di. aug 16th, 2022
niet-gevaccineerde

Als samenleving worden we gedreven door politiek, die niet-gevaccineerde burgers de schuld geeft van hun falen, en journalisten die aanbevelingen doen en oproepen tot vaccinaties in plaats van verslag uit te brengen en vragen te stellen.

Politici in Duitsland hebben “niet-gevaccineerde” zondebokken gemaakt. Dit is mede onderdeel van hun strategie om de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen. Waarom naar cijfers kijken als het makkelijker is om de ‘niet-gevaccineerde’ voor alles verantwoordelijk te houden? Dit gebeurde bijvoorbeeld in Beieren en Hamburg: daar werden de besmettingsaantallen van gevaccineerde en “niet-gevaccineerde” mensen onjuist gerapporteerd en ontstond de fatale indruk dat de intensive care-afdelingen meestal niet-gevaccineerde patiënten waren.

Met de zondebokstrategie verhult de politiek ook het steeds duidelijker wordende falen van de vaccinatiestrategie. Door de schuld voor de pandemische situatie toe te wijzen aan de “niet-gevaccineerden”, zou het politieke falen naar de achtergrond worden geduwd. Een van de belangrijkste redenen voor dit falen is dat het noodlijdende gezondheidssysteem de afgelopen twee jaar niet is hervormd. Integendeel: het gezondheidssysteem wordt zwaarder dan vorig jaar belast door minder bedden en minder personeel. En daar worden de burgers nu verantwoordelijk voor gehouden. De samenleving wordt gedreven door een niet-burgerlijke, vrijheid-vijandige politiek die steeds meer verdeelt en radicaliseert.

Hoe politici burgers verantwoordelijk maakten

“Niet-gevaccineerde” weigeren de taak van het vaccineren van politici en journalisten te aanvaarden. Tijdens de pandemie verschoof het democratische begrip van mandaten. In feite zijn politici verantwoordelijk voor het bestrijden van pandemieën, terwijl ministers verantwoordelijk zijn voor burgers. Maar het principe van de representatieve democratie werd doorbroken. Aan de ene kant vertegenwoordigen de volksvertegenwoordigers alleen de gevaccineerde mensen, aan de andere kant hebben de volksvertegenwoordigers de verantwoordelijkheid overgedragen aan de mensen zonder dat dit enige bijzondere aandacht trekt. Van de ene op de andere dag gaven politici de burgers de taak om zichzelf te isoleren, “solidariteit” te tonen, zich te vaccineren en zichzelf op te peppen. Plotseling waren de burgers verantwoordelijk: de burgers waren verantwoordelijk voor de pandemische situatie, niet de politici. De taak “voor het volk” werd de taak “tegen het volk”. Uiteindelijk werd gezondheid boven democratie gesteld.

Veel kritiekloze journalisten hebben dit verkeerde begrip van de missie naar het publiek gebracht zonder te worden tegengesproken. Wetende dat het een kwestie van leven en dood is, zaten journalisten met hun gretige moraal op persconferenties, daarbij vergetend dat de politici die voor hen zitten verantwoordelijk zijn voor het gezondheidsbeleid, niet de burgers. Plotseling werden journalisten “ministers van Volksgezondheid” die het publiek aanraadden en zelfs opriepen om solidariteit te tonen en zich te laten vaccineren. Dat dit niet de taak van de pers is, werd nauwelijks in twijfel getrokken. In de media-industrie werd je blootgesteld aan corona-hypermoriteiten, waardoor je journalist, minister en rolmodel tegelijk moest zijn. Sindsdien hebben hoofdredacteuren bij de minste kritiek op het coronabeleid de toevoeging “ik ben gevaccineerd” of “ik ben pro-gevaccineerd” moeten toevoegen.

Journalisten mogen echter geen voor- of tegenstanders zijn van politieke beslissingen. Vaccinatie is in de eerste plaats een strategie voor de volksgezondheid in de strijd tegen de pandemie. Maar tegenwoordig zien veel journalisten het als hun taak om een ​​politieke maatregel aan het publiek aan te bevelen in plaats van deze in twijfel te trekken. Als het virus de grondrechten kan ondermijnen, is het politiek geworden. In plaats van dat de media het publiek vertegenwoordigen, politiseren en verdelen ze het. In een groot deel van de berichtgeving zijn alleen gevaccineerde mensen vertegenwoordigd, “niet-gevaccineerde mensen” worden vaak alleen belasterd door de media. Hetzelfde geldt voor de politici: men wil niet langer het kritische, ongemakkelijke deel van het volk vertegenwoordigen. Maar politici moeten ook die burgers vertegenwoordigen die hun beleid bekritiseren; In een democratie kunnen zij deze verantwoordelijkheid niet ontlopen. Maar voor hen bestaat lange tijd slechts een deel van de gevaccineerde samenleving.

Het falen van de absolute vaccinatiestrategie

Gevaccineerde mensen zijn politici geworden die de pandemie moeten tegengaan. Het idee achter de “Nationale Vaccinatiestrategie COVID-19” was om een ​​einde te maken aan de pandemie. Het belangrijkste doel hiervan is om te voorkomen dat het gezondheidssysteem overbelast raakt door de verspreiding van het virus te verminderen. Strikt genomen is de vaccinatiestrategie de enige grote strategie geweest, waardoor deze absoluut is geworden. De vaccinaties waren het paard waar de Duitse politiek alles op zette. Hoe de race eindigde, wordt nu onthuld: het virus is gemuteerd en bijgevolg zijn de vaccins minder effectief – en politici zouden dat naar verluidt niet kunnen voorzien? Ik heb grote twijfels of voormalig minister van Volksgezondheid Jens Spahn – omringd door tientallen adviseurs, wetenschappers en virologen – echt geloofde dat een meerderheid van de bevolking slechts twee keer hoeft te vaccineren om de pandemie te beëindigen. De burgers voelen zich nu terecht bedrogen.

Lees ook:  OPINIE EN ANALYSE Stem niet voor een psychopaat: tirannie door toedoen van een psychopathische regering

Onderdeel van de politieke strategie was dat gevaccineerde mensen ‘bijzondere rechten’ kregen als ze de absolute vaccinatiestrategie van de politici volgden. Journalisten realiseerden zich niet dat de “2G”-regel een politieke beloning was. Wat andersom betekent: “Niet-gevaccineerd” werden politiek gestraft. Maar ook gevaccineerde mensen kunnen het virus verspreiden, waarover politici in de zomer niet hebben gecommuniceerd. In feite bracht dit onverantwoordelijke beleid “niet-gevaccineerde mensen” in gevaar op de ziekte van COVID-19. Tijdens de zomer en de federale verkiezingscampagne stonden politici er onverschillig tegenover dat ook gevaccineerde mensen het virus konden overdragen. Tijdens de verkiezingscampagne zou deze waarheid een ramp zijn geweest voor de GroKo-regering.

De viroloog Alexander Kekulé zei in oktober al: “Als veel mensen het virus op een totaal ongecontroleerde manier verspreiden, krijgen ze een massale vaccinatiegolf.” opgelucht. De 2G-regelgeving bleef echter bestaan ​​- dat wil zeggen, de straf van “niet-gevaccineerde” mensen die het bericht kregen dat ze vriendelijk moesten worden gevaccineerd. Vanaf het begin, toen de vierde golf broeide, werden de “niet-gevaccineerde” schuldig verklaard. Maar de waarheid is dat dit oneerlijke zondebokbeleid bijdraagt ​​aan de pandemie.

De politieke mislukking

Het beleid dat ervoor verantwoordelijk is, is primair verantwoordelijk voor de pandemische situatie – niet burgers die gebruik maken van hun vrije beslissing om zich niet te laten vaccineren. Hoe absoluut de vaccinatiestrategie is, blijkt uit de investeringen die de federale overheid doet in vaccin- en geneesmiddelenonderzoek. Hoewel de federale overheid de onderzoeksfinanciering in maart verhoogde, ging het grootste deel van de financiering naar vaccins, terwijl de financiering voor medicijnen slechts steeg van 5 naar 15 miljoen. Pas in mei 2021 investeerde de federale overheid nog eens 300 miljoen euro in de ontwikkeling van geneesmiddelen. Zelfs onder Jens Spahn hadden politici gemerkt dat de vaccinatiestrategie alleen de pandemie niet kon beëindigen. Daarom lanceerde de vorige regering in september 2021 zes geneesmiddelenonderzoeksprojecten – die in vergevorderde ontwikkeling zijn (! ) – gefinancierd met 150 miljoen euro. Maar zelfs met “voorwaardelijke goedkeuring” kon worden verwacht dat deze medicijnen pas medio 2022 beschikbaar zouden komen.

