chuchill

Denk eens aan deze woorden uit de inaugurele rede van Franklin D. Roosevelt in 1933 tot Amerikanen. 

“Laat me mijn vaste overtuiging bevestigen dat het enige waar we bang voor moeten zijn, de angst zelf is – naamloze, onredelijke, ongerechtvaardigde terreur die de nodige inspanningen verlamt om terugtrekking in vooruitgang om te zetten.”

Roosevelt ging verder met te stellen dat geluk “ligt in de vreugde van prestatie, in de sensatie van creatieve inspanning” en beloofde mensen aan het werk te zetten. Zijn toespraak klonk van moed en optimisme. Het inspireerde en verenigde. Bijna een eeuw later heeft het zijn kracht niet verloren.

Dezelfde grootsheid bracht Winston Churchills beroemde rapport aan het Lagerhuis op 4 juni 1940 door. “We zullen vechten op de stranden, we zullen vechten op de landingsplaatsen, we zullen vechten in de velden en in de straten, we zullen vechten in de heuvels,’ verkondigde hij. De toespraak dreunt met specificiteit, de rollende golven van “we zullen vechten” tillen het naar het rijk van de poëzie.

Ter ondersteuning van een heel andere zaak – gelijkheid voor vrouwen – zette de Britse politieke activist Emmeline Pankhurst de inwoners van Hartford, Connecticut onder stroom met haar ‘vrijheid of dood’-speech van november 1913. moet worden opgeofferd, zal het van ons zijn’, zei ze. “We zullen het niet zelf doen, maar we zullen de vijand in de positie plaatsen waarin ze zullen moeten kiezen tussen ons vrijheid geven of ons de dood geven.” De rechten van vrouwen waren voor Pankhurst zo belangrijk dat ze bereid was de inzet op het leven zelf te verhogen.

De Covid-19-pandemie is een baanbrekende, planetaire gebeurtenis, maar toespraken van dit kaliber zijn tijdens de crisis mislukt. Waar hebben de hedendaagse Churchills en Pankhursts zich verstopt? Waarom heeft geen van onze leiders de woorden gevonden om ons te verheffen en te inspireren, om rillingen over onze ruggengraat te doen lopen? In plaats van inspiratie kregen we schotel na schotel van banaliteiten, zelfingenomen vermaningen of regelrechte incoherentie.

Een schande van woorden

Laten we beginnen met Donald Trump. Ik vermoed dat zelfs zijn meest fervente aanhangers oratie niet tot zijn sterke punten zouden rekenen. Deze reeks woorden , die in juli 2020 van zijn lippen vloeiden, typeert wat hij tijdens zijn presidentiële ambtstermijn over Covid te zeggen had:

‘We gaan het verslaan, ja. We gaan het verslaan. En met de tijd zul je het zijn – tijd. Weet je, zeg ik, het gaat verdwijnen. En ze zeggen: ‘O, dat is verschrikkelijk.’ Hij zei – nou, het is waar. Ik bedoel, het gaat verdwijnen. Voordat het verdwijnt, denk ik dat we het kunnen uitschakelen voordat het verdwijnt.”

Ik rust mijn zaak.

Niet dat Joe Biden punten wint voor het Covid-discours. Hier is een stukje uit zijn toespraak op 9 september 2021 over de vooruitgang van Amerika bij de bestrijding van de pandemie:

“Zelfs als de Delta-variant 19 [sic] – COVID-19 – dit land hard heeft getroffen, hebben we de tools om het virus te bestrijden, als we als land samen kunnen komen en die tools kunnen gebruiken. Als we onze vaccinatiegraad verhogen, onszelf en anderen beschermen met maskering en uitgebreide tests, en mensen identificeren die besmet zijn, kunnen en zullen we het tij tegen COVID-19 keren.”

De rest van zijn toespraak bood meer van hetzelfde: laat je vaccineren, volg de regels, doe het juiste. Hoewel min of meer grammaticaal, konden zijn zinnen totaal niet verrassen of inspireren. 

Lees ook:  Zo wordt het een zooitje

Laten we ons nu wenden tot Boris Johnson, die op dezelfde trom sloeg in zijn toespraak van 19 juli 2021 , de door het VK aangewezen Vrijheidsdag.

“Hoewel we het enthousiasme van miljoenen jonge mensen kunnen zien om hun prikken te krijgen, hebben we nog meer jonge volwassenen nodig om een ​​bescherming te krijgen die van enorm voordeel is voor uw familie en vrienden – en voor uzelf. En dus wil ik iedereen eraan herinneren dat sommige van de belangrijkste geneugten en kansen van het leven waarschijnlijk in toenemende mate afhankelijk zullen zijn van vaccinatie.”

Net als talloze andere uitspraken in zijn soort, is Boris’ toespraak nooit van het tactische naar het transcendente gestegen.

Ondertussen putte premier Justin Trudeau in Canada blijkbaar inspiratie uit de prepuberale set toen hij Covid-19 beschreef als een “wereldwijde pandemie die echt klote is” in een toespraak in de herfst van 2020. Trudeau, een meester van het sappige cliché, kon het niet laten om “we komen hier doorheen” en “betere dagen komen eraan” in de toespraak. Churchill zou het niet hebben goedgekeurd.

Het wordt erger. Tijdens een televisie-interview in december 2021 schilderde Trudeau “de niet-gevaccineerde” met een enkele boze penseelstreek: “Ze geloven niet in wetenschap/vooruitgang en zijn heel vaak vrouwonvriendelijk en racistisch.” Afkomstig van de kerel die op meer dan één verkleedfeest donkere verf op zijn gezicht smeerde, druipt de beschuldiging van onbedoelde ironie.

De Franse president Emmanuel Macron gebruikt blijkbaar hetzelfde speelboek als Trudeau, waarbij hij preteentaal combineert met een uitbrander in een interview met Le Parisien in januari 2022 : “Wat betreft de niet-gevaccineerden, ik wil ze echt kwaad maken. En we zullen dit blijven doen, tot het einde. Dit is de strategie.” Ik moet de man punten geven voor openhartigheid, als er niets anders is.

Over kinderachtig gedrag gesproken, de Israëlische premier Naftali Bennett en zijn voorganger, Benjamin Netanyahu, zagen het gepast om elkaars pandemiebeleid te bekritiseren tijdens een zitting van juli 2021 van het Knesset-plenum . “We slagen erin om te herstellen wat je hebt achtergelaten”, zei Bennett. “Hoe is het jullie gelukt om in zo’n korte tijd zoveel kapot te maken in de strijd tegen corona?” Netanyahu schoot terug. Tijdens een crisis van de omvang van Covid zou je kunnen hopen dat politieke leiders model zouden staan ​​voor de samenwerking die ze van hun kiezers verwachten, maar het scoren van politieke punten besliste duidelijk de dag.

Lees ook:  Twijfels bij goedkeuring vaccin bij de EMA

Dit gebrek aan welsprekendheid van onze politieke leiders, hoewel teleurstellend, zou geen verrassing moeten zijn. Vanaf het begin van de pandemie hebben volksgezondheidsadviseurs aan de touwtjes getrokken. De politici deden gewoon wat ze wilden en reikten naar zinloze clichés als “Volg de wetenschap” om hun beslissingen te ondersteunen. 

Bij gebrek aan een grootbeelddenken en innerlijke overtuigingen om moeilijke beslissingen te nemen, lieten onze ogenschijnlijke leiders zich voortduwen door wetenschappers wiens ideeën ze niet begrepen. Evenmin hadden ze het lef om ze in evenwicht te brengen met andere maatregelen van maatschappelijke gezondheid. Meng de angst om de Twitter-menigte boos te maken en je krijgt een recept voor timide, ongeïnspireerde redevoeringen.

Gemiste kansen

Een analyse van toespraken van staatshoofden tijdens de pandemie, gepubliceerd in het British Journal of Medicine in 2021, bracht vijf hoofdthema’s aan het licht in in totaal 122 toespraken: maatschappelijk welzijn en kwetsbare bevolkingsgroepen, verantwoordelijkheid en paternalisme, nationalisme, economie en financiële hulp en emotionele oproepen. De sprekers concentreerden zich over het algemeen op de verwoestingen van het virus en de noodzaak om levens te redden, maar verdoezelden de nadelen van het bevriezen van de activiteiten van het leven. Ze beloofden financiële hulp, maar erkenden het verlies van dromen die gepaard gaan met een bedrijfsbeëindiging of een afgebroken concerttournee niet. Zij boden ondersteuning bij afnemende geestelijke gezondheid, zonder de bron te noemen.

Bovenal zeiden ze tegen mensen dat ze bang moesten zijn: “Doe alsof je COVID-19 hebt”, zei Jacinda Ardern , de premier van Nieuw-Zeeland, toen haar land voor het eerst werd afgesloten. “Elke beweging die je dan maakt, is een risico voor iemand anders.” In Australië zette Victoria-premier Dan Andrews het volume nog hoger in een tweet van augustus 2020 : “Dit virus is slecht. Het discrimineert niet. Het houdt niet op. En jong of oud, de gevolgen zijn brutaal en mogelijk levenslang.” De bewering dat het “virus niet discrimineert” druist in tegen het duidelijk gesegmenteerde risicoprofiel van Covid-19, waardoor het moeilijk was om aan de conclusie te ontkomen dat Andrews onnodig angst aanwakkerde. Het is eerlijk om te zeggen dat hij en andere leiders faalden in een van hun kritieke functies: kalm blijven.

Zoveel toespraken, zoveel blunders. Zoveel gemiste kansen.

Goede sprekers doordringen hun luisteraars met rust en moed. Ze nodigen mensen uit om samen op te treden, terwijl ze erkennen dat elk individu met verschillende omstandigheden wordt geconfronteerd. Ze schamen mensen niet omdat ze menselijke behoeften hebben. Ze maken bepaalde groepen niet tot zondebok. Bovenal confronteren ze de harde realiteit. Ze begrijpen dat je in een crisis niet alles kunt hebben, en om Peter te betalen moet je Paul misschien beroven. Ze zeggen de rustige delen hardop.

Ronald Reagan vinkte deze vakjes aan toen hij zijn toespraak hield tot de [Amerikaanse] natie na de explosie van de Challenger-spaceshuttle in 1986. Terwijl hij rouwde om het verlies van mensenlevens, betrad hij moedig het moreel beladen terrein van compromissen. ‘Ik weet dat het moeilijk te begrijpen is,’ zei hij tegen de schoolkinderen van Amerika, ‘maar soms gebeuren er pijnlijke dingen zoals deze. Het maakt allemaal deel uit van het proces van exploratie en ontdekking. Het maakt allemaal deel uit van het nemen van een kans en het verbreden van de horizon van de mens. De toekomst is niet voor angsthazen; het is van de dapperen.” Vrijmoedig leven brengt een risico met zich mee, zei hij tegen zijn land, maar het geeft het leven ook zijn diepste betekenis.

Lees ook:  Het Covid-moeras: een academicus en moeder stellen vragen

Onder de huidige wereldleiders kwam Angela Merkel, de onlangs gepensioneerde bondskanselier van Duitsland, waarschijnlijk het dichtst in de buurt van dergelijke genuanceerde opmerkingen. Aan het begin van de pandemie hield ze een nationale toespraak waarin ze de morele complexiteit erkende van het besluit om een ​​land op slot te doen: “Sta me toe u te verzekeren dat, voor iemand zoals ik, voor wie de vrijheid van reizen en de vrijheid van beweging een zwaar bevochten recht waren, kunnen dergelijke beperkingen alleen worden gerechtvaardigd als ze absoluut noodzakelijk zijn. Deze mogen in een democratie nooit lichtvaardig worden ingevoerd en mogen slechts tijdelijk zijn. Maar ze zijn op dit moment van levensbelang om levens te redden.” 

Maar de groothoekvisie van Merkel kromp in de loop van de pandemie. “Ik vraag je nogmaals nadrukkelijk om dit lastige virus serieus te nemen”, zei ze in haar laatste podcast voordat ze eind 2021 haar ambt verliet. Ze bedankte verder “degenen die redelijk en begripvol zijn in deze moeilijke periode [en] vasthouden aan aan de regels om zichzelf te beschermen en voor anderen te zorgen.” 

Merkels vermaningen – neem het virus serieus, volg de regels – hebben begin 2020 misschien raak geschoten, maar aan het begin van 2022 klonken ze moe en brutaal. Toen ze van het wereldtoneel stapte, miste ze een belangrijke kans om na te denken over de moreel complexe spanning tussen risico’s en voordelen of om een ​​duurzamere visie te bieden naarmate het virus endemisch wordt. 

Na twee jaar van verdeeldheid en vingerwijzende retoriek van onze gekozen leiders, hebben we een verschuiving nodig, niet alleen in beleid, maar ook in proza. We hebben leiders nodig om het soort moedige en torenhoge redevoeringen te houden die landen in het verleden door grote sociale omwentelingen hebben geleid. We hebben woorden nodig die de dilemma’s die de pandemie blootlegt moedig het hoofd bieden: het evenwicht tussen leven en leven, tussen collectieve opoffering en individuele behoeften, tussen respect voor een virus en een verlammende angst ervoor. Er is weinig reden om aan te nemen dat zulke woorden aanstaande zijn, maar men kan hopen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Door Indignatie redactie

Auteur en slecht gehumeurde klager

Geef een antwoord