Connect with us

EU

De poort naar een nieuwe wereld (I)

Published

on

Nieuwe Wereldorde

Met de invoering van het Covid-19 certificaat (eerder nog de Groene Pas genoemd, god mag weten waarom) worden niet-gevaccineerde mensen benadeeld. Bovendien wordt de vrijheid van reizen waarop alle EU-burgers op grond van het EU-Verdrag recht hebben gekoppeld aan het vooral digitale, d.w.z. op de smartphone op te slaan, document. Met welk recht?

De Europese Commissie is weer eens met een onvolwassen voorstel gekomen waarvan alleen de titel (redelijk) goed klinkt. Daarachter zit – hoogstens – niets: de EU-staten moeten het paspoort zelf vullen met inhoud. De door de elite gewenste tweedeling van de maatschappij is op handen.

Sinds juli 2021 zadelt de Europese Commissie de EU-burgers op met een nieuw reisdocument, het zogenaamde “Groene Paspoort”. Ze hebben het niet alleen nodig om landsgrenzen te overschrijden, maar ook om gebruik te kunnen maken van hun bewegingsvrijheid binnen het land: als voorwaarde voor toegang tot culturele evenementen, sportfaciliteiten, restaurants of hotels. Op dit paspoort staat uw coronastatus als “Gevaccineerd – Getest – Hersteld” – voorwaarden die in verschillende toepassingen en combinaties in de meeste EU-landen bepalen wie mag deelnemen aan het sociale leven en wie niet. De basis wordt gelegd door wetten en verordeningen in de afzonderlijke landen, de vraag naar hun fundamentele of constitutionele legitimiteit wordt bedekt door een wirwar van voortdurend veranderende bepalingen en een escalerende uitbreiding van de verplichting om te vaccineren. Deze aantasting van de burgerlijke vrijheden is een kantelpunt in de ontwikkeling van de democratie en de rechtsstaat.

In het tijdperk van het fundamentele burgerrecht op bewegingsvrijheid is anno 2021 het paspoort niet alleen een sleutel tot bewegingsvrijheid, maar ook een instrument waarmee autoriteiten controle krijgen over het verkeer van burgers en buitenlanders. Overal op het nationale grondgebied hebben zij de mogelijkheid om deze bewegingsvrijheid te beperken, voorwaarden aan te verbinden en te controleren. Geheel nieuw is het verzoek om bewegingsvrijheid te koppelen aan de toestand van farmacologische toediening en testen, zoals dat bij coronamanagement het geval is; een andere noviteit sinds Corona is om de alledaagse manieren van het individu aan deze voorwaarden te koppelen en zo niet alleen de bewegingsvrijheid, maar ook tal van andere burgerrechten op te heffen. Het is een schending van het taboe op grondrechten dat breekt met de emancipatorische tradities van het paspoort.

Vaccinatiepaspoorten, zoals die verschenen bij de standaard invoering van vaccinaties tegen infectieziekten met ernstige gevolgen voor leven en gezondheid in zowel de westerse als niet-westerse verzorgingsstaten na de Tweede Wereldoorlog, zijn in principe geen paspoorten. Dit zijn slechts lijsten die artsen en patiënten in staat stellen hun vaccinatiegeschiedenis te begrijpen.
Tegenwoordig worden in veel landen vaccinatiegegevens opgeslagen in elektronische medische dossiers, wat sommigen zorgen baart over de almacht van de gezondheidsindustrie. De kwestie van verplichte vaccinatie(s) doet zich meestal niet voor omdat vaccinatie zonder twijfel als vanzelfsprekend werd beschouwd op basis van medische informatie en routinematige toediening in de loop van de zuigelingen-, conventionele en ongevallengeneeskunde. Slechts voor enkele ziekten (vooral pokken) zijn vaccinaties in de meeste landen gefaseerd verplicht gesteld.

Kinderziektes, die elk schoolkind onvermijdelijk doormaakt en waardoor het dus de nodige antistoffen opbouwt, werden pas opgenomen in het algemene vaccinatieprogramma tijdens de farmacologisering van de samenlevingen en werden in sommige landen verplicht gesteld, maar worden niet universeel aanvaard. Vaccinatiepaspoorten worden alleen gebruikt als aanvulling op het reisdocument (het “echte” paspoort) als bepaalde landen toegang tot gegevens over bepaalde vaccinaties vereisen. Dit geldt vooral voor tropische ziekten en infecties die hoogtij vieren in ontwikkelingslanden en die een groter of kleiner risico vormen voor niet-geïmmuniseerde reizigers; dit zijn echter meestal aanbevelingen die de meeste reizigers graag opvolgen. Vanzelfsprekend worden zieke reizigers die zijn teruggekeerd, onderworpen aan quarantaine en speciale monitoring.

In het geval van het Sars-Cov-2-virus is gekozen voor een geheel andere aanpak. De verklaring van de ziekte als pandemie door de wereld-gezondheidsorganisatie WHO en de opname ervan in nationale maatregelenprogramma’s hebben we al uitvoerig besproken. De medische beoordelingen van het verspreidingsrisico en het gevaar van de ziekte lopen sterk uiteen, maar de informatiebeperking die in de meeste staten en de media wijdverbreid is voorkomt serieuze discussie en afweging.
Overheden vertrouwen op “deskundigen” met veelal wiskundige modellen om lockdown, contacttracering en afstandsvereisten weer te geven als nodig, nuttig en zonder alternatieven. Hiermee wordt niet alleen een principieel onderscheid gemaakt tussen mensen die met het virus in aanraking zijn gekomen (hoewel er zeer grote twijfels bestaan ​​of het door tests kan worden opgespoord – in ieder geval niet met de PCR-tests) en mensen die besmet zijn met het virus (hoewel ook hier de meeste ziektegevallen mild zijn en geen secundaire effecten hebben) in de zin van verwarrende ziektecurves en alarmerende schriktactieken van vermeende overbevolking op intensive care-afdelingen.
De gevolgen van de maatregelen op een groot aantal terreinen van de samenleving, te beginnen met lichamelijk en psychisch welzijn en het gezondheidssysteem, via onderwijs en arbeidsverhoudingen tot de economie, worden uitgesloten of aarzelend, te laat of contra-productief aangepakt. De door velen gedeelde angst dat de maatregelen ernstigere gevolgen zullen hebben voor samenlevingen dan de gevaren van het virus, is inmiddels het kenmerk geworden van smaad van afwijkende meningen van de mainstream.