Ter vergelijking: alleen al voor de ontwikkeling van vaccins ging 750 miljoen euro naar slechts drie bedrijven. Voor de overheid waren medicijnen niet relevant: in januari 2021 werd 400 miljoen euro uitgegeven aan een antilichaammedicijn, waarvan 70 procent ernstige ziekten kan voorkomen. Maar deze medicijnen werden om logistieke redenen niet gebruikt en zijn verlopen. Er waren geen voorlichtingscampagnes en geen aanbiedingen. De politiek heeft de verenigingen van wettelijke ziekteverzekeringsartsen niet geholpen om de overeenkomstige medicijnen gemakkelijker beschikbaar te maken.

Ook met luchtfilters, die corona-aerosolen en daarmee de kans op besmetting aanzienlijk kunnen verminderen, hebben politici meer dan ‘gered’. Met name luchtfilters kunnen naast vaccinaties een belangrijke rol spelen. Waarom zijn er geen luchtfilters in scholen, kleuterscholen, universiteiten, medische praktijken, ziekenhuizen, in de detailhandel of in restaurants? Een luchtfiltervereiste in plaats van een onliberale 2G-vereiste – die van weinig nut is – zou veel restauranthouders en retailers van faillissement redden. In de twee Corona-jaren heeft ook de politiek hierin gefaald. Lokale politici proberen al een jaar luchtfilters voor scholen te leveren, waarvoor de federale overheid miljoenen euro’s schonk. Door bureaucratische hindernissen is dit echter nog niet volledig uitgevoerd. De minister van Onderwijs van Brandenburg Britta Ernst (SPD) ziet geen noodzaak in luchtfilters voor scholen. Tientallen psychologen waarschuwen dat het sociaal-psychologisch gezien problematisch is voor kinderen om op de lange termijn een masker te dragen.

Politici vertrouwden uitsluitend op de vaccinatiestrategie om het gezondheidssysteem te ontlasten. Aan de andere kant zijn er de afgelopen twee jaar geen hervormingen doorgevoerd: in plaats van het gat van 200.000 vermiste verpleegsters stukje bij beetje op te vullen, ligt het beleid om het aantal ziekenbedden terug te dringen werkeloos. Volgens de Berliner Zeitung zijn er ongeveer 6300 intensive care-bedden minder dan vorig jaar. Volgens BILD-onderzoek zijn zelfs de noodreserves van zo’n 10.000 intensive care-bedden niet operationeel vanwege personeelstekort. Politici zijn zich sinds begin 2021 bewust van het toenemende tekort aan bedden en personeel. Hierdoor was het te voorzien in het virus-populaire winterseizoen dat er een “vierde golf” zou komen, ongeacht of een meerderheid was ingeënt of niet. Nu verdrijven politici nog meer personeel door de verplichte vaccinatie in dit gebied. En in de nazomer stierven mensen in verpleeghuizen omdat gevaccineerde mensen niet getest hoefden te worden.

Lees ook:  Donald Trump moet eindelijk investeren in de waarheid

De verplichte vaccinatie toont de wanhoop van de politici

De politici kunnen er niet mee omgaan dat veel burgers de vaccinatiestrategie waarop de politici gebaseerd zijn niet steunen. Ongeveer 12 miljoen volwassenen willen niet gevaccineerd worden. Het gaat onder meer om mensen die volledig worden genegeerd door politici en die om medische redenen niet kunnen worden ingeënt. De verplichte vaccinatie – algemeen of in bepaalde gebieden – komt voort uit pure wanhoop van de politiek, omdat enerzijds miljoenen mensen deze absolute vaccinatiestrategie niet willen volgen en anderzijds deze strategie heeft gefaald.

Mensen die zijn ingeënt, zijn besmettelijk, zelf-geïnfecteerd en kunnen in het ergste geval op de intensive care terechtkomen. Mensen zijn individuen, vaccinatie en infectie werken individueel. Mensen zijn geen robots die kunnen worden geprogrammeerd. En het virus is geen technische chip die gecontroleerd kan worden. Nee, dit virus is onvoorspelbaar: het muteert voortdurend en probeert elke immuniteit te omzeilen. Daarom heb ik twijfels over de absolute vaccinatiestrategie, die naar mijn mening gedeeltelijk heeft gefaald. Natuurlijk zijn vaccinaties belangrijk, vooral voor de bevolking van 60 jaar en ouder of degenen die een eerdere ziekte hebben gehad, maar deze strategie alleen kan de pandemie natuurlijk niet beëindigen. Toch proberen politici hun absolute vaccinatiestrategie te implementeren.

Nu zit de SPD-politicus Karl Lauterbach in de stoel van Jens Spahn en zet hij zijn vaccinatiestrategie voort. In tegenstelling tot Spahn pleit Lauterbach voor verplichte vaccinatie. Met Lauterbach wordt het absolute een absolutistische vaccinatiestrategie. Ik weet het zeker: deze 12 miljoen mensen hebben geen politici gekozen – vooral die van de FDP – niet om in het parlement te stemmen voor verplichte vaccinatie. Het wordt ook absolutistisch omdat Lauterbachs geloof in vaccinaties bijna religieus lijkt en hij met zijn plan de farmaceutische bedrijven met gouden relikwieën versiert.

Want het houdt niet op met twee of drie vaccinaties. Lauterbach heeft het al over de vierde vaccinatie. Aanvankelijk gaf Lauterbach de inschatting dat elke burger op zijn best na slechts vijf maanden opnieuw gevaccineerd zou moeten worden. Nadat Biontech-oprichter Uğur Şahin de booster zelfs al na drie maanden aanraadde, volgde de STIKO, die nu officieel het advies uitbracht om zich na drie maanden te laten vaccineren. In Noordrijn-Westfalen kunt u zich binnenkort elke vier weken laten vaccineren. En al die abonnementsregels voor vaccinaties vanwege “Omikron”, een virusvariant waar we niet veel van weten, behalve dat tot nu toe jonge mensen – ondanks drievoudige vaccinatie – besmet raakten, maar een heel mild verloop hadden. Omicron verspreidt zich snel, maar nieuwe Britse onderzoeken laten zien hoe mild deze variant zou kunnen zijn.40 procent en volgens de tweede studie tweederde lager dan bij de deltavariant.

We gaan in cirkels met de vaccinstrategie. Als de vaccinatie in zes weken is aangepast en over ongeveer twee maanden beschikbaar is, duurt het maanden voordat een groot deel van de bevolking de booster krijgt. Inmiddels waren er al lang nieuwe varianten opgekomen die ook deze vaccinatiebescherming doorbreken. Het enige belangrijke voordeel van vaccinatie is de bescherming tegen ernstige ziekten, die echter ook niet gegarandeerd is. Waarom zouden kinderen en jongeren die een laag risico lopen om ernstig of helemaal niet ziek te worden, verplicht moeten worden ingeënt? Als de vaccinatie elke drie tot vijf maanden moet worden herhaald om effectief te zijn, is een dergelijke verplichting voor de burger onredelijk. Het is een grote staatsingreep in een vrij-democratische staat om de burger te verplichten tot een regelmatige vaccinatie. Politici zeggen dat er geen “verplichte vaccinatie” is. Wel komen er boetes en is bij niet betalen al sprake van gevangenisstraf. Welke vrijheid moet dat nog zijn?

Lees ook:  Biden politiseert op cynische wijze Lab-Leak Theory om China te verslaan

De gedreven samenleving

Er wordt beweerd dat een “meerderheid” voorstander is van het meer beperken van de “niet-gevaccineerde” – ja, natuurlijk, omdat de politiek hen daartoe heeft geconditioneerd; Gevaccineerde mensen willen hun beloning, hun basisrechten, niet opnieuw verliezen. Ik beweer: Mensen krijgen niet alleen psychische problemen door lockdowns, maar ook door onvrijheid zoals verplichte vaccinatie, uitsluiting, laster en door de politieke druk om zich om de paar maanden te laten vaccineren om überhaupt vrijheid te kunnen ervaren. En degenen die voortdurend ruzie maken met “meerderheid / minderheid” erkennen niet dat we in een representatieve democratie leven waarin verschillende burgerlijke belangen moeten worden vertegenwoordigd – niet één.

Eigenlijk worden we allemaal gedreven door het coronabeleid. Het is de politiek die ons drijft om “niet-gevaccineerde” mensen uit te sluiten, te belasteren en te haten. Iedereen die ‘niet ingeënt’ is, wordt een ‘tegenstander van vaccinatie’ en een ‘corona-ontkenner’. Het feit dat politici ‘niet-gevaccineerde’ mensen de schuld gaven van de pandemische situatie, maakte hen tot zondebokken. Mensen die bereid zijn geweld te plegen tegen politici radicaliseren – zover is het nu al gekomen. Maar de politiek is hier deels verantwoordelijk voor en maakt er nu gebruik van om de “niet-gevaccineerde” nog meer kwaad af te schilderen. Toen onzekere mensen begin 2020 op straat begonnen te protesteren, veroordeelden politici van bovenaf deze burgers als “ontkenners”, “complottheoretici” en “rechten”. In plaats van de burgers te pakken, de morele ‘volkspartijen’ hebben hun volk laten vallen en naar de radicalen geduwd. De meeste burgers zijn noch “tegenstanders van vaccinaties” noch “sceptici”, maar maken zich eerder zorgen vanwege slechte persoonlijke ervaringen of omdat ze gewoon beslissingen willen nemen over hun eigen lichaam.

Al deze politici zijn vanaf het begin vergeten dat ze partij zijn bij alle burgers en dat ze verantwoordelijk voor hen zijn, zelfs als ze hun beleid bekritiseren. Kritiek van de overheid is onwenselijk en wordt in toenemende mate onderdrukt. De journalist Tim Röhn is de kritische stem bij WELT: Met een neutrale blik onderzocht hij dat 70 procent van de nieuwe Covid-infecties die in Beieren werden geregistreerd geen informatie opleverden over de vaccinatiestatus, maar toch als “niet-gevaccineerd” werden geteld. Maar politici van de CSU tot de Groenen stigmatiseren deze berichtgeving als “rechts-populistisch”. Daarnaast eiste de “Alliance of Science Organizations” meer “objectiviteit in crisissituaties” van journalisten .

Concreet was de BILD-krant bedoeld, maar die bereikte in feite de hele pers. Kritiek zou niet langer de taak van journalisten moeten zijn. We zouden allemaal de aanbevelingen van politici, wetenschappers en farmaceutische bedrijven moeten opvolgen. Als politiek en wetenschap de gezondheid van de bevolking volledig in handen willen geven van farmaceutische bedrijven, dan moeten ze er ook voor zorgen dat coronamedicijnen eindelijk verkrijgbaar zijn in apotheken en dat het noodlijdende gezondheidssysteem wordt hervormd. De farmaceutische lobby levert een belangrijke bijdrage aan de pandemie. Maar de medaille heeft twee kanten: gezondheid en winst. En het valt niet meer te ontkennen dat er kapitaal wordt verdiend aan dit gezondheidsbeleid. Als wij journalisten dit niet meer in twijfel mogen trekken, is de vrijheid aan het einde.

2020 was het jaar van de overspannen politiek. 2021 was het jaar van politiek falen, politieke verdeeldheid en radicalisering van de samenleving. 2022 zal naar verwachting het jaar van slavernij zijn, omdat er “geen rode lijn” zal zijn met de regering-Scholz. De “sociaal-democraat” Karl Lauterbach zal niet langer stoppen bij enige beperking van burgerlijke vrijheden. Het zou het jaar kunnen zijn waarin de meebeslissende FDP misschien een nieuwe partijnaam nodig heeft.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord