25 september 2021

INDIGNATIE

Indignatie.nl jaagt altijd naar interessante, belangrijke en controversiële perspectieven grotendeels uitgesloten van de mainstream media

De valse belofte van perfecte viruscontrole

controle

De Grote Paniek gaf aanleiding tot veel beweringen over hoe nieuwe technologie en nieuwe manieren om deze te gebruiken regeringen in staat zouden stellen het sociaaleconomische systeem en dus het virus zelf te beheersen.

Regionale testregimes in ziekenhuizen en dokterspraktijken plus willekeurige steekproeven zouden de regeringen zogenaamd realtime kaarten geven van de verspreiding van de ziekte, waardoor ze infecties door deze of gene maatregel konden ‘stoppen’. Tests zouden bedrijven ook hebben geholpen om hun immuunwerkers te certificeren en de geïnfecteerden van de rest te isoleren.

Op Bluetooth gebaseerde track-and-trace-apps werden vrijgegeven, zogenaamd om iedereen die in contact was geweest met een Covid-geïnfecteerde persoon te waarschuwen dat ze mogelijk zelf besmet waren. Hele arbeidskrachten werden onderdeel van track-and-trace-inspanningen om contact op te nemen met geïnfecteerde personen, erachter te komen waar ze een infectie hebben opgelopen en anderen te vingeren die ze op hun beurt mogelijk hebben geïnfecteerd.

Mobiele laboratoria en externe temperatuursensoren zouden zogenaamd hebben geholpen bij het screenen van mogelijk geïnfecteerde mensen op luchthavens. Op mobiele telefoons gebaseerde apps voor het volgen van de gezondheid stelden miljoenen gebruikers in staat om hun gezondheid bij te houden die door autoriteiten zou kunnen worden misbruikt. Eenvoudige bestaande technologie zoals gezichtsmaskers zou de verspreiding van infecties helpen voorkomen. Rijstroken in winkels en regels op zitplaatsen zouden zogenaamd verboden regels voor sociale afstand opleggen, waardoor de verspreiding van infecties wordt voorkomen. 

Al met al werden tijdens de Grote Paniek honderden miljarden dollars uitgegeven aan een groot aantal technologische ‘reparaties’, waardoor veel advies- en technologiebedrijven veel rijker waren dan vóór Covid.

De algemene les is dat de meeste van deze technologieën dure mislukkingen waren. Track-and-trace-apps werden weggegooid door de regeringen die ze introduceerden kort nadat ze ontdekten dat er weerstand tegen ze was binnen hun bevolking, deels vanwege privacyoverwegingen en deels omdat veel mensen niet van plan waren hun hele leven te verstoren door positieve testen.

Omdat mensen de apps mijden, werden in hun plaats low-tech traceersystemen zoals inlogboeken bij winkels en restaurants aangeboden. Ook deze werden routinematig genegeerd of gebruikt om valse details in te voeren.

Gezichtsmaskers vormden aantoonbaar een netto gezondheidsrisico: ze beperkten de luchtstroom en veel mensen hergebruikten hetzelfde masker keer op keer, wat betekende dat ze snel vol ziektekiemen zaten en een gevaar vormden voor zowel de dragers als de mensen met wie ze in de buurt kwamen. Temperatuursensoren op afstand, onmiddellijke tests en waarschuwingssystemen voor het hele land leverden allemaal resultaten op die te onnauwkeurig waren om bruikbaar te zijn, behalve om het publiek gerust te stellen dat er iets werd gedaan.

Beschouw, om de algemene problemen te illustreren, een eenvoudig voorbeeld: het testen van scholieren op infecties, waarvan de resultaten ertoe leidden dat scholen voor een bepaalde tijd hele klassen naar huis stuurden als een leerling in een klas een positieve test had.

Het grootste probleem is dat, net als alle tests, de Covid-test een fout-positief percentage heeft, wat betekent dat er een kans is dat een test een infectie aangeeft die er niet is. Hoe gevoeliger de test, hoe meer valse positieven er optreden. Een relatief gevoeligere test is beter in het oppikken van infectie in de beginfase, op het moment dat informatie over infectie het nuttigst zou zijn. 

Het gebruik van een zeer gevoelige test brengt echter het risico met zich mee dat zelfs zuiver water als ‘geïnfecteerd’ wordt weergegeven vanwege kleine onzuiverheden in de machine, kleine fouten in de ‘cycli’ die het testprotocol gebruikt, of kleine niveaus van verontreiniging van oppervlakken. 

Bovendien zoeken de belangrijkste Covid-tests niet alleen naar de aanwezigheid van levende Covid in het lichaam, maar geven ze ook de aanwezigheid aan van een eventueel achtergebleven virus op de testlocatie. Dit betekent dat een infectie die al door het lichaam is overwonnen en alleen gebroken stukjes virus achterlaat, zelfs weken nadat de infectie voorbij was, nog steeds een positieve test zou opleveren.

Een zeer goede test zou ten onrechte aangeven dat iemand één op de duizend keer besmet is, waarbij de meeste onderzoeken een hoger percentage valse positieven vinden. Eén op de duizend klinkt heel weinig, nietwaar? Voor één persoon die eenmaal is getest, lijkt een risico van 1 op 1.000 om ten onrechte te horen dat iemand besmet is, redelijk. Maar voor een school maakt een fout die eens in de 1000 keer wordt gebruikt de testresultaten zeer problematisch als basis voor significante actie.

Beschouw een klas van 50 leerlingen, die elk aan het begin van de dag worden getest. Met een kans van 1 op 1000 per test op een vals positief resultaat, is er ongeveer een kans van 1 op 20 per dag dat iemand positief test, zelfs als niemand besmet is. Gemiddeld zouden we verwachten dat eens in de 4 reguliere schoolweken (20 schooldagen) iemand in die klas positief test, ook al is er niemand besmet. Dus als de school alle kinderen naar huis stuurt bij een positieve testuitslag, dan verwachten we dat elke vier weken de hele klas naar huis wordt gestuurd, misschien wel voor twee weken. 

De realiteit is dat de meeste Covid-tests in 2020-2021 niet goed genoeg waren om een ​​vals positief resultaat van slechts één op de duizend op te leveren. Eén op de 500 tot één op de 200 kwam vaker voor. Met dat soort foutenpercentage, en ervan uitgaande dat een enkele positieve test alle kinderen een week naar huis stuurde, zou worden verwacht dat klassen van 50 meer dan de helft van hun onderwijs zouden missen, zelfs als niemand ooit besmet zou zijn. Als het schoolbeleid strenger zou zijn en een hele school van een paar honderd leerlingen naar huis zou worden gestuurd als iemand positief testte, zou er bijna geen scholing meer zijn.

Kortom, de beschikbare tests waren botte instrumenten voor scholen die een beleid wilden afdwingen om lessen te annuleren om te voorkomen dat mogelijk besmette leerlingen de infectie op school verspreiden. Na een paar weken of maanden van onderbroken onderwijs, zal het schoolpersoneel dat wil dat zijn leerlingen blijven leren, geen andere keuze hebben gehad dan de testregimes op de een of andere manier te saboteren. We zijn ervan overtuigd dat dit soort sabotage over de hele wereld heeft plaatsgevonden door toedoen van zorgzame onderwijzers en schoolhoofden.

Hetzelfde geldt voor de reguliere werking van vele andere groepen. Wat leek op kleine onvolkomenheden in beschikbare tests, bleek zo storend te zijn wanneer het in de loop van de tijd in grotere groepen werd versterkt, dat het onmogelijk was om een ​​grootschalig test-en-lockdown-regime in te voeren en te blijven werken. Kantoren en reisorganisaties zouden kunnen eisen dat werknemers certificaten hebben waarin staat dat ze negatief hebben getest en de toegang weigeren tot degenen zonder dergelijke documentatie, maar ze konden grote werkteams niet isoleren of hele treinen, bussen en vliegtuigen annuleren op basis van positieve testresultaten.

In de loop van de tijd realiseren mensen zich hoe ontwrichtend tests voor hun leven zijn en beginnen ze zelf testregimes te saboteren om normaal te kunnen blijven leven. Iemand wiens aanstaande reis zou worden verstoord door een positieve test, neemt gewoon een andere, in de hoop op zijn minst één negatief resultaat te krijgen dat voor de luchtvaartmaatschappij kan worden geproduceerd. Testbureaus met veel klanten die echt negatieve testcertificaten wilden, zouden gewoon minder gevoelige tests gebruiken met veel lagere fout-positieve (en fout-negatieve) percentages.

De onmogelijke belofte van perfecte controle bleef gedurende de hele Grote Paniek bestaan. Het verleidde zowel regeringen als bevolkingen, en doet dat nog steeds. Sporen van deze valse belofte zullen waarschijnlijk het einde ervan overleven.

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.