op de overheid, die voor hun gevoel niets voor hen doet maar wel voor statushouders. De sociale zoekers zijn erin gerold omdat ze een vriend of een buurman wilden helpen.”

“De ideologische zoekers zeggen dat ze al heel jong racistische ideeën hadden, maar konden daar nooit over praten met hun ouders of docenten. Uiteindelijk vonden ze op het internet een ideologische rechtvaardiging van hun gevoelens. Alleen bij deze groep begint het met een ideologie. Bij de rest, zelfs bij de neonazi’s, volgt de ideologie pas nadat ze zijn toegetreden.”

Hoe kwamen deze categorieën tot stand? Gebruikte je een bepaalde wetenschappelijke methode?

“Ze zijn deels gebaseerd op bestaand wetenschappelijk onderzoek, deels op mijn eigen observaties. De eerste vier categorieën zijn vergelijkbaar omschreven in het proefschrift van Annette Linden uit 2009. Zij interviewde aanhangers van extreemrechts van 1996 tot 1999. Je vindt soortgelijke omschrijvingen ook terug in eerder onderzoek over neonazi’s, over radicaal- en extreemrechtse politieke partijen en over protestbewegingen. De vijfde categorie, die ideologische zoeker, is nieuw. Dat heeft te maken met de recente opkomst van alt-right en de meer intellectuele tak van extreem- en radicaalrechts.”

Dat is volgens jou de categorie waarvoor we het meest moeten vrezen.

“‘Vrezen’ vind ik een lastige term. Dan zeg je dat er een dreiging van deze mensen uitgaat, terwijl de meesten nooit geweld zullen gebruiken. Maar als je me vraagt over welke groep ik me het meeste zorgen maak, dan is het die groep. Ze hebben een rotsvast geloof in hun ideologie. Ze zijn minder gevoelig voor praktische en sociale argumenten om iets niet te doen dan activisten uit de andere groepen.”

“De ideologische zoeker is heel succesvol in mensen ompraten. Ze zijn minder recht voor hun raap en dat is een strategie. Ze spreken over een ‘cultuur’, ‘beschaving’ of ‘identiteit’ die wordt bedreigd, terwijl ze eigenlijk ‘rassen’ bedoelen. Ze passen hun boodschap aan zodat ze heel redelijk lijken, totdat je er nog eens bij stilstaat en denkt: wacht even, dit is niet helemaal oké wat nu wordt gezegd.”

Begrippenkader

Dit zijn de definities die Nikki Sterkenburg hanteert in haar boek Maar dat mag je niet zeggen (2021).

Radicaal- en extreemrechts Het streven naar een homogene culturele of etnische staat, door middel van het inperken van de burgerlijke vrijheden en grondrechten van religieuze en etnische minderheden, al dan niet met geweld.

Cultuurnationalisme Radicaal- en extreemrechtse stroming met als voornaamste standpunt dat de islam nooit samen kan gaan met de westerse cultuur en maatschappij. Om die reden zijn cultuurnationalisten sterk voorstander van assimilatie, wat inhoudt dat nieuwkomers hun cultuur en wortels moeten opgeven en de nieuwe cultuur omarmen.

Etno-nationalisme Aanhangers van het etno-nationalisme vinden dat elk volk een eigen geografisch grondgebied moet hebben. Om etnische diversiteit te behouden, moeten verschillende etnische groepen niet met elkaar samenleven en geen gemengde relaties aangaan. Dit is volgens etno-nationalisten de enige manier waarop unieke culturen en karakteristieken kunnen voortbestaan.

Raciaal nationalisme Aanhangers van het raciaal nationalisme, vaak neonazi’s of white supremacists, vinden het witte ras superieur en streven naar een totalitair systeem. Ze menen dat het witte ras ook over andere (inferieure) rassen zou moeten heersen en vinden in sommige gevallen zelfs dat andere rassen mogen worden gedeporteerd of uitgeroeid.

Alt-right Alt-right is een verzamelnaam voor zowel etno-nationalisten als raciaal nationalisten die losjes een online (internationaal) netwerk vormen. De online alt-rightsubcultuur is vanaf 2013 voortgekomen uit een netwerk van Engelstalige blogs en websites waar onder meer libertariërs, identitairen, nationalisten, fascisten en nationaalsocialisten elkaar vonden.

Je onderzocht ook wat mensen motiveert om actief te blijven bij radicaal- en extreemrechts.

“Hier speelt een stuk zingeving voor veel mensen. Ik heb ook veel jihadisten geïnterviewd vlak voordat de Islamitische Staat werd uitgeroepen en vlak daarna. Zij waren heel optimistisch, want eindelijk ging gebeuren waar ze al lang op hoopten en wat ze voorspeld hadden. Dat heb je bij extreem-rechts in veel mindere mate. Ze zijn somber en geloven zelf eigenlijk ook niet meer dat hun doelen behaald gaan worden. Toch willen ze niet opgeven, ook vanuit het idee dat ze min of meer de aangewezen persoon zijn. Ze hebben het gevoel dat ze uitverkoren zijn. En het voelt goed dat ze iets doen wat andere mensen niet durven.”

Dubbelrol

Jarenlang bezocht Sterkenburg obscure bijeenkomsten en demonstraties om activisten te leren kennen. Ze maakte altijd meteen kenbaar dat ze journalist en onderzoeker was. Sterkenburg: “Ik zou me ook ongemakkelijk voelen als ik een tijdlang met iemand zou optrekken en pas later zou zeggen: ik ben journalist en wetenschapper en ik ga dit allemaal opschrijven. Dat hoeft ook niet, daar ben ik van overtuigd.”

Want iedereen was wel bereid om je te woord te staan?

“Bijna iedereen. Slechts een enkeling niet.”

Je zou verwachten dat mensen niet willen praten met een buitenstaander.

“Aanvankelijk wilden sommigen dat ook niet, maar op een gegeven moment zagen ze me zo vaak. Dan vergeten ze een beetje dat ik er niet bij hoor. Het hielp ook dat ik goed contact had met een paar sleutelfiguren die het heel interessant vonden dat ik dit onderzoek deed. Uiteindelijk willen mensen ook laten zien dat ze meer zijn dan boze schreeuwers bij demonstraties. Ze willen de gelaagdheid laten zien.”

In je boek schrijf je dat de dubbelrol van journalist en wetenschapper niet altijd makkelijk was.

“Nee, doe het niet! Je hoort continu dingen waar je als journalist echt een goed verhaal van zou willen maken. Maar dan zou ik iemand met naam en toenaam in de schijnwerpers van de media zetten. Dan schaad ik het wetenschappelijke principe ‘do no harm’. Een wetenschapper moet zorgen dat de onderzoeksgroep geen last heeft van deelname. Dat ging steeds meer knellen. Ik ben blij dat dat straks voorbij is.”

Je kunt ook iets horen waarvan je denkt: daar moet ik eigenlijk wat mee doen. En dan mag je niks zeggen.

“Gelukkig heb ik dat niet meegemaakt. Soms hoorde ik wel dat ze iets gingen uithalen, maar dan was dat vooral een openbare-ordeprobleem.”

Het was niet zo dat jij al wist dat ze morgen een moskee gingen bezetten.

“Nee, ik heb ook altijd tegen ze gezegd dat ik dat niet wilde weten. Soms zeiden ze: ‘Weet je wat wij dit weekend gaan doen?’ En dan zei ik: ‘Zeg het niet. Ik wil het niet horen. Ik lees het wel in de krant.’”

Draag je niet ook verantwoordelijkheid om ze op andere gedachten te brengen?

“We hebben wel flinke discussies gehad hoor. Tuurlijk, als ze wilden weten hoe ik erover dacht, dan zei ik het wel. Maar ik was er om in kaart te brengen wat die mensen beweegt. Dat is een andersoortige rol.”

Je schreef ook een publieksboek. Waarom vind je het belangrijk dat een breed publiek hierover leest?

“Een proefschrift is een academisch verhaal, maar vertelt niet hoe het was. Ik merkte dat mensen na afloop van lezingen vooral benieuwd waren naar mijn ervaringen. Hoe kwam je met ze in contact? Was je bang voor ze? Werd je bedreigd? Wat is het gekste dat je hebt gehoord? Wat dacht je toen in die situatie? Ik besprak dit met mijn uitgever, en die zei tegen mij: doe gewoon alsof we met z’n tweeën in de kroeg zitten en jij gaat vertellen wat je de afgelopen jaren hebt meegemaakt. Zo ontstond het boek.”

Van alle radicale geluiden krijgt radicaal-rechts in Nederland veel media-aandacht. Nu interview ik jou over dit onderzoek. Maken wij, journalisten, extreemrechts groter?

“Soms wel. Zeker als er weer een Facebook-initiatief is waar iedereen moord en brand over schreeuwt, terwijl er maar twee mensen achter zitten. Daarom probeer ik een kijkje in de levens van deze mensen te geven. Dan zie je dat de organisatie soms van knulligheden aan elkaar hangt. Maar er zijn ook elementen die heel zorgelijk zijn, waar niemand over schrijft. Soms denk ik: ‘waarom maken jullie dit zo groot?’, en soms: ‘waarom heeft niemand het hierover?’ Dat is een gekke paradox.”

