24 oktober 2021

INDIGNATIE

Verdedig de vrijheid van meningsuiting en individuele vrijheid online. Een muur tegen grote tech- en mediapoortwachters.

LEES BELANGRIJK Corona Comité: “Schandalige schending van internationaal recht. Schandalige ongrondwettigheid”

lockdown

De 41e vergadering van de Stichting Corona Comité ging over de huidige stand van zaken in juridische procedures tegen de Corona-maatregelen, hun internationale juridische achtergrond en de rol van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Een ander onderwerp was de politieke situatie in Duitsland.

De Stichting Corona Comité hield op 26 februari 2021 haar 41e vergadering in Berlijn. De advocaten van de commissie willen met hun werk voorlichting geven over de coronamaatregelen die politiek en bestuur nemen om hen juridisch en publiekelijk te kunnen beoordelen.

In de  enkele uren durende hoorzitting , getiteld “Troja Allenthalben”, bracht de commissie samen met de jurist prof.dr. Martin Schwab verslag uit over de ontwikkeling van de juridische stappen om de coronacrisis het hoofd te bieden en tegen de opgelegde maatregelen. Bestuursadvocaat dr. Silvia Behrendt en gezondheidswetenschapper Dr. Astrid Stukelberger .

Ten slotte sprak Vera Lengsfeld, een voormalige DDR-burgerrechtenactiviste en lange tijd lid van de Groenen en CDU-bundestag, over de politieke situatie in Duitsland onder de regering van bondskanselier Angela Merkel.

In eerste instantie gaf een lid van de commissie een overzicht van de juridische procedure tegen het coronabeleid. Dit gebeurt op drie niveaus. In het begin is er de opheldering van de situatie, die regeringen en massamedia niet geven. Dan komt het aan op concrete juridische stappen tegen de coronamaatregelen en het verkrijgen van schadevergoeding. Je hebt immers politieke alternatieven nodig voor het huidige systeem dat tot deze coronacrisis heeft geleid.

Doorslaggevend op juridisch niveau zijn class actions naar Anglo-Amerikaans recht, zogenaamde class actions – van de Engelse termen class and action for group of rechtszaak – die in het Duitse rechtssysteem niet voorkomen. Over alle gevallen waarvoor dezelfde feiten gelden, zou collectief worden onderhandeld in één typisch geval. Een vertegenwoordigende eiser zou bij de bevoegde rechter toestemming kunnen vragen om deel te nemen aan een class action. Als dit wordt toegestaan, kunnen betrokkenen zich aansluiten bij zo’n class action. U hoeft niet individueel te klagen, maar u kunt dat natuurlijk wel blijven doen. Door wereldwijd dezelfde coronamaatregelen is er wereldwijd dezelfde situatie voor een class action in een corona-verband met een representatieve eiser.

“Omdat (…) er veel andere mensen achter hem staan, in dit geval over de hele wereld, die altijd dezelfde fout maken, namelijk de bewering dat PCR-tests infecties kunnen detecteren en de daaropvolgende lockdown-maatregel – ja, dat is gebaseerd op dat alles – werd geschaad. Als de rechter vervolgens in Canada of de VS besluit dat hij dit als class action toestaat, dan kan de hele groep, de hele klasse van de benadeelde partij zich bij deze rechtszaak aansluiten.”

Als een rechtbank een dergelijke rechtszaak als een class action toestaat, informeer deze dan via de media zodat andere betrokken partijen zich binnen een bepaalde tijd bij de rechtszaak kunnen aansluiten. Dit zou wereldwijd kunnen gebeuren als er wereldwijd getroffenen zijn, zoals het geval was in de Corona-crisis. In Canada is al een class action-rechtszaak aangespannen in verband met Corona.

Er is een internationaal overleg voor de juridische procedure. De class action is het “hoofdwapen”. Daarnaast liepen er in de afzonderlijke landen diverse eigen rechtszaken, bijvoorbeeld tegen de PCR-tests, waar er nog veel meer bijkwamen. Deze rechtszaken zouden als “stakes” worden bestempeld, om zo te zeggen. Alleen dan heeft het zin om juridische stappen te ondernemen tegen de hoofdverantwoordelijken, zoals Bill Gates. Het commissielid benadrukte dat het ook cruciaal is om geen directe actie tegen de staat te ondernemen, omdat rechters anders in de positie zouden zijn om tegen hun eigen werkgevers te beslissen. Dat had hij al meegemaakt tijdens een procedure in Nedersaksen tegen de coronamaatregelen. In plaats van zelf te beslissen over de zaak,

“Wat voor gevolgen heeft dat voor de deelstaat Nedersaksen? Wat voor gevolgen heeft dat voor heel Duitsland? Oh mijn god, dat is veel te duur. Daar ben ik niet verantwoordelijk voor. Tegelijkertijd zei hij: als de fraude of de schade groot is genoeg, dan komt de fraudeur of de dader weg. Dat is de reden waarom we niet de staat of de federale overheid aanklagen, maar degenen die opzettelijk valse feitelijke verklaringen hebben afgelegd en vervolgens – met meer of minder druk, met bijna woekerprijzen onder druk, de [Academie van Wetenschappen] Leopoldina deed het als laatste – de federale regering, die niet hoeft te worden afgeperst omdat ze hand in hand werken, heeft de volgende lockdown afgekondigd.”

Er zijn andere gevallen in andere deelstaten waarin soortgelijke vorderingen ook door de rechtbanken zijn afgewezen. “Burgers kunnen stemmen voor een nieuwe Bondsdag”, citeerde de advocaat van de commissie de argumenten van een rechter in die onderhandelingen en noemde dit de “weigering van rechtsbescherming”.

De druk vanuit het Anglo-Amerikaanse gebied is in Duitsland noodzakelijk om als “het individu tegen de grote bedrieger” op te treden in dergelijke procedures met een structureel onevenwicht.

Het gaat om de combinatie van de class action met de procedure tegen individueel handelende personen voor opzettelijke immorele schade volgens paragraaf 826 van het Duitse Burgerlijk Wetboek (BGB). Daarvoor hadden ze in hun commissiewerk genoeg feiten vastgesteld. De miljardairspelers in de farmaceutische, technische en financiële sector die daadwerkelijk verantwoordelijk zijn, kunnen dan in latere procedures in de Anglo-Amerikaanse landen worden veroordeeld tot het betalen van punitieve schadevergoedingen, die in Duitsland niet bestaan.

“Deze punitieve schadevergoeding houdt in dat een bedrijf dat opzettelijk – dus opzettelijk immorele schade heeft aangericht – niet alleen de werkelijke schade moet vergoeden, (…) maar mogelijk een veelvoud daarvan moet betalen als boete. een afschrikmiddel zijn. Dat kan ertoe leiden dat dergelijke bedrijven worden opgebroken. Daar komt het hier waarschijnlijk op neer.”

Centraal daarin staan ​​de procedures tegen de wereldwijde PCR-test van prof.dr. Christian Drosten, zoals die volgens het commissielid bijvoorbeeld in de Amerikaanse staat New York loopt. De rechtszaak daar is grotendeels gebaseerd op de bevindingen van hun commissiewerk, die ze hebben gedeeld en uitgebreid met de eiser ” Children’s Health Defense “. Overeenkomstige beslissingen kunnen dan in andere landen worden gebruikt met analoge procedures, ook in Duitsland.

Het valt nog te bezien of de class actions of individuele rechtszaken zullen leiden tot een positieve schikking voor de benadeelde partij. Het belangrijkste is om niet op één enkel pad te vertrouwen, zonder één ding te vergeten:

“Als we niet terugvechten, als we er niet voor zorgen dat deze kleine en middelgrote ondernemingen, de middenklasse, worden gered, dan zit toch iedereen in de emmer. En zo ver moet het niet komen.”

Horen – Troy Everywhere

VERSLAG VAN DE COMMISSIE EN JURIDISCH WETENSCHAPPER PROF. MARTIN SCHWAB

Schwab voegde toe aan de opmerkingen van de commissie over de mogelijkheden van class action in het Anglo-Amerikaanse recht. Een grote meerwaarde van de procedure daar is de bijzonderheid van de pre-trial bewijsverkrijging, de zogenaamde pre-trial discovery.

“Want als de waarheid over de lockdown eenmaal voor de rechter komt, kan die niet meer zo gemakkelijk in de doofpot worden gestopt.”

Je ervaart momenteel een strijd om informatie of om de soevereiniteit ervan te interpreteren. De relevante internetplatforms hebben alles verwijderd wat de officiële presentatie van de coronamaatregelen in twijfel trok. Critici van de officiële lijn zouden worden belasterd. Eigenlijk zou moeten gelden dat een dergelijk geschil wordt uitgevochten op een “legaal georganiseerd slagveld, namelijk in een rechtsgang, met de middelen van de rechtsstaat”.

Dit werd bevestigd door de commissie:

“We willen een gerechtelijke procedure. En een gerechtelijke procedure in deze gevallen betekent dat moet worden vastgesteld of er ooit een levensvatbare basis is geweest, zoals het Federale Hof van Justitie (BGH) het uitdrukte, voor deze maatregelen. En als er niets, behalve de beschuldigingen van de heer Drosten, omdat hij de (…) adviseur van de federale overheid was, (…) dan moet worden gecontroleerd of de beweringen van de heer Drosten waar zijn.

En we hebben het meest concrete bewijs dat ze dat niet zijn. En niet alleen dat ze dat niet zijn, dat ze het zo fout hebben. Maar dat het ook opzettelijk valse feitelijke beweringen zijn die vervolgens in samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), met de heer Tedros [Adhanom Ghebreyesus], het hoofd van de WHO (…).

Dus als we erin slagen om in een gerechtelijke procedure te bewijzen dat dit allemaal een regelrechte leugen was, dwz niet alleen een valse bewering van feiten, maar een opzettelijk valse bewering van feiten, die wordt vertaald in opzettelijk immorele schade, dan is de basis voor deze pandemie is voorbij. En als de basis voor de pandemie weg is, dan gaat het uiterlijk om compensatie.”

De gezaghebbende bewering dat de PCR-test infecties kan detecteren, is vatbaar voor bewijs. Uit deskundigenrapporten kan bijvoorbeeld blijken of deze bewering waar is of niet. Is het fout, dan zijn de zogenaamde besmettingscijfers, die voortvloeien uit de positieve testresultaten, weg. Geen pandemie zonder besmettingen. Zonder pandemie zouden de verantwoordelijken ter verantwoording moeten worden geroepen.

Naast de class action is de pre-trial bewijsverkrijging een ander voordeel van het Anglo-Amerikaanse recht, dat vooral belangrijk is voor het centrale bewijs van de PCR-tests. In tegenstelling tot het Duitse recht biedt deze bewijsprocedure vooraf uitgebreide mogelijkheden met betrekking tot eventuele getuigen en deskundigen en het verkrijgen van alle benodigde documenten, legt het commissielid uit.

“Omdat het overeenkomt met de rechtsstaat dat soeverein optreden verifieerbaar moet zijn. Dat betekent dat er dossiers moeten zijn.”

In Beieren toonde de deelstaatregering zich onwetend toen een advocaat eiste dat de dossiers over coronamaatregelen in het kader van een procedure zouden worden overhandigd. Dat zou in de VS niet mogelijk zijn. Een dergelijke zaak zou worden gezien als frustrerend bewijs en zou daarom verloren gaan. Hier ligt het extra voordeel van de parallelle aanpak in de Anglo-Amerikaanse landen.

“De pre-trial evidence procedure maakt het ook mogelijk om op deze manier bewijs te verkrijgen. En als de tegenstander het achterhoudt, dan verliest hij simpelweg omdat hij het achterhoudt.”

Welke feiten in de pre-trial bewijsverzameling daar worden vastgesteld, kunnen elders en dus ook in Duitsland in procedures worden gebruikt. Het geld dat momenteel wordt betaald voor deelname aan de class actions die getroffenen in dit land moeten aanspannen, dient onder meer als bijdrage om de noodzakelijke gedegen voorbereiding van deze complexe en daarmee gepaard gaande kostbare rechtszaken te financieren.

Schwab voegde eraan toe dat als er bewijs van de rechtbank is, het voor regeringen moeilijker zal zijn om hun acties te handhaven. Hoewel hij niet betrokken was bij de class action-rechtszaak, ontving hij vanwege zijn samenwerking met de commissie vragen over deze rechtszaken. Het zou voor alle betrokkenen nuttig zijn als hij genoeg wist om dergelijke vragen rechtstreeks te kunnen beantwoorden.

Schwab vroeg om geduld voor het geplande plan van de commissie om juridisch haalbare richtlijnen te geven voor de weigering om de licentievergoeding te betalen. In ruil daarvoor moeten sommige juridische aspecten grondiger worden overwogen. Los van de vraag of de publieke omroep haar eigenlijke doel van uitgebreide en neutrale berichtgeving vervult, kan al een juridische tegenlijn worden getoond.

“Het gaat er ook om dat de mensen die, zoals wij hier doen, de technische rechtvaardiging van de coronamaatregelen in twijfel durven te trekken (…) pas sinds een jaar beledigd zijn. Wij zijn ‘Coronazi’s’, ‘Covididioten’, ‘Aluhutträger’, ‘complottheoretici’ (…). Dat raakt aan het strafrechtelijk relevante probleem van collectieve belediging.”

Het hangt af van de exclusiviteit of het totaalbeeld van deze beledigende berichtgeving van de publieke omroepen richting critici van het coronabeleid, zoals dat sinds maart 2020 wordt ervaren. Studies hebben al aanwijzingen opgeleverd dat het hier gaat om een ​​systematische onderdrukking van kritische opvattingen over de overheid. Immoraliteit komt om de hoek kijken wanneer de media hun taak als publieke waakhond over de overheid, zoals beschreven door het hoogste gerechtshof, verdraaid hebben door de waakhond van de overheid over het publiek te worden. Als deze media de acties van de elites in de politiek, het bedrijfsleven en de samenleving niet onderzoeken in een fiduciaire hoedanigheid voor ons allemaal, maar, omgekeerd, in een fiduciaire hoedanigheid voor diezelfde elites, verlicht ons dan allemaal, of iemand uit de officiële line-dances precies het tegenovergestelde is van hun grondwettelijk mandaat. De media zouden dan niet meer voldoen aan de verwachtingen die van hen werden gewekt. Juridisch gezien schenden ze het fatsoen van al diegenen die goedkoop en rechtvaardig denken, kortom goede zeden, legde Schwab uit. Met de juiste inhoud zou iets juridisch relevants kunnen worden geconstrueerd om zo nodig het zogenaamde compenseren te verklaren.

Bij individuele rechtszaken in verband met coronamaatregelen, bijvoorbeeld bij quarantainebevelen, schade door het dragen van maskers, discriminatie door het niet erkennen van maskercertificaten bij het betreden van winkels en problemen met de werkgever, benadrukte de commissie het belang van dergelijke juridische stappen. Als u niet rechtstreeks in contact kunt komen met een advocaat die verantwoordelijk is voor het betreffende gebied, kunt u contact opnemen met de Coronacommissie, die dan voor juridische bijstand zorgt.

Wat het geheel van de coronamaatregelen betreft, verwees Schwab naar plannen van de federale regering om de Leopoldina wettelijk te machtigen om de maatregelen tegen eind 2021 te evalueren. Het kabinet zou daar dan uiterlijk in maart 2022 commentaar op geven. Dit suggereert dat de zogenaamde epidemie van nationale omvang tot die tijd moet worden gehandhaafd. Naast mogelijke vragen over de rechtmatige gunning van dergelijke contracten, gaat het om de twijfelachtige kwaliteit van de wetenschappelijke beleidsadviezen van de Leopoldina. Als deze academie wordt vervolgd door middel van passende waarschuwingsbrieven of rechtszaken vanwege onjuist advies, is dit relevant voor verdere politieke beslissingen.

“Dan is het misschien nuttig om deze brieven ter beschikking te stellen aan alle leden van de Bondsdag, zodat ze kunnen zien hoe slecht de federale regering wordt geadviseerd door de Leopoldina. Dat er een discussie uitbreekt in het parlement.”

Met betrekking tot het wereldwijd vergelijkbare Corona-beleid herinnerde de commissie aan de gebeurtenissen in Israël, die zich als een soort “testlaboratorium” voordeden. Buiten elke rechtsstaat en wettelijke controle, zou sociale actiecontrole en -druk worden gebruikt om maatregelen te implementeren die overeenkomen met een indirecte verplichting, met name bij het promoten van de “coronavaccinaties”.

In Duitsland hebben openbare aanklagers en politieautoriteiten tot nu toe geweigerd om onderzoeken te starten wanneer er aanwijzingen zijn voor sterfgevallen na “coronavaccinaties”. De hiervoor vereiste aanvankelijke verdenking zou worden ontkend en er wordt op gewezen dat daar volgens informatie van het Robert Koch Instituut (RKI) en het Paul Ehrlich Instituut (PEI) geen aanwijzingen voor zijn. Dit is echter waar de kat in zijn staart bijt. Omdat naar aanleiding van een gebrek aan informatie over het verband met “coronavaccinaties” bij de instituten bepaalde onderzoeken waaruit dergelijke informatie in de eerste plaats zou kunnen voortvloeien, niet zouden worden uitgevoerd.

VERSLAG DOOR ADMINISTRATIEF ADVOCAAT DR. SILVIA BEHRENDT

Ze promoveerde op het gebied van internationale gezondheidszorg en werkte samen met erkende experts in onder meer de VS, vertelde Behrendt over haar professionele achtergrond. Op dit moment speelde de International Health Regulations (IHR) bijvoorbeeld een rol bij wijzigingen in de Infectiebeschermingswet.

“De [IHR] is het enige internationaal bindende juridische verdrag. Het is puur internationaal recht. Het bestaat sinds 1850 en is opgenomen in de WHO. (…) Het werd in 2005 aanzienlijk herzien, in de nasleep van de SARS uitbraak .”

Ook al hadden deze regelingen oorspronkelijk een andere naam, ze vormen de basisbouwsteen van de WHO waarrond de organisatie is gebouwd. In verband met SARS is het concept gewijzigd.

“Van een eenvoudige lijst met ziekten tot een volledig open concept. Elke eerste verdenking die relevant is voor de gezondheid wordt opgenomen in het concept van de noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid. Dit concept is opnieuw uitgevonden en naar het internationale niveau gebracht. Dit is deze noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid van internationaal belang (PHEIC).”

De uitvoerende functies van de WHO tijdens een dergelijke noodsituatie op gezondheidsgebied waren het onderwerp van haar proefschrift, zei Behrendt. Een dergelijk internationaal recht bestaat nog niet. Zo’n wereldregering bestaat als een “wens”, maar niet in werkelijkheid.

“Het is een terminologie die wordt gebruikt die alle conceptuele en juridische achtergronden en structurele mechanismen mist. (…) Deze terminologie is de enige reden waarom we zulke noodsituaties op gezondheidsgebied hebben.”

De IGR-overeenkomst zelf bevat relatief gematigde benaderingen, maar wordt grotendeels genegeerd. Aan de andere kant is er een zogenaamde Global Health Security Agenda (GHSA). Het doel is de implementatie van de IHR in de afzonderlijke staten, die echter slechts eenzijdig wordt uitgevoerd. En alleen als het gaat om het versterken van de capaciteit van institutionele mechanismen die fungeren als schakelpunt tussen de WHO en de natiestaten. Behrendt noemde het RKI een van deze zogenaamde aanspreekpunten.

“Nu probeer je deze posities als een machtscentrum te ontwikkelen.”

De beslissende vraag is hoe de WHO zelfs tot het vaststellen van een dergelijke noodsituatie op gezondheidsgebied komt. In de huidige situatie gaat het ook om de PCR-testen en andere juridische details die openbaar moeten worden gemaakt. Volgens Behrendt ging de IHR-regelgeving nooit over puur epidemiologische aspecten, maar altijd over de afweging ervan met handel en verkeer. Beperkende maatregelen ter bescherming van de gezondheid zijn daarom onderworpen aan een overeenkomstig evenredigheidsbeginsel, zodat alleen de minst beperkende maatregelen moeten worden toegepast. Dit staat in schril contrast met wat we momenteel meemaken in de Corona-crisis. De WHO ontvangt informatie via een meldsysteem en vormt zo nodig een noodcomité, dat vervolgens samen met de secretaris-generaal van de WHO aanbevelingen publiceert.

is dit het juridische instrument dat door de Global Health Security Agenda wordt gebruikt om echt te zeggen: ‘We hebben de juridische actie in handen en we kunnen nu oorlog voeren tegen deze noodwetten.’ In werkelijkheid zit er een finetuning- en balanceringsmechanisme in dat juist het tegenovergestelde beoogt. Maar deze regels worden niet toegepast.”

Er is nu een herziening, dus Behrendt verder, en de voorzitter van de verantwoordelijke instantie is de voorzitter van het RKI, Lothar Wieler :

“Daarom is het relatief interessant. Omdat de herziening nu zo wordt uitgevoerd dat deze krachtcentra, deze schakelpunten, oftewel de RKI (…), dat is, denk ik, de landelijke situatie en bevoegdheid centrum (…), worden versterkt En er wordt alleen gekeken naar paraatheid en respons. De wettigheid van de maatregelen wordt niet eens genoemd. Men vermeldt niet eens wat er in de basis zit.”

Dit omvatte expliciet de menselijke waardigheid en fundamentele vrijheden van het VN-Handvest.

“De hele implementatie moet gebaseerd zijn op deze basisvereisten. Daar zijn we verre van. Alles wordt genegeerd.”

We mogen geen afschaffing toestaan, benadrukte Behrendt. In mei 2021 zal de World Health Assembly de herziening opnieuw behandelen. Daarom moet de vraag naar de rechtmatigheid van de maatregelen die in de Corona-crisis zijn genomen aan het publiek worden voorgelegd en moet wettigheid en verantwoording worden geëist. In plaats daarvan gingen alle analyses alleen over “Preparatie en Reactie”.

“Andere vragen worden niet gesteld. De algemene stelling, de algemene strekking is: we waren te traag, we deden te weinig, we werkten te inefficiënt.”

Het gaat juist om de ontbrekende, maar absoluut noodzakelijke vaststelling van de “feitelijke deugdelijke basis”, die van belang is bij de rechterlijke toetsing en dus bij het werk van de commissie, bevestigde een van haar leden. Waarom de publieke discussie helemaal niet meer gaat over deze principes, legaliteit en verantwoording, wordt duidelijker in de beschreven context.

Behrendt lichtte het verband toe met de wijzigingen in de Infectiebeschermingswet en de mogelijke herziening van de maatregelen in het kader van een zogenaamde Joint External Evaluation, bijvoorbeeld door de Leopoldina, die alleen worden uitgevoerd in overeenstemming met de eenzijdige oriëntatie van de wereldwijde agenda voor gezondheidsbeveiliging.

“Als de Leopoldina of wie dan ook het controleert, worden alleen paraatheid, reactie en wetswijzigingen – de wettelijke kaders behoeven meer uitvoering – opnieuw aangepakt. Op geen enkel ander aspect wordt gecontroleerd.”

Deze evaluatie staat bijvoorbeeld uitgebreid beschreven op de website van het RKI.

“Maar dat doet er helemaal niet toe. Het [IHR] is een internationaal verdrag dat alomvattende implementatie nodig heeft. Het is in strijd met het internationale [wettelijke] verdrag om doel en doel volledig te negeren en alles te negeren behalve een reactie.”

Deze mondiale agenda voor gezondheidsbeveiliging, die ook particuliere actoren omvat, duwt zijn “verkeerde juridische benadering” verder dan de internationaal bindende internationale gezondheidsvoorschriften. De agenda werkt onder wettelijke voorschriften via vrijwillige mechanismen met de WHO en gebruikt de internationale gezondheidsvoorschriften alleen waar het overeenkomt met haar eigen doelen. Voor Behrendt is dat het onderliggende juridische probleem.

“Deze agenda van publiek-private samenwerking (…) wordt door de staten gecontroleerd op de uitvoering ervan. En dat kan niet. Het is een enorm juridisch probleem om publiekrechtelijke samenwerkingsverbanden verantwoordelijk te houden. met vaccinaties.”

De IHR-richtlijnen voorzien niet in de huidige procedures voor “coronavaccinaties” zoals reisbeperkingen en noodvergunningen of voorwaardelijke vergunningen. De WHO beschikt sinds kort over een zogenaamde lijst van noodtoelatingen, waarop zij ook vaccins en in-vitrodiagnostiek zoals PCR-testen vermeldt. Maar volgens Behrendt heeft de WHO die bevoegdheid niet.

“[WHO] neemt dus wereldwijde bevoegdheid (…) voor bedrijven om contact op te nemen met de WHO en onmiddellijk goedkeuring te verlenen als de voorwaarden goed zijn. Maar wie controleert?”

Als gevolg hiervan wordt de WHO een wereldwijde goedkeuringsinstantie die verder gaat dan de nationale bevoegdheden, merkte Schwab op bij deze beschrijvingen. De vraag rijst dan hoe een staat zich hiertegen kan verdedigen zonder de WHO meteen te verlaten.

Dat is een lastige vraag, zegt Behrendt.

“Het is een enorm juridisch probleem. Want hoe globaler, hoe meer publiek-private samenwerkingen, hoe minder juridisch begrijpelijk. Het is ongelooflijk.”

De commissieleden waren geschokt door het feit dat publiek-private samenwerkingen, zonder enige aansluiting op democratische besluitvorming en verkiezingen, ons “van bovenaf” bepalen. De beslissing van de Amerikaanse president Donald Trump destijds om de WHO te verlaten, kan toch juist zijn geweest.

Behrendt verwees naar het zogenaamde COVAX- programma, dat gebaseerd is op dergelijke WHO-goedkeuringen en bijvoorbeeld in Ghana wordt gebruikt voor het gebruik van “coronavaccins”. Ook aansprakelijkheidskwesties en vergoedingen bij schade door deze applicaties speelden een rol.

“Je hebt een voorschot bedacht voor risicoaansprakelijkheid, (…) zodat je deze moeilijke juridische procedures niet meer hoeft te leiden, je krijgt een klein bedrag (…) als je een bijwerking zou hebben. En dat is erg problematisch.”

De commissie trok parallellen met wat er gebeurt in de Europese Unie en haar programma voor een Health Emergency Preparedness and Response Authority (HERA) in het kader van een Europese gezondheidsunie. Ook hier zouden beslissingen worden verschoven naar supranationale niveaus zonder enige democratische controle waarover de respectieve natiestaten dan zouden kunnen worden bestuurd. De hefboom hiervoor zijn in dit geval maatregelen ter bescherming van de gezondheid.

Behrendt was het ermee eens:

“Alle inspanningen gaan in dezelfde richting: noodwetgeving, alles opschorten, geen rechtvaardiging brengen, geen enkele grondrechten in acht nemen, elke gezondheidsmaatregel is goed (…).”

Dit is een volledig tegengestelde benadering, die met name de menselijke waardigheid schendt en niet kan worden gerechtvaardigd met het enige internationaal bindende verdrag van de International Health Regulations.

“Je moet juridische mechanismen vinden om dit contract weer in een redelijk gematigde vorm te krijgen.”

Of je kunt je volgens de commissie terugtrekken uit internationale organisaties als de WHO en de EU, zodat machtsmisbruik zoals dat nu plaatsvindt niet meer mogelijk is. In dit verband herinnerde Behrendt aan de rol van staten en hun overname door particuliere belangen.

“De WHO en de staten zouden niets kunnen doen als de staten niet zouden deelnemen. Dat is het echte probleem. Dat de staten fuseren met de particuliere sector en daarmee, met de WHO, dan doen wat ze willen. Want dat [de WHO] ] is eigenlijk een lege structuur die alleen zou doen wat je wilt. (…) Dat is het doel. De noodwetgeving is ongelooflijk. Gewoon een rechtssysteem aannemen dat alleen semantisch is. Er staat niets achter in het internationale recht Zoiets bestaat niet. Het klinkt geweldig. En dat wordt als enige basis aangenomen, zonder een internationale rechtsgrondslag.”

Dat moet worden aangepakt door experts op het gebied van internationaal recht, eiste Behrendt. Voor de commissie verklaart dit de talrijke vorderingen van individuele actoren in een zogenaamd onwettig gebied, voorbijgaand aan nationale regeringen en vooral de rechtsstelsels. Hier is het nodig om van koers te veranderen en afscheid te nemen van de EU in haar huidige vorm, bijvoorbeeld om haar nationale en culturele eigenaardigheden te behouden.

Daar zijn de eerste benaderingen voor, zegt Behrendt. Het doel is om publiek-private coalities te breken die moeilijk juridisch aansprakelijk kunnen worden gesteld. Het volgende niveau zou zijn om een ​​tegenconcept te creëren voor de Global Agenda for Health Security, bijvoorbeeld in de vorm van een Global Agenda for Public Health Responsibility.

“We vragen niets meer dan legaliteit, controleerbaarheid. Wat heeft het voor zin als een staat moet zeggen waarom hij iets doet? Dat is een internationale verplichting en geen daad van genade. Daar gaat het uiteindelijk om.”

Dit brengt je terug bij de vraag wat een “reactie” eigenlijk vergt, op welke duurzame basis eigenlijk, merkte een lid van de commissie op.

“Dat moet de burger duidelijk worden. Dat we het eigenlijk over een niet bestaande situatie hebben, maar die leidt tot reacties die hier mensen doden en bedrijven en de economie ontmantelen. Dat is niet te geloven. Het is heel goed dat je deze achtergrond hebt Want nu begrijp ik het zelfbeeld van deze gekken. Ze moeten gestopt worden.”

Net zoals de bevolking zou moeten stoppen met meespelen, zouden de consequenties ook op het niveau van de staat moeten worden getrokken.

“Want zoals je zei was het: als de staten niet meer meespelen, staan ​​ze daar als een lege huls. Alleen door deze lege huls hebben ze controle over ons. Dat is veel eenvoudiger en brutaler dan ik me voorstel.”

Behrendt bevestigde dit:

“Volgens deze International Health Regulations kunnen de beperkende staten zich een flagrante schending van het internationaal recht veroorloven. Een flagrante ongrondwettigheid, als je het objectief analyseert, te beginnen met doel en doel. Ze hebben geen rechtvaardiging gegeven voor hun aanvullende gezondheidsmaatregelen. moeten indienen bij de WHO. Ze zouden dit eigenlijk transparant moeten maken. (…) Er zijn verstandige manieren om met dergelijke bedreigingen voor de volksgezondheid om te gaan. Je hoeft niet met wapens aan de grens te staan.”

In het dagelijkse juridische leven heeft kennis van deze juridische situatie tot nu toe nauwelijks een rol gespeeld, die nu op je voeten valt.

“Maar de International Health Regulations zijn goed verwerkt in het Duitse recht. Er is een implementatiewet voor de International Health Regulations , en dat is eigenlijk de enige basis waarop alle antwoorden gebaseerd moeten zijn.”

Dat betekent dat men onder meer midden in de discussie over de PCR-test zit, concludeerde de commissie, dat dit inderdaad een stevige basis zou bieden als het om besmettingen zou gaan, wat niet het geval is.

Behrendt beschreef de gebeurtenissen begin 2020 die leidden tot de afkondiging van een internationale noodsituatie op gezondheidsgebied. Het eerste noodcomité van de WHO kwam op 22 en 23 januari bijeen zonder definitief te bepalen of een noodsituatie op gezondheidsgebied moest worden uitgeroepen, en werd tien dagen later uitgesteld tot een volgende vergadering. Gedurende deze tijd werd de PCR-test steeds vaker gebruikt. De geregistreerde toename van positieve testresultaten vormde de basis voor het eindelijk verklaren van de gezondheidsnoodsituatie. Het zogenaamde Drosten-protocol, waarop deze PCR-test is gebaseerd, laat zelf zien dat het op 13 januari aan de WHO is overgedragen.

Dat is de basis van alles, zegt de commissie. Precies dit punt is altijd aangevallen. Deze basis van de PCR-testen zou niet voldoende kunnen zijn zonder te worden gecontroleerd. In dit verband is de studie genaamd de Retraction Paper , die het Drosten Protocol analyseerde en opriep tot intrekking van de publicatie, van cruciaal belang. Het was duidelijk dat de andere kant het Drosten-protocol niet kon intrekken.

“Want als het was ingetrokken, zou tegelijkertijd zijn vastgesteld dat alle maatregelen geen feitelijke basis hebben en dus illegaal zijn en onderhevig aan compensatie. (…) Het hele spel is makkelijker dan ik dacht.”

“Het is niet moeilijk, het is heel eenvoudig”, bevestigde Behrendt. 

“Als je één wettelijke basis kent en weet dat er geen andere is, dan is het spel eigenlijk best makkelijk. Daarom vraag ik me altijd af waarom het zo ingewikkeld is.”

Dit komt door de onwetendheid van deze juridische context en daarom is deze informatie erg belangrijk, bedankte de commissie Behrendt. Dit betekent met name dat het direct relevant is voor de rechtsgang en dat de basis voor schadeclaims al aanwezig is op internationaal rechtsniveau. Het gaat om het gebrek aan legaliteit of legaliteit en het ontbreken van een verklaring waarom de maatregelen die worden genomen voor gezondheidsbescherming nodig zijn, aldus Behrendt. Wieler en alle anderen weten precies wat er wordt gespeeld. De achtergrond is de Global Agenda for Health Security. Dit heeft aan belang gewonnen met de ontwikkelingen in de richting van noodwetgeving en vaccinaties in verband met griep.

“Als je dat in een basisnoodconcept opneemt, dan betekent dat natuurlijk dat het een vast concept wordt.”

Vanuit internationaalrechtelijk perspectief is het niet de proclamatie van de pandemie die relevant is, maar alleen de verklaring van een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid. Maar griep werd al gezien als een mogelijke reden voor een dergelijke verklaring, bijvoorbeeld in het geval van de zogenaamde varkensgriep in 2009, herinnerde Behrendt eraan. 

“Alleen de reactie van de staten was er niet. Het systeem werd daar getest, met heel weinig gevolgen voor het publiek. Hoewel ze wisten dat er vaccinaties waren en het werd gehandhaafd, sloeg het niet over in het openbare leven. En deze Leap heeft nu gemaakt met COVID. Om het openbare leven echt te beïnvloeden en te verlammen in de zin van een oorlogsscenario.”

Volgens de commissie wordt de gezondheidshefboom gebruikt om de bevolking onder controle te krijgen en mogelijk af te leiden van geheel andere dingen die op de achtergrond gebeuren of worden voorbereid. Zelfs een permanent bedrijf met bijvoorbeeld vaccinaties is goedkoop en op wereldschaal te berekenen, inclusief eventuele vergoedingen voor schade. Er waren zelfs geen marketingkosten voor vaccinatiecampagnes van de overheid die met publiek geld werden gefinancierd.

Naast de opheldering is vooral de juridische procedure tegen de zichtbare actoren als Drosten en Wieler bepalend. Vooral Wieler is van belang, benadrukt Behrendt. 

” Hij is de voorzitter van de herzieningscommissie, die in mei zou kunnen of worden aangenomen. En hij is ook de voorzitter van deze herziening van de wereldwijde COVID-maatregelen, om zo te zeggen op basis van internationaal recht.”

“Het is echt moeilijk te geloven”, merkte de commissie op over deze connecties. Dat het eigenlijk zo makkelijk is, als je maar goed genoeg kijkt, is zowel beangstigend als geruststellend tegelijk. Je hoeft ze alleen maar voor de rechter te brengen, voegde Behrendt eraan toe. Toen haar werd gevraagd naar andere beoordelingen van dit probleem onder internationaal recht, benadrukte ze dat ze, volgens haar kennisniveau, alleen betrekking hebben op paraatheid en reactie, maar niet op de analyse van de juridische basis van het geheel. Haar doel is om voor deze rechtsgronden te zorgen met het bovengenoemde concept voor wereldwijde gezondheidsverantwoordelijkheid, waarvoor ze de oprichting van een niet-gouvernementele organisatie promoot.

“Het basismechanisme is heel eenvoudig. (…) Al het andere zweeft in een leegte van de wet. Je kunt er eigenlijk goed mee werken. (…) De herziening en herziening van de coronamaatregelen op mondiaal niveau behoeft de vraag van legaliteit de antwoorden en ook de diagnostische problemen en de wetenschappelijke criteria moeten opnieuw worden gedefinieerd Aspecten die (…) bij de herziening horen, als men goed en zeer dringend te werk zou gaan En als men ziet dat de diagnose, deze diagnostische opties en deze gevalsdefinities zijn niet correct – dat kan men legaal verifiërendat je kunt klagen.”

VERSLAG DOOR GEZONDHEIDSWETENSCHAPPER dr. ASTRID STUCKELBERGER

Als gezondheidswetenschapper heeft ze in onderzoek en onderwijs gewerkt en werkt ze sinds haar studie voor de WHO, zo omschreef Stuckelberger haar professionele carrière. Vanaf de jaren negentig was haar onderzoekswerk bij de WHO in Zwitserland steeds meer gerelateerd aan politieke beslissingen.

“We moesten wetenschap doen voor de politiek, voor politieke besluitvorming, voor de mensen.”

Haar onderzoek was interdisciplinair en had haar naar de geneeskunde geleid sinds het behalen van haar doctoraat in 2000. Door haar werk bij de WHO had ze uit de eerste hand ervaren hoe de WHO en de Verenigde Naties werken. Sinds 2009 behandelt ze de International Health Regulations bij de WHO via de Universiteit van Genève. De International Health Regulations zijn in 2005 geactualiseerd en zijn in 2008 in werking getreden. Het ging over het maken en uitvoeren van pandemieplannen in afzonderlijke staten.

“De International Health Regulations dienen om landen en lidstaten voor te bereiden op een pandemie, een pandemie te voorkomen en snel te handelen.”

Ze vond dat een eervolle zorg, zei Stuckelberger. Tot slot kregen ze in 2013 de opdracht om het werk nog drie jaar voort te zetten. Maar plotseling kwam het bericht dat er geen geld voor was vanwege ontbrekende betalingen van lidstaten. Het project had in een aantal landen moeten worden uitgevoerd. Ze had toen al gemerkt dat “hier iets niet klopt”. Als gevolg daarvan ondervond ze dat hun cursussen over de International Health Regulations in de WHO zelf wilden worden verboden.

De International Health Regulations zouden worden geschonden, ook al zijn ze bindend internationaal recht en onderdeel van de WHO-grondwet. Maar de truc is dat bijna niemand het weet. De WHO handelt zelf in het belang van bedrijfsgroepen. In totaal waren er drie updates van de International Health Regulations, in 1996, 2005 en 2014. De laatste trad in 2016 in werking.

“Dit heeft de gezondheidsbeveiliging veranderd in een dictatuur waar alleen de secretaris-generaal kan beslissen om vaccins en PCR-tests te verkopen, ook al vereisen alle documenten klinische bevestiging en zijn er andere tests dan PCR. (…) Het is een verplichting. Als het is een verplichting (…) wat de directeur-generaal zegt, dan moeten alle landen zich daaraan houden op grond van de toepasselijke wetgeving.”

Tijdens de updates van de leden van de WHO waren er slechts twee staten met bepaalde reserves, de VS en Iran. Stuckelberger onderstreepte de speciale rol van Zwitserland bij wereldwijde evenementen:

“Zwitserland is het centrum (…) van uitgebreide corruptie. GAVI is een van de belangrijkste niet-gouvernementele organisaties (…) die wordt gefinancierd door Bill Gates en (…) volledige immuniteit geniet.”

GAVI is beveiligd tegen toegang door de opsporingsautoriteiten. De organisatie kan doen wat ze wil. GAVI is sinds 2009 vrijgesteld van het betalen van belastingen in Zwitserland. In 2017 heeft Gates in verband met GAVI eindelijk een aanvraag ingediend om “als een lidstaat” deel uit te maken van het Uitvoerend Comité van de WHO. Gates speelde op dat moment al jaren een belangrijke rol in de WHO en financierde deze.

Volgens Stuckelberger werkt Gates ook rechtstreeks met individuele staten:

“Ik vermoed dat hij met alle lidstaten dezelfde contracten heeft. Ik kwam erachter dat [de Zwitserse gezondheidsautoriteit] Swissmedic (…) een contract heeft getekend met Bill Gates en de WHO . En dat is abnormaal.”

Dus in plaats van officieel als een lidstaat te worden toegelaten tot de WHO, sloot Gates blijkbaar contracten af ​​met de individuele lidstaten, zoals met Zwitserland. Ook vraagt ​​ze zich af waarom de WHO aanvullende contracten sluit met individuele lidstaten. Het is vreemd, maar in het belang van het bedrijfsleven, wanneer de WHO contracten voor de gezondheidssector sluit met particuliere bedrijven en met staten. Voor Stuckelberger suggereert de hypothese daarom dat dit niet Zwitserland treft, maar alle lidstaten.

“Volgens mij (…) deden ze dat overal. Daarom vertelt iedereen overal hetzelfde, (…) dezelfde rapporten.”

GAVI’s “gekwalificeerde diplomatieke onschendbaarheid” en belastingvrijstellingen, die sinds 2009 bestaan, zijn ook vreemd en ongebruikelijk voor niet-gouvernementele organisaties. Behrendt bevestigde Stuckelbergers beschrijvingen van de status van GAVI, die ook deel uitmaakt van de onderzoeken als onderdeel van haar werk voor wereldwijde gezondheidsverantwoordelijkheid.

Voor de commissie zijn dit gevaarlijke machtsconcentraties:

“We moeten ons als samenleving afvragen of we individuen of verenigingen van mensen zulke ongelooflijke machtskansen moeten geven, zonder enige democratische verantwoordelijkheid en legitimatie. (…) Machtsmisbruik is onvermijdelijk. Zodra iemand zo’n macht, hij wordt misbruikt ze. (…) Gewoon omdat het kan.”

Een vergelijkbare status bestaat bijvoorbeeld bij de Europese Centrale Bank (ECB) en andere autoriteiten van de Europese Unie. Er waren zelfs geen wettelijke voorschriften voor een eventuele intrekking van deze status. De EU-instellingen zijn in ieder geval wat democratischer gelegitimeerd.

Niettemin geldt het volgende:

“Niemand, in enig beschaafd land ter wereld, is veilig voor strafrechtelijke en civiele claims voor opzettelijke handelingen. En we hebben ze hier te maken. Dus je kunt het hoe dan ook aanpakken.”

De concentratie van macht in de persoon van Gates maakt zijn verschijning op zijn beurt begrijpelijker:

“Hier komt dit, in de ware zin van het woord, krankzinnige zelfbeeld vandaan, vanwege: ‘We gaan acht miljard mensen vaccineren.’ En zijn zelfbeeld: ‘Denken ze dat ze een keuze hebben? Ze hebben geen keus!'”

En zo iemand vertelde ze allemaal nog tien minuten op het journaal, want op de radio werd voor hen een podium voorbereid, dat we allemaal financierden. Al deze belangrijke bevindingen moeten bekend worden gemaakt.

Stuckelberger herinnerde eraan dat bijvoorbeeld de Bank voor Internationale Betalingen in Bazel, Zwitserland, ook een speciale status heeft. De afmetingen zijn dus veel groter. Het gaat niet alleen om individuele organisaties zoals GAVI, maar om een ​​heel systeem van organisaties.

Als onderdeel van de WHO begon in 2009 zowel de implementatie van deze uitgebreide overheidsarchitectuur voor gezondheidsbeveiliging als de contractuele activiteiten van Gates met individuele lidstaten. De rol van de Verenigde Naties en haar hoogste vertegenwoordigers is bijzonder twijfelachtig. In de huidige Corona-crisis is er nauwelijks iets van hen vernomen.

Er zijn aanwijzingen dat de vermenging van machtsbelangen daar het niet mogelijk maakt zich duidelijk uit te drukken zonder de eigen positie op het spel te zetten. In plaats daarvan zijn er tegenstrijdige verklaringen die enerzijds mensenrechtenschendingen bekritiseren en anderzijds vaccinatiecampagnes ondersteunen.

Voor een beter begrip van de genoemde ontwikkelingen verwees Stuckelberger naar de in 2005 gepubliceerde verklaring van internationaal rechtdeskundige David Fidler over de International Sanitary Conventions to Global Health Security: The New International Health Regulations .

“Terwijl hij dit schreef, maakte hij zich grote zorgen over de International Health Regulations. Hij zei dat het een mondiale bestuursstructuur aan het worden was.”

Daarnaast vestigde ze de aandacht op het cruciale belang van twee definities voor de huidige coronacrisis, omdat ze de verklaring van een gezondheidsnoodsituatie rechtvaardigen. Enerzijds is er aandacht voor het aantal gevallen in plaats van sterftecijfers en anderzijds de wijziging van de pandemiecriteria in 2009, zodat alleen een internationaal verspreidend ziekteproces van belang is en niet langer een abnormaal hoge aantal zieken en doden. Tijdens de corona-gezondheidsnoodsituatie is het concept van immuniteit of zogenaamde kudde-immuniteit door de WHO gewijzigd ( per juni 2020, gearchiveerde website ) en uitgebreid ( per december 2020 ) zodat het nu grotendeels betrekking heeft op vaccinaties.

Ten aanzien van het begrip immuniteit voegt de commissie hieraan toe dat er onvoldoende rekening wordt gehouden met bestaande en wetenschappelijk gedocumenteerde kruisreacties van het immuunsysteem. Een immuunrespons verkregen door infecties met andere coronavirussen beschermt ook tegen het huidige coronavirus, dat als nieuw is geregistreerd. Dergelijke immuniteiten, die al in de populatie bestonden van eerdere infecties, zorgden ervoor dat kudde-immuniteit des te sneller werd bereikt in het geval van nieuwe infecties met verwante pathogenen.

Tot slot benadrukte Stuckelberger de rol van de PCR-test bij corona-gebeurtenissen en beschuldigde de WHO van het opzettelijk manipulatief gebruiken van deze tests. In haar eigen documentatie waarschuwt de WHO dat PCR-tests zonder specificatie van de amplificatiecycli (CT-waarden) nutteloos zijn.

“Het is dus criminele bedoelingen om te zeggen: ‘Waarschuwing, deze PCR-test werkt niet zonder CT-informatie!’ En niet te zeggen: ‘Stop!’ (…) “

De WHO speelt met de tijd en verlengt bewust het misbruik van de PCR-tests in plaats van ze vanaf het begin te voorkomen.

Daarmee spreekt de WHO als het ware met een gespleten tong, vatte de commissie samen, omdat zij officieel waarschuwt voor het gebruik van de PCR-test, althans in zijn huidige vorm, en daarom, in tegenstelling tot Drosten, deze als maatstaf ter discussie stelt voor het registreren van het optreden van infectie, en, aan de andere kant, blijft het gebruik van deze tests gepromoot. De leden van de commissie bedankten Behrendt en Stuckelberger voor de “uiterst informatieve” informatie uit gebieden waarvan ze voorheen niets in deze vorm wisten.

VERSLAG VAN VOORMALIG BUNDESTAG-LID EN DDR-CIVIELE ADVOCAAT VERA LENGSFELD

Ze is lid van de CDU en zit daar in de zogenaamde unie van waarden, legt Lengsfeld uit, die uit de DDR komt. Vanaf de jaren zeventig was ze actief in de DDR-oppositie. Dit werd aanvankelijk gedragen door schrijvers en in de jaren tachtig, in verband met de vredesbeweging, verschoven naar de parochies, die een soort schuilplaats vormden voor de oppositie.

In een staatsverdrag verzekerde de DDR-regering de aanvaarding van de “Kerk in het socialisme” en in ruil daarvoor gaf ze toe dat haar gemeenschappen niet actief waren in hun gebouwen met de staatsveiligheidstroepen. Als gevolg hiervan is het spectrum van oppositieactiviteiten uitgebreid met kwesties op het gebied van milieubescherming en mensenrechten.

Verdeeld over het hele grondgebied van de DDR vormde zich uiteindelijk een steungroep van ongeveer 30.000 mensen, die vervolgens het startpunt was voor de vreedzame revolutie en het zogenaamde “keerpunt” met de hereniging van de twee Duitse staten. In dit landelijke netwerk van de toenmalige oppositie zijn er parallellen met de huidige situatie en hoe daarmee om te gaan. 

“Vandaag zeg ik: Het Corona-spook zou heel snel voorbij zijn als een relevant aantal mensen hun angst zou overwinnen. En vooral de ondernemers. (…) Als ze een afspraak zouden maken (…) [en] zouden heropenen op een bepaalde dag – ja, wat moeten de [autoriteiten] doen? Ze kunnen niets meer doen. En als de klanten dan komen. Dan is dit corona-spook voorbij.”

Natuurlijk speelt ook angst bij de bevolking een rol, beaamt Lengsfeld de commissie. Destijds de angst voor represailles door de veiligheidsautoriteiten van de DDR en het Sovjetleger en tegenwoordig voor het “virus”. Het is cruciaal dat de wil om iets te beëindigen groter is dan de angst. En dit wordt gevoed door de media met hun dagelijkse berichten over ‘case numbers’ en waarschuwingen over ‘mutanten’, ‘tweede en derde golf’ enzovoort.

“Zonder deze Corona-propaganda zouden mensen niet eens merken dat we met een pandemie te maken hebben. Want in tegenstelling tot de politiek heeft het gezondheidssysteem niet gefaald. Het gezondheidssysteem heeft altijd gewerkt, en alle schriktactieken , dat de intensive care-bedden niet genoeg zijn enzovoort, is geen realiteit geweest. (…) Daarom heb ik het over propaganda en niet meer over journalistiek.”

De commissie deelde Lengsfelds oordeel. Er is een ziekteproces, maar hun officiële presentatie is onjuist.

“Het punt is dat, verder gaand dan de feitelijke risicosituatie, wordt gesuggereerd dat er een pandemie is. Met de hulp van de door en door corrupte WHO, zoals we zojuist hebben vernomen.”

Uiteindelijk hebben de mensen al gesproken omdat ze niet geïnteresseerd zijn in de coronamaatregelen in het dagelijks leven, bijvoorbeeld bij bijeenkomsten in parken, en negeren ze. De ondernemers zouden moeten verhuizen. “Dat is het cruciale punt” ook voor Lengsfeld, die herinnerde aan de uitspraken van bondskanselier Angela Merkel aan het begin van de Corona-crisis. De constante herziening van de door Merkel aangekondigde drastische beperkingen van de grondrechten vond niet plaats, integendeel:

“In de tussentijd is het verhaal veranderd. In de tussentijd zijn de basisrechten nieuwe vrijheden die worden verleend wanneer je wordt gevaccineerd of wanneer de regering denkt dat de tijd is gekomen [en] die op elk moment kan worden ingetrokken.”

Voor Lengsfeld is de door Klaus Schwab, voorzitter van het World Economic Forum (WEF) in Davos aangekondigde “Great Reset” een beslissende factor. De coronacrisis moet worden aangegrepen als een kans voor een integrale doorstart. De plannen van de “Grote Reset” dienden duidelijk als een “blauwdruk van wat er nu voor onze ogen gebeurt”.

Volgens Lengsfeld heeft Merkel zelf al de boog van de coronacrisis naar het klimaatbeleid getrokken en gezegd:

“Dan moeten we hard beleid voeren dat de mensen mee moet nemen.”

Interessant zijn:

“Ze [Merkel] spreekt niet langer over burgers. In plaats daarvan zijn de burgers, die grondwettelijke vrijheden hebben, gemuteerd in mensen. …) Wat Merkel nu zegt heeft niets te maken met een toespraak van een democraat, het is de taal van autoritairen, en er wordt min of meer altijd gezegd in dit hele klimaatdebat: democratische zijn geen hulp Beslissingen.”

Een adviseur van de kanselier, Hans Joachim Schellnhuber van het Potsdam Climate Institute, schreef in een boek dat je een “goedbedoelende dictator” nodig hebt om klimaatbeschermingsmaatregelen te implementeren. De democratische processen duurden veel te lang. 

“Dit is precies wat nu heel duidelijk wordt uit haar [Merkels] toespraak in Davos. Je moet gewoon goed kijken. Je kunt ze niet kwalijk nemen dat ze niet zeggen wat ze van plan zijn. (…) Ze vertrouwen op wat Jean-Claude Juncker zei: “We zetten iets in de kamer en dan wachten we. En als mensen niet begrijpen wat we van plan zijn of niet merken, gaan we gewoon door.” Voor mij zijn de coronamaatregelen een testcase van wat de bevolking bereid is te doorstaan.”

Lengsfeld zei van zichzelf dat ze ooit een aanhanger van Merkel was omdat ze campagne voerde voor hervormingen in de CDU. Ze kent hen persoonlijk sinds 1990, ook privé en uiteindelijk heel dichtbij, aanvankelijk van gezamenlijk politiek werk tijdens de hereniging en vervolgens van 16 jaar parlementaire activiteit in de Duitse Bondsdag. Maar toen Merkel bondskanselier werd, realiseerde ze zich hoe fout ze was omdat ze haar verkiezingsbeloften niet was nagekomen. 

“Merkel is iemand die blijkbaar geen intern kompas heeft. En geen enkele moeite heeft om weg te gooien wat zij niet meer opportuun (…) of nuttig acht. En wie de test wil testen, kan terecht bij Merkel vindt alles: Kernenergie is goed en moet worden uitgebreid. Maar we moeten onmiddellijk van kernenergie af. Multiculturalisme heeft gefaald, moet worden beëindigd. Multiculturalisme is onze toekomst. Bij Merkel vind je beide.”

Wat betreft de kwestie van mogelijke betrokkenheid van Merkel bij het Ministerie voor Staatsveiligheid (MfS) van de DDR, ging Lengsfeld nader in op de zogenaamde palissanderdossiers. Dit zijn uitgebreide gegevens van de buitenlandse inlichtingendienst van de voormalige DDR. Deze kwamen naar de VS, waarvoor het van groot belang was om deze documenten te gebruiken om DDR-spionageconnecties daar aan het licht te brengen. De bestanden bevatten ook informatie over geheime DDR-activiteiten in West-Duitsland, “die een zeer sterke invloed hebben gehad op de West-Duitse geschiedenis”, zoals de gebeurtenissen rond Benno Ohnesorg en de motie van wantrouwen in voormalig bondskanselier Willy Brandt. Om de connecties van de DDR te verduidelijken, vooral in de politiek en de media in West-Duitsland, was de toenmalige Amerikaanse regering van president Bill Clinton om kopieën van de documenten gevraagd. De VS hadden de bestanden naar de Bondsrepubliek en andere landen van het voormalige Oostblok gestuurd, maar deze documenten lagen sindsdien “achter slot en grendel”, zodat niemand in Duitsland er toegang toe had. 

“Iedereen had iets te vrezen, en iedereen was het ermee eens. Ik herinner u eraan dat de FDP in de zwart-gele interim-regering daadwerkelijk een aanvraag heeft ingediend om alle leden van de Bondsdag te beoordelen op hun Stasi-werk sinds 1948. De aanvraag is in de Bondsdag binnengebracht, in de commissies terechtgekomen – en nooit meer ter sprake gekomen.”

Zonder concrete informatie over de onofficiële activiteiten van Merkel in de DDR, kan men haar alleen maar meten aan haar acties als bondskanselier om een ​​oordeel te vormen over haar en haar overtuigingen. Daar heb je genoeg materiaal. In de Corona-crisis is Merkel volgens Lengsfeld de “leidende figuur” die zich herhaaldelijk opstelt tegen de premiers van de deelstaten. 

“Dit komt ook door het feit dat we nu een generatie politici hebben die bijna geen ervaring hebben in het echte leven, omdat ze alleen deze binnenlandse politieke carrière [heeft] gehad. Ondertussen is de meerderheid in de Bondsdag, zou ik zeggen …) [Die] geen relatie heeft met de realiteit, maar alleen in deze interne partijgevechten. En natuurlijk heeft ze geen ruggengraat meer. “

Hoe men de uitvoering van de coronamaatregelen ook interpreteert, de politiek toont zich in het algemeen onbekwaam. Volgens Lengsfeld rapporteren de media ook onvoldoende over de inconsistenties van de maatregelen, waarop de commissie constateerde:

“We hebben net geleerd waarom dat zo is. We praten alleen over maatregelen, maar niet over of er wel voldoende oorzaken en grondslagen zijn.”

Lengsfeld voegde eraan toe dat de regering nog geen situatieanalyse heeft uitgevoerd. Ze kent er geen. Het rapport van een ambtenaar van het federale ministerie van Binnenlandse Zaken die verantwoordelijk is voor gevarenbeoordelingen, volgens welke de coronacrisis een “vals alarm” was, werd genegeerd, bevestigde de commissie. 

“Iemand heeft het gelekt, en zo kwam het aan het publiek. Dit betekent dat je weet dat waar we het net over hadden – waar is de basis voor dit alles? – zelfs werd besproken door een expert van het federale ministerie van Binnenlandse Zaken . En dat deed hij. Vastgesteld: er is geen basis voor de pandemie. In plaats daarvan is er des te meer bewijs dat de maatregelen voor ons allemaal zullen zorgen, we moeten nog steeds follow-up geven. Maar je hebt gelijk. Er is geen analyse van de situatie , geen huidige.”

In een jaar tijd was het niet mogelijk om de risicogroepen te beschermen, legde Lengsfeld uit. In plaats daarvan werden alle burgers in “eenzame opsluiting” gebracht. Ook zijn de maatregelen nooit gecontroleerd op effectiviteit. De economische situatie die door de maatregelen is ontstaan, is desolaat, aldus de commissie. Dit valt momenteel nog onder de noodtoestand. Om als samenleving weer te kunnen functioneren, zouden we allemaal zelf het roer over moeten nemen. Lengsfeld was het daarmee eens en benadrukte:

“We moeten vooral duidelijk maken dat grondrechten niet tot de beschikking van de overheid behoren.”

Zeker, naast de onwerkelijkheid van belangrijke politieke actoren, speelt ook tastbare corruptie, zoals in het geval van maskerwinkels, een rol, zei Lengsfeld desgevraagd door de commissie. 

“Maar ik denk dat we er niet eens in slagen om te verspreiden, analyseren en evalueren wat absoluut voor de hand ligt. We werken echt al naar de capaciteit. (…) Ik kan alleen maar adviseren, al het andere eerst Dat kan later worden geregeld. En dan je krijgt alleen het verwijt: complottheorie. (…) Nee. De feiten, wat er voor onze ogen gebeurt, wat duidelijk kan worden bewezen en nog steeds van de meeste mensen wordt nog niet opgemerkt omdat de media volledig falen. Omdat politiek en de media hebben een kartel gevormd en steunen elkaar. Anders zou de politiek allang voorbij zijn. We hebben genoeg te maken met wat voor de hand ligt, wat men met feiten en woorden (…), met hun eigen woorden kan blijken te verspreiden.”

CONCLUSIE EN VOORUITZICHTEN

Tot slot benadrukte Lengsfeld hoe bepalend de veranderingen in de politiek zijn voor de huidige ontwikkelingen. Een parlementaire controle van de regeringen door de parlementsleden vindt niet meer plaats. De parlementariërs zijn voor hun herverkiezing afhankelijk van het respectievelijke partijapparaat. Dat heeft ze bij de Groenen en de CDU meegemaakt.

“Het is nu zo dat je absoluut gestroomlijnd moet zijn om weer op te staan ​​[voor de verkiezingen]. En als je dat niet bent, word je eruit gegooid. En voor mensen die geen baan hebben, is dat politiek De enige waar ze zich aan moeten vastklampen. Met deze mensen kun je alles.”

Ze heeft echte parlementariërs gezien die de regering daadwerkelijk controleerden, zelfs als ze in de regeringsfractie zaten. 

“Zoiets bestaat niet meer. Sinds de eerste grote coalitie zijn de ontwerpen [van de wetten] van de Kanselarij gekomen en zijn weggedoken.”

De parlementsleden weten niet meer wat ze werkelijk beslissen, bijvoorbeeld wanneer ze in de Bondsdag stemmen om een ​​epidemische situatie van nationaal belang vast te stellen. Ze leken niet te beseffen in hoeverre ze afstand deden van hun rechten aan de overheid. 

“Dit is geen uitzondering, het is nu de gangbare praktijk.”

Er is geen andere manier om het uit te leggen, vatte een commissielid samen. Er is een mengeling van domheid en corruptie onder politici en zeker sommige mensen die bang zijn in de huidige situatie. Bovendien willen ze herkozen worden. Of dat je flirt met een lucratieve positie in de bedrijfseconomie, voegde een andere advocaat in de commissie eraan toe.

Al met al is dit logisch, herinnerde Lengsfeld zich, daarom kan men niet op deze politici vertrouwen.

” Als je je hele leven al met politiek bezig bent, is er geen alternatief. (…) Dat is vooral de boodschap die ik aan de mensen probeer over te brengen: verwacht geen politiek van je. doe het zelf. (…) Wat moet er nog meer gebeuren? De hulp van november heeft nog niet zoveel bedrijven bereikt (…). Hoeveel hulp is er daarna beloofd? Dat is allemaal maar verspilling. (…) Ik citeer zelfs altijd de Internationale (…) – toen links nog emancipatoir was, wist het dat: ‘We kunnen ons alleen zelf van de ellende verlossen.'”

De huidige morele rechtvaardiging van het Corona-beleid, dat elke kritiek op de maatregelen in diskrediet brengt en verstikt door te wijzen op de te vermijden doden, legt een fundamenteel probleem bloot. 

“Dit is precies wat laat zien dat wat de constitutionele advocaat Carl Schmitt zei: een beleid dat alleen betrekking heeft op waarden, wordt snel intolerant en immuun voor de realiteit en autoritair en autocratisch. En dit is precies het proces dat we nu zien.”

Volgens Lengsfeld is het klimaatbeleid nu klaar en als onderdeel van de “Great Reset”. Klaus Schwab legde het volgende uit:

“Als we het niet aanpakken, kan klimaatverandering bij wijze van spreken het volgende virus zijn. Met veel meer schade en langetermijngevolgen in vergelijking met COVID-19.”

Het is dus heel duidelijk waar deze mensen mee bezig zijn. Alles wat er nu gebeurt, komt overeen met de lijn van de klimaatlobbyisten. Met de zogenaamde Agenda 2030 ligt het verdergaande scenario al op tafel. Volgens deze zouden mensen dan geen eigendom meer hebben en alles lenen wat ze nodig hebben en gelukkig zijn. Hetzelfde als een communistisch experiment. Maar eigendom maakt je onafhankelijk en bevrijdt. Daarom is het momenteel tegen de middenklasse, omdat ze nog steeds onafhankelijk zijn.

Tussen ondernemers die persoonlijk verantwoordelijk zijn voor hun bedrijf en bedrijven die worden gedreven door beursstijgingen met managers in dienst, is er ook een essentieel aspect van ontwikkeling voor de commissie. Het gaat over grote bedrijven, zoals in de farmaceutische industrie, die niet geïnteresseerd zijn in het welzijn van de mensen. De marketing van de producten van dergelijke bedrijven is gebaseerd op beloften om mooier en gezonder te zijn of erbij te horen, en dus grotendeels op overeenkomstige angsten bij de respectieve consumenten. Angst speelde ook de beslissende rol in de Corona-crisis, waardoor te weinigen zich afvroegen wie er eigenlijk baat bij had. 

“In ieder van ons zou het besef moeten zijn: iemand die me bang wil maken, bedoelt het niet goed met me. (…) Misschien moet je er in vrede over nadenken.”

Indignatie is al meer dan 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.