Met name de interface tussen paspoort en gezondheidscertificaat, die tot uitdrukking komt in het “Groene Paspoort”, moet hier worden bekeken. De aanduiding als “paspoort” is een valse schijn, namelijk dat het document deuren zou openen. In plaats daarvan werpt het duidelijke barrières op: voor wie er toegang mee kan krijgen, houdt het in dat het gaat om een ​​terugkeer naar bewegingsvrijheid, hoewel dit gebaseerd is op de presentatie van iemand met een min of meer gezondheidsrisico (vaccinatie) en met meer of minder inspanning (test) dat aan bijbehorend document wordt gekoppeld. Alleen de derde voorwaarde, herstel, kan worden bereikt zonder verdere fysieke interventies, maar vaak alleen met enige bureaucratische inspanning, en zelfs dit slechts voor een beperkte periode.
Voor wie niet aan deze eisen kan of wil voldoen, is het gepraat over de opening die de vereniging “pas” met zich meebrengt, met de kleur “groen” bekend van het milieu (waar het niets mee te maken heeft), puur sarcasme. Want als je het “Groene paspoort” niet hebt, mis je zulke simpele projecten als het bezoeken van cultuur en restaurants, laat staan ​​naar het buitenland gaan. Daarnaast bestaat het risico van uitsluiting uit de beroepsuitoefening, die gepaard gaat met elk beroep op het opnemen van werkplekken en verplichte vaccinatie, en daarmee een dreigend bestaansverlies.

De “Green Pass” verschilt echter nogal van het gewone paspoort. Het meet de lichamen en voegt ook de vaccinatie- of testuitslag toe aan de lijst met identificerende lichaamskenmerken. Terwijl de conventionele persoonsbeschrijving voornamelijk werd gebruikt om de eigenaar te identificeren, is de nieuwe verplichting geen beschrijving, maar een classificatie: degenen die deze niet hebben behoren tot de gevaarlijkste categorie die het “Handbuch der österreichischen administrativen Polizey” uit 1829 had – om namelijk aan de “dubieuze mensen in het algemeen” te laten zien, dat wil zeggen degenen die niet overeenkwamen met het rationele, verlichte, staatsgelovige, hardwerkende menselijke beeld van het Josephinisme en Vormärz.

De “Groene Pas” is dus een soort anti-pas. In plaats van inclusie en autorisatie dient het om onderscheid te maken tussen gezonde en twijfelachtige mensen (die risico lopen, omdat zieke mensen al onderworpen zijn aan quarantaine volgens het corona-management). Het is zorgwekkend dat degenen die niet zijn gedeporteerd (en niet ziek zijn), als zieken worden behandeld, omdat er geen andere manier is om hun uitsluiting te beargumenteren.
Het ontnemen van bewegingsvrijheid aan een gezond persoon kon niet worden gerechtvaardigd met burgerlijke vrijheden, zelfs niet onder corona-gerelateerde beperkingen. Dus de mensen zonder papieren worden eenvoudigweg als een gezondheidsrisico bestempeld, als ziek. Het is het zoveelste geval binnen de Europese Unie van het omkeren van de bewijslast: vaccinatie of testen geeft u de mogelijkheid om de keuringsinstantie van het tegendeel te overtuigen.

De “Groene Pas” is een privilege, een voorrecht dat kan worden verkregen door de definities van de heersende elite te erkennen en de bewijsprocedures voor twijfelachtige en onschadelijke maatregelen van de overheid te implementeren. Een sterk staaltje onderwerping voor de illusie van vrijheid en veiligheid!

Het is een terugval in het paspoortsysteem en de veralgemening van bewegingsvrijheid als burgerrecht. Nu zijn het weer bepaalde instellingen die – sommige tegen betaling, andere gratis voor het individu, maar ten koste van de sociale zekerheid – het bewijs leveren van het “groene”: artsen, apotheken, laboratoria, test- en vaccinatiestraten, uitgesplitst volgens status in het infectieproces, werkingsduur en toepassingsgebied. Een stortvloed aan instituties die net zo verwarrend is, onderhevig aan constante veranderingen, maar ook onderhevig aan ontwijkmogelijkheden, zoals we die kennen uit de oudere paspoortgeschiedenis van het corporate tijdperk.
Het individu is van hen en hun welwillendheid afhankelijk, zodat hij of zij bijvoorbeeld naar de bioscoop, het sportveld of de kapper kan. Waarom is de lijst met voorwaarden voor het verlenen van privileges beperkt tot de ziekteverwekker Covid-Sars-2? Zijn er geen gevaarlijke ziektekiemen meer die ook op de lijst moeten staan? Moeten we er sowieso op voorbereid zijn dat Covid-Sars-2 de intrede vertegenwoordigt van een farmacologisch tijdperk waarin mensen worden getest op allerlei constante of nieuw opkomende pathogenen om hun status van bewegingsvrijheid te behouden?

Vervolgens rijst de vraag wie er feitelijk bevoegd is om te controleren. Er zijn hier verbazingwekkende parallellen met de beginjaren van het staatspaspoortsysteem. In de klassenmaatschappij waren er geen algemene regels voor de controle van paspoorten en begeleiders: men liet er een zien waar men hoopte dat het een ingang zou openen. Of hij het wel of niet gebruikte bleef in het ongewisse, soms was het misschien zelfs beter om zonder aanbeveling en beschermingsbrief te reizen als deze door de verkeerde persoon was afgegeven.
Dat veranderde met de nationalisatie van het paspoortsysteem in de 18e eeuw, toen de paspoortcontrole zich concentreerde op de grensstations aan de staatsgrens. Zolang het paspoort echter verplicht was voor binnenlandse reizen, dus tot het midden van de 19e eeuw, waren een hele reeks instellingen langs de route verplicht om het paspoortdocument te controleren, en anders geen vervoer (wagen, trein), geen accommodatie en voedsel (herbergiers) en het niet toestaan ​​van doorreizen (politie en bestuursorganen).

Om ervoor te zorgen dat geen “pas-loze individuen” uit andere delen van het land onderdak konden vinden in bossen en dunbevolkte gebieden, werden de heersers met regelmatige tussenpozen aangespoord om “invallen” uit te voeren op hun grondgebied vanwege personeelstekorten bij de staatspolitie, en pasloze mensen werden aangehouden door de staatsautoriteiten met kans op deportatie. Vandaag de dag zijn het weer gastheren, serveersters, hoteliers, culturele organisatoren, beveiligingspersoneel of knuffelende  dienstverleners die min of meer vrijwillig verplicht zijn om de covid-status van hun klanten te controleren, anders mogen ze er niet in, of als ze dat al zijn, moeten ze er uit worden gezet.

We kunnen dus gerust stellen dat de “Groene Pas” (overigens zijn ze van dat “groene” inmiddels ook al teruggekomen, het heet nu een “Covid 19-certificaat”) eigenlijk niets gemeen heeft met het paspoort als autorisatie-instrument. Ten slotte worden paspoorten afgegeven ongeacht de gezondheidsstatus, met alle voordelen van opname als het een felbegeerd staatsburgerschap is in een land met hoge lonen, en alle nadelen die niet-staatsburgers die aanwezig zijn of bereid zijn het land van verblijf binnen te gaan, naast de moeilijkheden die voortvloeien uit hun sociale status, hebben verwacht. Integendeel, de “Groene Pass” keert terug naar het tijdperk van het voorrecht van reizen en sporten. Het is niet de algemeen geldende (burger)wet die toegang geeft, maar een bepaalde lichaamsstatus. Bovendien maakt het verplichte gezondheidscertificaat het paspoort ongeldig en maakt het de vrijheid om te reizen ongeldig. Want als het overschrijden van de grens gekoppeld is aan een bewijs van gezondheid, dan heeft het echte paspoort zijn functie verloren.

Het belangrijkste document in deze tijden is de QR-code, de Quick Response opgeslagen op onze smartphone, die de eigen gegevens en signalen opslaat en koppelt aan de door de staat benoemde portiers en de zelfbenoemde blokwachters van de beschermde zones in realtime of ze ons mogen binnenlaten.

Vluchtelingen worden tegenwoordig zonder een autoriserend reisdocument in een land toegelaten. Zonder coronabewijs loop je als ingezetene van de Europese Unie bij de Belgische grens straks risico op een boete van 95 euro.

Morgen:
Bent u een van de talloze Nederlanders die al volledig zijn ingeënt tegen SARS-CoV-2? We respecteren uw keuze. We vinden het echter ook prima als iemand afziet van een vaccinatie. Wie dit tegen de achtergrond van alle bekende feiten anders ziet, dus mensen wil dwingen zich te onderwerpen aan een verplichte vaccinatie (die er nu nog niet is – wel een indirecte vaccinatie), staat dicht bij totalitarisme. Willen we ècht die kant op?

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

EU

EU vernieuwt digitale Covid-certificaat ondanks 99% negatieve publieke feedback

Published

on

Covid-certificaat

Op voorstel van de Europese Commissie heeft het Europees Parlement, zoals verwacht, gestemd om het EU Digital Covid-certificaat met nog een jaar te verlengen. De stemming was 453 voor, 119 tegen en 19 onthoudingen.

De Covid-certificaat regeling zou op 30 juni aflopen. Eerder deze maand had een delegatie van het parlement al een “politiek akkoord” bereikt met de Commissie over de verlenging van het certificaat, waardoor de stemming van gisteren vrijwel een uitgemaakte zaak was.

De certificaatverordening werd oorspronkelijk in juni vorig jaar aangenomen, zogenaamd om “veilig reizen” tussen EU-lidstaten te vergemakkelijken. Maar het digitale EU-certificaat evolueerde snel tot het model en soms de infrastructuur voor de binnenlandse “gezondheids”- of Covid-passen die het volgende jaar de toegang tot vele andere gebieden van het sociale leven zouden beperken.

De EU heeft ervoor gekozen om het covid-certificaat te verlengen ondanks de overweldigend negatieve resultaten van een openbare raadpleging over het onderwerp die door de Europese Commissie is gelanceerd onder de noemer “Geef uw mening” en die van 3 februari tot 8 april voor het publiek toegankelijk was De raadpleging lokte meer dan 385.000 reacties uit – die bijna allemaal tegen vernieuwing lijken te zijn!

In een brief aan de Europese Ombudsman die het Franse parlementslid Virginie Joron op haar Twitter-feed plaatste, schrijft Joron:

Ik lees willekeurig honderden reacties met mijn team. Ik vond geen voorstander van verlenging van de QR-code [dus het digitale certificaat]. Op basis van dit grote onderzoek lijkt het duidelijk dat vrijwel alle reacties negatief waren.

De overwegend negatieve tendens van de reacties was inderdaad vanaf het begin duidelijk. De eerste volledige pagina met reacties, allemaal van 4 februari, is hier beschikbaar . Ze zijn natuurlijk in verschillende talen van de Europese Unie: Frans, Duits, Italiaans en ook één in het Engels.

Om de lezers een idee te geven van de teneur, hier is een vertaling van alleen de eerste regel of twee van de eerste paar reacties (beginnend vanaf de onderkant van de pagina):

Ik ben volledig tegen de vaststelling van dit certificaat, gezien wat er momenteel gebeurt met de rampzalige behandeling van Covid door de EU …

Ik wil dat deze cst [waarschijnlijk een verwijzing naar het Belgische “Covid Safe Ticket”] of vaccinpaspoort eenvoudigweg wordt geëlimineerd …

In het conceptdocument worden beweringen gedaan die niet wetenschappelijk onderbouwd zijn. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat het Covid-certificaat een effectieve bescherming biedt tegen de verspreiding van het virus – welke gegevens kunnen deze bewering ondersteunen?…

Hallo, ik ben geschokt en walg van de vrijheidsdodende beslissingen die in de EU zijn genomen … met betrekking tot dit “Europese certificaat” …

Het covid-certificaat of de groene pas MOET onmiddellijk worden afgeschaft als discriminerend en ongrondwettelijk en mag niet worden ondersteund door wetenschappelijke gegevens, omdat het uitsluitend is gebaseerd op BEPAALDE maatregelen voor burgers…

Ik ben tegen de verlenging van de groene pas, die geen ander doel dient dan het creëren van discriminatie…

Ik wil nooit meer onderworpen worden aan een discriminerend certificaat…

En tot slot de Engelstalige vermelding:

Het digitale Covid-certificaat zou per direct moeten eindigen. Er zijn zoveel gegevens die het feit ondersteunen dat digitale paspoorten nul positieve invloed hebben op transmissiesnelheden en in feite zijn er in de meest gevaccineerde en sterk gereguleerde landen [sic.] covid-percentages krankzinnig …

En zo verder, enzovoort, tot 385.191 reacties.

De vernieuwing van het Digitaal Covid Certificaat betekent niet dat het direct wordt toegepast, maar dat de infrastructuur op zijn plaats blijft en dat het kan worden toegepast als en wanneer lidstaten dat nodig achten.

De huidige regels voor het bezit van een geldig digitaal EU-Covid-certificaat discrimineren niet alleen, onnodig te zeggen, tegen niet-gevaccineerde, maar ook tegen natuurlijke immuniteit, die als vluchtiger wordt behandeld dan door vaccins veroorzaakte immuniteit.

Bewijs van voltooide basisvaccinatie maakt een certificaat 270 dagen geldig; het bewijs van het ontvangen van een boosterdosis geeft voorlopig onbeperkte geldigheid. Aan de andere kant geeft een bewijs van “herstel” – waarbij een positieve PCR-test het enige geaccepteerde bewijs is – slechts 180 dagen geldigheid.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

EU Een nieuwe westerse religie krijgt vorm

Published

on

eu

EU Leiders in het Westen zijn de afgelopen 12 maanden erg druk geweest met het opzetten van internationale instellingen, regelgeving en technologieën die de bevoegdheden die ze tijdens de lockdown hebben gekregen legitimeren, formaliseren en verankeren. 

EU Ze hebben hun centrale banken die protocollen ontwikkelen voor het implementeren van nieuwe digitale valuta die het toezicht op de financiële transacties van hun bevolking vereenvoudigen; op vaccins gebaseerde identificatiesystemen (zoals het digitale Covid-certificaat van de EU , de gezondheidscode van Hong Kong en de digitale passagiersverklaring van Australië ) die het volgen van personen binnen en tussen landen gemakkelijker maken; en CO2-budgetten en sociale kredietsystemen die kunnen worden gebruikt om te beoordelen wie het waard is om te reizen en een redelijke levensstandaard, en wie niet.

Westerse politici gingen tijdens de covid-periode op de vuist met het opschorten van normale vrijheden en het beheersen van het dagelijkse leven van mensen. Hun autoritarisme was zo extreem dat, achteraf bezien, de legitimiteit ervan in westerse ogen moest worden gecementeerd via een permanente reeks internationaal gecoördineerde command-and-control-structuren.

 Deze zouden een bolwerk vormen tegen uitdagingen in en buiten de rechtbank, de achterkant van politici uit het covid-tijdperk beschermen en ook hun carrière bevorderen: hun herverkiezingsvooruitzichten zullen verbeteren omdat kiezers eerder geneigd zijn het ideologische verkooppraatje te blijven slikken als het wordt gezien als ondersteund door een wereldwijde consensus.

De nieuwe mondiale instellingen, hopen politici, zullen ervoor zorgen dat de kudde diep gehoorzaam blijft aan hun leiders, in beslag wordt genomen door zelfhaat en op hun hoede blijft voor elke medemens met wie ze verzet zouden hebben georganiseerd.

Deze nieuwe westerse orde die door onze leiders wordt opgericht, is verwant aan een religieuze orde die de neo-feodale ideologie behoudt die tijdens covid tot stand kwam, terwijl de massa’s verdeeld en in een staat van zelfhaat worden gehouden. 

De drie-eenheid van inputs

Om een ​​nieuwe religie op te richten, heb je eerst een aansprekend ideologisch verhaal nodig. Dan heb je een priesterschap nodig. Ten derde heb je een geschikt hoofdkwartier nodig voor het pausdom. De eerste twee waren gemakkelijk, maar de derde blijkt een knelpunt te zijn.

Laten we eens kijken waar we staan ​​met elk van deze drie.

In de middeleeuwen was de heersende ideologie dat iedereen zondig was en dat de duivel in ons allemaal op de loer lag, een verhaal dat leidde tot constante zelfhaat en een verdeelde boerenstand. Verenigd hadden ze stand kunnen houden, maar verdeeld waren ze een gemakkelijke prooi voor de rijken. De elites van de 21e eeuw zijn op zoek naar een modern equivalent van de zondeverhalen uit de Middeleeuwen.

Het blijkt dat ze een bijna beschamend groot aantal zondeverhalen hebben om uit te kiezen, aangezien legioenen fanatici geschikte oorzaken aandragen. Mogelijke op zonde gebaseerde ideologieën omvatten wakkerheid, waarin iedereen het gevaar loopt door iedereen te worden getriggerd; eeuwige noodsituaties in het klimaat, waarin ieders activiteiten een gevaar vormen voor iedereen; en eeuwige gezondheidscrises, waarin iedereen een potentiële microbiële verspreider is voor iedereen.

De elites kunnen hun favoriete nieuwe ideologie kiezen, hoewel ze er wel een moeten kiezen. Menigten zijn gemakkelijk te leiden, maar ze zijn ook wispelturig en kunnen gemakkelijk hun lijnen vergeten. De religie die de elites kiezen om hun bevolking mee te binden, moet goed ingebed zijn om nuttig te zijn. 

Op het gebied van het priesterschap is er geen gebrek aan groepen om tot priester te reconstrueren. De beste kandidaten om de vacatures in het priesterschap in te vullen, zijn de bullshitters die al in de meeste moderne organisaties zijn ingebed: degenen die worden geassocieerd met woorden als ‘duurzaam’, ‘ethisch’, ‘veilige ruimte’, ‘diversiteit’, ‘gezondheidsbewust’, ‘inclusief’, en andere anodyne, deugd-signalerende gemeenplaatsen die een marketeer identificeren die een pestkop is geworden. 

Ze verkopen al het idee dat huidige werknemers een bedreiging voor anderen zijn en regelmatige interventies nodig hebben, zoals onbewuste vooringenomenheidstraining en andere vormen van zelfkastijding. De laag bullshitters die in bijna elke grote westerse organisatie wordt aangetroffen, staat te trappelen om de handhavers te worden van welke ideologie dan ook die hun banen zal versterken.

Dus de ideologie en het priesterschap zijn in principe op elkaar afgestemd. De bottleneck in de opbouw van een nieuwe westerse religieuze orde is het pausdom. Wat nodig is, is niet een kopie van het moderne pausdom in Rome dat relatief weinig echte macht heeft over de vele rooms-katholieken in de wereld van vandaag, maar een kopie van het pausdom dat een echte macht was om rekening mee te houden in de Middeleeuwen in Europa: een ideologische krachtpatser met enorme belastinginkomsten die de markten voor onderwijs, gezondheidszorg en spirituele diensten domineerden. 

Het leidde en stuurde priesters, hield toezicht op de leercentra, organiseerde lezen en schrijven, hield een groot systeem van hospices in stand, organiseerde verschillende oorlogen (inclusief de kruistochten), enzovoort. Het deed veel dingen die we nu als slecht zouden beschouwen, maar ook dingen die de meesten als goed zouden beschouwen, zoals het verzorgen van zieken en het levend houden van de kennis van eerdere beschavingen in kloosters en bibliotheken. Dat is het soort machtig pausdom dat nodig is om een ​​nieuwe westerse religie te verstevigen.

Waar de Heilige Stoel?

Lokale priesters hebben een pausdom nodig om redenen van coördinatie en cohesie, om te voorkomen dat ze van het ideologische voorbehoud aflopen. Stel je voor dat een plaatselijke priester zijn plaats vergeet en serieus begint te worden over ethiek of duurzaamheid (of de echte betekenis van een ander recent gekaapt en ontdaan woord) en begint te twijfelen aan bijvoorbeeld de belastingontduiking en het frequente reizen van degenen aan de top. Dat kan een mens niet hebben!

En aangezien er van tijd tot tijd nieuwe informatie opduikt, kan men er niet van uitgaan dat deze automatisch gunstig in de ideologie zal worden verwerkt, tenzij er een pausdom is om deze te interpreteren en richtlijnen te geven. Waar dergelijke begeleiding niet beschikbaar of voldoende duidelijk is, zouden mensen naar een gebied van ‘gemakkelijke priesters’ kunnen trekken, wat de hele religie zou ondermijnen. Dat kan men ook niet hebben!

Waar kunnen de elites dan een religieus hoofdkwartier vestigen van waaruit ze echt gezag kunnen uitoefenen als middel om de plaatselijke priesters in het gareel te houden? 

Hun gedachten gingen tot dusver uit naar de Wereldgezondheidsorganisatie , in de hoop dat deze keuze drie vliegen in één klap zou slaan. Het zou het misbruik van noodgezondheidsbevoegdheden tijdens lockdowns normaliseren en afkeuren; het zou automatisch een bepaald verhaal kiezen als de nieuwe ideologie; en het zou een nieuwe, op gezondheid gebaseerde internationale bureaucratie versterken die macht zou kunnen krijgen over lokale gezondheidsbureaucraten en over iedereen die onder de vlag van ‘gezondheid’ reist. 

Alles wat ‘duurzaam’, ‘ethisch’ of ‘veilig’ is, zou onder de algemene noemer ‘gezondheid’ kunnen worden geplaatst. Het pausdom zou kunnen worden gestapeld met een paar vertrouwde handen (Anthony Fauci en dergelijke) die toezicht zouden houden op de benoeming van ideologische details die door de politieke elites worden vereist, zoals passende vrijstellingen voor zichzelf en hun vrienden. 

Ze zouden ook de verantwoordelijkheid nemen voor het organiseren van inquisities om ideologische tegenstanders te neutraliseren en te elimineren. Het script voor hoe de WHO een nieuw soort middeleeuwse rooms-katholieke kerk zou worden, schrijft zichzelf bijna.

De recente poging om de nationale soevereiniteit via de WHO te ondermijnen, is het belangrijkste bewijs van coördinatie langs deze lijnen tussen de elites. Deze poging kan en moet uit elkaar worden gehaald om erachter te komen wie de poging financierde, wie de voorgestelde wetgeving schreef, welke nationale regeringen het steunden, wie binnen die regeringen het steunden, enzovoort. Dit is de eerste concrete manifestatie van de opkomst van een globalistische elite, die onderzoekers een reële kans biedt om te zien wie ‘ze’ zijn en hoe ‘ze’ zich organiseren en coördineren.

Onze Verlossers

Toch heeft de WHO een fatale fout als het gaat om het hoofdkwartier van een nieuw westers pausdom: het bestrijkt de hele wereld en wordt dus medegefinancierd door veel regeringen, waarvan sommige geen interesse hebben in wakkerheid en andere westerse ideologieën die verdeeldheid zaaien. Westerse bevolkingsgroepen. Deze regeringen vertegenwoordigen bevolkingsgroepen die genoeg ervaring hebben met kolonialisme om de ‘vernieuwing’ waar het Westen naar toe gaat, te erkennen en af ​​te wijzen. 

Dit is de belangrijkste reden waarom het voorstel aan de WHO om zich de ideologische leiding en controle over het gezondheidsbeleid over de hele wereld toe te eigenen, op zijn kop werd gezet: het werd door Afrikaanse landen in de maling genomen. Hoewel het Westen het later opnieuw kan proberen, betekent de structuur van de WHO dat elke succesvolle beslissing ook later kan worden teruggedraaid, wat geen recept is voor een goed functionerend pausdom.

De westerse elites hebben dus alternatieve kandidaten voor de Stoel nodig, voor het geval de WHO niet tot actie kan worden gedwongen. Ze hoeven de priesterschappen in Afrika of in een groot deel van Azië niet te controleren: het is hun eigen bevolking die in het gareel moet worden gehouden, in plaats van de hele wereld. In die zin was het WHO-gambiet een beetje overdreven, waarbij de behoefte aan controle over het hele Westen werd gecombineerd met een terugkeer naar het kolonialisme. 

Wat beter zou passen als een nieuw ideologisch hoofdkwartier, althans in eerste instantie, is een organisatie die voornamelijk de westerse kernbevolking bereikt en al een commando- en controlestructuur heeft. Bij voorkeur zou het iets zijn dat al verplicht is voor westerse politici die, net als kardinalen, de toekomstige pausen zouden kunnen kiezen.

De komende opstanding?

Iets als de NAVO zou heel mooi passen. 

De NAVO heeft de afgelopen 30 jaar grotendeels met haar duimen gedraaid en was wanhopig op zoek naar een nieuwe missie. De crisis in Oekraïne heeft het een tijdelijk nieuw leven ingeblazen en heeft ertoe geleid dat voorheen onafhankelijke Europese landen (zoals die vervelende eerdere uitschieters in Scandinavië, Zweden en Finland) als aspirant nieuwe leden binnenkwamen. De geografische dekking is nu bijna perfect afgestemd op die van het gewenste nieuwe pausdom. 

Het enige dat nodig is, is om te gaan van een organisatie die erop uit is ‘ons te beschermen tegen oorlog’ naar een organisatie die erop is gericht ‘ons overal voor te beschermen’. 

Een kleine stap voor de NAVO, een grote sprong voor de westerse politieke elites.

De NAVO, of een organisatie die qua reikwijdte en leiderschap erg op de NAVO lijkt, zou spoedig de mantel van een nieuw ideologisch pausdom kunnen dragen en enige directe controle kunnen krijgen over de vele kleine priesterschappen in westerse landen, waaronder op zijn minst de bullshit-industrieën en de kleinere gezondheidsbureaucratieën. 

Dit nieuwe internationale ideologische systeem zou een ongemakkelijke alliantie vormen met de toppolitici in westerse landen, die aanvankelijk door hen werd opgericht, maar in de loop van de tijd onvermijdelijk meer rivaliserend met hen zou worden. Net als in de Middeleeuwen zouden kerk en heersers ideologisch bondgenoten zijn met een gemeenschappelijke reeks slachtoffers (de overgrote meerderheid van de mensen), maar rivalen als het ging om middelen en de ultieme loyaliteit van die slachtoffers.

Wat mogen we van zo’n systeem verwachten? Een overkoepelende gezondheidsstructuur die een stroom van verdeeldheid zaaiend en ontwrichtend bijgeloof zou afkondigen, zou in de eerste plaats de productiviteit van lokale zorgverleners aanzienlijk verminderen. We hebben al een vermindering van de levensverwachting gezien in landen die lockdowns oplegden, en een vergelijkbare verslechtering van de volksgezondheid mag worden verwacht in het kielzog van toekomstig bijgeloof dat wordt aangewend voor de gezondheid. 

Op dezelfde manier zou achteruitgang worden verwacht op het gebied van de geestelijke gezondheid en de economische productiviteit van particuliere bedrijven, aangezien het toezicht op en het gekleineerd worden door een nieuw priesterschap een grote belemmering is voor de productiviteit en het concurrentievermogen. 

Achteruitgang in de gezondheid en efficiëntie van de bevolking zal niet veel uitmaken voor de politici die de ideologische invloed van een nieuw pausdom nodig hebben om hun posities te verstevigen, maar op de langere termijn zal het er toe doen voor de kracht van hun landen. Terwijl de elites profiteren van zo’n nieuw pausdom, is de prijs een verzwakking van zowel de bevolking als het land.

genaden redden

Welke krachten zijn in staat deze destructieve nieuwe ideologie te doorbreken? De twee belangrijkste kandidaten zijn concurrentie en nationalisme.

De wereld evolueert langzaam naar militaire en economische machtsblokken, met een blok bestaande uit China en Rusland en een ander blok uit het Westen. Zelfs binnen het Westblok zullen die landen en regio’s die erin slagen het nieuwe pausdom te weigeren, gedijen in vergelijking met de anderen, en de dynamische, energieke, vrijheidzoekende elementen van de bevolking aantrekken. De jaloezie die hierdoor ontstaat, zal een echte uitdaging zijn voor de nieuwe ideologieën.

Wat kan de nieuwe verlichtingsbeweging aan dit scenario doen? In veel westerse landen, waaronder de grote EU-landen, is het antwoord “op korte termijn niet veel”. De belangen die ijveren voor de consolidering van de noodbevoegdheden zijn enorm, met inbegrip van de reguliere media en de belangrijkste politieke partijen. 

Maar in andere Europese landen, zoals Zwitserland, is het antwoord “dit scenario zal waarschijnlijk helemaal worden vermeden”. Dit komt omdat dergelijke landen de realiteit van de huidige situatie al hebben begrepen en bewust buiten de westerse superstructuren blijven, waaronder zowel de NAVO als de EU. 

Het belangrijkste slagveld op korte termijn zal waarschijnlijk de VS zijn. De federalistische structuren van de Amerikanen zullen de komst van een nieuw seculier pausdom weerstaan. Maar als de NAVO gebruikt gaat worden als zetel van nieuwe pausen, zal het Amerikaanse veiligheidsinstituut sterk in de verleiding komen om zich aan te sluiten bij de andere machtige Amerikaanse belangen – Big Tech, Big Pharma, de globalisten en de wakkere beweging – die hard aandringen op ideologische zege.

De ogen van de dapperen en de vrijen in het Westen zijn op de VS gericht.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

EU

Het Melilla-hek: zuidelijke flank en dood zonder rechten

Published

on

Melilla

Nog steeds geschokt door het bloedbad van Nador, naast de grens tussen Spanje en de Europese Unie in Melilla, is het complex om een ​​analyse te maken waarbij de pijn die door deze sterfgevallen wordt veroorzaakt, wordt genegeerd. Terwijl ik deze regels schrijf, is er nog steeds geen officieel dodental, maar ze liggen dichter bij de 50 die zijn aangekondigd door organisaties ter verdediging van de mensenrechten dan bij de 23 die door de Marokkaanse regering zijn erkend.

Wat de Spaanse regering nu het meest zorgen zou moeten baren, zou zijn te eisen dat Marokko de slachtoffers niet begraaft zonder een proces van identificatie en opheldering van de oorzaken van deze sterfgevallen. Lijken mogen niet ondergronds worden verborgen zonder te voldoen aan de minimumnormen voor legaliteit met respect voor de rechten die elk slachtoffer zou moeten hebben. In dit verband moeten we de verdragen aanhalen die zijn ondertekend ter bescherming van slachtoffers van schendingen van het internationaal strafrecht .

Het is duidelijk dat we deze strafrechtelijke kwalificatie nog steeds niet procedureel kunnen bepalen, maar de beschikbare gegevens wijzen in deze richting. En natuurlijk, als de begrafenis van de slachtoffers wordt uitgevoerd zonder de minste forensische procedure, dan moeten we concluderen dat het in strijd is met deze internationale normen.

Dit zou kunnen leiden tot de activering van de bevoegdheid van het Internationaal Strafhof om een ​​mogelijke verantwoordelijkheid voor het nalaten van Spanje dat het Verdrag van Rome heeft ondertekend, op te helderen. Marokko heeft echter alleen de status van waarnemer in genoemd verdrag , hoewel artikel 23 van de Marokkaanse grondwet van 2011 bepaalt dat genocide en andere misdaden tegen de menselijkheid en mensenrechtenschendingen strafbaar zijn.

In ieder geval moet de Spaanse regering een evenwicht vinden, en dat is de grote paradox, tussen een naadloze verdediging van de mensenrechten en de echte politiek van een zeer complexe diplomatieke relatie met het Koninkrijk Marokko, dat het met bloedige en betreurenswaardig deze nieuwe aanval op onze grenzen.

Wat er is gebeurd?

Er zijn veel onbeantwoorde vragen. De eerste vraag is om te bevestigen dat Marokko zich niet echt bewust was van deze benadering van de grens van talloze mensen die oprukten met het duidelijke doel om het hek aan te vallen. Had Marokko niet de capaciteit om ze te onderscheppen voordat het het kritieke punt van de grens bereikte? Het lijkt moeilijk te geloven.

Het is duidelijk dat als Marokko had ingegrepen voordat ze het grensgebied hadden bereikt, waarschijnlijk niemand van die interventie had gehoord en dat de gevolgen niet zo dramatisch zouden zijn geweest. Wilde Marokko dan weer meer publieke repercussies – die inmiddels uit de hand lopen – door zo’n grote groep migranten de grens te laten naderen? Wilde hij onze grenzen weer onder druk zetten met hybride destabilisatiesystemen? En de grote vraag, als het vorige antwoord bevestigend is, wat zou Marokko nu kunnen nastreven met deze nieuwe migratiedruk?

Je zou kunnen zeggen dat hun politiediensten hebben opgetreden om de aanval op het hek te voorkomen, maar ik sta erop: waarom lieten ze hen toe het kritieke punt te naderen en hen vervolgens af te slachten?

Deze bewegingen worden in de meeste gevallen georganiseerd door maffia’s die handel drijven in de wanhopige wensen van mensen in rampzalige economische, politieke en sociale omstandigheden. Deze zijn het resultaat van een kolonialisme dat in de 20e eeuw zijn hulpbronnen heeft uitgebuit en een hele reeks mislukte politieke regimes heeft opgebouwd.

Het is echter, en juist om deze reden, moeilijk te geloven dat, aangezien deze groepen zijn grondgebied binnenkwamen, Marokko zich niet bewust was van hun bewegingen in zijn eigen land totdat ze Nador bereikten, waar ze zelfs in menigten door de straten liepen. Natuurlijk was wachten tot ze het hek bereikten een riskante beslissing die leidde tot de opsluiting van deze mensen en een repressie ontketende die even gewelddadig was als de onbegrijpelijke dood van deze weerloze mensen gewelddadig was.

Gelijktijdig met de NAVO-top

Toevalligheden gebeuren, maar het is te toevallig dat dit slechts vier dagen voor de start van de NAVO-top in Madrid gebeurde. Om deze reden is het ook noodzakelijk om deze afgeleide in overweging te nemen vanwege het tijdelijke samenvallen van de feiten.

De bijeenkomst in Madrid wordt deze week gehouden met als meest urgente uitdaging de oorlog van Poetin in Oekraïne. Zonder natuurlijk de uitdaging te vergeten die de Indo-Pacific-regio en de rol van China de komende jaren zullen vormen. Het belangrijkste is bovendien dat de NAVO haar rol als organisatie voor de collectieve verdediging van haar leden in de Euro-Atlantische ruimte gaat opgeven om een ​​mondiale veiligheidsorganisatie te worden .

Hier blijkt de interesse van Spanje en andere mediterrane landen om ook een Bondgenootschappelijk veiligheidsbeleid te voeren op de zogenaamde “zuidelijke flank”, gezien het gevaar dat ontstaat door de hybride dynamiek van destabilisatie die uit de Maghreb en de Sahel komt. Het is op dit punt dat het tijdelijke samenvallen van deze buitensporige actie van de Marokkaanse veiligheidstroepen verrassend is. Vermoedelijk zijn de verklaringen van de Spaanse president, Pedro Sánchez , die de actie als effectief beschreef, gedaan zonder de omvang van de catastrofe in detail te kennen.

In ieder geval staat de agenda van de bijeenkomst in Madrid nu heel dicht bij enkele gebeurtenissen die de discussie verdienen over een veiligheidsbeleid dat de maffia demobiliseert die met mensenlevens spelen en die landen die door actie of nalatigheid gebruik hebben gemaakt van de wanhoop van migranten als instrument van zijn beleid ter verdediging van zijn eigen geostrategische belangen.

Als de actie van Marokko een andere bedoeling had, zal het in plaats daarvan een nieuw argument vormen voor het zogenaamde Strategische Concept van Madrid , dat de verdediging van “de soevereiniteit en territoriale integriteit” van alle leden van het Bondgenootschap omvat. Dit zal uiteindelijk eindigen met de uitsluiting van Melilla en Ceuta van het actieterrein van de NAVO, wat nu zal blijven binnen wat Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van het Bondgenootschap, de verbintenis noemt om “elke centimeter” van het grondgebied van de lidstaten te verdedigen. Dit versterkt exponentieel de zuidelijke flank, waarin Spanje de eerste belanghebbende partij is, aangezien historisch gezien de grootste externe bedreigingen voor zijn veiligheid uit de Noord-Afrikaanse regio komen.

Maar we kunnen niet zomaar vergeten wat er is gebeurd. Het is onmiddellijk noodzakelijk om een ​​internationaal onderzoek te eisen naar deze aanvallen op de mensenrechten waarin, als Spanje geen directe verantwoordelijkheid heeft, het op zijn minst een verantwoordelijkheid heeft als burgerwacht door een gemeenschappelijke controle van de grens met Marokko in te stellen.

Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, wil je ook onze berichten zoveel mogelijk delen dit is voor ons van levensbelang, hartelijke dank en veel leesplezier. Steun Indignatie via PayPal veilig en simpel.



Continue Reading

Steun ons werk

Recente reacties

Nieuws bij de buren

Fascisme: de laars van het kapitaal deel 2

Dit is deel 2 van het Fascisme: de laars van het kapitaal (deel 1 is hier) II. Liberalisme, neoliberalisme en het liberaal-fascistische koopje Bij een goede analyse zien we dat liberalisme… [...]

Fascisme: de laars van het kapitaal deel 1

De tegenstellingen worden scherper! Zoals de traditie is tijdens crisisperiodes onder het kapitalisme, heeft een golf van fascisme zich over de wereld verspreid om de belangen van de heersende klasse… [...]

Getolereerde nazi-cultus

Sinds het begin van de oorlog in Oekraïne is het graf van de Oekraïense nazi-collaborateur Stepan Bandera in München een echt bedevaartsoord geworden. Het woord ‘nazi‘ is de afgelopen jaren… [...]

Boeren : Die oorlog daar, is de onze”, gaf Mark Rutte aan

Boeren “Die oorlog daar, is de onze”, gaf Mark Rutte aan. Nu maakt een oorlog niet alleen talloze menselijke slachtoffers, minstens evenveel dieren verliezen het leven tijdens een oorlog. Legers… [...]

Filmpje! Gideon van Meijeren wast nepdominee Jesse Klaver de oren

Filmpje! Gideon van Meijeren wast nepdominee Jesse Klaver de oren: ‘Vergeleken met GroenLinks-geweld is dit een opstootje!’ Tijdens het debat over de boerenprotesten was er vandaag een harde confrontatie tussen… [...]

Indignatie is 5 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk, daarom is het tijd voor onze actie. Geen miljardair bezit ons, geen MSM controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

steun wij zullen zeer dankbaar zijn.

KLIK HIER OM TE DONEREN