Kun je een voorbeeld geven van iets zorgelijks waar niemand over schrijft?

“Ik schreef in februari 2017 voor het eerst over de alt-right-beweging Erkenbrand, voor Elsevier. Erkenbrand had toen al een aanhang van 70 tot 80 man. Het eerstvolgende artikel erover verscheen pas negen maanden later in de Volkskrant. Twee mensen met een spandoek op het dak van een moskee halen direct het nieuws, terwijl de grotere en misschien ook wel invloedrijkere groepen minder zichtbaar zijn.”

Heb je door dit onderzoek meer begrip gekregen voor mensen die extreemrechts aanhangen?

“Bij sommigen kan ik wel volgen hoe het zo is gekomen. Ze komen uit een uitzichtloze situatie. Maar mensen hebben altijd een keuze. Ze kunnen ook gaan kickboxen, bij de voetbalvereniging, of vrijwilligerswerk gaan doen. Ik geloof dat sommigen dit echt doen omdat ze het beste met Nederland voor hebben en omdat ze mensen willen helpen, maar dat kun je ook doen zonder de aanwezigheid van etnische en religieuze minderheden voortdurend te problematiseren. Je kunt je op andere manieren nuttig maken – wat sommigen ook wel proberen, trouwens.”

Ga je verder in de wetenschap?

“Echt niet! Ik heb er lang een beetje vaag over gedaan, maar nu mag ik het eindelijk van mijn werkgever zeggen: ik ben plaatsvervangend afdelingshoofd Analyse bij de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), en dat is echt een hele gave baan. Voorlopig blijf ik dat doen. Maar ik hoop wel, als ze me nog toelaten, over tien jaar weer eens bij alle activisten langs te gaan om te vragen hoe het ze is vergaan. Er zitten een paar geharde types tussen, maar heel veel mensen werden pas tussen 2013 en 2015 actief. Ik ben benieuwd hoe ze erin staan als in 2030 nog steeds geen Derde Wereldoorlog of burgeroorlog is uitgebroken die ze allemaal voorspellen. Zullen ze er dan nog hetzelfde over denken?”

Verder lezen:

Sterkenburg, N. (2021). Van actie tot zelfverwezenlijking. Routes van toetreding tot radicaal- en extreemrechts. [Proefschrift, Universiteit Leiden] Sterkenburg, N. (2021). Maar dat mag je niet zeggen. De nieuwe generatie radicaal- en extreemrechts in Nederland. Uitgeverij Das Mag.

Via:NEMO kennislink

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Counter Extremism Project

Religie, extreemrechtse en ‘LGBTQ-vrije’ gebieden: hoe Polen het meest homofobe land van Europa werd

Published

on

polen

De alliantie tussen de nationalistische meerderheidspartij, de neofascisten en de katholieke kerk heeft een autoritaire wending in het land teweeggebracht, en minderheden betalen de hoogste prijs.

In oktober 2020 heeft het Poolse Constitutionele Hof een uitspraak gedaan die abortus bijna volledig verbiedt , een recht dat voor die tijd al ernstig was beperkt. De vrouwen in Polen werden gedwongen opnieuw de straat op te gaan.

Gezien de invloed die de katholieke kerk op de kwestie uitoefent , zijn in sommige gevallen ook kerken het doelwit geweest. Verschillende leden van extreemrechtse ultranationalistische groeperingen, gesteund door de ultras , hebben zichzelf echter aangeduid als “beschermers” van deze kerken en vielen de demonstranten brutaal aan.

Bij de Kerk van het Heilig Kruis in Warschau werden sommige vrouwen bijvoorbeeld de trap afgesleept door mannen die vrouwonvriendelijke beledigingen reciteerden. Vervolgens kondigde de ultranationalistische leider Robert Bąkiewicz aan dat hij een burgerwacht “Nationale Garde” vormde om wat hij “linkse barbaren” noemde te verdrijven .

“We zullen elke kerk, elk district, elk dorp en elke stad verdedigen” , zei hij . “Het zwaard van gerechtigheid zweeft over hen en, indien nodig, zullen we ze tot as verbranden en deze revolutie vernietigen.” Ondanks waarschuwingen van wetshandhavers over de risico’s voor de openbare orde, hebben leden van Wet en Rechtvaardigheid (PiS) – de nationalistische meerderheidspartij – deze extreemrechtse burgerwachten publiekelijk gesteund .

Jarosław Kaczyński, partijvoorzitter en een van de meest invloedrijke politici van het land, riep ook katholieken op om te mobiliseren om kerken te verdedigen. Een van zijn parlementsleden, Tomasz Rzymkowsk, prees de “jonge nationalisten” die de kerken en “de hele Latijnse beschaving” kwamen verdedigen tegen de “barbaren”.

Hoewel deze botsingen nogal verontrustend zijn, zijn ze niets nieuws.

In Polen zijn soortgelijke scènes de afgelopen jaren zelfs verschillende keren herhaald: ultranationalistische groeperingen hebben degenen aangevallen die vechten voor LGBTQ + -oorzaken en reproductieve rechten. Aangemoedigd door de conservatieve regering en haar nationalistische en traditionalistische politiek, zijn deze mannen – afkomstig uit de neofascistische bewegingen en de gelederen van de ultrageluiden – in feite soldaten in de voorhoede van een enorme politieke en culturele oorlog.

Sinds hij in 2015 aan de macht kwam, heeft Wet en Rechtvaardigheid minderheden gedemoniseerd, de samenleving gepolariseerd en extreemrechts gestimuleerd, waardoor toespraken in het publieke debat centraal kwamen te staan ​​die slechts enige tijd daarvoor naar de marge waren gedegradeerd. Het heeft ook uitgehold de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht , het onder haar politieke controle en versterkt de druk op de media .

Deze voortdurende aanvallen op liberale waarden hebben veel kritiek gekregen, zowel in binnen- als buitenland . De Poolse Ombudsman voor de rechten van de burger, Adam Bodnar, stelt botweg dat Wet en Rechtvaardigheid een bedreiging vormt voor de Poolse democratie.

“Wanneer de leider van een land het geweldsmonopolie delegeert aan een extreemrechtse particuliere organisatie, is dat een zeer gevaarlijke tijd voor de democratie”, zei hij tegen World News, met name verwijzend naar de steun van Wet en Rechtvaardigheid. “verdedigers” van de kerken. “Ze spelen met vuur … en ze geven ruimte [aan de neofascisten] binnen de machtsstructuur van de staat.”

Sinds 2015 is Law and Justice systematisch op zoek naar een zondebok onder minderheden om hun eigen electorale basis op te zetten. Het is geen toeval dat hij in de regering kwam op het hoogtepunt van de Europese migratiecrisis, en in de nasleep van de daaropvolgende hysterie die aanleiding gaf tot xenofobe en islamofobe gevoelens – zelfs als Polen niet langs de belangrijkste Europese migratieroutes ligt en eerder homogeen, met een zeer kleine fractie moslimburgers.

Later, op zoek naar een nieuw doelwit, haalde Law and Justice uit naar de LGBTQ + -gemeenschap, afgeschilderd als een bedreiging voor de traditionele waarden en de eenheid van het katholieke gezin.

De aanval komt van de hoogste hiërarchieën van de partij, waarbij Kaczyński LGBTQ + -rechten omschrijft als een “groot gevaar” en als “een aanval op kinderen”. Andere politici op het gebied van recht en justitie tweetten dat ” Polen veel mooier is zonder LGBTQ ” of vergeleek het homohuwelijk met zoöfilie. Honderd gemeenten in het hele land hebben zichzelf ook verklaard “gebieden vrij van LGBT-ideologie”. 

Deze haatzaaiende uitlatingen hebben geleid tot een golf van publieke vijandigheid tegen de LGBTQ + -gemeenschap, wat soms heeft geleid tot gewelddaden. Tijdens de Pride in Bialystok in 2019 werden de demonstranten aangevallen door een menigte ultrasnelle, ultranationalisten en katholieke fundamentalisten.

“Velen zijn aangevallen, geslagen en achtervolgd op straat. Er werden ook stenen en flessen vol pis gegooid ”, zegt Ola Kaczorek, covoorzitter van de ngo Miłość Nie Wyklucza (“ Liefde sluit niet uit ”), die strijdt voor de invoering van een egalitair huwelijk in Polen.

In oktober 2020 kwam de beslissing van het Poolse Constitutionele Hof, die de ongrondwettigheid van abortus bestraft in het geval van ernstige aangeboren afwijkingen bij de drachtige foetus. De beslissing – genomen door een rechtbank vol rechters die bij wet en justitie waren aangesteld – verbood abortus effectief , aangezien misvorming van de foetus de oorzaak was van 98 procent van de vrijwillige abortus .

Voor velen was het de laatste in een lange reeks aanvallen op Poolse vrouwenrechten. “Je voelt dat je strijdt tegen je eigen regering”, zegt Justyna Wydrzyńska, activiste van Abortus zonder Grenzen, een project dat Poolse vrouwen wil helpen toegang te krijgen tot abortuspraktijken.

Voormalig ombudsman Adam Bodnar stelt dat het verbod, ingevoerd in januari 2021, dient om een ​​”politieke schuld” aan de katholieke kerk af te betalen. “Als [de laatste] een uitgesproken standpunt heeft over abortus”, zegt hij, “dan moet dat recht verder worden beperkt.”

Dit alles heeft de extreemrechtse Polocca steeds meer onbezonnen en onbezonnen gemaakt. Dit is duidelijk te zien in de jaarlijkse Onafhankelijkheidsmars, die elk jaar op 11 november in Warschau wordt gehouden en de verjaardag van de onafhankelijkheid van Polen in 1918 viert.

Al meer dan een decennium is de dag een soort onofficiële bijeenkomst van neofascisten geworden , die uit het hele land (en zelfs uit het buitenland) komen en vaak in botsing komen met de politie. Aan geweld is er ook geen gebrek: in die van 2021 lanceerden de extremisten een rookbom in een appartement waarop het spandoek van Strajk Kobiet (een beweging voor vrouwenrechten geboren in 2016) op het balkon stond , waardoor er brand ontstond.

De March for Independence laat ook zien hoezeer de regering en extreemrechts nu op dezelfde posities zitten. De mars van 2020, georganiseerd onder het thema “Onze cultuur, onze regels”, was openlijk homolesbobitransfoob en weerspiegelde de retoriek van de regering tegen de LGBTQ + -gemeenschap.

Het evenement werd ook aangekondigd met een poster met een ridder die een regenboogster met een zwaard spietst , terwijl de aanwezigen spandoeken toonden met de tekst “een normaal gezin, een sterk Polen”.

Deze situatie heeft vooral de meest progressieve krachten en minderheden in het land getroffen. “LGBTQ + jongeren groeien op omringd door politieke en ideologische slogans die zeggen dat er iets diep mis met hen is”, legt Kaczorek van Miłość Nie Wyklucza uit.

Voor het overige probeert de regering eventuele dissidente stemmen weg te werken. Bodner, beschouwd als een van de weinige echt onafhankelijke staatsfiguren, werd in april 2021 door het Grondwettelijk Hof ontslagen.

Human Rights Watch zei dat de beslissing is genomen op direct verzoek van de regering en heeft geleid tot verschillende demonstraties op de Poolse wegen. Verschillende ngo’s voeren aan dat dit een onvolledige juridische beslissing is , om nog maar te zwijgen van het feit dat zijn vervanger vrijwel zeker zal worden gekozen door Wet en Justitie.

Ondanks de hindernissen zijn de tegenstanders van Wet en Rechtvaardigheid nog steeds vastbesloten om hun strijd voort te zetten. “Dit is mijn thuis”, herinnert Kaczorek zich, “en hoewel Polen me haat, hou ik echt van mijn land.”

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Drietal verdacht van poging tot doodslag bij trekkerprotest A32 Heerenveen

Twee mannen en een jongen zijn gisteravond bij een trekkerprotest op de A32 bij Heerenveen opgepakt op verdenking van poging tot doodslag. Het gaat om mannen van 46 en 34… [...]

Krystian M., de man die de moordenaars van Peter R. de Vries aanstuurde?

Op maandagochtend is de 26-jarige Krystian M. uit het Gelderse Ochten aangehouden voor het aansturen van de moord op Peter R. de Vries. Wie is de man die in het… [...]

Peter R. de Vries Een onvergetelijke en onvervangbare man

Het is vandaag precies een jaar geleden dat Peter R. de Vries in het centrum van Amsterdam werd neergeschoten. De shock is nog altijd groot. De misdaadverslaggever Peter R. de… [...]

Kabinet Rutte onbekwaamheid is teken aan de wand

“Naast de commissaris, de coördinator en de gespreksleider, detacheert het kabinet haar werk dus ook bij een stutter…een toevoeging aan de Haagse trukendoos om problemen op afstand te zetten in… [...]

FVD eist transparantie Bilderberg-conferentie: CIA-plot? Nieuwe wereldorde? Schaduwregering? (Video)

Een van de medeoprichters van de Bilderberg-conferentie is de aan de nazi’s verbonden prins Bernhard, een lid van Hitlers ‘Reiter-SS’, een bereden eenheid van de SS. De uiterst geheimzinnige Bilderberg… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN